ΠΡΟΣΟΧΗ! Στέλνουμε όλοι email διαμαρτυρίας σε ΕΠΟ και ΕΣΑΚΕ για τις απαράδεκτες κινήσεις τους

mpales_01.png
Αγαπητοί, πριν λίγες μέρες σαν να είναι συνεννοημένοι η ΕΠΟ (Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία) και ο ΕΣΑΚΕ (Ελληνικός Σύνδεσμος Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών) έκαναν απαράδεκτες κινήσεις!
Η ΕΠΟ όρισε τους πρώτους ημιτελικούς στο κύπελλο ποδοσφαίρου Μεγάλη Τετάρτη ώρα 7 το ΠΑΟ – ΠΑΟΚ και (το χειρότερο) Μεγάλη Πέμπτη ώρα 7 το Ολυμπιακός – ΑΕΚ!
Την ίδια ώρα ο ΕΣΑΚΕ όρισε την Μεγάλη Πέμπτη ολόκληρη την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος στο μπάσκετ!
Δηλαδή την ώρα που βγαίνει σε όλες τις εκκλησίες ο Εσταυρωμένος Χριστός, ΕΠΟ και ΕΣΑΚΕ στέλνουν τον κόσμο στα γήπεδα για ντέρμπυ κορυφής (ποδόσφαιρο) και αγώνες που θα κρίνουν τις ομάδες των play- off και του υποβιβασμού (μπάσκετ)!!!
  • Δεν ντρέπεστε λίγο κύριοι της ΕΠΟ και του ΕΣΑΚΕ;
  • Δεν υπάρχουν άλλες ημερομηνίες μετά το Πάσχα;
  • Δε σέβεστε το θρησκευτικό συναίσθημα το λαού και ειδικά των οπαδών;
  • Διορθώστε έστω και τώρα με αλλαγή των ημερομηνιών.
  • Αλλιώς, ντροπή σας!
(Επίσης γνωρίζουμε ότι η ΜΑΚΑΜΠΙ ποτέ δεν παίζει το Σάββατο. Γιατί άραγε αυτή σέβεται τους οπαδούς της.)
Aς στείλουμε mail διαματυρίας στις διευθύνσεις
http://www.epo.gr/Contact.aspx?a_id=1408
epo@epo.gr
και
secr@esake.gr
 

«Δεν ξέρω αν στο χω πει, αλλά αγαπώ την Αθήνα και τη ζωή της, για τις όμορφες στιγμές που μου έχει κάνει δώρο, όλο και πιο σπάνιες πλέον……

Βγαίνω από Μετρό Σύνταγμα και πάω σφαίρα στο φίλο μου τον κουλουρτζή να τσακώσω σπέσιαλ φρέσκο λουκουμά.
Μπροστά μου είναι μια λεπτή κοπελίτσα με υπέροχα υγρά μάτια,που από το ντύσιμο της καταλαβαίνει κανείς πως εργάζεται σε καλλυντικά,προφανώς κάπου στην Ερμού.
Αποτέλεσμα εικόνας για άστεγη γιαγια
Ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά,σαν φάντασμα μια άστεγη γιαγιά «συγκύπτουσα» και με ένα σχεδόν χορευτικό βηματισμό πιάνει από το μανίκι την κοπέλα και της λέει με ύφος,σαν να μίλαγε στην εγγονή της:

~ Πάρε μου, αν θες ένα σταφιδόψωμο.

Η κοπέλα,λες κι αυτή να μίλαγε στη γιαγιά της,την πιάνει από τον ώμο τρυφερά και τις λέει:

~ Σταφιδόψωμο;Αμέσως….

Ο κουλουρτζής μου κλείνει το μάτι και βάζει μαζί με το σταφιδόψωμο που ζήτησε η κοπέλα και δύο κουλούρια και λέει στη γιαγιά:


~ Το σταφιδόψωμο είναι από το κορίτσι,τα κουλούρια από μένα….

Η γιαγιά απλώνει τα χέρια και λέει:


~ Η Παναγιά να σας έχει όλους καλά…..

Δεν ξέρω αν στο΄χω πει, 

αλλά αγαπώ την Αθήνα 
και τη ζωή της,
για τις όμορφες στιγμές,
που μου έχει κάνει δώρο,
όλο και πιο σπάνιες πλέον……

 

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/2017/03/blog-post_86.html

 

Όλοι μαζί οι Έλληνες…

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Ας κάνει λίγο υπομονή ο αναγνώστης, κι ας διαβάσει το κείμενο, που λίγο πιο κάτω παραθέτω. Μιλά κι αυτό γι’ έναν Απρίλη, που πάντα θα «βγαίνουν άνθια και καρποί». Είναι ο Απρίλης του ’41. Το έθνος καταματωμένο, αλλά υπερήφανο, διέσωσε την τιμή της ανθρωπότητας στις αετοράχες της Πίνδου. Στον Βορρά, η σκοτεινή νύχτα της γερμανικής Κατοχής, ετοιμάζεται να προσθέσει κι άλλη μια ατίμωση. Καλώς ειπώθηκε, ότι κάποιοι λαοί δεν γράφουν ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο. Και συνεχίζουν να εγκληματούν….
Το κείμενο:

«Είμαστε πιά στον Απρίλη του 1941. Η άνοιξη αγνοούσε τα έργα των ανθρώπων και είχε φτάσει στην Αθήνα με όλο το φώς της, με τα δυνατά της χρώματα, με το ελαφρό αεράκι της, με όλη την εγκαρδιότητά της. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΑΙΡΕΣΕΙΣ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ. ΟΙ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντα  Γεώργιου (Καψάνη 
Του μακαριστού Γέροντα  Γεώργιου (Καψάνη (†8/6/2014)

Ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων. Γι᾿ αὐτὸ στὴν Ἐκκλησία μας δὲν αὐτοσχεδιάζουμε οὔτε ἀκολουθοῦμε τὸν λογισμό μας, ἀλλὰ «ἐπόμεθα τοῖς θείοις Πατράσιν» (Δ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος), ὅπως καὶ ἐκεῖνοι ἤποντο τοῖς ἁγίοις Ἀποστόλοις καὶ Προφήταις.
Θὰ πρέπη λοιπὸν καὶ στὸ θέμα τῶν διαθρησκειακῶν σχέσεων καὶ ἐκδηλώσεων νὰ ἀκολουθοῦμε τοὺς Προφήτας, τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς Πατέρας. Ὅπως διδάσκει καὶ ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ Βρυέννιος: «Ἀμήχανον ἄλλως τὴν ἀλήθειαν γνῶναι ἢ θεολογίας ἅπτεσθαι μὴ τοῖς ἁγίοις ἑπόμενον».
Εἶναι γνωστὸν ὅτι τὸ κήρυγμα τῶν Προφητῶν ἦταν κήρυγμα ἀνενδότου καὶ ἀνυποχωρήτου ἀγῶνος κατὰ κάθε μορφῆς ἀναμίξεως ἢ θρησκευτικοῦ συγχρωτισμοῦ μὲ τοὺς περιβάλλοντας τότε τὸν Ἰσραὴλ εἰδωλολατρικοὺς λαούς.
 
Καὶ μόνον τὸ παράδειγμα τοῦ προφήτου Ἠλία, τοῦ ὁποίου κατ᾿ αὐτὰς ἑορτάζουμε τὴν μνήμη, φθάνει νὰ μᾶς πείση γιὰ τὴν ἀλήθεια αὐτή.
Ἀνένδοτοι ἐπίσης ἦσαν καὶ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, ὄχι μόνον κατὰ τῶν εἰδωλολατρικῶν θρησκειῶν ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ ἀρνουμένου τὸν Χριστὸν ὡς Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα καὶ μοναδικὸν Σωτῆρα τῶν ἀνθρώπων Ἰουδαϊσμοῦ. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος κηρύττει: «Πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτο ἐστὶ τὸ τοῦ ἀντιχρίστου ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη» (Α´ Ἰωάν. 4, 2-3).
 
Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐπίστευαν ὡς γνωστὸν ἀκραδάντως ὅτι μόνον ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς σώζει τὸν ἄνθρωπο, ὅτι κάθε παραχώρησις πρὸς τὶς ἄλλες θρησκεῖες ἢ αἱρέσεις ἀποτελεῖ ἄρνησι καὶ προδοσία τοῦ Χριστοῦ καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀκυρώνει τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Λόγῳ τῆς πίστεως αὐτῆς οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐτέλεσαν μεγάλους ἀγώνας κατὰ τῆς εἰδωλολατρίας καὶ κατὰ τῶν λεγομένων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, τὶς ὁποῖες θεωροῦσαν ἐξίσου ἐπικίνδυνες μὲ τὴν εἰδωλολατρία καὶ ὡς «μία κεκαλυμμένη ἀσέβεια ποὺ εὐκόλως δύναται νὰ ἀπατήση τὸν νοῦν» (Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης).
Ἐτέλεσαν ἐπίσης μεγάλους ἀγώνας κατὰ τῶν αἱρετικῶν παραχαράξεων τῆς ὀρθῆς Πίστεως καὶ ὑπέστησαν χάριν τῆς Ἀληθείας διωγμούς, φυλακίσεις, ἐξορίες, βασανιστήρια καὶ πικροὺς θανάτους. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες μακαρίζονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς Ὁμολογηταὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ ἰσοστάσιοι μὲ τοὺς ἁγίους Μάρτυρας, παλαιοὺς καὶ νέους.
Μελετώντας τοὺς βίους τῶν Ἁγίων ποὺ ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ καὶ συζητήσεις μὲ τοὺς Μουσουλμάνους, ὅπως ὁ ἅγιος Φώτιος καὶ ὁ μαθητής του Κωνσταντῖνος (μετέπειτα ἅγιος Κύριλλος, ἀπόστολος τῶν Σλάβων), ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ἱερὸς Γεννάδιος ὁ Σχολάριος, διαπιστώνουμε ὅτι ἐνῶ ἡ μουσουλμανικὴ πλημμυρίδα ἀπειλοῦσε τὸ Βυζάντιο, οἱ θεοφόροι αὐτοὶ ἄνδρες στὶς συζητήσεις τους μὲ τοὺς μουσουλμάνους ἐτόνιζαν ὅτι ἀληθὴς Θεὸς εἶναι ὁ Τριαδικὸς Θεός, ὅτι μόνος Σωτήρας τῶν ἀνθρώπων εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὅτι ὁ Μωάμεθ εἶναι ψευδοπροφήτης.
 
Τὶς ἀλήθειες αὐτὲς ὑπεστήριξαν γιὰ νὰ μὴν ἀθετήσουν τὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ καὶ φανοῦν ἔνοχοι ἀρνήσεώς Του, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἀγάπης πρὸς τοὺς μουσουλμάνους μήπως τυχὸν πιστεύσουν στὸν Χριστὸ καὶ σωθοῦν.
Στοὺς συγχρόνους διαλόγους δίδεται δυστυχῶς ἡ ἐντύπωσις ὅτι τὸ θέμα τῆς Πίστεως εἶναι δευτερεῦον ἢ καὶ μπορεῖ τελείως νὰ παρασιωπᾶται, προκειμένου νὰ ἐπιτύχουμε πρακτικοὺς σκοπούς, ὅπως εἶναι ἡ συνεργασία γιὰ τὴν εἰρήνη ἢ τὴν οἰκολογία.
Οἱ ἅγιοι Πατέρες τονίζουν ὅτι ὅπου ὑπάρχει ἀληθινὴ καὶ ζῶσα πίστις, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ὁμολογῆται ὁ Τριαδικὸς Θεὸς καὶ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. «Θρησκείαν οἶδα καὶ τῶν δαιμόνων σέβας. Ἡ δ´ εὐσέβεια, προσκύνησις τῆς Τριάδος», γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (ποίημα ΛΔ´). Μάλιστα ὁ ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης στὴν «Ἐπιστολὴν στηρικτικήν» γράφει πρὸς τοὺς ὑποδουλωθέντας Χριστιανοὺς τὶς παραμονὲς τῆς πτώσεως τῆς Θεσσαλονίκης, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τηρήσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ «πρὸ πάντων ἀναγκαιότερον φυλάσσειν αὐτοῦ καθαρὰν καὶ ἀκλινῆ τὴν ὁμολογίαν. Χωρὶς γὰρ τούτου τὰ πάντα εἰσὶ νεκρά… Οὕτω χωρὶς τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως οὐδὲν ὄφελος ἔσται…» καὶ «ὃ δοκεῖ ἐνεργεῖν (χωρὶς τὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ) τοῦ πονηροῦ ἐστι ἐξαπάτη καὶ τῆς πλάνης ὑπάρχει καρπός». Καὶ ἀκόμη «οὐδὲ ἀγαθὰ εἰσὶν ἃ δοκεῖ ποιεῖν ὁ ἄπιστος ἀγαθά, πονηρία δὲ μᾶλλον καὶ εἰς Θεοῦ παραλύπησιν» (Ἅγ. Συμεών, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Ἔργα Θεολογικά, Ἀνάλεκτα Βλατάδων, 1981, σελ. 113).
Ἡ πίστις καὶ ὁμολογία τῶν ἁγίων Πατέρων περὶ τῆς μοναδικότητος τῆς σωτηρίας διὰ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἑνὸς τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀπηχεῖ τὴν διδασκαλία τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ» (Ἰω. ιδ´, 6) καὶ «ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει» (Λουκ. ια´, 23).
Θὰ πρέπη νὰ ληφθῆ σοβαρὰ ὑπ᾿ ὄψιν ποιοὶ καὶ γιὰ ποιοὺς λόγους προωθοῦν τὶς πανθρησκειακὲς ἐκδηλώσεις:
α) Ἡ Ὑπερδύναμις ποὺ στοχεύει στὴν κατάκτησι τοῦ κόσμου καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ κρατᾶ τοὺς λαοὺς ὑποτεταγμένους καὶ χωρὶς θρησκευτικοὺς καὶ ἄλλους ἀνταγωνισμούς.
β) Τὸ Βατικανὸ ποὺ δι᾿ αὐτῶν προβάλλει τὸν Πάπα ὡς κορυφὴ ὄχι μόνον ὅλων τῶν Χριστιανῶν ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν θρησκειῶν. Αὐτὸ φάνηκε καὶ στὴν τελευταία ἐκδήλωσι τῆς Ἀσσίζης.
γ) Ἡ Νέα Ἐποχὴ ποὺ στοχεύει στὴν πανθρησκεία καὶ στὴν παγκοσμιοποίησι.
 
