Συζήτηση με έναν ευτυχισμένο!

ΑΠΟ ΤΗΝ Α-ΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,

ΣΤΗΝ ΠΡΟ-ΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Είχα τη μεγάλη τύχη πριν από μέρες να συνομιλήσω για προσωπικά μου υπαρξιακά ερωτήματα με έναν – κατ’ εμέ -,  «ευτυχισμένο» άνθρωπο!
Δεν  είναι  κάποιος σεβάσμιος, ασπρομάλλης γέροντας που μιλάει αργά,
κοιτώντας σε βαθιά στα μάτια ή ατενίζοντας δικούς του ορίζοντες.
Είναι σαραντάρης, με βλέμμα πότε διεισδυτικό και πότε ανάλαφρο και παιχνιδιάρικο, κάνοντας μάλιστα και κάποιες γκριμάτσες όταν θέλει να τονίσει κάτι, να σε ταρακουνίσει.
Δεν  είναι   «εκτός τόπου και χρόνου». Παρακολουθεί τα πάντα, ζει ανάμεσα σε πολύ κόσμο, ακούει πολύ κόσμο κάθε μέρα, τον νουθετεί, τον παρηγορεί, τον διασκεδάζει με το εκπληκτικό του χιούμορ!
150-IMG_4875 (Small)_rs copy.jpg
Ίσως αναγνώστη μου, θα βοηθούσε να μειώσεις φώτα και θορύβους, μήπως και μπεις κάπως στο κλίμα, στην κατάνυξη το βάθος και τη χαρά  των νοημάτων που εγώ έζησα
και βέβαια δεν μεταφέρεται….
καθώς ξεδιπλώνονται ορίζοντες καινούργιοι,
ανοίγονται ουρανοί…
ένα κλειδάκι της προσωπικής  μας κατακόμβης προσφέρεται….
τρόποι αντιμετώπισης της ζωής,
τρόποι απλούστευσης της ζωής μέσα από το άφημά μας
στην όντως Δύναμη του Δημιουργού…
Το ερώτημά μου ήταν για την πρόνοια του Θεού…
«πού βρίσκεται, πού να την δω…. τόσος πόνος απλωμένος γιατί
Κι ευτυχώς δεν μου υπέδειξε ότι είναι εκεί και κει….
Γιατί του την «φύλαγα»  να του θυμίσω στα τόσα μέρη,
στις τόσες καταστάσεις που δεν είναι, που λείπει ή που, τουλάχιστον εγώ, δεν τη βλέπω…
αλλά αυτός με οδήγησε «αλλού γι αλλού»!
με δυο λόγια  μου πε, «θα την βρεις: στο βάθος του Κύριε ελέησον!»|
Μετά την απομαγνητοφώνηση προέκυψε το παρακάτω κείμενο-απάντηση
για το πρώτο ερώτημά μου:
«…Ο πόνος και το πρόβλημα είναι αφορμή σχέσεως….
Όσο σκανδαλίζεται ο λογισμός* μας,  τόσο βαθαίνει η σχέση… Και μπορεί να οδηγήσει σε νέο  πόνο.
Η μη απάντηση του Θεού εξάπτει πιο πολύ για σχέση.
Αυτό που μας ενοχλεί είναι η στιγμή που μας ανατρέπει τα δεδομένα μας
(της λογικής και των συναισθημάτων μας).
Ο Θεός είναι πάνω από αυτό που είμαστε ή που θέλουμε να φτιάξουμε.
Κι αν δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τη δική μας λογική,
δεν μπορούμε να δούμε το θέλημα Του.
