ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΜΑΡΤΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΟΗΣΙΑ

Α] Το ποιον και τι ψηφίζω, δείχνει ποιον και τι θεωρώ καλύτερο για την Πατρίδα μου και για μένα.
Εγώ είμαι Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός.
Πιστεύω στο Θεό και την Ελληνορθόδοξη Παράδοση.
Είμαι βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός και η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μάνα μου.
Βρίσκω κοντά στο Θεό κάθε καλό και κάθε ευλογία.
Έχω πνευματικό πατέρα και κοινωνώ των Αχράντων Μυστηρίων και στηρίζω την παραδοσιακή Οικογένεια.
Πηγαίνω στους ιερούς Ναούς τις Κυριακές και στις μεγάλες Γιορτές. Έχω βαφτίσει τα παιδιά μου.
Αγαπώ την Πατρίδα μου, καυχιέμαι για την ιστορία μου και συμμετέχω με περηφάνια σε κάθε εθνική γιορτή.
Δεν έχω κανένα παράπονο από το Θεό και μάλιστα ομολογώ ότι σ΄ Αυτόν οφείλω την ευτυχία μου και από Αυτόν αντλώ δύναμη στις δυσκολίες της ζωής.
Αυτά δε τα αισθήματα ξέρω ότι αγγίζουν και άλλους, την πλειοψηφία δηλαδή του λαού μου, που εμφορείται από τα ίδια ιδανικά και έχει τις ίδιες αξίες.
Χαίρομαι που η πατρίδα μου εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια είναι Χριστιανική και Ορθόδοξη και ο πληθυσμός της είναι κατά 97% θρησκευτικά και εκκλησιαστικά ομοιογενής.
Σα λαός περάσαμε πολλές δυσκολίες, αλλά με την πίστη και τη βοήθεια του αληθινού Θεού βγήκαμε στο ξέφωτο.
Η Εκκλησία μας έσωσε και το έθνος μας.
Και ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός μας για 1000 χρόνια φώτισε τον κόσμο.
Σε κάθε δύσκολη στιγμή – χιλιάδες φορές – μας έσωσε η πίστη στο Θεό.
Δοξάζω τον Θεό για την Αγία Γραφή που έχουμε στη γλώσσα μας, για το Άγιο Όρος που έχουμε στα σπλάγχνα μας και για την Ιεραποστολή που κάνουν ΄Ελληνες ορθόδοξοι ιερείς στα πέρατα του κόσμου και συνεχίζουν το έργο του Χριστού στη γη.
Ξέρω ότι αυτά είναι αληθινά και τα πιστεύω με επίγνωση και αλήθεια.
Επιπλέον πιστεύω απόλυτα ότι ο Χριστός, το Ευαγγέλιο και η Ορθόδοξη Εκκλησία σώζουν τον κάθε άνθρωπο.
Εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία.
Β] Τώρα, αν όλα αυτά που πιστεύω, τα στείλω πίσω, στην άκρη και στο περιθώριο της υπάρξεώς μου και της ζωής μου, και βάλω άλλα μπροστά, δεν θάμαι ανακόλουθος;
Αν αυτά που για μένα είναι διαμάντια, τα πετάξω, και αντ΄ αυτών αγοράσω σκουπίδια και χαλίκια, δεν θάχω κα΄νει τη χειρότερη ανταλλαγή;
Αν αυτά που θεωρώ μέχρι τώρα απαραίτητα δομικά στοιχεία της προσωπικής μου ευτυχίας, και το έχω αυτό βιώσει πάνω στα πράγματα, δεν τα εγκρίνω για τους άλλους, δεν θάμαι υποκριτής και προδότης;
Αν για την πατρίδα μου και το λαό μου ψηφίζω ανθρώπους και κόμματα που πρεσβεύουν τα αντίθετα από την πίστη και τα ιδανικά μου κι αυτό το λένε δημόσια, δεν θάμαι διχασμένη προσωπικότητα και σχιζοφρενής το λιγότερο;
