Τι ρόλο παίζει η μετάνοια στην εκπλήρωση προφητειών και στις ημερομηνίες τους

Γιατί δεν επαληθεύονται οι ημερομηνίες στις προφητείες;
Ομιλία του ιεροκήρυκα Δημ.Παναγόπουλου.Προφητεία για την κατοχή των Τούρκων στην Κύπρο ,τι ρόλο παίζει η μετάνοια στην εκπλήρωση προφητειών και στις ημερομηνίες τους.
http://agiosgeorgiosavras.blogspot.gr/2017/04/blog-post_6.html
 

ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

Η γλώσσα των αγίων.

Είναι ένα παλικάρι που σηκώνει τον σταυρό του, αυτόν που τώρα τελευταία τον παραλύει και τον καθηλώνει σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι, είναι ο σταυρός αυτός πολύ μεγάλος, όταν δεν μπορείς να κινηθείς, συνάμα όταν δεν μπορείς να εκφραστείς, να μιλήσεις, να βγάλεις τον πόνο σου στους γύρω σου να ακούσεις μιαν παρηγοριά, να αισθανθείς μιαν ανακούφιση. Είναι όμως άλλη η γλώσσα των Αγίων μας, είναι αληθινά μια γιατρειά να κρατάς στα χέρια σου για πολύ ώρα, πολύ πολύ ώρα την εικόνα του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, να την φιλάς, να την μυρίζεις ξανά και ξανά σαν κάποια ευωδία αγγίζει την ψυχή σου που σου λέει ότι αντιλήπτωρ της βασανισμένης σου ψυχής στέκει ο Άγιος σου κι αυτό να σου σταλάζει μέσα σου την ενέργεια της Θείας Χάριτος, να’ σαι χαρούμενος και να μην θέλεις να αφήσεις αυτό που σου δίνει τόση χαρά.

 Ένα πετραχήλι ριγμένο στον σβέρκο σου σαν να θέλει να σου δώσει την άφεση των αμαρτιών σου, σαν να θέλει να σου διαβάσει ευχούλες, ευχούλες για την αρρώστια σου, σαν να θέλει να σου υποδείξει πως εδώ κρέμεσαι και συ, στα κρόσια του και σαν να θέλει να σ’ αγκαλιάσει σφιχτά στην αγκαλιά του, ο Άγιος που του καταφιλείς την εικόνα του. Το μάκτρο του, το πανί το κόκκινο που κοινωνούσε τους πιστούς τώρα είναι εκεί μπροστά στ’ αδύναμα τα πόδια σου, έτοιμο να σταθεί κι αυτό κάτω από το σαγόνι σου, σαν να’ θελε ο Άγιος να σου μεταδώσει το σώμα και το αίμα του Χριστού μας που ζωοποιεί τα πάντα.

 Είναι η σιωπή που τόσα λέει αυτές τις ώρες όταν μιλούν οι Άγιοι, μιαν άλλη γλώσσα, ουράνια, αληθινή.

http://porphyrios-geraka.weebly.com/nea/8714822Ιερόν Ησυχαστήριον Ἁγίου Πορφυρίου Γέρακα Ξάνθης

 

Όσα η αγάπη ονειρεύεται

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Παίρνω απόσταση απ’ το χθες
να ‘ρθούνε κι άλλες εποχές.
Να ‘ρθουνε λύπες και χαρές
καινούριες να σου τις χαρίσω.

Παίρνω απόσταση απ’ το χθες
για να μπορέσω να με θες
να βρω τραγούδια, μουσικές
καινούριες να σου τραγουδήσω.

Έλα μη μου καίγεσαι,
θα σου χαρίσω ό,τι θες
έλα μη μου καίγεσαι,
όλα μου τ’ αύριο και τα χθες
στο τώρα θα τα κλείσω

Όσα η αγάπη ονειρεύεται,
τα αφήνει όνειρα η ζωή.
Μα όποιος στ’ αλήθεια ερωτεύεται
κάνει τον πόνο προσευχή,
βαρκούλα κάνει το φιλί
και ξενιτεύεται.

Παίρνω απόσταση άμα θες
κι από τις πρώτες μας ματιές,
για να μπορέσω με γητειές
καινούργιες να στις ξαναδώσω.

Βρίσκω στον έρωτα γιατρειές
να τον γιατρέψω απ’ τις πληγές
και στολισμένο χαρακιές
καινούριες να τον ξανανιώσω.

Έλα μη μου καίγεσαι
θα σου χαρίσω ό,τι θες
έλα μη μου καίγεσαι
όλα μου τ’ αύριο και τα χθες
στο τώρα θα τα κλείσω

Όσα η αγάπη ονειρεύεται
τα αφήνει όνειρα η ζωή
μα όποιος στ’ αλήθεια ερωτεύεται
κάνει τον πόνο προσευχή,
βαρκούλα κάνει το φιλί
και ξενιτεύεται.

 

 

 

«Λάζαρε δεύρο έξω»


Τέσσερις μέρες έμεινα
στις φυλακές του Άδη
έχοντας μόνη συντροφιά
το ζοφερό σκοτάδι.

Ήλιος εκεί δεν έβλεπε,
πουλί δεν κελαηδούσε,
δένδρο, φυτό δε φύτρωνε,
λουλούδι δεν ανθούσε.

Γέλια, χαρές δεν άκουσα
μόνο βρυγμούς και πόνους,
φρικτές φωνές και στεναγμούς
από ανθρώπους μόνους.

Ψυχές ανθρώπων που μιλιά
δε βγάζαν μεταξύ τους,
με βήμα αργό, βλέμμα κενό
βάδιζαν στο κελί του.

Σε μια γωνιά απόμερα
σφυχταλυσοδεμένος
καθόμουν κι έκλαιγα κι εγώ
μονάχος ο καημένος.

Θρηνούσα λογιζόμενος
την πρώτη αμαρτία
που έριξε τον άνθρωπο
σ’ αυτή τη δυστυχία.

Κι εκεί που αναρωτιόμουνα
«Τον Άδη πώς θ’ αντέξω»
Μία φωνή με προσκαλεί:
«Λάζαρε δεύρο έξω!»

Μία φωνή τόσο γνωστή
σαν πόππυσμα αιπόλου
μ’ ελευθερώνει απ’ τα δεσμά
του πονηρού διαβόλου.

Τότε κι εγώ σηκώνομαι
για να ακολουθήσω
αυτή τη μακρινή φωνή
και να Τον συναντήσω.

Πέρασα μέρη άγνωστα
που άνθρωπος δεν ξέρει
και νους κανένας δε μπορεί
εικόνα τους να φέρει.

Ανάλαφρη σαν το φτερό
που το φυσά ο αγέρας,
τρέχει η ψυχή μου και θωρεί
ξανά το φως της μέρας.

Φτάνει στο κρύο μνήμα μου
και βλέπει πεθαμένο
το σώμα μου δίχως πνοή
σαβανοτυλιγμένο.

Τι δυσωδία νεκρική
στον τάφο μου δεσπόζει!
Σαπίζει, λιώνει το κορμί
Κι όλος ο τόπος όζει.

Μια δύναμη όμως πάνω του
με ρίχνει. Πάλι σμίγουν!
Ψυχή και σώμα ενώνονται
κι οι οφθαλμοί ανοίγουν!

Ξυπνώ σαν από λήθαργο
ξανά στη Βηθανία,
βλέπω γνωστούς και συγγενείς,
τη Μάρθα, τη Μαρία.

Μα μες στο πλήθος το πολύ
Εκείνος ξεχωρίζει,
Εκείνος που Ανάσταση
με μια λαλιά χαρίζει.

Βλέπω στη θεία Όψη Του
αδαμαντένιο δάκρυ
να κρέμεται τρεμάμενο
απ’ του ματιού την άκρη…

  (ποίημα Σελίμου Β. Παναγιώτου)

 

 

 

Η νέα Οσιομάρτυς Ντανιέλα η εν Βουκουρεστίω η Θαυματουργός (1967 – 2004)

Tήν σκότωσε ὁ πατέρας της μέ ἀργό θάνατο γιατί ἤθελε νά ζεῖ χριστιανικά.

Η Οσιομάρτυς Ντανιέλα

Πολλές φορές τυχαίνει όλοι μας να αναρωτηθούμε, “υπάρχουν άραγε Αγιοι στην σύγχρονη εποχή;”. Η απάντηση είναι μία. Άγιοι του Θεού θα αναδεικνύονται πάντα και για πάντα. Η ύπαρξή τους είναι συνυφασμένη με την ζωοποιό ύπαρξη του 3ου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Του Αγίου Πνεύματος. Εφόσον λοιπόν το Άγιο Πνεύμα του Θεού ενεργεί και κυριαρχεί στον κτιστό κόσμο μας, οι Άγιοί Του θα εμφανίζονται για να μας δίνουν δύναμη αλλά και να ταπεινώνουν τον αντίχριστο διάβολο και τους οπαδούς του, που κινούνται γύρω μας. Πολλές φορές ακόμα και μέσα στην ίδια μας την οικογένεια, όσο κι αν αυτό ακούγεται τρομερό.