εγώ: – Στην καθημερινότητα στους διαλόγους μας λέμε π.χ. «Καλά, Δόξα τω Θεώ.» δλδ δοξάζουμε τον Θεό με βάση τη  δικιά μας θεώρηση του τι  είναι  καλό και τι όχι!
«Είναι λόγια. Μάθαμε να μιλάμε έτσι. Λόγια του αέρα, είναι.»
Εγώ: – Τότε να τα κόψουμε και αυτά.
«Γιατί βασανίζεις τόσο πολύ το νου σου; Είναι βάσανο που αιχμαλωτίζει την καρδιά μας και περιορίζει τον Θεό στις δικές μας συναισθηματικές και νοητικές δυνατότητες. Ενώ στον χώρο του Θεού υπάρχει άλλου είδους ελευθερία. Θα καταντήσεις να αναρωτιέσαι να φάω ή να μην φάω και τι είδους φαγητό. Έτσι μπαίνουμε σε παραλογισμό σιγά σιγά .
Καλό είναι να μη σκεπτόμαστε ούτε καλά ούτε άσχημα. Μόνο να ζούμε.
Με την καρδιά μας αφοσιωμένη στον  Θεό.
Όπως στην ερωτική σχέση όταν ο άλλος σου φέρεται καλά είναι όμορφο.
Όταν δεν φέρεται καλά, προσπαθείς να μη χάσεις αυτή την αγάπη της διεκδίκησης και αγωνίζεσαι,  έτσι γνωρίζεις και το Θεό, τον εαυτό σου, και τον άλλο.
Το να ικανοποιηθεί ο λογισμός* είναι κάτι.
Αλλά δεν προχωράει μέσα από σταυρό και ανάσταση.
Εμείς οι άνθρωποι θέλουμε κάτι που να μην περνάει από σταυρό,
άρα όχι και ανάσταση.
Ο σταυρός είναι το ποιον  με το οποίο χτίσαμε μέχρι εδώ… (; )
Ο Θεός είναι πέρα από ότι μπορούμε να φανταστούμε, να σκεφτούμε. Εμείς θέλουμε να τον περιβάλλουμε, να τον περινοήσουμε στη δική μας σκέψη,
στα δικά μας όρια για να είναι κτήμα μας.
Αυτό είναι είδωλο του Θεού, όχι ο Θεός. Και όσο ερχόμαστε σε σύγκρουση με το είδωλο που φτιάξαμε, έχουμε λογισμό, σκανδαλιζόμαστε…
εγώ: – Δηλαδή η πρό-νοια αποκαλύπτεται μέσα από την ά-νοια τη δική μου….»
«Μμμ, ά-νοια,  πολύ ωραία. Μέσα από αυτήν θα φανερωθεί και η έν-νοια του Θεού.
Εγώ: – πώς θα εισέρχομαι στην «άνοια»;
«Μόνο με το «Κύριε Ελέησον». Γιατί  το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» που κράζουμε κάθε φορά,   είναι μαρτύριο. Είναι μια Θεία Λειτουργία.
«Η Αγία Τράπεζα είναι στην καρδιά σου. Προσκομίζεις και θύεις (θυσιάζεις) τον λογισμό σου,  στο όνομα της σοφίας και του έρωτα προς τον Θεό. Θυσιάζεις και σφάζεις το είναι σου, απορρίπτεις τους λογισμούς σου…. είναι ιερουργία,  είναι  κάτι παγκόσμιο!
Αυτό πού είναι η περιουσία μας, η δύναμή μας, το σταυρώνουμε. Λέμε «όχι δεν είναι αυτή η δύναμη αλλά κάποια άλλη που δεν την ξέρω! Ο Θεός να με φωτίσει να έρθει αυτή η δύναμη!..»