Στὴν προώθησι πανθρησκειακῶν ἐκδηλώσεων συντελεῖ καὶ ὁ πλουραλισμὸς ποὺ χαρακτηρίζει τὸν ἐκκοσμικευμένο σύγχρονο ἄνθρωπο. Ὁ πλουραλισμὸς ἀπαγορεύει σὲ κάθε πίστι νὰ διεκδικήση τὸ πλήρωμα τῆς Ἀληθείας καὶ νὰ ἰσχυρισθῆ ὅτι εἶναι ἡ μόνη ὁδὸς σωτηρίας. Σωστὰ παρατηρήθηκε ὅτι μόνο γιὰ τὴ δική του ἰδεολογία δὲν ἐπιτρέπει ὁ πλουραλισμὸς κάποια ἀμφισβήτησι ἢ σχετικοποίησι.
Τὸ πνεῦμα τοῦ θρησκευτικοῦ πλουραλισμοῦ ἐξέφραζε ὁ Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α. Ἀϊζενχάουερ: «εἶναι χρήσιμο νὰ πιστεύης σὲ κάποια θρησκεία, δὲν ἔχει σημασία σὲ ποιὰ θρησκεία».
Ἡ πρόκλησις γιὰ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες νὰ ἀποδείξουν τὸν Χριστιανισμὸ χρήσιμο καὶ ἀποτελεσματικὸ γιὰ τὸν ἐκκοσμικευμένο σύγχρονο ἄνθρωπο εἶναι προφανής. Ἔτσι κινδυνεύουμε νὰ συμβιβασθοῦμε μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου τούτου καὶ νὰ θυσιάσουμε τὴν πιστότητά μας πρὸς τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἁγία πατερική μας παράδοσι, ὁπότε καὶ ὁ κατήφορός μας θὰ εἶναι συνεχής. Αὐτὸ ἔπαθαν οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ προτεστάντες.
Ὁ εὐσεβὴς ἀλλὰ δοκιμασμένος λαός μας ἔχει ἀνάγκη νὰ τὸν στηρίξουμε στὴν πατροπαράδοτο εὐσέβεια. Πολλὰ γύρω του τὸν ἐπηρεάζουν ἀρνητικά. Οἱ Χριστιανοί μας κινδυνεύουν ἀπὸ τὸ διαδιδόμενο γενικότερα συγκρητιστικὸ πνεῦμα. Ἂς μὴν τοὺς προκαλοῦμε σύγχυσι καὶ ἂς μὴ συντελοῦμε στὴν ἄμβλυνσι τῆς δογματικῆς τους εὐαισθησίας μὲ τὶς διαθρησκειακὲς ἐκδηλώσεις, ἀλλὰ ἂς τοὺς βοηθήσουμε νὰ πιστεύουν ἀκράδαντα ὅτι: «Οὗτος (ὁ Χριστός) ἐστὶν ὁ λίθος ὁ ἐξουθενωθεὶς ὑφ᾿ ὑμῶν τῶν οἰκοδομούντων (τῶν ἀρχόντων τοῦ Ἰσραήλ) ὁ γενόμενος εἰς κεφαλὴν γωνίας καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομα ἐστὶν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις, ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. δ´, 12).
Ἀντὶ ἐπιλόγου καὶ συμπεράσματος θὰ παραθέσω τοὺς λόγους τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ποὺ πρέπει νὰ χαρακτηρίζουν κάθε Ὀρθόδοξο Ποιμένα: «Τὰ πρόβατα τὰ ἐμὰ τῆς φωνῆς μου ἀκούει, ἧς ἤκουσα παρὰ τῶν θείων λογίων, ἣν ἐδιδάχθην παρὰ τῶν ἁγίων πατέρων, ἣν ἐδίδαξα κατὰ πάντα καιρὸν ὁμοίως, οὐ συμμορφούμενος τοῖς καιροῖς, καὶ διδάσκων οὐ παύσομαι, μεθ᾿ ἧς ἐγεννήθην καὶ ᾗ συναπέρχομαι» (Λόγος ΛΓ´, Πρὸς Ἀρειανοὺς καὶ εἰς ἑαυτόν).
ΠΗΓΗ: Περιοδικὸ «Παρακαταθήκη», τ.28