Αν εγώ με επίγνωση επέλεξα τον τίμιο εκκλησιαστικό γάμο και την παραδοσιακή οικογένεια, δεν θάναι προδοσία να στείλω στην νομοθετική εξουσία ανθρώπους εκ πεποιθήσεως αστεφάνωτους και αβάπτιστους, άθεους και οπαδούς του συμφώνου συμβιώσεως, που θα νομοθετήσουν τα αντίθετα με το Ευαγγέλιο που πιστεύω και ακολουθώ;
Αν εγώ πασχίζω να στηρίξω τα παιδιά μου στον αναγεννητικό και καθαρτικό φόβο του Θεού, δεν θα κάνω έγκλημα να στείλω στο Υπουργείο Παιδείας ανθρώπους άγαμους, αστεφάνωτους και από άποψη αρνητές της Παράδοσης ενός έθνους;
Και με χρυσά κουτάλια να μου έταζαν ότι θα τρώω, ποτέ δε θάπρεπε να γίνω Ιούδας και να πουλήσω Χριστό και Ελλάδα για τριάκοντα ευρωαργύρια και να βάλω ανθρώπους στην Εξουσία που θα βλάψουν έναν ολόκληρο λαό.
Τον ευσεβή ορθόδοξο Ελληνικό λαό.
Ντροπή μου και κρίμα μου αν το κάνω!
Εγώ συμβάλλω οικονομικά να πάει ο Χριστός και το Ευαγγέλιο στα μαύρα βάθη της Αφρικής και θα συντελέψω με την ψήφο μου να φύγει ο Θεός από τον τόπο μου;
Σε κάθε γιορτή της Εκκλησίας τιμώ τους αγίους πατέρες και τους μάρτυρες. Σε κάθε Εθνική Επέτειο τιμώ τους ήρωες. Αυτοί πάλεψαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία»… Έχυσαν το αίμα τους…Πως μπορώ να τους αρνηθώ;
Την Πατρίδα μου την κληρονόμησα από τους προγόνους μου και τη δανείστηκα από τους απογόνους μου.
Πως μπορώ να ψηφίσω λοιπόν έναν άθεο μαρξισμό, έναν ανέστιο κοσμοπολιτισμό, έναν διεθνιστικό καπιταλισμό, έναν πανθρησκειακό συγκρητισμό, έναν παναιρετικό οικουμενισμό και να αρνηθώ την ιστορία μου γενόμενος επιλήσμων των πατρικών μου παραδόσεων;
Μπορώ να κάνω ίσως, αν θέλω, ένα μεγάλο κακό στον εαυτό μου και με την ψήφο μου να βάλω θηλειά στο λαιμό μου και στην συγγένειά μου…
Τι μου φταίνε όμως οι άλλοι συμπατριώτες μου;
Γ] Γιατί να είμαι διπολικός και διηρημένος σαν προσωπικότητα;
Τι φοβάμαι; Ποιους φοβάμαι; Ποιους θαυμάζω;
Δεν είναι μόνο τα οικονομικά μεγέθη στη ζωή μας.
Προβάδισμα έχουν τα πνευματικά.
Μπροστά πάει ο Χριστός και η Εκκλησία Του.
Πως θα επιτρέψω σε μερικούς άθεους να κάνουν άθεο το κράτος μου και να βγάλουν το Χριστό από την κοινωνία;
Γιατί θέλω νάμαι ανθρωπάρεσκος και όχι θεάρεστος;
Γιατί θέλω νάμαι ευχάριστος και όχι ωφέλιμος;
Γιατί τόση και τέτοια επιπολαιότητα;
Γιατί θέλω να με κυνηγάνε μετά οι ερινύες των επιλογών μου;
Γιατί μετά να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο;
Δε θέλω νάμαι ήσυχη τη συνείδησή μου;
Ευδοκεί ο Θεός σε μια τέτοια στάση ζωής;
Θέλει να πατάω σε δυο βάρκες;
Ή δεν πιστεύω λοιπόν ειλικρινά αυτό που είμαι ή «χάζεψα»!
Δεν είναι λοιπόν μόνο αμαρτία αυτή η διαφορά στην συμπεριφορά μου.
Είναι και βλακεία, διότι κόβω την ψυχή μου στα δύο και εξ αυτού του γεγονότος δεν νιώθω καμιά ευτυχία.
Κάνω πρωτίστως δυστυχή τον εαυτό μου.
Αυτό είναι ακραίος μαζοχισμός!!!