Εγώ: – Άμα χάσω το νου μου νιώθω σαν να χάνω την ύπαρξη μου….
«Δεν  είναι  έτσι, όμως….»
Εγώ: – «Τελικά η πορεία μας είναι μυστική, προσωπική; Μου ακούγεται  προτεσταντικό αυτό…»
 Μα το εντάσσεις μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.
Εκτός από τη Θεία Κοινωνία και την Εξομολόγηση είναι η προσευχή που ξεκινά και καταλήγει στο σώμα του Χριστού,
που είναι πράξη οικουμενική,  δεν περιορίζεται!
Εγώ: – Αυτό το «Κύριε ελέησον, πώς να το λέω;»
«κατά προτίμηση πρωί-πρωί που ναι ο νους καθαρός, τον αδειάζω κι άλλο από σκέψεις,
και αρχίζω χωρίς καμία φαντασία προσώπου ή κατάστασης. Κι ο, τι θέλω τονίζεις.
»….Δε φαντασιώνομαι. Γιατί απευθύνομαι στο Πρόσωπο. Μένω στο Πρόσωπο, δεν κάνω κάτι μηχανιστικά για να ανέβω σε επίπεδο και να περάσω από μια κατάσταση σε άλλη, ακονίζοντας δικές μου διανοητικές και συναισθηματικές δυνάμεις.
Δεν  είναι  καρπός δικών μου δυνάμεων!
«Εγώ είμαι ανάπηρος, νεκρός!  Ελέησέ με! Εσύ είσαι το έλεος!»
Κι έτσι αποκτάς σχέση.
Εξαφανίζοντας οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει πρόσωπο. Είναι εκεί.
Εγώ: – ποιες άλλες λέξεις  είναι  καλό να χρησιμοποιήσω;»
«φώτισόν μου το σκότος!»
Εγώ: – «Αυτή  είναι  δηλαδή όλη η συνταγή προς την «άνοια»;
«Ναι… Και να μην κρίνεις κανέναν και τίποτα! Ούτε νοήματα πνευματικά!»
Εγώ: – Μας έχουν μάθει στο «μαζί» της προσευχής, και εμένα μου εγείρονται ενοχές στο «κατά μόνας».
«άμα εξομολογείσαι τα πάντα, δεν υπάρχουν ενοχές…»
Εγώ: – μα μπορούν να  είναι  τα πάντα;
«Εκτός από τα ακούσια, ναι…. Όμως, αν πιστεύεις στην αγάπη του Θεού, που τα συγχωρεί όλα, τι  άλλο θες να κάνεις; Κωλοτούμπες, για να σε συγχωρέσει;
Μην κολλάς, μην τα ψειρίζεις, μην είσαι στο ψυχολογικό επίπεδο!..»
 150-IMG_4799 (Small)_rs.jpg
Τις πρώτες μέρες, λίγο που δοκίμασα τη «συνταγή»,  ζούσα πράγματι σε ένα άλλο επίπεδο. Με στραμμένο το φακό μου στη νέα χαραμάδα, προς το Φως….
Τώρα τελευταία, άρχισαν να μπαίνουν διάφορες  ιδέες,
η ανησυχία, η φλυαρία των σκέψεων,  η δικιά μου  δύναμη,
δηλαδή η αυτού μεγαλειότης ο νους,
που όλα τα υπολογίζει, ώρθωσε το ανάστημά του….
και αγωνιώ η ηλίθια:
«και πώς δε θα  μείνω από μπαταρία;;»
 150-IMG_4804 (Small)_rs.jpg
*λογισμός: δε σημαίνει μόνο δικές μας σκέψεις αλλά και ιδέες,παρορμήσεις, τάσεις των οποίων την προέλευση αγνοούμε…
 
