Θάνατοι και θάνατοι! Ένας όμως είναι η Ζωή η Αθάνατος.

Φωτογραφία του Panteleimon Krouskos.

..είδα φόβους είδα τρόμους είδα βάσανα και πόνους…

Κατά την παράδοση μας, ο Λάζαρος μετά την φρικτή τετραήμερη παραμονή του στον Άδη, δεν γέλασε ποτέ στην ζωή του, μέχρι να ξαναπεθάνει. Τόσο τρομερή ήταν η εμπειρία του θανάτου. Πριν την ανάσταση του Χριστού ο θάνατος ήταν δεσμά,οδύνη, ακοινωνησία Θεού, τρόμος, τυρρανία. Τέσσερις μέρες στον άδη για τον Λάζαρο αντιστοιχούσαν με τέσσερις αιωνιότητες αφόρητης θλίψης και οδύνης.

Μια φορά ξαναγέλασε ή μάλλον εμειδίασε ο Λάζαρος μετά την νεκρανάσταση του. Όταν είδε στην αγορά άνθρωπο να κλέβει μια πήλινη στάμνα και είπε το ανεπανάληπτο: Ιδού το χώμα πού κλέβει χώμα…

Στην πνευματικότητα την ορθόδοξη, η μνήμη θανάτου κατέχει ξεχωριστή θέση. Δεν φέρει απελπισία και απιστία σε αυτόν πού αξιώθηκε από τον Θεό να την αποκτήσει, αλλά συντριβή και διαρκή μετάνοια και φιλοσοφία περί των σπουδαίων και των ματαίων του βίου και κατάνυξη και καρδία συντετριμμένη και ταπεινή. Μπορεί να φέρνει και γαλήνη και αμεριμνησία γιατί και τα κακά και ανάποδα λογίζονται ως μικρά και αμελητέα.Ετσι η μνήμη θανάτου δεν γίνεται κατάρα και κυνισμός , αλλά ευλογία και φιλοσοφία ζωής.

Στην εικόνα είναι ο αββάς Σισώης ενώπιον του τάφου του κοσμοκράτορα Αλέξανδρου του… Μέγα.

Τρεις σκελετοί. Ποιός είναι ο βασιλιάς απ όλους;;;….

 

Τι να γράψεις για την Μεγάλη Εβδομάδα όταν η ζωή σου πνίγεται σε μια μικρή πεζότητα;

Φωτογραφία της Nota Haras.

Τι να γράψεις για την Μεγάλη Εβδομάδα όταν η ζωή σου πνίγεται σε μια μικρή πεζότητα. Πώς να προσεγγίσεις τα Μεγάλα όταν νιώθεις τόσο μικρός; Πώς να μιλήσεις για την όντως χαρά όταν φυλλομετράς δάκρυ και αίμα στο ημερολόγιο της ψυχής σου; Μήπως όμως μονάχα μέσα από την ταπείνωση, την επίγνωση, τα αδιέξοδα και τις καταστροφές μπορείς να εισέλθεις στον Νυμφώνα Του; Γιατί αυτό τελικά που θα ανοίξει την θύρα του ουρανού δεν θα έχει σχέση με τις αρετές μας. Ούτε με τις υπόγειες διαδρομές στα ναρκισσιστικά παιχνίδια του εγωκεντρισμού μας και ας έχουν το προφίλ της «πνευματικότητας». 

Το μυστικό του ουρανού είναι μια τέχνη που την γνωρίζουν μονάχα οι ταπεινοί. Είναι απλό μα θέλει τσακισμένο εγωισμό . Είναι σοφό μα θέλει να είσαι «μωρός». Είναι για τους πιστούς μα όχι για αυτούς που κάνανε την πίστη εγγυήσεις και ιδεολογία. Είναι μια γλώσσα μυστική που δυο είδη ανθρώπων την γνωρίζουν στην ζωή , οι Άγιοι και οι πολλοί αμαρτωλοί, άλλωστε για να »φτάσεις στον παράδεισο πρέπει να πάρεις φόρα από τον πάτο της κόλασης…» ή να είσαι στον προσωπικό σου »Άδη και να μην απελπίζεσαι (Άγιος Σιλουανός του Άθω). 

 Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι γι΄ αυτούς που αισθάνονται ισχυροί, που ζαλίστηκαν στην αλαζονεία της δήθεν αρετής τους, στην δύναμη της εξουσίας τους και των «κατορθωμάτων» τους. Δεν είναι γι΄ αυτούς που έμειναν πιστοί στα «έθιμα» και τις «παραδόσεις» μιας θρησκευτικής σύμβασης. Από τότε που πάψαμε να «μετράμε την ποιότητα της ζωής με την χαρά της Γιορτής…» να μεταμορφώνουμε τον πόνο σε προσευχή, τους καημούς και τα μεράκια της υπάρξεως μας σε τέχνη, δεν μπορούμε να βιώσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα. 

Γιατί για να βιώσεις την Μεγ. Εβδομάδα πρέπει με πνευματικό θάρρος να ομολογήσεις «ότι στα δάκρυα της Μαγδαληνής είδες τα δάκρυα σου..».

 

Αγία Γραφή και Αποκάλυψη

Η Αγία Γραφή δεν γράφθηκε ως Επιστημονικό εγχειρίδιο, αλλά είναι λόγος περί τού λόγου τού Θεού

Όταν ομιλούμε για Αγία Γραφή, εννοούμε τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης που εγράφησαν από θεουμένους Προφήτες και Αποστόλους και τα οποία καθόρισε η Εκκλησία, δια των Αγίων Πατέρων, σε μια ενότητα, για τους σκοπούς της. Δεν υπήρχε καμία επιδίωξη από τους συγγραφείς να συμπεριληφθούν τα κείμενα τους σε κάποιο κανόνα, σε κάποια ομάδα βιβλίων για να αποτελέσουν την Αγία Γραφή. Αυτό έγινε με την πάροδο του χρόνου από την Εκκλησία, δια των Αγίων Πατέρων.

 τού π. Ι. Ρωμανίδη

«Ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος δεν φαντάσθηκε ποτέ ότι οι Επιστολές του θα μπουν στον κανόνα της Αγίας Γραφής. Ποτέ δεν το ξέρει αυτό το πράγμα ούτε οι ευαγγελιστές το ξέρουν αυτό. Τα ευαγγέλια Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά, όταν γράφηκαν, κανένας από αυτούς δεν εφαντάσθηκε ποτέ, στην εποχή που ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι, ότι αυτά που γράψανε θα γίνουν Αγία Γραφή. Διότι γι’ αυτούς το μόνο πράγμα που ήταν Αγία Γραφή ήταν η Παλαιά Διαθήκη, δεν υπήρχε Καινή Διαθήκη. Και ούτε σκέφθηκαν ποτέ να κάνουν Καινή Διαθήκη, υπήρχε Παλαιά Διαθήκη.

Η Καινή Διαθήκη γιατί έγινε; Εξαιτίας των αιρετικών. Για να μπορούν να πολεμήσουν τους αιρετικούς έπρεπε να πουν ότι αυτά τα βιβλία δεχόμαστε, αυτά έγραψαν οι Απόστολοι και δεν έγραψαν αυτά που λέτε εσείς. Αυτό ήταν όλο το πράγμα. Και σχηματίσθηκε η Καινή Διαθήκη. Και όταν η Καινή Διαθήκη γράφη: «η γραφή η λέγουσα» (Μάρκος ιε΄, 28), δεν εννοεί την Καινή Διαθήκη, εννοεί μόνον την Παλαιά Διαθήκη».

Στην συνέχεια θα εντοπισθούν μερικά ενδιαφέροντα σημεία για την Αγία Γραφή γενικώς, και σε επόμενες ενότητες θα γίνη αναφορά για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη ειδικότερα. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Οι παρανοήσεις για την «εν πολλαις αμαρτίας περιπεσούσα γυναίκα»

