Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΕΙΔΗΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ: «ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΕΙΔΗΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ:

«ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ»

Γράφει ο Ενορίτης

             Ὅλες οἱ ἄλλες εἶναι ἁπλῶς  εἰδήσεις. Αὐτὴ εἶναι ἡ κορυφαία εἴδηση στὴν παγκόσμια ἱστορία: «Οὐκ ἔστιν ὧδε,ἀλλ’ ἠγέρθη». Τὴ μετέδωσε τὸ δια-δίκτυο τοῦ Οὐρανοῦ, οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι. Καὶ τὴ μάθανε πρῶτες οἱ γυναῖκες. Ἦταν ὅμως  μία εἴδηση προαναγγελμένη, προφητευμένη. Πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ κρατήσει ὁ τάφος «τὸν ἀρχηγὸν τῆς ζωῆς»;  Πολὺ σωστὰ εἶπε ὁ ἄγγελος στὶς Μυροφόρες: «Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη». Τὸ κοσμοσωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ βεβαιώνει πανηγυρικὰ τὴ θεότητα τοῦ Κυρίου καὶ στηρίζει τὴν πίστη μας σ’ αὐτήν.

             Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός! Καὶ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ἄνοιξε τὸ δρόμο καὶ γιὰ τὴν δική μας ἀνάσταση. Ἔγινε ἡ ἀπαρχὴ τῆς ἀναστάσεως ὅλων τῶν νεκρῶν. «Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο»!

             Ἡ πίστη σήμερα λιγοστεύει. Καὶ πολλοὶ ἐκ τοῦ κόσμου ἐγείρουν ἀποδεικτικὲς ἀμφιβολίες γιὰ τὴν Ἀνάστασή Του. Οἱ περισσότεροι κακοπροαίρετα. Ἂν καὶ ἡ πίστη, ἡ βεβαιότητα γιὰ τὰ μὴ ὁρώμενα, εἶναι δῶρο του Θεοῦ, δὲν εἶναι κακὸ, σὰν τὸ Θωμᾶ, νὰ ἀναζητᾶ κανεὶς δικανικὲς ἀποδείξεις. Καὶ αὐτὲς προσφέρονται πολλές, ἱκανὲς νὰ πιστοποιήσουν καὶ στὸ λογικοκρατούμενο ἄνθρωπο τὴ βασιμότητα τῆς Εἴδησης.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΓΟΙ ΜΑΣ «Ἡ Ἑλλάδα βιώνει μία ἀδιάκοπη πολιτικὴ Μεγαλοβδομάδα καί, δίχως ἡγεσία, δὲν πρόκειται νὰ ἀναστηθεῖ…»

 

Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ θεωροῦν τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀναστάσεως ὡς τὴν πιὸ χαρμόσυνη ἡμέρα τοῦ ἔτους. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ σημαντικότερη στὸ ἑορτολόγιο, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἀκλόνητη ἡ πίστη ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Κύριος. Αὐτὴ ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ σφραγίδα σωτηρίας ποὺ προσφέρει ὁ Χριστὸς στὴν ἀνθρωπότητα – ἂν ἐκείνη τὴ θελήσει καὶ ζήσει κατὰ τὰ διδάγματά Του.
.               Ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου δὲν εἶναι τύχη, ἀλλὰ ἐπιλογή. Κάθε πιστὸς μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὸ βασίλειο τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθοῦς ζωῆς. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς εἶναι ἀνίκητη, γιατί στὴν κεφαλὴ τῆς ἔχει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Χριστό, ποὺ ἦλθε πρὸς ἐμᾶς γιὰ νὰ ἀναλάβει τὰ βάρη μας καὶ νὰ θυσιαστεῖ ὑπὲρ ἠμῶν. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Ἀρχηγοῦ, ὁ μαρτυρικὸς καὶ ὁ σωτήριος. Δὲν θὰ μποροῦσε Ἐκεῖνος ποὺ χώρισε τὸν χρόνο πρὶν καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἔλευσή Του στὴ Γῆ νὰ πράξει διαφορετικά. Ἔτσι ἔχει ἀντέξει, ἐπικρατήσει καὶ ἀνθήσει ἡ Ἐκκλησία μας στὴν πάροδο τῶν αἰώνων: μὲ τὴν αὐτοθέλητη προσφορὰ τῆς ζωῆς τοῦ Ἑνὸς γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων.
.               Σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο, δὲν ὑπάρχουν πρόσωπα ποὺ νὰ μποροῦν νὰ πείσουν -ἔστω γιὰ βραχὺ χρονικὸ διάστημα- ὅτι εἶναι ἐνάρετα καὶ πρόθυμα νὰ προβοῦν σὲ ἐλάχιστες θυσίες γιὰ τὸ καλό της πατρίδας. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἐπικεφαλῆς, τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἡ Πολιτεία μας εἶναι ἀκέφαλη. Τυπικά, οἱ προβλεπόμενες θέσεις εὐθύνης πληρώνονται ἀπὸ ἐκλεγμένους καὶ μή, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ παραμένουν κενές.
.               Δὲν ὑφίστανται προσωπικότητες ποὺ χαίρουν γενικῆς ἐκτίμησης γιὰ τὸ ἐνάρετο τοῦ βίου τους, τὶς γνώσεις τους, τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὸ ἔθνος, τὴν εὐσέβειά τους, τὸν σεβασμό τους στὶς παραδόσεις καὶ τὸν πολιτισμό μας καὶ τὴν ἐπάρκειά τους στὴ διαχείριση τῶν κοινῶν ὑποθέσεων.
.               Τ πολιτικ προσωπικ βρίθει π λίαν προβληματικς περιπτώσεις. Δν εναι λίγοι κενοι πο διαφημίζουν τν θεΐα τους κα τν λλειψη συναισθηματικς κα θεωρητικς σύνδεσης μ ,τι συνέχει τν λληνικ κοινωνία. δεολογικός τους πυρήνας εναι μαρξιστικς νεοφιλελεύθερος στ μία του ψη κα νεοταξικός, μερικανικο τύπου στν λλη. Ὁτιδήποτε ἑλληνικὸ τὸ θεωροῦν «ἐθνικιστικὸ» καὶ μολύνουν μὲ τὶς ἰδεοληψίες τοὺς τὴ δημόσια σφαίρα. Οἱ συγκρούσεις νεοφιλελεύθερων καὶ μαρξιστῶν πολιτικῶν εἶναι πάντοτε ἐπιφανειακὲς καὶ προσχηματικές. Οὐσιαστικά, συμφωνοῦν στὴ μετατροπὴ τῆς Ἑλλάδας σὲ πολυεθνική, ἄθρησκη, ἀποχριστιανοποιημένη καὶ ἀφελληνισμένη κουρελού.
.               Στοὺς προαναφερθέντες πρέπει νὰ συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ ἐπιτήδειοι μαφιόζοι, σεσημασμένοι ἀπατεῶνες πολιτικάντηδες, ποὺ θησαυρίζουν τάζοντας, κλέβοντας καὶ ὑφαρπάζοντας τὴ λαϊκὴ ψῆφο. λλάδα βιώνει μία διάκοπη πολιτικ Μεγαλοβδομάδα καί, δίχως γεσία, δν πρόκειται ν ναστηθε

Χρόνια πολλά!

 

Πάσχα. Η διάβαση από τη γη στον ουρανό.

(θεολογικό σχόλιο στις Καταβασίες του Πάσχα)

Ωδή α΄.Ο ειρμός

«Αναστάσεως ημέρα! λαμπρυνθώμεν λαοί. Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· εκ γαρ θανάτου προς ζωήν, και εκ γης προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας.»

