«Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΝΑΖΩ
Δημήτρης Νατσιός , δάσκαλος-Κιλκίς

«Τ΄αγγειά γινήκαν θυμιατά

και τα σκατά λιβάνι

οι γύφτοι γίναν δήμαρχοι

κι οι κλέφτες καπετάνιοι»

Γ. Σουρής

Γυρίζεις σαν άνθρωπος το μεσημέρι, το βράδυ στο σπίτι σου. Λαχταράς την γαλήνη, την θαλπωρή, την ανάπαυση του ιδιωτικού σου κάστρου. Καταπώς συνηθίζεται, μαζί με τους οικείους, σε «υποδέχεται» το ανύστακτο και ακάματο τηλεοπτικό μάτι. Συν γυναιξί και τέκνοις στυλώνεις, ασυναίσθητα, το βλέμμα σου στο μεσημεριανό – βραδινό πρόγραμμα των καναλιών. (Οι δημοσκοπικές έρευνες κατατάσσουν την μεσημεριανή ζώνη, σ’ αυτήν με τις υψηλότερες θεαματικότητες).

Την ώρα, λοιπόν, της ευλογημένης οικογενειακής σύναξης, επιλέγουν οι κερδέμποροι του θεάματος για να προβληθεί ό,τι ευτελές και βορβορώδες κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση. Όλα σχεδόν τα ιδιωτικά κανάλια, μιμούμενα φτηνιάρικες, κουτσομπολίστικες «αμερικανιές» (εκπομπές), ανέλαβαν εργολαβικά να παιδαγωγήσουν την ελληνική οικογένεια στην χυδαιότητα και την προστυχιά. Το σκηνικό ίδιο και απαράλλαχτο παντού. Μία παρουσιάστρια-εμπόρευμα γυναικείο, οπισθοτεταμένο και ημίγυμνο, για να θωπεύει τις καταχωνιασμένες φαντασιώσεις των απανταχού στερημένων, πλαισιωμένη από ένα παρδαλό ανθρώπινο συνονθύλευμα. Το συνονθύλευμα αυτό, υπακούοντας στην λογική των ποσοστώσεων, αντιπροσωπεύει όλη την ελληνική κοινωνία. Απαραιτήτως δύο ή τρεις θηλύγλωσσοι, που διαφημίζουν κορδωμένοι το «κουσούρι» τους. Καναδυό φτιασιδωμένα και ψιμυθιωμένα γραϊδια, κάτι σαν «ανακομιδή λειψάνων» της πάλαι ποτέ καλής ελληνικής τηλεόρασης. Νεαρές με μισοανασηκωμένες μικροφούστες, που ονειρεύονται χρυσή, γρήγορη καριέρα –όνειρο ζωής- ελεύθερες από αναστολές και λοιπές… μικροαστικές αρετές. Και ένα-δύο ξεθυμασμένα,παλιμπαιδίζοντα  γερόντια, τύπου Κωστόπουλου, που υποδύονται, αξιογέλαστα ή αξιοδάκρυτα, τους μοσχόμαγκες. Όλο αυτό το τιποτολόγο κράμα, χωρίς πολλή προσπάθεια, διασκεδάζει την ελληνική οικογένεια, χρησιμοποιώντας, ως πρώτη ύλη, λάσπη και σπέρμα ανακατωμένα, καλλιεργώντας στον κοινωνικό βίο τον κυρακατινισμό . Χαρακτηριστικό του αγοραίου ήθους και του παρδαλογενούς ύφους είναι ο τίτλος των σκουπιδο-εκπομπών. (Παρελαύνουν οι Ζήνες, οι Τατιάνες, οι… labires,oι menioi ). Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΖΗΤΗΜΑ ΤΙΜΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για πωλειται πατρις

Την Πίστη, την αλλοιώσαμε,

ήταν άλλωστε θέμα Χρόνου.

Την Πατρίδα, την πουλήσαμε,

ήταν ζήτημα Τιμής.

Την Ιστορία, την εκπορνεύσαμε,

ήταν σημείο Συνωστισμού.

Το Μέλλον, το απωλέσαμε,

ήταν συνέπεια του Παρελθόντος.