Υ.Γ. οι φωτογραφιες είναι από τη Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής,
όπου και ο τάφος του γέροντα Παΐσιου

 

 

Ελλάδα Έτος 2035 μ.Χ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ!

Η Νέα Εποχή θέλει όχι ν’ αδειάσουν οι Εκκλησίες αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο το φρόνημα, την ορθόδοξο πίστη.
Ένας ιερέας κατεβαίνει τα σκαλιά μιας υπόγειας κρύπτης.
Δεν φοράει σταυρό και ράσα καθώς στην Ελλάδα έχει απαγορευτεί να δείχνεις φανερά το οποιοδήποτε θρησκευτικό σύμβολο….

Το σκεπτικό του νόμου ήταν ότι σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία που συνυπάρχουν πολλές θρησκευτικές ομάδες κανένας δεν πρέπει να δείχνει θρησκευτικά σύμβολα δημοσίως για να μην προσβάλει τον συνάνθρωπο του.
Ο Ιερέας βγάζει με τρεμάμενο χέρι μια Αγία Γραφή.
Είναι παλιά και κιτρινισμένη από την πάροδο του χρόνου. Πολλές σελίδες της είναι σε κακή κατάσταση και δύσκολα διαβάζονται….
Έχει απαγορευτεί η κυκλοφορία της Αγίας Γραφής και οι παραβάτες διώκονται αυστηρά και ο λόγος της απαγόρευσης της ήταν ότι κρίθηκε ως προπαγανδιστικό κείμενο που σκοπό είχε να διαφθείρει την Ελληνική κοινωνία και να την τάξει εναντίον της παγκόσμιας ειρήνης που πρέσβευε η νέα εποχή.
Κυκλοφορούσαν βέβαια ακόμα κάποια «αντίτυπα» αλλά ήταν παραλλαγμένα και είχε αφαιρεθεί από μέσα ότι θεωρήθηκε προσβλητικό για την νέα εποχή και την νέα παν-θρησκεία…
Ο Ιερέας ετοιμάζει την κολυμβήθρα. Είναι να βαφτίσει έναν άνθρωπο εκείνη την ημέρα Χριστιανό. Όμως η κολυμβήθρα δεν είναι όπως την ξέρουμε. Είναι ουσιαστικά μια μεγάλη μεταλλική μπανιέρα και ο λόγος είναι ότι αυτός που θα βαφτιστεί δεν είναι νήπιο αλλά ενήλικας.
Έχει καταργηθεί ο νηπιοβαφτισμός προ πολλού. Υπήρχε μεγάλη πολεμική στο ζήτημα αυτό και είχαν γίνει πολλά επεισόδια. Το κύριο επιχείρημα εναντίον του νηπιοβαφτισμού ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν ήταν σωστό κατά την νέα-τάξη ο άνθρωπος να βαφτίζεται με το ζόρι όταν είναι νήπιο. Μετά την ενηλικίωση του ας αποφασίσει τι θέλει να κάνει. Έτσι από το 2020 οι Έλληνες δεν μπορούσαν πλέον να βαφτίσουν τα παιδιά τους. Έπρεπε να περιμένουν να αποφασίσει το ίδιο το παιδί.
Ωστόσο πολύ λίγοι Έλληνες πλέον αποφάσιζαν να βαφτιστούν έστω και ενήλικες. Ο λόγος απλός: Τα παιδιά φεύγαν από την οικογένεια νωρίς και πλέον δεν ήταν δυνατό οι γονείς να διδάξουν στα παιδιά τους τις αρχές και την πίστη.
Και οι δυο γονείς δουλεύανε νυχθημερόν με αποτέλεσμα τα παιδιά να πηγαίνουν από πολύ μικρή ηλικία σε ολοήμερα σχολεία στα οποία σχολεία τους γινόταν η ανατροφή που ήθελε η νέα εποχή.
Το μάθημα των θρησκευτικών είχε πλέον καταργηθεί σαν μάθημα που δίχαζε τους μαθητές και οι εικόνες είχαν αφαιρεθεί από τις σχολικές αίθουσες.
Η πρωινή προσευχή είχε αντικατασταθεί με ένα τραγουδάκι που αποτελούσε τον σχολικό ύμνο της νέας εποχής: “όλοι οι άνθρωποι ένα χρώμα μια φυλή μια θρησκεία μια γλώσσα…”
Η ιστορία πλέον είχε αλλάξει και διδασκόντουσαν μόνο κεφάλαια που δεν δημιουργούσαν εθνικές η θρησκευτικές αντιπαραθέσεις. Σε αυτό το κλήμα ο νέος ήταν αδύνατο να μάθει για τον Χριστό…