 

 

Η περιγραφή της δημιουργίας του Αδάμ όπως περιγράφεται στην Π.Δ. είναι πραγματική;

Ερ.: Θα μπορούσατε να μας πείτε αν, η δημιουργία του Αδάμ ως προς το σώμα με τη σκηνή όπου ο Θεός παίρνει χώμα και φτιάχνει πηλό και μετά άνθρωπο καθώς και η δημιουργία της Εύας από την πλευρά του Αδάμ, είναι αλληγορικές ή πραγματικές, γιατί θρησκευτικό βιβλίο αναφερόμενο στην Εύα χαρακτηρίζει τη σκηνή αλληγορική

Απ.:Δε γνωρίζουμε πώς αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας του εν λόγω θρησκευτικού βιβλίου την αλληγορία. Από τον τρόπο που το εκφράζετε, παρουσιάζετε την αλληγορία ως αντίθετο του πραγματικού, ως συμβολισμό που όμως δεν έχει καμία ουσιαστική σχέση με την πραγματικότητα. Γενικά η προσέγγιση των γεγονότων της Γένεσης πρέπει να γίνει με ιδιαίτερη προσοχή γιατί είναι πολύ εύκολο να εξαχθούν λάθος συμπεράσματα.

Η θέση των πατέρων της ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ότι πρόκειται αφενός για πραγματικά γεγονότα που είναι δοσμένα με απλουστευμένη γλώσσα και ανθρωπομορφικές εικόνες ώστε το μήνυμά τους να είναι κατανοητό στους ανθρώπους κάθε εποχής και κάθε αντιληπτικής ικανότητας. Για να δούμε το θέμα μέσα από ένα σημερινό παράδειγμα, όταν ένα παιδί 4 -5 χρόνων μας ρωτά πως γεννιούνται τα παιδιά θα του πούμε ότι η μητέρα έχει στην κοιλιά της μια φωλίτσα που εκεί μεγαλώνει το μωράκι κλπ. Χρησιμοποιούμε όρους κατανοητούς για το παιδί όπως «φωλίτσα», ή «μωράκι» και φυσικά δεν του μιλάμε για μήτρες και έμβρυα ούτε του λέμε ιατρικές αλήθειες που αδυνατεί να τις παρακολουθήσει. Του λέμε την αλήθεια; Ασφαλώς ναι. Χρησιμοποιούμε ακριβείς όρους; Ασφαλώς όχι, γιατί σεβόμαστε την αντιληπτική του ικανότητα. Έτσι και η Γενεση είναι γραμμένη με ανθρωπομορφική γλώσσα, που αναγκαστικά είναι συμβολική, αλλά ταυτόχρονα εντελώς πραγματική. Π.χ. για την εικόνα που ο Θεός «παίρνει χώμα και φτιάχνει πηλό» προϋποθέτουμε χέρια στο Θεό. Όμως στό ίδιο βιβλίο της Π. Διαθήκης ο Θεός εξηγεί ότι δε μοιάζει με μας, δεν έχει πόδια ή χέρια. Άρα απλώς χρησιμοποιείται μια ανθρώπινη γλώσσα για να καταλάβουμε το εξής απλό: ο Θεός νοιάζεται ιδιαιτέρως για τον άνθρωπο, τον «αγγίζει», εμπλέκεται ο ίδιος στην κατασκευή του, σε αντίθεση με τα άλλα ζώα που δημιουργήθηκαν προηγουμένως δια του λόγου.