Τώρα μπορούμε ησύχως, να γυρίσουμε πλευρό στο κρεβάτι,

να στείλουμε θερμούς χαιρετισμούς, στην χαμένη Ιθάκη μας,

να γράψουμε στην άμμο, το ματωμένο Αύριο των μικρών παιδιών μας,

να καληνυχτίσουμε τα φεγγαρόφωτα ονείρατα, των παιδικών μας χρόνων.

Το τέλος των ισμών,

ας γίνει η αρχή του Α και Ω,

το βρεφικό μπουσούλισμα στον γλυκύ Εμμανουήλ!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

 

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΛΗΣΤΕ

14645637491017525329.jpg
«Έρχονται χρόνια δύσκολα…»
Ο Γιώργος είναι στα δεκάξι και όλο ζωντάνια και ομορφιά. Μαθητής της πρώτης Λυκείου με κοφτερό μυαλό και ανησυχίες πάνω από τον μέσο όρο των παιδιών της ηλικίας του. Με έναν δείκτη νοημοσύνης ζηλευτό και μια ωριμότητα που σε κάνει να τον θαυμάζεις. Λιτός και μεθοδικός, τόσο στις παρέες του όσο και στον τρόπο που εργάζεται, παθιάζεται, δημιουργεί. Χαίρεσαι να τον ακούς, να συνεργάζεσαι, να επικοινωνείς μαζί του.

Από μικρός είχε επιδείξει τις χάρες του. Ο έμπειρος και υποψιασμένος δάσκαλος πάντα καταλαβαίνει από νωρίς την πρόοδο και την εξέλιξη τέτοιων μαθητών και φυσικά χαίρεται και ικανοποιείται. Δεν έχει και άλλη απολαβή στην καριέρα του πλην ελαχίστων εξαιρέσεων! Οι εκπαιδευτικοί καταλαβαίνουν για την κατηγορία του μαθητή στην οποία ανήκει ο Γιώργος και τι εννοούμε.
Το συγκεκριμένο παιδί λοιπόν, – γιατί παιδί είναι ακόμη όσο και να ξεγελούν οι επιδόσεις του – αυτός ο μαθητής, ο συμπολίτης μας, κάθισε και σκέφτηκε, και μέτρησε και ζύγισε. Σκέφτηκε πολύ τον τόπο του, την πατρίδα του, τους γονείς του, τις αδελφές του, τους φίλους του, τους συγγενείς του. Μέτρησε τις δυνατότητες, τα όνειρα, τα εφόδια, το σχολείο, την εκπαίδευση, την παρεχόμενη Παιδεία – Εδώ γελάμε λίγο. Δηλαδή για να λέμε την αλήθεια ξεκαρδιζόμαστε. Το έχουμε μεγάλη ανάγκη άλλωστε. – τα χρόνια τα χαμένα και αυτά που έρχονται, τα κόστη και τις ζημίες, τα κέρδη τα μελλοντικά, τις απολαβές και την καταξίωση. Ζύγισε τα αισθήματα και τα συναισθήματα, τα εύκολα και τα δύσκολα, τα μικρά και τα μεγάλα, τα όμορφα και τα άσχημα, τα πικρά και επερχόμενα. Και αποφάσισε. Γρήγορα, άμεσα και δυναμικά:
-Μανούλα θα φύγω. Θα συνεχίσω το αντίστοιχο λύκειο εξειδικευμένα σε κολλέγιο του εξωτερικού. Θα πραγματοποιήσω το όνειρό μου στη Φυσική και στα Μαθηματικά που με ενδιαφέρουν και θα αφοσιωθώ στην έρευνα στον τομέα μου.
-Μα πώς; Είναι δυνατόν; Είσαι πολύ μικρός. Τελείωσε πρώτα το πανεπιστήμιο εδώ και βλέπουμε. Έχεις πάνω από δύο χρόνια ακόμη.
-Όχι, θα φύγω τώρα!
-Και τα δίδακτρα; Πώς θα ανταπεξέλθουμε;
-Θα πάω να δώσω εξετάσεις και θα ζητήσω 100% υποτροφία.
-Με την ευχή μου!
        Και έψαξε μόνος του στο διαδίκτυο και βρήκε σχολή, και ταξίδεψε τρεις φορές στο Λονδίνο με τον πατέρα, και έδωσε και πέρασε. Πανηγυρικά. Και από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα σπουδάζει με όλες τις ανέσεις ως υπότροφος του Ηνωμένου Βασιλείου χωρίς να επιβαρύνει την οικογένεια, κύριος του εαυτού του χωρίς να οφείλει τίποτα σε κανέναν, μόνο στους γονείς του, κυρίως δε απολύτως τίποτα στην ελληνική πολιτεία που φρόντισε να τον ξεφορτωθεί από τόσο νωρίς. Και η ίδια εξέλιξη είναι φανερό ότι θα συνεχιστεί και στο πανεπιστήμιο εκεί.
        Ο Γιώργος φεύγει από τα δεκάξι του και φυσικά δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει. Τον Γιώργο τον χάσαμε. Τον  έχασε και η οικογένειά του. Τον κέρδισαν άλλοι. Όπως και τον Μάριο πριν από λίγα χρόνια στην ίδια ηλικία ο οποίος διαπρέπει σήμερα στην ίδια χώρα στον τομέα της μουσικής. Όπως και χιλιάδες ελληνόπουλα μικρά ή μεγαλύτερα που «παίρνουν τα μάτια τους» καθημερινά και εγκαταλείπουν την πατρίδα σε μια ιδιότυπη προσφυγιά χωρίς προηγούμενο, όχι εργατών αλλά επιστημόνων. Ό,τι καλύτερο διαθέτουμε δηλαδή, για να ξεφύγουν από ένα σύστημα, πολιτικό να το πει κανείς; -δυσκολευόμαστε να βρούμε και τον αντίστοιχο επιστημονικό όρο όσοι είχαμε την τύχη να σπουδάσουμε πολιτική και μάλιστα κοντά σε μεγάλους δασκάλους, γιατί μόνο πολιτική δεν είναι αυτό που βιώνουμε εδώ και δεκαετίες – σίγουρα ανάλγητο, αναχρονιστικό και δόλια οργανωμένο προς έναν και μοναδικό προφανή στόχο. Εδώ σταματούμε.
Μα είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται κανένας μη διακρατικός φορέας, οι σύλλογοι, τα σωματεία, οι απανταχού οργανώσεις, η διοικούσα εκκλησία τι συντελείται και δεν παίρνουν ακόμη τη θέση που οφείλουν να πάρουν, δεν αντιδρούν δυναμικά για να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, έναντι όχι πια της ιστορίας; Τι να την κάνεις την ιστορία όταν δεν θα υφίσταται πλέον το υπό μελέτη πολιτειακό κρατικό σχήμα με τη σημερινή του μορφή και οι κάτοικοί του θα περιφέρονται ως τι; 196 έτη αγώνων, κόπων και αίματος ελληνικού για να γίνεται σήμερα τι;
Επιτέλους μιλήστε όλοι! Για τα παιδιά μας! Σε καλό να μας βγει!
 