Η απιστία ή η ελαφρότητα των γονέων πολλές φορές παιδεύουν τους νέους και τις νέες που θέλουν να βρίσκονται κοντά στον Θεό. Οι γονείς με εγωισμό και μην αναγνωρίζοντας ότι το σπλάχνο τους είναι ένα Θεϊκό δώρο προσπαθούν, πολλές φορές (με ολέθρια συνήθως αποτελέσματα) να ξεριζώσουν την κλήση προς τον Θεό που η Θεία Χάρις δίνει επιλεκτικά σε νέους και νέες με αρετές και αδαμάντινους χαρακτήρες.

Στην σύγχρονη εποχή που όλα ισοπεδώνονται, που η αγνότητα ισοδυναμεί με ανοησία και γραφικότητα, που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε το διαφορετικό μόνο όταν έχει σχέση με την ανωμαλία και την διαστροφή, υπάρχει γύρω μας και σε μερικούς από εμάς μέσα μας, μια άλλη διαφορετικότητα. Μια διαφορετικότητα που σκοπό έχει την ανύψωση του ανθρώπου. Μια διαφορετικότητα που οδηγεί τον άνθρωπο σε πνευματικές καταστάσεις άγνωστες στους πολλούς. Τον κάνει να μοιάζει με τον Χριστό. “Μιμητής Χριστού” όπως λένε και οι Πατέρες μας.

Μια τέτοια ιστορία που συνέβη δίπλα μας στην γειτονική Ρουμανία. Μια ιστορία που διαδραματίστηκε στα χρόνια μας, θα δούμε παρακάτω.Μια απάντηση για όσους νομίζουν ότι οι μάρτυρες της Πίστης μας έπαψαν να υπάρχουν.

Κι όμως υπάρχουν και τα μαρτύριά τους όπως θα δείτε δεν είναι πλέον ένας ολιγόλεπτος αποκεφαλισμός ή ένας πολύωρος βασανισμός, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία και τον στέφανο της δόξης των αρχαίων και παλαιοτέρων μαρτύρων. Η σύγχρονη επιστήμη μετατρέπει τον βασανισμό του σώματος αλλά και του πνεύματος σε πολύχρονη διαδικασία. Ίσως γι αυτό λέγεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας ότι οι μάρτυρες των εσχάτων καιρών και της εποχής του Αντιχρίστου θα είναι ίσως, οι μεγαλύτεροι των Αιώνων της Πίστης μας. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΛΑΟΥΡΟΥΣ

«Αυτό πού πονάει είναι το Φως…Ας μας μισούνε για το Φως! Η Ανάσταση δεν αντέχεται…»

Φωτογραφία του Panteleimon Krouskos.
Αυτό πού τους πονάει είναι η Ανάσταση. 
Η αδιάκριτη σωτηρία ό λ ο υ του ανθρωπίνου γένους. 
Αυτό πού τους πονάει είναι πού πέθανε ο θάνατος.
Θανατοκεντρικοί μέχρι μεδούλι. 
Αν δεν δουν τον αδερφό τους τον άνθρωπο νεκρό για να ζήσουν εκείνοι, δεν κάνουν…
Είναι το φασιστικό ιδεολόγημα του ζωτικού χώρου των εκλεκτών ανθρώπων.
Είναι βέβαια και η χοιρινή ζωή.
Ο πλαγιαριστής Λιαντίνης λοιδωρούσε τα χριστιανικά μνήματα, πού έγραφαν: 
«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών». 
Θαύμαζε τους αρχαιοελληνικούς τάφους πού έγραφαν:
«Στάθι και οίκτειρον». 
Αυτοί θέλανε να σηκωθούν από τον τάφο για να ξανακυλιστούν στην γούρνα των πέντε αισθήσεων τους.
Αυτό πού πονάει είναι το Φως. 

Ας μας μισούνε για το Φως. 
Εδώ άλλους τους μισήσανε για υποδεέστερα πράγματα.
Αν και όσοι ασχολούνται με τον θάνατο και τον λατρεύουν είναι αγαπητοί από όλους. 
Η Ανάσταση δεν αντέχεται…

π.Panteleimon Krouskos