Απόψε,θα ψαλλεί ο όρθρος της μεγάλης Τετάρτης, πού έχει ως θέμα την πόρνη γυναίκα πού άλειψε με μύρο τον Χριστό. Ας δούμε κάποιες παρανοήσεις και παρερμηνείες σχετικά με την ημέρα.
Α, Δυστυχώς,γίνεται μια παρανόηση σχετικά με την αγιότητα και την μακαριότητα αυτής της γυναίκας. Μας αρέσει να παρουσιάζουμε τον Χριστό ως έναν φιλελεύθερο διδάσκαλο ελευθερίων ηθών, πού συνέτρωγε με πόρνες και αμαρτωλούς και την πόρνη ως αγία επειδή ακριβώς ήταν πόρνη, κάνοντας της ένα εξιδανικευμένο πορτραίτο μαρτυριου. Υπάρχει ένας κοσμικός συναισθηματισμός σε αυτό το σημείο πού αγγίζει τα όρια της βλασφημίας. Βλασφημίας γιατί πέφτουμε σε μια παραποίηση του προσώπου του Χριστού και τον παρουσιάζουμε συμβιβασμένο με την ανθρώπινη κατάντια και κακότητα και δυστυχία της αμαρτίας.Ας μην ξεχνάμε πώς ήταν σταθερή κατηγορία των φαρισαίων κατά του Χριστού πώς «ο άνθρωπος ούτος φαγάς και οινοπότης» συγχρωτίζεται μετά πορνών, αμαρτωλών και τελωνών. 
Ο Χριστός δεν συγχρωτίστηκε μαζί με αυτούς τους ανθρώπους,θαυμάζοντας τους για την αμαρτία τους, γιατί δεν συμβιβάστηκε με την αμαρτία και τον εξευτελισμό του ανθρωπίνου προσώπου. Γι αυτό άλλωστε ήρθε για να πεθάνει, για να λυτρώσει τον Άνθρωπο από αυτόν τον θάνατο της αμαρτίας.Ήρθε να τους καλέσει από τον βούρκο στο φως και από την μη ζωή στην ζωη!
Η σημερινή πόρνη, ονομαζεται αγία πόρνη και μακαρίζεται επειδή ήταν μ ε τ α ν ο η μ έ ν η πόρνη και επειδή ηγάπησεν πολύ, είχε δηλαδή μέσα στην ψυχή της τις δυνάμεις εκείνες πού έκαμαν τον ερωτα τον σκοτεινό της αμαρτίας, έρωτα αιώνιο του παραδείσου.Εκεί είναι η διαφορά, πού διασκεδάζει κάθε ρομαντική άποψη για την στάση του Χριστού.Όσοι αμαρτωλοί δεν δέχτηκαν την κλήση και την επίσκεψη Του, είτε πόρνες, είτε τελώνες, είτε φαρισαίοι και υποκριτές, έμειναν εκτός του νυμφώνος. Ενώ όσοι δείχτηκαν ταπεινοί και θαρραλέοι να δούν τον εαυτό τους ως έχει και να ζητήσουν την λύτρωση δικαιώθηκαν!Η αμαρτία στην παράδοση μας(πίστη μας) δεν αφορά έναν κατάλογο ηθικών ατοπημάτων. Κατάσταση είναι πού αντιδιαστέλλεται στην χάρη.Για αυτό στην Αμαρτία μπορεί να βρίσκονται ταυτόχρονα και οι «άγιοι» και οι στιγματισμένοι κατά κόσμον. Όπως στην χάρη μπορεί να βρίσκονται ασκητές και πόρνοι, τελώνες και ιερείς, όσιοι και μοιχοί. Το κλειδί είναι η μεταστροφή, η μετάνοια. Αυτή η μετάνοια η τόσο παρεξηγημένη και τόσο κακοποιημένη από επιδεικτικές πράξεις τυπολατρείας και συκοφαντημένη σαν ευήθεια και γραφικότητα από αυτούς πού είναι πλήρεις από τον εαυτό τους και την οσιότητα τους…
Άλλωστε η θεματική της ημέρας, εντοπίζεται κυρίως,  σε ένα αντιθετικό σχήμα:
Από τη μιά η πεσμένη πού ανίσταται, από την άλλη ο εκλεκτός πού καταπίπτει. Η αμαρτωλός γίνεται οσία και ο απόστολος διάβολος! Η μισημένη αγαπημένη και ο φίλος εχθρός! Δεινόν η ραθυμία! Μεγάλη η μετάνοια! Κανείς μην έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του για να μην πέσει πιό χαμηλά και από τα χαμηλά! Κανείς μην απελπίζεται για την σωτηρία του! Τί φρικτή κρίση και φοβερή πραγματικότητα!Τί προσκλητήριο ενδοελέγχου και εγρήγορσης! Αγαπημένε Κύριε δόξα Σοι!