(Σήμερα είναι ημέρα Αναστάσεως! Ας γίνουμε λαμπροί όλοι οι λαοί· σήμερα είναι Πάσχα, Πάσχα του Κυρίου. Διότι ο Χριστός που είναι Θεός, μας διαβίβασε από το θάνατο στη ζωή και από τη γη στον ουρανό και γι’ αυτό εμείς ψάλλουμε επινίκιο ύμνο) Συνέχεια ανάγνωσης

 

Καρδιά Πάσχα, νοῦς λάμπα, μάτια δάκρυα»

 

Μητρ. Ναυπάκτου  Ἱεροθέου 

Θά ἤθελα νά σᾶς πῶ μία διήγηση ἀπό ἕναν σύγχρονο ἁγιορείτη μοναχό, ὁ ὁποῖος ἔζησε σέ ἕνα Φιλοθεϊτικό Κελλί τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στήν Ρωσία, στήν Πολτάβα, τό 1882, καί κοιμήθηκε τό 1965 στό Ἅγιον Ὄρος, στήν ἰδιόρρυθμη τότε Μονή Φιλοθέου.

Λεγόταν Αὐγουστῖνος μοναχός, γιά τόν ὁποῖο γράφει ὁ ἅγιος Παΐσιος στό βιβλίο πού συνέγραψε γιά τούς Γέροντες πού συνάντησε στά Μοναστήρια καί στίς Σκῆτες τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ Γέροντας αὐτός, ὁ π. Αὐγουστῖνος, ζοῦσε μέσα στό πνεῦμα αὐτό πού σᾶς εἶπα προηγουμένως, γι’ αὐτό καί τό ἀναφέρω…

Τό διακόνημά του ἦταν νά συγκεντρώνη ὅλα τά γέρικα ζῶα τῆς περιοχῆς, τά ὁποῖα οἱ ἄλλοι μοναχοί –δέν εἶχαν αὐτοκίνητα τότε στό Ἅγιον Ὄρος, τουλάχιστον τότε, καί ὅλες οἱ ἐργασίες γίνονταν μέ τά μουλάρια– ὅταν αὐτά γερνοῦσαν καί δέν μποροῦσαν νά προσφέρουν καμμία ἐργασία, τά ἄφηναν στό δάσος νά τελειώσουν μόνα τους καί πολλές φορές κατασπαράσσονταν ἀπό τά θηρία καί ἀπό τούς λύκους κλπ.

Ἐκεῖνος, λοιπόν, λυπόταν αὐτά τά ζῶα, τά συγκέντρωνε καί τά γηροκομοῦσε…Ἦταν γηροκόμος καί νοσοκόμος τους. Τό ἔκανε ἀπό ἀγάπη καί εὐγνωμοσύνη, γιατί τόσα χρόνια ἐξυπηρετοῦσαν τούς μοναχούς στά ἔργα τους. Καί ὅταν ἀργότερα οἱ δυνάμεις του δέν τοῦ ἐπέτρεπαν νά ἀνταποκριθῆ στό ἔργο αὐτό καί χρειάστηκε ὁ γερο-Αὐγουστῖνος νά πάη στό γηροκομεῖο τῆς Μονῆς, ζήτησε νά ἀναλάβη κάποιος ἀπό τούς μοναχούς τό διακόνημα αὐτό.
Ἐπίσης, αὐτός ἔδειχνε πολύ μεγάλη ἀγάπη σέ κάθε προσκυνητή.

Εἶχε πολύ μεγάλη εὐαισθησία ἐσωτερική καί κάθε ἕναν πού συναντοῦσε τοῦ ἔκανε ἐδαφιαία, στρωτή μετάνοια. Καί ὅταν τοῦ ἔλεγαν: «Γιατί, Γέροντα, βάζεις ἐδαφιαία μετάνοια στούς λαϊκούς;» ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε: «Γιατί ἔχουν τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος». Δηλαδή, ἔβλεπε σέ κάθε ὀρθόδοξο Χριστιανό τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καί γι’ αὐτό τόν τιμοῦσε…
Φυσικά, δέν ἀρκεῖ νά ἔχη κανείς τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, θά πρέπει αὐτή ἡ Χάρη νά εἶναι ἐνεργής, ζωντανή. Ἐκεῖνος, ὅμως, ἔβλεπε αὐτή τήν δυνατότητα τήν ὁποία ἔχει ὁ κάθε ὀρθόδοξος Χριστιανός νά γίνη ἅγιος, καί ὅσο ἁμαρτωλός καί ἄν εἶναι, μπορεῖ νά σωθῆ…
Κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων μέ πολλή ἀγάπη καί ζῆλο. Μάλιστα μία φορά αἰσθάνθηκε τήν θεία Κοινωνία ὡς σάρκα καί αἷμα, τόσο πολύ, πού τήν μασοῦσε γιά πολλή ὥρα. Καί ἐνῶ τήν μασοῦσε, συγχρόνως αἰσθανόταν μεγάλη ἀγαλλίαση στήν καρδιά του καί ἔκλαιγε ἀπό μεγάλη χαρά.
Ἀκόμη, τό βράδυ διάβαζε τόν κανόνα του καί τά βιβλία χωρίς νά χρησιμοποιῆ φῶς, γιατί φώτιζε τό κελλί του τό Φῶς τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτό τό κελλί του τά μεσάνυχτα μετατρεπόταν σέ μέρα…

Ἐπίσης, εἶχε ἐπισκέψεις ἁγίων. Πολλές φορές εἶδε ἁγίους, ἀγγέλους καί τήν ἴδια τήν Παναγία. Καί ὅταν μάλιστα ἦταν στό Γηροκομεῖο, ἔβλεπε τούς ἀγγέλους καί τούς ἁγίους καί σκουντοῦσε τούς ἄλλους Γέροντες μοναχούς νά σηκωθοῦν. Ἔλεγε: «Ἡ Παναγία», «ὁ Ἄγγελος». Ὁ γηροκόμος τόν θεωροῦσε πλανεμένο.
«Σηκωθεῖτε, ἦλθε ὁ τάδε ἅγιος», καί οἱ ἄλλοι δέν ἔβλεπαν τίποτα καί τόν θεωροῦσαν ὅτι εἶναι σαλός. Ὁ ἅγιος Παΐσιος πού ἦταν ἕνα διάστημα στήν Μονή τοῦ ἁγίου Φιλοθέου γράφει γιά τόν γερο-Αὐγουστῖνο:
«Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα ἦταν φωτεινή, γιατί τόν εἶχε ἐπισκιάσει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Καί μόνο νά τόν ἔβλεπες, ξεχνοῦσες κάθε στενοχώρια γιατί σκορποῦσε χαρά μέ τήν ἐσωτερική του καλοσύνη. Ἡ ἐξωτερική του φορεσιά, τό ζωστικό του τό καταμπαλωμένο, ἦταν χειρότερο ἀπό τό ροῦχο πού κρεμάει ὁ κηπουρός ὡς σκιάχτρο γιά τίς κουροῦνες. Ἐάν τύχαινε νά τοῦ δώση κανείς κανένα καλό πράγμα, τό ἔδινε καί αὐτός σέ ἄλλον…

Ἔτσι χαρούμενος μέ τήν πολλή καλοσύνη του, δοξολογώντας τόν Θεό καί προσευχόμενος ἀδιαλείπτως, πέρασε ἤ μᾶλλον ἔζησε παραδεισένια ζωή στό Περιβόλι τῆς Παναγίας. Μέσα του εἶχε τόν Χριστό, ἡ καρδιά του ἦταν Παράδεισος, καί ἀξιώθηκε νά δῆ καί ἀπό δῶ Ἀγγέλους καί Ἁγίους, ἀκόμα καί τήν Παναγία, καί στήν συνέχεια νά ἀγάλλεται αἰώνια.

Τήν ὥρα πού θά ἔφευγε ἡ ψυχή τοῦ Γερο-Αὐγουστίνου τό πρόσωπο του ἄστραψε τρεῖς φορές! Οἰκονόμησε δέ ὁ Θεός νά βρίσκεται ἐκεῖ δίπλα του καί ὁ Γηροκόμος, ὁ ὁποῖος θαύμασε καί βεβαιώθηκε γιά τίς θεῖες ἐπισκέψεις πού εἶχε ὁ Γέροντας».