Επομένως, είναι μεν πραγματικές οι διηγήσεις, όχι όμως κυριολεκτικές.  

[ Ο Μ. Βασίλειος έχει γράψει ολόκληρο έργο, την «Εξαήμερο» που υπάρχει και μεταφρασμένο από τις εκδόσεις Μερετάκη (ίσως και από άλλους εκδοτικούς οίκους, αυτή ήταν η πρώτη μετάφρασή του). Στο έργο αυτό ασχολείται με την ερμηνεία της Γενεσης σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου και εκεί καταγράφει πολύ σπουδαίες τοποθετήσεις.]

 

Ορθόδοξες Απαντήσεις

 

ΜΠΟΥΤΟΒΟ, Ὁ Γολγοθᾶς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας

Το τέταρτο Σάββατο μετά το Πάσχα, από το 2003, καθιερώθηκε Σύναξις των εν Μπούτοβο Νεομαρτύρων. Την ημέρα αυτή στο πολύγωνο Μπούτοβο τελείται Θεία Λειτουργία, δέηση και Μνημόσυνο (Τρισάγιο).
Κατά την έναρξη της Περεστρόικα, όταν εγκρίθηκαν ειδικές απόφασεις του Ανωτάτου Σοβιέτ και οι νόμοι για την αποκατάσταση της μνήμης, η αποκατάσταση των δικαιωμάτων των καταπιεσμένων, διατάχθηκε να βρεθούν οι τόποι ταφής των βαρυποινιτών και να δημοσιευτούν τα ονόματα των εκτελεσθέντων. 
Στην KGB της Μόσχας βρέθηκαν 11 τόμοι των πράξεων για εκτέλεση θανατικής ποινής εναντίον 20765 καταδικασμένων. Από αυτούς, περίπου 1000 άνθρωποι, όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη των ανακριτικών υποθέσεων, μαρτύρησαν για τον Χριστό και την αφοσίωση στην Εκκλησία Του.
 Οι 255 απ’αυτους αγιοποιήθηκαν από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Μια ειδική έρευνα που διενεργήθηκε από υπαλλήλους του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας (KGB), έδειξε ότι αυτοί οι άνθρωποι εκτελέστηκαν στο Μπούτοβο, τους εκτέλεσαν κατά την περίοδο από τις 8 Αυγούστου του 1937 έως τις 19 Οκτωβρίου του 1938. Στη Ρωσία δεν υπάρχει άλλο μέρος με Λείψανα τόσων πολλών Αγίων.
Oι μαζικές εκτελέσεις των ετών 1937-1938 ήταν το αποτέλεσμα των αποφάσεων του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ, απο τις 2 Ιουλίου 1937 και των συνακολουθούμενων εντολών του κρατικού επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων N.I. Εζόφ (№ 00439, 00447, 00485 και 00593, της 25ης, της 30ής Ιουλίου 1911 και της 20ης Σεπτεμβρίου) για τον αγώνα κατά των «εχθρών του λαού», συμπεριλαμβανομένων των «εκκλησιαστικών».
Στο πολύγωνο Μπούτοβσκι τους καταδικασμένους έφερναν από τις φυλακές της Μόσχας. Μετά την άφιξη τους πήγαιναν στις παράγκες, δήθεν για υγειονομικό έλεγχο. Αμέσως πριν από πυροβολισμό ανακοίνωναν την καταδίκη, έλεγχαν δεδομένα και τη φωτογραφία. Εκτελoύσε την απόφαση μία από τις «εκτελεστικές ομάδες» – ομάδα από 3-4 αξιωματικούς του ειδικού αποσπάσματος, κατά κανόνα,από τα άτομα με πείρα που υπηρετούσαν στα όργανα της NKVD από τον εμφύλιο πόλεμο, και είχαν βραβεία της Κυβέρνησης.

Συνέχεια ανάγνωσης