 

 

 

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΝΕΙΛΟΥ (ΘΕΟΔΩΡΟΥ) ΤΟΥ ΑΓΙΟΦΑΡΑΓΓΙΤΟΥ…


Του Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Γορτύνης και Αρκαδίας 

Ήταν μεσημέρι Μεγάλης Τρίτης 2016.
Φευγαλέα λόγω της εργασιακής πληρότητας που επέβαλλαν οι ρυθμοί των Άγιων ημερών, επισκεφθήκαμε στο κρεβάτι του πόνου τον παλαίμαχο αγωνιστή της ερήμου Γέροντα Νείλο (Θεόδωρο) τον Αγιοφαραγγίτη.
Τον βρήκαμε καταπονημένο σωματικά, σχεδόν ξέπνοο, εξουθενωμένο από την βαριά και επίπονη νόσο που ταλαιπώρησε το αραχνώδες χοϊκό του περίβλημα αλλά ωρίμασε απόλυτα την γενναία του και εν-Χριστωμένη ψυχή.
Παρά την σωματική ταλαιπωρία ήταν θαλερότατος ψυχικά, σε μάχιμη ετοιμότητα και με την συνήθη υψιπετούσα καρδιά και πνευματική
ακμαιότητα. H άνεση που μας χορηγούσε ο στενότατος πνευματικός σύνδεσμος που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας τώρα και αρκετά χρόνια, έδινε για μια άλλη φορά την δυνατότητα να ρουφήξουμε κάτι από το νέκταρ της ερήμου, τώρα που κατασταλαγμένο και συνολικό ξεχυνόταν από τον κρατήρα της άσκησης και του πόνου, στην περίλαμπρη δεξαμενή της αιωνιότητας.

Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι ο Γέροντας ολοπόρφυρος στο πρόσωπο και με κάποια εναγώνια επιμονή, έφτυνε μέσα από την μάσκα του οξυγόνου και κάτι ψιθύριζε. H μεταξύ μας αγάπη μου έδωσε την άνεση του ερωτήματος:

– Γέροντα, γιατί προσπαθείς να φτύνεις συνέχεια μέσα από την μάσκα του οξυγόνου;

Γέροντας: – Φτύνω τον αόρατο.. νά ‘ξερες τί μου κάνει; Έχω να κοιμηθώ πέντε μερόνυχτα…

– Τί σου κάνει Γέροντα;

Γέροντας: Είναι συνεχώς απέναντί μου. Με βρίζει και με απειλεί… Η μορφή του είναι τόσο απαίσια που αν δεν ενδυναμώσει ο Θεός, δεν αντέχει ο άνθρωπος την αγριότητα της παρουσίας του…

–        Πώς είναι Γέροντα;

– Σαν χοίρος με χονδρές – αδρές τρίχες (έτσι τον έβλεπε κι ο Γέροντας
Αναστάσιος). Βρωμάει απαίσια… Αλλάζει όψεις… Δεν μπορείς να τον
περιγράψεις… Βγάζει τη γλώσσα του, που είναι τεράστια… από το στόμα του εξέρχονται κοκκινωπές φωτιές…

– Σου μιλάει Γέροντα;

Γέροντας: Αν μου μιλάει; Προσπαθεί να με αποθαρρύνει… Και τι δεν μου λέει… Εγώ -λέει- σού ‘φαγα την σάρκα… εγώ σου λάβωσα τα πνευμόνια… Εγώ έβαλα και σε καταδίωκαν μία ζωή. Εγώ σού έκανα το
τάδε και το τάδε.. Εγώ σ’ έφερε σε αυτή την κατάσταση. Όποιους βάλω στα δίχτυα μου, τους περιποιούμαι καλά… Δικός μου είσαι ρε… Δικός μου… Ακούς;

– Εσύ πώς αντιδράς Γέροντα;

– Γέροντας: Απαντώ με το Χρυσοστομικό λόγιο: 

«Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες». 
  Και τον φτύνω συνέχεια…
Αυτός μου λέει: «Το περιποιήθηκα καλά και το Χρυσοστομάκι σας, που μου πήγαινε κόντρα και τά ‘γραψε αυτά (εννοούσε τον Άγιο Ιωάννη τον
Χρυσόστομο). Τον συγύρισα χειρότερα από σένα. Έβαλα τους δικούς μου και τον διέλυσαν στην εξορία… Αφεντάδες και Δεσποτάδες… Ακούς ρε; Εγώ σας κατευθύνω και τώρα… Θα τ’ αλλάξω όλα στα μπλα μπλα σας (στην διδασκαλία σας)… Όποιος μου πάει κόντρα τον περιποιούμαι καλά… Έλα τώρα να σε… δροσίσω…». Βγάζει την απαίσια γλώσσα
του, την τεντώνει αν και βρίσκεται σε απόσταση κάποια μέτρα μακριά, την κάνει σαν προβοσκίδα ελέφαντα, με ακουμπά σε διάφορα σημεία του προσώπου μου και με καίει αφόρητα… Και συνεχίζει σαρκαστικά: «Αυτό το δώρο από την γλώσσα μου επειδή εσύ με έψηνες με την δική του την γλώσσα… Μπορείς να μου πεις γιατί δίδασκες; Αφού ερχόμουνα και σού ‘λεγα ότι δεν ήταν δουλειά σου να
διδάσκεις και να δίνεις κατευθύνσεις στον κόσμο. Να διδάσκουν οι θεολόγοι, οι δεσποτάδες, μάλιστα… Αλλά όχι κι εσύ να με βαράς… Το ξύλο το απελέκητο!».
Άλλοτε γίνεται τεράστιο φίδι, περιτυλίγει και σφίγγει το σώμα μου και αντιμετωπίζω αφόρητο μαρτύριο. Επιμένω στο «Χριστός Ανέστη και πεπτώκασι δαίμονες» και στο φτύσιμο… Τα είχα αυτά και στην έρημο αλλά και πιο αραιά και νικηφόρα… Ξεκίνησαν εντατικότερα τις τελευταίες ημέρες… Επιμένει και δεν φεύγει…

– Ξέρετε, του είπα,  ο Γέροντας Εφραίμ ο Αριζονίτης γράφει, ότι το υφίστανται αυτό προ του τέλους οι μεγάλοι αθλητές για να αποκομίσουν και μαρτυρικό στεφάνι.
Γράφει συγκεκριμένα για την Οσία Μητέρα του Γερόντισσα Θεοφανώ, ότι έβλεπε ο Γέροντας τον Άγγελό της, λίγες ημέρες προ της μακαρίας τελευτής της να αποσύρεται διακριτικά και να παρακολουθεί τον αγώνα της, χωρίς να επεμβαίνει. Την άφηνε μόνη της να παλεύει για να αυξηθεί ο μισθός του αγώνα και της υπομονής. Εκείνη αντιστέκονταν  αδιάλειπτα με δύο λέξεις: 

«Ιησού – Παναγία μου». 
Τον έβλεπε και κρατούσε στιλέτο και την σημάδευε με άγριες διαθέσεις… Τώρα και εσείς ευρίσκεσθε στην πύλη… Γι’ αυτό συμβαίνουν αυτά… Μήπως και ο Όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης δεν γράφει στην Κλίμακα ότι οι τελευταίοι πειρασμοί των μεγάλων αγωνιστών είναι της απιστίας και της απελπισίας; Μήπως ο σύγχρονος αναγεννητής του Αγιωνύμου Άθωνος Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής δεν απεκάλυψε στα πνευματικά του παιδιά ότι δέχθηκε τέτοια επίθεση από τον πονηρό στις οριακές ημέρες προ του τέλους, που πάσχιζε με λυσσώδη μανία να του κηρύξει φανταστικές και άκυρες όλες του τις αγιοπνευματικές εμπειρίες;

Μήπως και ο Όσιος Φιλόθεος ο Ζερβάκος όταν πήγε να πληροφορήσει τον επιστήθιο φίλο του, Όσιο Αθανάσιο τον Χαμακιώτη για το επερχόμενο τέλος του δεύτερου, δεν του επέστησε την προσοχή, λέγοντάς του: 

«Πρόσεξε, αδελφέ, μη σε πειράξει την τελευταία στιγμή ο παγκάκιστος;». 
Κάτι που βεβαίως έγινε, αλλά ο Γέροντας Αθανάσιος με τα σημερινά ζωομύριστα και μυρίπνοα οστά, εξήλθε τροπαιούχος και από αυτή την τελευταία πνευματική γυμνασία που του παραχώρησε ο αγωνοθέτης Θεός…
     Μήπως και ο εμπνευστής και ομόψυχος αδελφός σας, ο Μέγας Αναστάσιος ο Κουδουμιανός, μικρό προ της θριαμβευτικής μεταχωρήσεώς του στην αιωνιότητα, δεν μας φανέρωσε, ότι είχε φοβερή συμπλοκή με τους δαίμονες, κάτι όχι ασυνηθιστο για τον εμπειροπόλεμο πυγμάχο της ασκητικής κονίστρας; Τον έσυραν στο έδαφος, του κατάφεραν δύο περίεργα εγκαύματα στην πλάτη, τα οποία, βέβαια, μετά από παρέλευση ολίγιστου χρόνου, θαυματουργικώς εξαλείφθησαν.

Και ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος, από τους σπάνιους σε χριστοκεντρικότητα και απόθεμα αγιότητος Ιεράρχες, την ημέρα που
εκοιμήθη αιφνιδίως, δέχθηκε επίθεση από σμήνος δαιμόνων… Κατάπληκτος και αναμαλλιασμένος βγήκε στον εξώστη του μοναχικού του ενδιαιτήματος και φώναζε: «Γιατί αφήσατε τους μαύρους να περάσουν, τους μασσώνους που ανέβηκαν επάνω; Μου έκαναν άγρια επίθεση… Τους αντιμετώπισα αλλά ζορίστηκα…». Αυτό έγινε εκείνη την ημέρα δύο φορές.
Έχουμε και πολλά άλλα παραδείγματα Γέροντα. Κάνε κουράγιο…

Ο Γέροντας με πρόδηλη απορία αποτυπωμένη στην έκφραση του προσώπου του, μου απάντησε:

– «Μα εγώ δεν ανήκω στους μεγάλους αθλητές. Υπήρξα ισόβιος ζητιάνος του ελέους τους Θεού στην έρημο διά της μετανοίας… Είμαι ρεμάλι… Μεγάλος αμαρτωλός. Ζητούσα συνεχώς έλεος… Δεν είναι αυτά για ‘μένα. Δεν ανήκω σε αυτούς…».

– Αυτά, απάντησα, Γέροντα, ο Θεός τα ξέρει…

Με ιλαρό πρόσωπο έγνεψε ότι συμφωνεί και έκλεισε τα ολόλαμπρα μάτια του από εξάντληση, περατώνοντας κάθε συζήτηση.
Άλλωστε ασθμένων και με πολύ κόπο, σχεδόν ψιθυριστά, μέχρι εκείνη την ώρα ανταποκρινόταν στον διάλογο. Απόρησα πού βρήκε την δύναμη να μετάσχει τόσο ευκρινώς στη διαγενόμενη συζήτηση.
Ήταν προφανώς ενδυνάμωση Θεού, προκειμένου να αφήσει σαν παρακαταθήκη και την τελευταία του αυτή συγκλονιστική εμπειρία, στην βιωματική φιλοκαλία της Εκκλησίας.

Αυτή η διήγηση ήταν και ο τελευταίος μας διάλογος επί γης…

Ο Γέροντας από την Μεγάλη Τετάρτη το βράδυ είχε πλέον ηρεμήσει απόλυτα και περίμενε με γαλήνη το επικείμενο τέλος.
Είχε λήξει η τελευταία φοβερή μάχη με τον δαίμονα. Νικητής ο παλαίμαχος αθλητής της ερήμου έβλεπε τους παλαιούς Αγιοφαραγγίτες Πατέρες να τον περιστοιχίζουν και τις επουράνιες αγγελικές ταξιαρχίες να υπερίπτανται εμφανώς, να επιστατούν γύρω από την κλίνη του, να λαμβάνουν πρωτοβουλίες και να ετοιμάζουν την έξοδό του.
Εκστατικός έμενε να κοιτάζει και δόξαζε τον Θεό! Έκανε με απροκάλυπτη δυσκολία άπειρες φορές τον σταυρό του.
Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης ψέλλισε: «Όλα τελείωσαν. Σήμερα φεύγω. Επίκειται η ώρα. Να ειδοποιηθεί ο Αντώνης για την άμεση μεταφορά μου με το ασθενοφόρο στο Κεφάλι (Ερημιτήριο όπου ζούσε στα νοτιοδυτικά Αστερούσια). Θέλω να παραδώσω την ψυχή μου εκεί… Οπωσδήποτε πρέπει να βρεθώ στο Ασκητήριό μου από το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης έως το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής». Λίγο αργότερα είπε ξέπνοα αλλά καθαρά: «Ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος»

Όταν πριν λίγες ημέρες τον είχε επισκεφθεί ζωντανά στο σπίτι που ενοσηλεύετο στις Μοίρες, η κοιμηθείσα κόρη του Σταυρούλα, την ρώτησε ο Γέροντας: «Πώς είναι παιδί μου ο Παράδεισος», και εκείνη απάντησε: «Όπως μου τον περιέγραφες, σεβαστέ μου πατέρα». «Εξήγησέ μου περισσότερο», επέμεινε εκείνος και αυτή συμπλήρωσε:
«Δεν μου έλεγες, όταν σε ρωτούσα εγώ πριν φύγω, ότι εκεί «ουκ έτσι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος; Τελικά αυτό είναι πατέρα».

Τώρα ο Γέροντας προγευόμενος τα έπαθλα του αγωνοθέτη Θεού, τελείωνε τους επίπονους ισόβιους άθλους επαναλαμβάνοντας τούτα τα λόγια και ένα λεπτό αδιόρατο χαμόγελο σφράγιζε την μυστηριώδη έκσταση του θανάτου. Βαριανάσαινε και ατάραχος περίμενε. Το ουράνιο ταξίδι είχε πλέον άμεσα δρομολογηθεί.

Ήταν Μεγάλη Πέμπτη λίγο πριν τα μεσάνυχτα 28-4-2016. Η ένδοξη κοίμησή του υπήρξε «μυστήριο κραυγής όπερ εν ησυχία Θεού διεπράχθη» (Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος) όπως άλλωστε και όλη η
θαυμαστή και πνευματέμφορος βιοτή του.
Μόλις ακούμπησε το κατάστικτο και οσίαθλο σώμα στην ασκητική του κλίνη, αμέσως φτερούγισε η ολόφωτη και θεοτερπής ψυχή του στα άφθαρτα σκηνώματα της δόξης του Χριστού, τον οποίον με μανικό έρωτα αγάπησε και με αδιάλειπτη ησυχαστική στοχοθεσία,
χαρισματικώς προσαπόκτησε.

Ήταν η πανίερη και φοβερή βραδιά που εμυσταγωγείτο το Θείο Πάθος στις καρδιές των πιστών. Και η εσταυρωμένη επίγεια διαδρομή του μαρτυρικού Γέροντος, έπρεπε να βρει εκείνες τις συγκλονιστικές στιγμές την νοηματοδότηση και καταξίωσή της, από Εκείνον που καλεί τους φίλους Του ενεργά στο Σταυρό, προκειμένου να τους αναγνωρίσει δικούς Του και να τους εντάξει πανηγυρικά και στους άληκτους αναβαθμούς της Αναστάσεως..

Aιωνία η μνήμη του. Να έχουμε την ευχή του.

Πηγή: Εφημερίδα Αντίλαλος της Μεσαράς

 

 

Περί δογμάτων

 

Αποτέλεσμα εικόνας για οικουμενικη συνοδος

Τα δόγματα είναι οι αποφάνσεις των αγίων Πατέρων στις Οικουμενικές Συνόδους, όταν αντιμετώπιζαν αιρετικές διδασκαλίες που αλλοίωναν την αποκαλυπτική αλήθεια.

Τα δόγματα της Εκκλησίας είναι τα αξιώματα που προέρχονται απ’ αυτήν την εμπειρία της καθάρσεως και του φωτισμού και της θεώσεως. Επομένως τα δόγματα δεν είναι αποτελέσματα στοχασμών, όπως νομίζουν οι δυτικοί θεολόγοι, οι ιστορικοί των δογμάτων και οι ημέτεροι που τους ακολουθούν. Τα δόγματα δεν βγήκαν από στοχαστική προσπάθεια έξυπνων φιλοσοφούντων θεολόγων. Αλλά τα δόγματα είναι διατυπώσεις της διδασκαλίας της Εκκλησίας, τις οποίες έκαναν οι Πατέρες της Εκκλησίας για να την προφυλάξουν από αιρέσεις. Διότι κάθε φορά που έγινε διατύπωση δόγματος, η διατύπωση έγινε εναντίον μιας συγκεκριμένης αιρέσεως. Εξ επόψεως πατερικής παραδόσεως, η διατύπωση δόγματος εναντίον αιρέσεως ήταν έκφραση του μυστηριακού βιώματος της Εκκλησίας. Διότι η αίρεση ήταν εναντίον της ζωής της Εκκλησίας, δηλαδή ήταν κάτι αντίθετο προς την εμπειρία της Εκκλησίας. Δηλαδή αυτή η εμπειρία τι είναι; Είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση. Ό,τι συμφωνεί με αυτή την εμπειρία είναι η Ορθοδοξία. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μας είπαν …

Νίκος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)
Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
Μέλος Διοικούσας Επιτροπής
Ελεύθερης Πατρίδας

Μας είπαν »ανήκωμεν εις την δύσιν» και φρόντισαν να μας υποδουλώσουν στους δυτικούς σύγχρονους βαρβάρους,