ΝΗΨΗ ΚΑΙ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Νά ἀποφεύγουμε ὅ,τι ἐμποδίζει τήν προσευχή στήν καρδιά

Νήψη καί Ἐγρήγορση

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΗΨΗ ΠΡΟΣεΥΧΗ

῾Ο θαυμαστός Γέροντας Βιτάλιος (1928- 1992),

ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη στήν Ρωσία καί ἐκοιμήθη στήν Γεωργία,

ἦταν μία ἐξαιρετική προσωπικότητα, ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ ἐκ κοιλίας μητρός.

Ὁ Βίος του, ἤδη γνωστός στήν Πατρίδα μας, μέσῳ δύο ὡραίων ἐκδόσεων, εἶναι μυροβόλος, κατανυκτικός καί πολύ ωφέλιμος.

Ἐν συνεχείᾳ παρουσιάζουμε, πρός τό παρόν, μία οἰκοδομητική σελίδα του.

Ὁ Βιτάλιος ἐνωρίς γεύθηκε τούς καρπούς τῆς προσευχῆς καί γι᾿ αὐτό ἄρχισε νά ἀποφεύγει πράγματα πού θά μποροῦσαν νά ἐμποδίσουν τήν προσευχή νά παραμένει συνέχεια στήν καρδιά του.

Συνέχεια ανάγνωσης