Αὐτά εἶναι λόγια τοῦ ἁγίου Παϊσίου καί φυσικά τά ἀποδεχόμαστε πλήρως, ὄχι γιατί τά πληροφορήθηκε ἀπό κάποιον ἄλλον, ἀλλά τά εἶδε ὁ ἴδιος καί τά περιγράφει, εἶναι αὐτόπτης καί αὐτήκοος μάρτυς τῆς ζωῆς τοῦ εὐλογημένου αὐτοῦ μοναχοῦ.
Τό ἀπόσταγμα ὅλων αὐτῶν πού ἔζησε ὁ Γέροντας αὐτός, ὁ π. Αὐγουστῖνος ὁ Φιλοθεΐτης, ἦταν μία φράση τήν ὁποία ἔλεγε. Ξέρετε, ὅταν πάη κανείς στό Ἅγιον Ὄρος καί βλέπη μοναχούς, ρωτᾶ: «Γέροντα, πές μου κάτι». Καί οἱ Γέροντες λένε ἀνάλογα μέ αὐτά πού ζοῦν, καί ὄχι αὐτά πού ἔχουν διαβάσει. Ἐκεῖνος ζοῦσε πολλά, ἀλλά ὅλα αὐτά, ὅλη ἡ ζωή του ἦταν κλεισμένη σέ μία φράση:

Τί ἔλεγε; Ἦταν Ρῶσος στήν καταγωγή, μιλοῦσε σπαστά ἑλληνικά καί ἔλεγε:

«Καρδιά Πάσχα, νοῦς λάμπα, μάτια δάκρυα».
Εἶναι καταπληκτικό! Ὅταν τό διάβασα γιά πρώτη φορά, –δέν ἔτυχε νά τόν γνωρίσω, γιατί τό 1966 πῆγα γιά πρώτη φορά στό Ἅγιον Ὄρος, δέν ἔτυχε νά τόν γνωρίσω– ἐνθουσιάσθηκα, γιατί αὐτό εἶναι τό ἀπόσταγμα μιᾶς ζωῆς. Τί δίδασκε καί τί ἔλεγε: Στήν καρδιά σας νά ζῆτε τό Πάσχα, στόν νοῦ σας νά ἔχετε τό φῶς -λάμπα, στά μάτια σας δάκρυα.
Ἄν αὐτό τό ἀναστρέψουμε καί ποῦμε «στά μάτια δάκρυα-μετάνοια, στόν νοῦ φῶς-λάμπα, καί στήν καρδιά Πάσχα», τότε καταλαβαίνουμε πῶς προχωρεῖ κανείς στήν πνευματική του ζωή…

Εἶναι αὐτό πού οὐσιαστικά λένε οἱ Πατέρες: κάθαρσις, φωτισμός, θέωσις.

Τό νά ζῆ κανείς μέσα στήν καρδιά του τό Πάσχα, δηλαδή τήν ἀγαλλίαση, τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τήν χαρά –ὄχι τήν συναισθηματική χαρά, ἀλλά αὐτή τήν χαρά πού εἶναι καρπός τοῦ Παναγίου Πνεύματος– τόν Χριστό, αὐτό δέν ἔρχεται εὔκολα. Προηγεῖται τό Φῶς μέσα στόν νοῦ, δηλαδή ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου ἀπαλλάσσεται ἀπό τόν σκοτασμό, τήν σύγχυση, τούς πολλούς λογισμούς, καί προσεύχεται καθαρά στόν Θεό, καί φυσικά ὑπάρχουν τά δάκρυα τῆς μετανοίας.
Ποιός δέν θέλει νά ζήση τό Πάσχα στήν καρδιά του; Ποιός δέν θέλει νά ἔχη φωτισμένο νοῦ καί νά μήν ἔχη σύγχυση; Ναί, αὐτό ἀρχίζει ἀπό τά δάκρυα τῆς μετανοίας…
Γιατί πέρα ἀπό τήν θεία Λειτουργία πού ἔχουμε στούς Ναούς καί τίς ἀκολουθίες, ὑπάρχει καί ἡ ἐσωτερική ἀκολουθία, ἡ ἐσωτερική λειτουργία μέσα στήν καρδιά, αὐτή ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή, ἡ καρδιακή, ἡ ἀγρυπνία ἡ ἐσωτερική μέσα στήν καρδία, στό θυσιαστήριο τῆς καρδιᾶς.
πηγή(Ὁμιλία κατά τόν πρῶτο Κατανυκτικό Ἑσπερινό, ἀπόσπασμα)