Μας είπαν »Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και την καταχρέωσαν για να μην μας ανήκει,
Μας είπαν »παίξτε χρηματιστήριο» και μας πήραν τις περιουσίες,
Μας είπαν »εκσυγχρονισμός του κράτους» και υπέστειλαν την ελληνική σημαία,
Μας είπαν »επανίδρυση του κράτους» και διέλυσαν κάθε έννοια δημόσιας διοίκησης,
Μας είπαν »λεφτά υπάρχουν» και έφεραν το ΔΝΤ και τους άλλους »θεσμούς» να »μας δανείσουν»,
Μας είπαν »θα σκίσουμε τα μνημόνια» και όχι μόνο τα αποδέχθηκαν, αλλά υπέγραψαν κι άλλα,
Μας είπαν θα μας αυξήσουν μισθούς και συντάξεις και τα μειώσανε πάνω από 50%,
Μας είπαν »η ελπίδα έρχεται» και αντί της ελπίδας ήρθαν εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι μετανάστες.
Όλους αυτούς!
Τους ψηφίζαμε όχι επειδή μας ενέπνεαν, αλλά γιατί έταζαν,
Τους ψηφίζαμε γιατί έλεγαν μεγάλα λόγια που μας άρεσαν,
Τους ψηφίζαμε γιατί δεν είχαμε άλλη επιλογή.
Τώρα όμως που όλα βγήκαν στο φως!
Τώρα που καταλάβαμε ότι μας κορόιδευαν με τα ψέματά τους,
Τώρα που αποδείχθηκε ότι το ισχύον πολιτικό σύστημα απέτυχε παταγωδώς και πέτυχε μόνο για τους υπηρέτες του,
Τώρα που τους ακούμε και πάλι να θέλουν να μας σώσουν,
Δεν τους πιστεύουμε πλέον!
Τώρα εξερχόμαστε από τα χαρακώματα της θαλπωρής του καναπέ, της εκ του ασφαλούς κριτικής και της έλλειψης θάρρους,
Τώρα κάνουμε σημαία σας την αλήθεια!
Τώρα δίνουμε απάντηση στην εθνική κραυγή αγωνίας: Κάτι πρέπει να γίνει!
Τώρα ενώνουμε δυνάμεις για μια Ελληνική διέξοδο σωτηρίας!
Γιατί δεν χρωστάμε σε κανένα, γιατί οι Έλληνες πολίτες δεν χρωστάνε σε κανένα,
Γιατί δεν ανεχόμαστε να δίνονται χρήματα στους κομματικούς στρατούς αντί να δοθούν στον νοικοκύρη έλληνα πολίτη,
Γιατί επιβάλλεται να μειωθεί η φορολογία για να επιστρέψουν οι επιχειρήσεις στην πατρίδα και να βρούνε δουλειά οι Έλληνες,
Γιατί επιβάλλεται να στηριχθεί η Ελληνίδα μάνα και τα παιδιά της,
Γιατί επιβάλλεται να στηριχθεί ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος για την αυτάρκεια της χώρας με ελληνικά προϊόντα,
Γιατί θέλουμε να ξαναδούμε τους Έλληνες να χαμογελούν,
Γιατί θέλουμε να πάρουμε πίσω αυτά που μας κλέβουνε, την πίστη μας, την πατρίδα μας, τη γλώσσα μας, την αξιοπρέπειά μας,
Γιατί θέλουμε ο Έλληνας πολίτης να αισθάνεται ασφαλής στην πατρίδα του, στην πόλη του, στο χωριό του, στο σπίτι του,
Γιατί αυτή η χώρα έχει τεράστιες δυνατότητες. Γιατί οι Έλληνες, όλοι μας, έχουμε απίστευτες δυνατότητες,
Γιατί μπορούμε να σταθούμε όρθιοι απέναντι στους ξένους, κι αν χρειαστεί να τα σπάσουμε με αυτούς,
Γιατί αυτό το οικόπεδο, η Ελλάδα, έχει αφεντικό. Είναι ο Έλληνας!
Ήρθε η ώρα!
Όλοι εμείς, η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων, με πίστη στο Χριστό και στην Πατρίδα μας, να απλώσουμε τα χέρια μας και να σχηματίσουμε την μεγάλη λυτρωτική αλυσίδα. Και έτσι λυτρωμένοι, ο καθένας από εμάς να γίνει ένας από τους αμέτρητους στύλους του μεγάλου του έργου του ενωτικού, για να αγωνιστούμε και να στεριώσουμε αυτό το οικοδόμημα που κλυδωνίζεται και παραπαίει, να παλινορθώσουμε την Ελλάδα!
Τούτη η ώρα είναι η ώρα των Ελλήνων!

Νίκος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ Μέλος Διοικούσας Επιτροπής Ελεύθερης Πατρίδας