Ο Ιερέας σχεδόν δακρυσμένος ξεκινάει το μυστήριο. Θυμάται ακόμα τους παλαιούς τρόπους ο γέρο-Ιερέας και κάθε φορά που καλείται να τελέσει κάποιο μυστήριο στους λίγους εναπομείναντες Χριστιανούς η μνήμη του ανασύρει γεγονότα παλαιότερων εποχών. Θυμάται όταν ο τόπος ήταν Ορθόδοξος και οι Έλληνες τελούσαν περήφανοι τα μυστήρια στις Εκκλησίες. Τώρα οι Εκκλησίες έχουν καταργηθεί. Κατασπαταλούσαν το δημόσιο χρήμα είπαν και τις κλείσανε.
Οι δημοσιογράφοι φωνάζανε στα κανάλια ότι οι παπάδες έχουν κλέψει πολλά και πρέπει να πληρώσουν. Έτσι όχι μόνο η νέα εποχή έκλεισε τις δημόσιες Εκκλησίες αλλά φορολογούσε υπέρογκα και όποιον επιχειρούσε να ανοίξει μια ιδιωτική.
Με την έλλειψη μεγάλου αριθμού πιστών κανείς ιερέας πλέον δεν μπορούσε να καλύψει το έξοδο και έτσι οι εναπομείναντες ιερείς αναγκαζόντουσαν και τελούσαν τα μυστήρια σε σπίτια.
Άλλωστε τα περισσότερα μυστήρια είχαν πλέον απαγορευτεί να τελούνται δημοσίως υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής ελευθερίας: Ο αγιασμός των υδάτων δεν τελούταν πλέον γιατί στις θάλασσες υπήρχαν και νεκροί που δεν ήταν Χριστιανοί και προφανώς δεν θα θέλανε να αγιαστούν. Στις λειτουργίες πλέον απαγορεύτηκε να μνημονεύεται ο Στρατός γιατί δεν ήταν όλοι οι φαντάροι Χριστιανοί.
Πλέον στην ορκωμοσία της βουλής δεν υπήρχε ιερέας αφού οι βουλευτές δεν ήταν όλοι Χριστιανοί και απαγορεύτηκε το μνημόσυνο των νεκρών με το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να μας βεβαιώσει κάποιος που έχει πεθάνει αν ήταν Χριστιανός μέχρι το τέλος της ζωής του η όχι οπότε στην περίπτωση που λίγο πριν πεθάνει άλλαξε γνώμη και έγινε παγανιστής είναι σπίλωση της μνήμης του να του κάνει μνημόσυνο ο παπάς.
Πόσο είχε αλλάξει ο κόσμος! Ο γέρο-Ιερέας έχει τελειώσει το μυστήριο. 
Δεν μπορούν βέβαια να του δώσουν κάτι ως αντάλλαγμα οι λιγοστοί πιστοί που βρίσκονται εκεί καθώς πλέον το χρήμα έχει καταργηθεί…
Την θέση του έχει πάρει ένα τσιπάκι στο χέρι η στο μέτωπο…
Με αυτό μόνο μπορείς να κάνεις συναλλαγές και όσοι λιγοστοί δεν το έχουν πάρει περνάνε δύσκολα. Μόνο ευχαριστώ μπορούν να του πουν και να του φιλήσουν το χέρι.
Και ο γέρο Ιερέας τους δίνει την ευχή του: “Δύναμη παιδιά μου. Σύντομα, πολύ σύντομα θα είμαστε κοντά στον κύριο. Δεν έχει πολύ ακόμα ο κόσμος αυτός και εμείς δεν είμαστε του κόσμου τούτου. Πάμε αλλού,σε έναν κόσμο που θα είμαστε μαζί με τον γλυκό Ιησού…”
Ίσως το κείμενο φανεί υπερβολικό σε κάποιον αλλά αν αποκωδικοποιήσουμε το τι επιτέλους ζητάνε οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά είναι η απώτερη επιδίωξη τους…
Η Νεα Τάξη θα λειτουργήσει ακόμα πιο έξυπνα, δεν θα καταργήσει τις εκκλησίες, αλλά θα αλλιώσει την πίστη, σε τέτιο βαθμό ωστέ μέσα σε αυτές να μην λατρεύτε ο Χριστός, αλλά ένας άλλος »θεός».

Έτσι τα σχέδια μίας παγκόσμιας δικτατορίας, η κατάργηση κάθε έννοιας ελευθερίας
του ανθρώπου, ο ολοκληρωτικός έλεγχος μέσω της αχρήματης κοινωνίας, η εφαρμογή της εμφύτεσης του τσίπ RFID στο δεξί χέρι, θα μπορούν να εφαρμοστούν αφου οι χριστιανοί, θα έχουν ξεχάσει τι ακριβώς είναι όλα αυτά που θα βλέπουν να εξελίσονται στήν ζωη τούς.
Δείτε την διαδικασία εμφύτευσης μικροτσίπ που εφαρμόζεται στίς ΗΠΑ, Ολλανδία, Σουηδία, κτλ.
            
Η Νέα Εποχή θέλει όχι ν’ αδειάσουν οι Εκκλησίες αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο το φρόνημα, την ορθόδοξο πίστη.
π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος