Γιατί ο Θεός να μην θεραπεύει πάντα το σώμα μας;

Αποτέλεσμα εικόνας για καρκινος παραδεισοσ
Με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος τις προάλλες γιατί να γίνονται και γιατί να μην γίνονται θαύματα σε όλους τους ανθρώπους από τον Χριστό, -που είναι η προσωπική Αλήθεια- από την Παναγία, τους Αγίους και άλλους μεσίτες και πρεσβευτές.
Γιατί ένας άνθρωπος να θεραπεύεται από τον καρκίνο και άλλος να ζεματίζεται και να πονάει και υποφέρει, σωματικά πάντα…; Επιθυμεί κάτι τέτοιο ο φιλάνθρωπος Θεός;
Πρώτα-πρώτα, ο Θεός δεν γίνεται φορτικός και δεν είναι «κομπλεξικός», όπως εμείς. Απεναντίας, εάν δεν Τον θέλουμε στην ζωή μας, δεν έρχεται, αν και μας ευεργετεί και πάλι όσο Του το επιτρέπουμε. Είναι ο μανικότερος των εραστών, ο πιο τρελός των ερωτευμένων και παράλληλα ο «ευγενής», που σέβεται απεριόριστα την ελευθερία μας. (Επίσης, είναι αυτός που φέρεται όπως ο πατέρας στην παραβολή του Ασώτου- δεν ζητάει κανένα λόγο, ούτε… «κάνει μούτρα», αλλά απλώς χαίρεται με την επιστροφή μας στο καλό). Με άλλα λόγια, μας αφήνει να πάμε όπου θέλουμε, είτε με τα λόγια και τις εξωτερικές ενέργειες κάνουμε τους ευσεβείς, είτε όχι. Εκεί έχει ο άνθρωπος ακέραια την ευθύνη.
Τώρα, στην περίπτωση που πράγματι έχουμε αγάπη ή έστω «φόβο» Θεού, τότε ο Θεός επεμβαίνει στην ζωή μας. Και η προτεραιότητά του είναι να γιατρέψει την ψυχή πρώτα και έπειτα το σώμα.
Έτσι, σε αυτό το πλαίσιο και υπό αυτές τις προϋποθέσεις, οι ασθένειες είναι οι «αγάπες του Θεού», όπως έλεγε ένας γέροντας σύγχρονος μεγάλος. Κι αυτό, διότι «ον αγαπά ο Κύριος παιδεύει», δηλαδή αυτόν που «αγαπά» (όλους εξ ίσου τους αγαπά, εδώ ο Απόστολος μιλάει για την αγάπη με ανταπόκριση προφανώς) ο Θεός τον παιδαγωγεί, τον εκπαιδεύει, ώστε να βελτιωθεί και να Του μοιάσει περισσότερο, στο μέτρο της θέλησης και της αντοχής του κάθε ανθρώπου κάθε φορά.
Ο γέροντας Πορφύριος είχε πει κάτι ακραίο: ο Θεός δεν άνοιξε το μυαλό των γιατρών, για να βρουν την θεραπεία του καρκίνου, που είναι μπροστά στα μάτια τους, διότι «είδε ότι έτσι γέμισε ο Παράδεισος». (Παράλληλα, είχε πει ότι «η πνευματική υγεία αδρανοποιεί τον καρκίνο»).
Είναι, όμως, πραγματικό αυτό; Ή μήπως ο Θεός είναι αντί για την αυτοευσπλαχνία «δίκαιος και αμείλικτος»; Θα σας πω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία: έχω δει ανθρώπους που μια ολόκληρη ζωή φέρονταν με μεγάλη σκληρότητα, αυταρχισμό κ.α. σε κοντινούς τους ανθρώπους (συνήθως στους άλλους κάνουμε τους ευγενικούς άλλωστε, έτσι δεν είναι;) να έχουν μεταβάλει άρδην την συμπεριφορά τους με αυτήν την ασθένεια. Να έχουν μετανοήσει και μάλιστα εμπράκτως. Διότι, σκεφτείτε, πόσο πωρωμένοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι…
Όταν έχουμε την υγεία μας και ασχολούμαστε κανονικά με τις μάταιες βιοτικές μας μέριμνες -και λοιπές εφήμερες ανοησίες και γελοιότητες- διαμορφώνουμε τεράστιο εγωισμό και αυτοδικαίωση.
Συχνά κάνουμε κόλαση την ζωή των κοντινών μας ανθρώπων, αφού έχουμε θανατώσει τις ψυχές μας…
Αυτά κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, δουλεύουμε στα πάθη μας, στην ανθρωπαρέσκεια, κατατυραννούμε τους άλλους που είχαν την κακή τύχη να έχουμε κάποια εξουσία πάνω τους και κλαιγόμαστε από πάνω, όταν δεν μας κάνουν τα χατίρια.
Λοιπόν, τι θα έπρεπε να κάνει ο Θεός που τόσο μας αγαπά σε αυτήν την περίπτωση, αφού έχει μυριάκις μακροθυμήσει; Θα έπρεπε μήπως να μας αφήσει σε αυτήν την κατάσταση ή να μας δώσει μια κατάσταση που μόνον Αυτός ξέρει πως θα μας βοηθήσει και να μας βγάλει από την ματαιότητα που ζούμε, αφού Τον ζητάμε -παρ’ όλ ‘αυτά- στην ζωή μας;

 

 

Οικουμενικό Πατριαρχείο: Γιατί είναι σφραγισμένη εδώ και 195 χρόνια η κεντρική πύλη;

Εδώ και 195 χρόνια, η κεντρική πύλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Φανάρι είναι σφραγισμένη.

Όποιος θέλει να εισέλθει, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στο χώρο όπου τους τελευταίους αιώνες εδρεύει η πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, γίνεται μάρτυρας ενός συνεχούς βουβού θρήνου, αλλά και τιμής σε έναν άνθρωπο που προτίμησε τη θυσία.

Κάθε χρόνο, στις 10 Απριλίου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανάβει ένα κερί και προσεύχεται. Γιατί άραγε;

Ήταν 10 Απριλίου 1821. Σ’ αυτήν την κλειστή σήμερα μαύρη πύλη οθωμανοί στρατιώτες κρέμασαν ένα χοντρό σχοινί με μια θηλιά. Στόχος τους δεν ήταν άλλος από τον Εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ που παρά τις πιέσεις να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη και να φυγαδευτεί, προτίμησε να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο την μοίρα του.

Τον κρέμασαν στην κεντρική πύλη για να τον ατιμώσουν και να παραδειγματίσουν. Άφησαν το άψυχο κορμί του να κρέμεται εκεί για τρία μερόνυχτα. Με κόπους η σωρός του έφτασε στην Οδησσό για να αναπαυτεί, ενώ σήμερα τα λείψανα του, φυλάσσονται σε μαρμάρινη λειψανοθήκη, στον καθεδρικό ναό των Αθηνών.

Κάποιοι θέλουν να πείσουν τον Ελληνισμό πως ο Γρηγόριος ήταν ένας «προδότης» που για να διασωθεί είχε αφορίσει την Επανάσταση του Υψηλάντη. Μια μικρή αναζήτηση στις πηγές ωστόσο αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο.

Παρά την διαφωνία του –όπως υποστηρίζουν κάποιοι ιστορικοί- για το χρόνο που θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί η Επανάσταση, ο Γρηγόριος Ε΄ είχε στηρίξει με κάθε μέσον τον Ελληνισμό.

pili1
φωτο αρχείου: Ν. Μαγγίνας

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι ο Γρηγόριος θα μπορούσε να είχε σωθεί. Αρκετοί ήταν αυτοί που τον πίεζαν να φυγαδευτεί. Ο Υψηλάντης είχε στείλει πλοίο για να τον μεταφέρει μακριά από τον Σουλτάνο. Για τον Γρηγόριο όμως αυτό δεν υπήρχε σαν επιλογή!

Όπως αναφέρει η Wikipedia, σύμφωνα με τον πανηγυρικό που εκφώνησε για τον Πατριάρχη το 1853 ο Γεώργιος Τερτσέτης, όπως αυτός μεταφέρεται από τον ανιψιό του Πατριάρχη, ο Γρηγόριος Ε’ απέρριψε προτάσεις υπαλλήλων ξένων πρεσβειών να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη λέγοντας:

«Μη με προτρέπετε εις φυγήν, μάχαιρα θα διέλθη τας ρύμας της Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών πόλεων των χριστιανικών επαρχιών. Υμείς επιθυμείται, εγώ μετημφιεσμένος να καταφύγω…ουχί! Εγώ δια τούτω είμαι πατριάρχης, όπως σώσω το έθνος μου…ο θάνατός μου ίσως επιφέρει μεγαλυτέραν οφέλειαν από την ζωή μου…Ναι, ας μη γίνω χλεύασμα των ζώντων. Δε θα ανεχτώ ώστε εις τα οδούς της Οδησσού, της Κέρκυρας και της Αγκώνος, διερχόμενον εν μέσω των αγύιων, να με δακτυλοδεικτούσι λέγοντες, Ιδού έρχεται ο φονεύς πατριάρχης».

Η αγιοκατάταξη του έγινε στις 10 Απριλίου 1921

pili2

pili3

Η Λάρνακα με τα λείψανα του Εθνομάρτυρα στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών

pili4

 

 

Η μετάνοια του κυρ-Αλέκου την εσχάτη ώρα

Αποτέλεσμα εικόνας για ευλογημενοσ γεροντικο ζευγαρι

Ανδρόγυνο ο κυρ-Αλέκος και η κυρά-Καίτη, παντρεμένοι το 1920 περίπου. Κατοχή-εμφύλιος-φτώχεια κάργα και των γονέων. Η κυρά-Καίτη ευλαβέστατη, προσευχή, εξομολόγηση, θεία κοινωνία κλπ. Ο κυρ-Αλέκος φανατικός άθεος, κομμουνιστής αλλά πολύ δίκαιος, ελεήμων, φιλάνθρωπος. Ήξερε από φτώχεια, στέρηση, κατατρεγμό. Συμπονούσε και βοήθαγε όσους μπόραγε. Φθάσανε και οι δυο, τα’ αντρόγυνο γύρω στα 1995. Ο κυρ-Αλέκος βαριά αρρώστια, κατάκοιτος, ετοιμοθάνατος. Η κυρά-Καίτη λαμπάδα δίπλα του, διακονούσε, έκλαιγε, προσευχότανε. Παιδιά και εγγόνια είχανε τη ζωή τους, τις μέριμνές τους, σπουργιτάκια περνάγανε αστραπή από τους γέρους και φεύγανε. Η κυρά-Καίτη παρακάλαγε τον άνδρα της ‘’να φέρουμε άνδρα μου τον παπά της ενορίας να εξομολογηθείς, να κοινωνήσεις μη φύγεις σαν άψυχο ζώο για την άλλη ζωή και κολασθείς. Τίποτε ο μπάρμπας, την σιχτήραγε και την απειλούσε:  ‘’Μη φέρεις παππά στο σπίτι μας γιατί θα σας αμολήσω από το μπαλκόνι, εσένα, τον παπά και τα λιβανιστήρια σας’’.

Μια νύχτα ανοιξιάτικη ψιθύριζε κατατρομαγμένος ο μπάρμπας την κυρά του. ‘’Τρέχα Καίτη, φοβάμαι. Τι θέλεις άντρα μου τα’ αποκρίθηκε αλαφιασμένη εκείνη. Να Μωρσή, της απάντησε αυτός πανικόβλητος. Δεν βλέπεις αυτόν τον αγριεμένο αράπη, τον δίμετρο που με κοιτάει άγρια και γελάει; Ποιος είναι; Πως μπήκε στο σπίτι μας; Τι θέλει; Η γυναίκα δεν είδε κανέναν άλλο, σταυροκοπήθηκε φωτίστηκε, κατάλαβε: ‘’Άντρα μου στο ορκίζομαι όπου θες δεν βλέπω κανένα άλλο. Είμαι σίγουρη ότι είναι ο διάβολος και ήλθε ο κακούργος να σ’ αρπάξει να σε κολάσει.
Αστραπιαία ο κυρ-Αλέκος συνήλθε, κατάλαβε και της είπε: Σε πιστεύω -άμανες υπάρχει ο διάβολος- υπάρχει και ο Χριστός και παράδεισος και κόλαση. Πήγαινε γρήγορα μόλις ξημερώσει και φέρε τον παπά, όποιον βρεις στην ενορία, να με ξομολογήσει και να με κοινωνήσει. ‘’Κατουρήθηκε’’ από φόβο και χαρά η Γριά. Μόλις ξημέρωσε πήγε στην ενορία, βρήκε κάποιον παπά Δημήτρη, το και το παπά μου και έλα γρήγορα. Έτσι και γίνανε όλα. Μόλις ξομολογήθηκε και κοινώνησε ο μπάρμπα Αλέκος γαλήνεψε, έλαμψε το προσωπάκι του και πέθανε συγχωρεμένος με Θεό και ανθρώπους. Πόσο μας αγαπά ο Χριστός μας, πόσο ζητά ένα ψίχουλο καλή πρόθεση, καλό λογισμό να μας σώσει.
Απόσπασμα του βιβλίου “Η ζωή διδάσκει τον Χριστό” υπό μοναχού Ι. Αθήναι, 2017.

 

 

Ἀπόκρυφα Κείμενα

Αποτέλεσμα εικόνας για αποκρυφα κειμενα

Ἰω. Καρδάση

Πρώτες μαρτυρίες για την Καινή Διαθήκη

Τα βιβλία των Αποστόλων –αυτά που στη συνέχεια αποτέλεσαν την Καινή Διαθήκη– παραδόθηκαν στους Χριστιανούς ήδη από την πρώτη γενιά, από τους ίδιους τους Αποστόλους. Αν και αρχικά μάλλον οι Χριστιανοί δεν τα θεωρούσαν ως ένα είδος «Αγίας Γραφής», όμως τα θεωρούσαν βασική πηγή πληροφόρησης, για την πίστη που είχαν παραλάβει οι κατά τόπους Εκκλησίες από τα χείλη των ίδιων των Αποστόλων. Η αξία των βιβλίων αυτών οφειλόταν στο ότι ήταν έργα των Αποστόλων και η σημασία τους μεγάλωσε όταν οι Απόστολοι, σιγά – σιγά, έφυγαν από αυτή τη ζωή.

Τα βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι γνωστά ως «κανονικά» («κανόνας» = σειρά στα αρχαία ελληνικά, γι’ αυτό τα ονομάζουμε «κανονικά», οι δε σειρές των βιβλίων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης αντίστοιχα ονομάζονται κανόνες της Π.Δ. και της Κ.Δ.) ήδη από τις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ., δηλ. λίγο μετά το 100 μ.Χ. Εκτός από τα σπαράγματα παπύρων που σώζονται εδώ κι εκεί, οι βασικότερες μαρτυρίες είναι οι παρακάτω:

Ο ταπεινός και σεμνός άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, όπως φαίνεται από τις 7 σωζόμενες επιστολές του (γραμμένες περίπου το 110 μ.Χ.), ξέρει και αναγνωρίζει ως γνήσια τις Επιστολές του Παύλου και τα Ευαγγέλια του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη. Συνέχεια ανάγνωσης

 

O Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’

Αποτέλεσμα εικόνας για γρηγοριος ε
ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΖΗ
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ο  ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε’
 Η επιχειρηθείσα αλλοίωση της ιστορίας
1. Ο Σταυρός του Χριστού
Τον Σταυρό του Κυρίου προβάλλει σήμερα η Εκκλησία εις προσκύνησιν για να μας ενισχύσει στην πορεία προς το Πάσχα. Από την εξουθένωση και την καταισχύνη του Σταυρού επήγασε το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως. Συντρίβονται τα ανθρώπινα κριτήρια, οι ανθρώπινες εκτιμήσεις και αξιολογήσεις με το Σταυρό του Χριστού. ό,τι φαίνεται σκάνδαλο, μωρία και ανοησία και καταφρόνια αποδεικνύεται δύναμη, σοφία, αγιασμός και δόξα. Το ξύλο της ντροπής και της αισχύνης, πάνω στο οποίο άφηναν την τελευταία τους πνοή οι μεγαλύτεροι λησταί και κακούργοι, μεταβάλλεται σε σύμβολο και όργανο αγιασμού και δόξης. Μ’ αυτόν εκφράζουμε οι Χριστιανοί την πίστη μας σημειώνοντάς τον στο στήθος μας, αυτόν δίνουμε σαν φυλακτό στα αγαπημένα μας πρόσωπα, αυτός κοσμούσε και κοσμεί τα σκήπτρα των βασιλέων και τις μίτρες των αρχιερέων, αυτός θρονιάζεται στις κορυφές των ναών. Είναι το ακαταμάχητο όπλο εναντίον των αντιθέων δυνάμεων, η δόξα των αγίων της Εκκλησίας.

Η συνέχεια εδώ

 

Σὲ καιροὺς κατακλυσμοῦ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΩΕ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.            Ποιὸς εἶναι ὁ Νῶε, εἶναι γνωστό. Ἀξιοπρόσεκτο εἶναι ὅτι καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ διακηρύσσει τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνδρὸς μὲ τὰ λόγια: «…Νῶε ἄνθρωπος δίκαιος, τέλειος ὢν ἐν τῇ γενεᾷ αὐτοῦ· τῷ Θεῷ εὐηρέστησε Νῶε» (Γεν. θ´ 9). Ὁ Νῶε ἦταν δίκαιος ἄνθρωπος, ἀποδείχθηκε τέλειος στὴν ἐποχή του. Εὐαρέστησε στὸ Θεὸ ὁ Νῶε. Ὅμως δὲν ἔπαυσε νὰ εἶναι ἄνθρωπος, καὶ ἄνθρωπος σημαίνει καὶ ἀδυναμία. Καὶ αὐτὸς ὁ κολοσσὸς τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς, παρουσίασε ἀδυναμία, τὴν ὁποία δὲν ἀποσιωπᾶ ἡ Ἁγία Γραφή, διότι δὲν κρύβει τὶς ἀδυναμίες τῶν δικαίων ἀνθρώπων, ἀφοῦ μποροῦμε νὰ διδασκόμαστε καὶ ἀπὸ αὐτές. Τί ἔγινε δηλαδή;
«Καὶ ἤρξατο Νῶε, ἄνθρωπος γεωργὸς τῆς γῆς καὶ ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ ἔπιεν ἐκ τοῦ οἴνου καὶ ἐμεθύσθη καὶ ἐγυμνώθη ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ» (Γεν. θ´ 20-21). Ὁ Νῶε μετὰ τὸν Κατακλυσμὸ ὡς γεωργὸς τῆς γῆς φύτεψε ἀμπέλι, ἔφτιαξε κρασί, ἤπιε καὶ μέθυσε. Δίκαιος, ἅγιος, ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μεθύσει! Καὶ μάλιστα, ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἐκλεκτὸς ὁ Νῶε!
.             «Ἐκεῖνος, ποὺ ἔδειξεν ἕως τότε τόσην ἐγκράτειαν, πίστιν καὶ ἀφοσίωσιν εἰς τὸν Θεόν· ἐκεῖνος ποὺ ἔλαβε τὴν εὐλογίαν νὰ εἶναι κύριος τῆς ὁρατῆς δημιουργίας, δὲν κυβερνᾷ τὸν ἑαυτόν του! Ἐπάνω εἰς τὴν μέθην, εἰς τὴν ὁποίαν παρεσύρθη ὄχι ἀπὸ ἀκράτειαν, ἀλλὰ ἀπὸ ἄγνοιαν (διότι ὑπάρχει ἡ ἄποψις ὅτι δὲν ἦταν γνωστὴ στὸν Νῶε ἡ μεθυστικὴ δύναμις τῆς ἀμπέλου) «ἐγυμνώθη». «Ἐγυμνώθη» ὅμως «ἐν τῷ οἴκῳ αὐ­­­τοῦ» καὶ ὄχι ἔξω.
.             Ὁ δίκαιος Νῶε, ὁ κήρυξ τῆς δικαιοσύνης, ὁ πιστὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ μεθυσμένος καὶ γυμνός! (Ναί, ἡ γυμνότης χαρακτηρίζει μία κατάστασι ἐκτὸς λογικῆς). Ἀλλά, αὐτὸς εἶναι πάντοτε ὁ ἄνθρωπος. Μὲ τὶς ἰδικές του δυνάμεις εἶναι μία ἀδυναμία. Μόνον σφάλματα, πτώσεις καὶ ἁμαρτίες ἔχει νὰ παρουσιάσῃ» (Παλ. Διαθήκη, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», τόμ. 1ος, σελ. 78).
.             Ἀλλὰ τὰ λάθη καὶ οἱ ἁμαρτίες καὶ μέσα στὸ σπίτι καὶ στὴν ἐρημιὰ καὶ στὸ σκοτάδι, ὅπου κι ἂν γίνονται, ἔχουν θεατές. Ὁπωσδήποτε τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἀόρατο κόσμο. Ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους. Ἔτσι καὶ ἐδῶ: «Καὶ εἶδε Χὰμ ὁ πατὴρ Χαναὰν τὴν γύμνωσιν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ ἐξελθὼν ἀνήγγειλε τοῖς δυσὶν ἀδελφοῖς αὐτοῦ ἔξω» (Γεν. θ΄ 22). Ὁ γιὸς τοῦ Νῶε, ὁ Χάμ, ὁ πατέρας τοῦ Χαναάν, εἶδε τὴν γύμνωση τοῦ πατέρα του, βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τὸ ἀνακοίνωσε ἀδιάντροπα στοὺς ἀδελφούς του. Τὸ ἄκουσαν ὄχι μόνο οἱ ἄνδρες ἀλλὰ καὶ οἱ γυναῖκες.
.             Οἱ δύο ἄλλοι ὅμως γιοὶ τοῦ Νῶε συμ­περιφέρθηκαν ἐντελῶς διαφορετικὰ ἀ­πὸ τὸν Χάμ. Ἔδειξαν πολὺ σεβασμό, σεμνότητα καὶ αἰδημοσύνη.
.             «Καὶ λαβόντες Σὴμ καὶ Ἰάφεθ τὸ ἱμάτιον ἐπέθεντο ἐπὶ τὰ δύο νῶτα αὐτῶν καὶ ἐπορεύθησαν ὀπισθοφανῶς καὶ συν­εκάλυψαν τὴν γύμνωσιν τοῦ πατρὸς αὐτῶν, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῶν ὀπισθοφανῶς, καὶ τὴν γύμνωσιν τοῦ πα­τρὸς αὐτῶν οὐκ εἶδον» (Γεν. θ´ 23). Δη­λαδή: «…ὁ Σὴμ καὶ ὁ Ἰάφεθ, ἀφοῦ ἐ­πῆραν τὸν χιτῶνα τοῦ πατέρα των, τὸν ἅπλωσαν ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους των καὶ βαδίζον­τες πρὸς τὰ πίσω, ἐπλησίασαν τὸν πατέρα των καὶ ἐσκέπασαν τὴν γύμνωσίν του· καὶ τὸ πρόσωπόν των τὸ εἶχαν στραμμένον πρὸς τὴν ἀντίθετον κατεύθυνσιν καὶ ἔτσι αὐτοὶ οἱ δύο δὲν εἶδαν καθόλου τὴν γύμνωσιν τοῦ πατέρα των».
.             Καὶ ὁ Νῶε, ἀφοῦ συνῆλθε ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ οἴνου καὶ ἔμαθε τί συνέβη, καὶ ποιὰ συμπεριφορὰ ἔδειξαν τὰ παιδιά του, εἶπε: «…ἐπικατάρατος Χαναάν· παῖς οἰκέτης ἔσται τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ· καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Σήμ. καὶ ἔσται Χαναὰν παῖς οἰκέτης αὐτοῦ. πλατύναι ὁ Θεὸς τῷ Ἰάφεθ καὶ κατοικησάτω ἐν τοῖς οἴκοις τοῦ Σὴμ καὶ γενηθήτω Χαναὰν παῖς αὐτοῦ» (Γεν. θ´ 25-27). Μὲ τὰ λόγια του προφητεύει ὁ Νῶε. Καὶ μοιράζει ἀνάλογα μὲ τὴ διαγωγὴ τῶν παιδιῶν του εὐχὲς καὶ κατάρες.
.             Ἡ κατάρα ἀπευθύνεται στὸν ἀδιάν­τροπο καὶ ἀσεβὴ Χάμ. Ὅμως δὲν κατονομάζεται αὐτὸς ἀλλὰ ὁ υἱός του Χαναάν, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐπρόκειτο νὰ λάβει τὸ ὄνομα ἕνας ὁλόκληρος λαός, οἱ Χαναναῖοι. Προλέγει ὅτι αὐτὸς θὰ δουλεύσει στοὺς ἀδελφούς του. Καὶ πραγματικά, οἱ Χαναναῖοι ἐπρόκειτο νὰ γίνουν δοῦλοι τῶν Ἰσραηλιτῶν.
.             Εὐλογεῖ τὸν Σὴμ καὶ λέει ὅτι ὁ Χαναὰν θὰ εἶναι δοῦλος τοῦ Σήμ, ὅπως καὶ ἔγινε. Διότι οἱ Ἰσραηλίτες, ποὺ ἦλθαν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, εἶναι οἱ Σημίτες, καὶ κυριάρχησαν ἐπὶ τῶν Χαναναίων. Εὐλογεῖ καὶ τὸν Ἰάφεθ πιὸ πολύ. Εὔχεται νὰ πληθύνει καὶ νὰ αὐξήσει ὁ Θεὸς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰάφεθ καὶ οἱ ἀπόγονοί του νὰ κατοικήσουν στὶς χῶρες τοῦ Σὴμ καὶ νὰ γίνουν ὁ Χαναὰν καὶ οἱ ἀπόγονοί του δοῦλοι τους.
.             Καὶ πραγματικά, ἀπόγονοι τοῦ Ἰάφεθ οἱ Ἰαπετοί, ἦταν οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ρωμαῖοι, οἱ ὁποῖοι κατέκτησαν διαδοχικὰ τὴν Παλαιστίνη καὶ κατοίκησαν στοὺς οἴκους τοῦ Σήμ.
.             Αὐτὸ ἦταν τὸ πάθημα τοῦ Νῶε. Πάθημα πολὺ διδακτικό. Διότι φανερώνει ὅτι ἀκόμη καὶ ἕνας πολὺ ἐνάρετος ἄνθρωπος κινδυνεύει νὰ ἐκτραπεῖ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ ἐμεῖς, ποὺ ὑστεροῦμε πάρα πολὺ στὴν ἀρετὴ ὡς πρὸς τὸν Νῶε, ὅλοι κινδυνεύουμε. Κινδυνεύουμε σὲ κά­­ποια στιγμὴ ἀδυναμίας νὰ πέσουμε, νὰ παρασυρθοῦμε στὸ κακό.
.             Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ προσέχουμε. Μὴν ξεθαρρεύουμε, μὴν πειραματιζόμαστε μὲ τὴν ἁμαρτία. Μιὰ στιγμὴ συμβιβασμοῦ μπορεῖ νὰ μᾶς καταστρέψει αἰώνια. Μάλιστα σὲ τέτοιους κατακλυσμιαίους καιροὺς ποὺ ζοῦμε.
.             Νὰ προσέχουμε, νὰ προσευχόμαστε, νὰ ἀγωνιζόμαστε. Γιὰ νὰ μείνουμε ὄρθιοι καὶ νὰ πορευόμαστε ἀσυμβίβαστοι μὲ κάθε κακὸ πρὸς τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.