Ὅτε ἡ ἁμαρτωλός, προσέφερε τὸ μύρον, τότε ὁ μαθητής, συνεφώνει τοῖς παρανόμοις· ἡ μὲν ἔχαιρε κενοῦσα τὸ πολύτιμον, ὁ δὲ ἔσπευδε πωλῆσαι τὸν ἀτίμητον, αὕτη τὸν Δεσπότην ἐπεγίνωσκεν, οὗτος τοῦ Δεσπότου ἐχωρίζετο, αὕτη ἠλευθεροῦτο, καὶ ὁ Ἰούδας δοῦλος ἐγεγόνει τοῦ ἐχθροῦ, δεινὸν ἡ ῥαθυμία! μεγάλη ἡ μετάνοια! ἥν μοι δώρησαι Σωτήρ, ὁ παθὼν ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ σῶσον ἡμᾶς.


Β. Η  Κασσιανή είναι η ποιήτρια του δοξαστικού των αποστίχων «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις…» και όχι η πρωταγωνίστρια του γεγονότος.
Δεύτερον, αυτό το θρυλούμενο περί του Θεοφίλου και της Κασσιανής και όλες αυτές οι ιστορίες πού γράφονται είναι όντως μια ωραία ρομαντική παράδοση και όχι ιστορία. Αυτό εύκολα αποδεικνύεται αν σκεφτεί κανείς πώς όταν η Κασσιανή ήταν γριούλα και άκμαζε στην ποίηση και την άσκηση, ο Θεόφιλος ήταν παιδάκι ή ίσως και αγέννητος.
Τρίτον, η γυναίκα πού άλειψε τον Κύριο πριν το Πάσχα ούτε πόρνη ήταν , ούτε ανώνυμη. Είναι η Μαρία αδελφή του Λαζάρου και το όνομα της διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Η πόρνη πού άλειψε τα πόδια του Ιησού και τα σπόγγισε με τα μαλλιά της είναι ανώνυμη όντως, αναφέρεται στο ευαγγέλιο του Λουκά και αυτό συνέβη το πρώτο έτος της δράσης του Χριστού. Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό πώς στο εορτολόγιο των Ιεροσολύμων, από το οποίο επηρεάστηκαν όλες οι ορθόδοξες εκκλησίες, η θεματολογία της Μεγάλης Τετάρτης, αγνοεί την άλειψη του Χριστού και προβάλει μόνον την προδοσία του Ιούδα. Ακόμα ως τα σήμερα η κάθε Τετάρτη είναι νηστήσιμη μέρα, για αυτήν ακριβώς την προδοσία και την πώληση του Χριστού από τον Ιούδα.
Οι θειότατοι πατέρες θέσπισαν την μνεία της άλειψης του Κυρίου από την πόρνη γυναίκα την Μεγάλη Τετάρτη αργότερα, όχι λόγω άγραφης παράδοσης. Από τους πατέρες μόνο ο Χρυσόστομος, κάνει λόγο για τρείς και όχι για δύο αλείψεις του Χριστού. Αλλά την εθέσπισαν την μνεία αυτή για να κάνουν πιό προσωπική αυτή την πράξη όσον αφορά εμάς. Να ταυτιστούμε με την αμαρτωλή γυναίκα λίγο προ του Σταυρού, να μετανοήσουμε την έσχατη ώρα, να αποδώσουμε τιμές στον Λυτρωτή και Θεό μας, να συγκριθούμε εμείς οι ανάξιοι με το μεγαλείο Του, για να λάβουμε την άφεση και την ανάσταση.
Και φυσικά για να προβληθεί η διδακτική και δραματική αντίθεση μεταξύ του μαθητή πού σκοτώνει και της πόρνης πού προσφέρει. Του αγίου πού προδίδει και χάνεται και της πόρνης πού αγαπά και σώζεται.Είναι θεολογικό το ζήτημα και όχι ιστορικό.
Τέλος, πολλώ μάλλον η γυναίκα αυτή δεν είναι η Μαγδαληνή Μαρία, θέμα με το οποίο ασχοληθήκαμε παλιότερα.

Να κλείσουμε με μήνυμα χαράς και ελπίδας, πέρα από τις χρήσιμες σχολαστικότητες μας:

 Ο ορθόδοξος λαός μας αγαπά το τροπάριο της κασσιανής και την σημερινή ακολουθία γενικότερα. Γιατί βαθιά μέσα μας, στο πνευματικό μας dna, είναι αποτυπωμένη η αλήθεια πώς ο Χριστός δεν καταδικάζει αλλά σώζει τον άνθρωπο πού μετανοεί. Είναι βαθιά συνείδηση μέσα μας, έστω και μη εκφραζόμενη με ωραία λόγια , πώς η Εκκλησία είναι το μεγάλο καταφύγιο και το ιατρείο, όπου μαζευόμαστε όχι οι άγιοι και οι αναμάρτητοι, αλλά αυτοί πού πληγώθηκαν από τα πάθη και ο Χριστός τους δέχεται όπως ακριβώς είναι χωρίς να τους αποπέμπει ή να τους κρίνει. Γιατί αγάπησαν πολύ όπως η πόρνη του ευαγγελίου. Η ορθοδοξία του λαού μας επί του θέματος είναι ένα εκτύπωμα βαθύ από καρφί αγάπης και συγκλονισμού μέσα στις ταπεινές καρδιές των ανθρώπων πού ψάχνουν αυτό πού δεν ξέρουν αλλά το γνωρίζουν. Πού μπορεί να μην ρητορεύουν , αλλά  ν ι ώ θ ο υν την βαθύτερη θεολογία και αγάπη!

 

 

Λαϊκος οικουμενισμός υπό επισκόπων ενεργούμενος

ΤΑ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΘΗ» ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ

 

DSC_3475.jpg
DSC_3412.jpg
Ἀόρατε Κριτά, ἐν σαρκὶ καθωράθης,
καὶ ἔρχῃ  ὑπ᾿ ἀνδρῶν, παρανόμων κτανθῆναι
(όρθρος Μ.Τρίτης)
Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Είναι μια καταστροφική πρακτική, αυτή που προβάλλεται από το δημοσίευμα που μας έστειλαν αναγνώστες και φίλοι του Ιστολογίου μας από την Κατερίνη.
Περιοχές όπως η Σύρος, η Κέρκυρα, η πόλη της Κατερίνης, αλλά και οι ενορίες της ομογένειας, σε Αμερική, Αυστραλία, Κεντρική Ευρώπη και Καναδά, χρησιμοποιούνται σαν συγκρητιστικό παράδειγμα, ειρηνικής εν αγάπης συμβιώσεως, πιστών διαφορετικών δογμάτων.
Προβάλλεται έτσι ο πυλώνας της Οικουμενιστικής παναιρέσεως, “πίστη (σε οτιδήπτε) και αγάπη (εωσφορικής συλλήψεως)  πέρα και πάνω από τα δόγματα της Ορθοδόξου πίστεως και των Αγίων πατέρων”.
Ποιος άραγε πρωταγωνιστεί αυτή τη φορά στη “διαφημιστική εκστρατεία”; Ποιος ευαγγελίζεται ελαφρά τη καρδία, το “αγαπολογικό ευαγγέλιο” της παναιρέσεως του Οικουμενισμού; Ποιος “ερωτοτροπεί” με την άσεμνη νύμφη του θρησκευτικού συγκρητισμού;
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κίτρους Πλαταμώνα και Κατερίνης κ.κ. Γεώργιος !!!
 

Γιατί ο Χριστός δεν άλλαξε τον Ιούδα;

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου
 

«Τότε, αφού πήγε στους αρχιερείς ένας από τους δώδεκα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, είπε, τι θέλετε να μου δώσετε για να σας τον παραδώσω;»[…]

Και ακριβώς όταν η πόρνη μετανοούσε, όταν καταφιλούσε τα πόδια του Κυρίου, τότε πρόδινε το Δάσκαλο ο μαθητής. Γι’ αυτό είπε «τότε», για να μην κατηγορήσεις για αδυναμία το Δάσκαλο, όταν βλέπεις τον μαθητή του να τον προδίνει. Γιατί τόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του Δασκάλου, ώστε να πείθει να Τον ακολουθούν ακόμη και οι πόρνες.

Θα αναρωτιόταν όμως κανείς, Εκείνος που είχε τη δύναμη να μεταστρέφει τις πόρνες και να τις κάνει να Τον ακολουθούν, δεν κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του μαθητή του; Είχε τη δύναμη να κερδίσει το μαθητή, αλλά δεν επιθυμούσε να τον μεταβάλει αναγκαστικά στο καλό, ούτε με τη βία να τον προσελκύσει κοντά Του. «Τότε, αφού πήγε». Και το «αφού πήγε» αυτό δεν στερείται κάποιας σημασίας. Γιατί δεν κάλεσαν οι αρχιερείς τον Ιούδα, ούτε αναγκάστηκε, ούτε υποχρεώθηκε, αλλά ο ίδιος μόνος του κι ελεύθερα γέννησε την πονηρή αυτή σκέψη κι έβγαλε αυτή την απόφαση, χωρίς να έχει κανέναν σύμβουλο σ’ αυτό το πονηρό του έργο. «Τότε, αφού πήγε… ένας από τους δώδεκα». Τι σημαίνει το «ένας από τους δώδεκα»; 
Και αυτός ο λόγος «ένας από τους δώδεκα» δείχνει πως η κατηγορία του Ιούδα είναι πολύ μεγάλη. Γιατί ο Ιησούς είχε και άλλους μαθητές, εβδομήντα συνολικά. Αλλά εκείνοι βρίσκονταν σε δεύτερη θέση και δεν απολάμβαναν τόση τιμή, ούτε είχαν τόση οικειότητα με τον Διδάσκαλο, ούτε γνώριζαν τόσο τα μυστικά Του όσο οι δώδεκα. Αυτοί προπάντων ήταν οι εκλεκτοί, αυτοί αποτελούσαν τον στενό κύκλο του Βασιλιά, αυτοί αποτελούσαν την ομάδα που ήταν κοντά στο Δάσκαλο, και από αυτήν ξεπήδησε ο Ιούδας. Για να μάθεις, λοιπόν, ότι δεν Τον πρόδωσε απλώς κάποιος από τους μαθητές Του, αλλά ένας από τους εκλεκτούς Του, γι’ αυτό αναφέρει ο Ευαγγελιστής το «ένας από τους δώδεκα». Και δε ντρέπεται ο Ματθαίος να το αναφέρει. Αλλά για ποιο λόγο να ντραπεί; Το αναφέρει για να μάθεις πως παντού και πάντα λένε οι Ευαγγελιστές την αλήθεια και δεν αποκρύπτουν τίποτα, ακόμη και αυτά που θεωρούνται αξιοκατάκριτα. Γιατί αυτά που φαίνονται πως είναι αξιοκατάκριτα, αυτά αποδεικνύουν τη φιλανθρωπία του Κυρίου. Ότι δηλαδή προσέφερε τόσα πολλά αγαθά στον προδότη, το ληστή, τον κλέφτη (τον Ιούδα) και συνέχιζε μέχρι την τελευταία στιγμή να τον έχει κοντά Του. Και μάλιστα τον νουθετούσε και τον συμβούλευε και τον φρόντιζε με κάθε τρόπο. Αν εκείνος δεν έδινε σημασία, δεν φταίει ο Κύριος. Και μάρτυρας είναι η πόρνη, και μη πολυπαίρνεις θάρρος προσέχοντας τον Ιούδα. Γιατί και τα δύο αυτά είναι ολέθρια, και το υπέρμετρο θάρρος και η απελπισία (απόγνωση). Γιατί το υπέρμετρο θάρρος κάνει να πέσει κάτω αυτός που στέκεται όρθιος, και η απελπισία εμποδίζει να σηκωθεί αυτός που έχει πέσει. Γι’ αυτό και ο Παύλος συμβούλευε λέγοντας: «Αυτός που νομίζει πως στέκεται, ας προσέχει μην πέσει».

Έχεις τα παραδείγματα και των δύο πως έπεσε δηλαδή ο μαθητής, που νόμιζε πως στεκόταν όρθιος, και πως σηκώθηκε η πόρνη που είχε πέσει. Η σκέψη μας εύκολα παρασύρεται και η θέλησή μας είναι ευμετάβλητη. Γι’ αυτό πρέπει να διαφυλάσσουμε και να οχυρώνουμε τον εαυτό μας από παντού.[…]

«Τι θέλετε να μου δώσετε, κι εγώ θα σας Τον παραδώσω». Πες μου Ιούδα, αυτά σου έμαθε ο Χριστός; Γι’ αυτό το λόγο δεν έλεγε, «μην αποκτήσετε χρυσά νομίσματα, ούτε ασημένια, ούτε χάλκινα που να τα φυλάγετε στις ζώνες σας», θέλοντας να περιορίσει από πιο μπροστά τη φιλαργυρία σου;[…]

«Τι θέλετε να μου δώσετε, κι εγώ θα σας Τον παραδώσω». Πολύ σκληρά είναι τα λόγια αυτά. Πες μου, μπορείς εσύ να παραδώσεις Εκείνον που συγκρατεί τα πάντα, που εξουσιάζει τους δαίμονες, που διατάσσει τη θάλασσα και είναι ο Κύριος όλων όσων υπάρχουν στη φύση; Για να περιορίσει λοιπόν τη παραφροσύνη του και για να δείξει πως αν δεν ήθελε, δεν θα προδιδόταν, άκουσε τι κάνει. Κατά την ώρα ακριβώς της προδοσίας, όταν ήρθαν εναντίον Του κρατώντας ξύλα, λαμπάδες και πυρσούς, τους λέει: «Ποιον ζητάτε;» και δεν γνώριζαν Εκείνον που επρόκειτο να συλλάβουν. Τόσο πολύ έλειπε η δύναμη από τον Ιούδα στο να παραδώσει τον Κύριο, ώστε δεν Τον έβλεπε τη στιγμή που επρόκειτο να Τον παραδώσει, ενώ ήταν παρών, και όλα αυτά τη στιγμή που υπήρχαν τόσες λαμπάδες και τόση φωτοχυσία. Αυτό βέβαια υπαινίχθηκε και ο Ευαγγελιστής λέγοντας ότι είχαν λαμπάδες και πυρσούς και δεν τον έβλεπαν. Και κάθε ημέρα του το υπενθύμιζε και με λόγια και με έργα, ότι δηλαδή δεν θα μπορέσει να Τον προδώσει στα κρυφά. Και μάλιστα δεν του έκανε (ο Κύριος) παρατηρήσεις φανερά μπροστά σε άλλους, για να μην τον κάνει πιο αδιάντροπο, ούτε πάλι αποσιωπούσε τα σφάλματά του, για να μην νομίζει ότι περνούν απαρατήρητα και επιχειρήσει άφοβα την προδοσία, αλλά διαρκώς έλεγε: «Ένας από εσάς θα με παραδώσει», δεν τον φανέρωσε όμως.

Είπε πολλά (ο Κύριος) και για την κόλαση, πολλά και για τη Βασιλεία των ουρανών και απέδειξε τη δύναμη που είχε και για τα δύο, και για να τιμωρεί τους αμαρτωλούς και για να ανταμείβει τους δικαίους. Αλλά εκείνος (ο Ιούδας) όλα αυτά τα περιφρόνησε, ο Θεός όμως δεν τον ανακάλεσε με τη βία από αυτό που αποφάσισε. Επειδή λοιπόν μάς δημιούργησε ελεύθερους να διαλέγουμε τις κακές ή τις ενάρετες πράξεις, επιθυμεί να είμαστε καλοί με τη θέλησή μας. Γι’ αυτό αν εμείς δεν θέλουμε, ούτε μας πιέζει ούτε μας αναγκάζει. Επειδή αυτός που γίνεται με τη βία ενάρετος, δεν είναι δυνατόν να είναι ενάρετος. Αφού λοιπόν κι εκείνος ήταν ελεύθερος να διαλέξει και ήταν σε θέση να μην υποστεί βία για να κλίνει προς τη φιλαργυρία, γι’ αυτό τυφλώθηκε η σκέψη του, πρόδωσε τη σωτηρία του και είπε: «Τι θέλετε να μου δώσετε, κι εγώ θα σας Τον παραδώσω». Επικρίνοντας τη διανοητική του τύφλωση και την αναισθησία, ο Ευαγγελιστής λέει ότι την ώρα που πήγαν να συλλάβουν τον Κύριο, βρισκόταν μαζί τους και ο Ιούδας, εκείνος που είπε «τι θέλετε να μου δώσετε, κι εγώ θα σας Τον παραδώσω». Και όχι μόνο από αυτό είναι δυνατόν να δούμε τη δύναμη του Χριστού, αλλά και απ’ ότι μόλις Εκείνος απλώς μίλησε, απομακρύνθηκαν κι έπεσαν κάτω. Επειδή όμως ούτε μ’ αυτόν τον τρόπο δεν σταμάτησαν το επαίσχυντο έργο τους, παραδίνεται αμέσως σαν να έλεγε: Εγώ έκανα το καθήκον μου, αποκάλυψα τη δύναμή μου και απέδειξα ότι επιχειρείτε πράγματα ακατόρθωτα. Θέλησα να περιορίσω την κακία σας, αλλά επειδή εσείς δεν θελήσατε και επιμένετε στην παραφροσύνη σας, να, σας παραδίνομαι.

Τα ανέφερα όλα αυτά, για να μην κατηγορήσουν μερικοί τον Χριστό, και πουν: γιατί δεν μετέστρεψε τον Ιούδα;

https://proskynitis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_9853.html

 

 

Ἡ ζωή μετά θάνατον,

Αποτέλεσμα εικόνας για ζωη μετα θανατον

Ἰω. Καρδάση

Με την πρώτη ματιά, ο τίτλος της ενότητας «η ζωή μετά τον θάνατο» ίσως φανεί παράξενος και θέλει κάποιες διευκρινίσεις. Ποια ζωή και ποιον θάνατο. Και επειδή το κύριο θέμα του πονήματος είναι: «περί θανάτου», άρα τι σημαίνει ο τίτλος; Η ζωή της ψυχής μετά τον θάνατό της; Ή επειδή η ψυχή συνδέεται με το σώμα, που είναι το εργαλείο της, σημαίνει: η ζωή της ψυχής μετά τον θάνατο του σώματος; Ή μπορεί να σημαίνει η ζωή της ψυχής και του σώματος, δηλ. του όλου ανθρώπου μετά τον θάνατο της ή και των δύο ή μόνο του ενός; Λοιπόν μπορεί να σημαίνει κάθε ένα από αυτά ή και όλα αυτά μαζί. Μα θα ερωτήσει κάποιος: Αφού η ψυχή θεωρείται αθάνατη και το σώμα θνητό, τότε πως μπορεί να πεθάνει η ψυχή ή να ζήσει το σώμα κ.ά. παρόμοια.

Πράγματι μπορεί, όπως θα δούμε παρακάτω, η ψυχή να πεθάνει και να μείνει πεθαμένη ζώντος του σώματος, το οποίον θα συμπαρασυρθεί αργότερα και αυτό στον θάνατο ή μπορεί η ψυχή να πεθάνει και να αναστηθεί και να είναι αναστημένη με το σώμα νεκρό, που αργότερα και αυτό θα αναστηθεί κ.ο.κ.

Ο ίδιος ο Θεός αναφέρει περί του θανάτου: «η δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θανάτω αποθανείσθε» (Γεν. 2.17), ο δε Απ. Παύλος διευκρινίζει τι είναι θάνατος και τι έχει σαν αποτέλεσμα τον θάνατο: «τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. 6.23), «το γαρ φρόνημα της σαρκός θάνατος …» (Ρωμ. 8.6), «ο κακολογών πατέρα ή μητέρα θανάτω τελευτάτω» (Ματθ. 15.4). Επίσης ο ίδιος ο Χριστός τονίζει ρητά ποιοι δεν θα γευθούν τον θάνατο: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί μου έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιω. 5.24), «εάν τις τον λόγον τον εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιω. 8.51). Συνέχεια ανάγνωσης