Όλα χώμα …Τα πυρηνικά …Όλα χώμα

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Πως λένε αυτούς που παντρεύονται παράνομα εδώ;
Συνομιλήτρια: Μήπως εννοείτε τους ομοφυλόφιλους;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι αυτούς.
Η Παλαιά Διαθήκη λέγει : « δεν θα μείνει το πνεύμα μου στους ανθρώπους, γιατί είναι σάρκες ». Αυτό ισχύει για σήμερα. Τα Σόδομα κάηκαν, το ίδιο …τα πυρηνικά. Δεν ανέχεται αυτές τις αμαρτίες ο Χριστός. Παντού λατρεύεται η αμαρτία της σάρκας. Δεν υπάρχει μετάνοια.
Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία μετανόησε. Όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα εξαλειφθούν. Όλα χώμα …Τα πυρηνικά …Όλα χώμα. Ο πόλεμος θα γίνει για τις αμαρτίες.

 
πηγή 

 

ΟΛΑ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σας παραξενεύει

τό ὅτι ἐγώ δέν γράφω τίποτε ἄλλο παρά μόνον περί τοῦ Χριστοῦ.

Λέτε,

ὅτι πρέπει νά γράφουμε περί τῆς παγκόσμιας εἰρήνης,

περί τοῦ πολιτισμοῦ,

περί τῆς μορφώσεως,

περί τῆς ἐξελίξεως,

περί τῆς ἠθικῆς!

Ὤ, κύριε καί ἀδελφέ, μακάρι νά μήν ἤξερα νά γράφω τίποτε ἄλλο

παρά μόνον περί τοῦ Χριστοῦ

καί μακάρι νά μήν ξέρω τίποτε ἐκτός τοῦ Χριστοῦ!

Νά μποροῦσα νά εἰπῶ σάν τόν Ἀπόστολο:

«οὐ γάρ ἔκρινα τοῦ εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μή Ἰησοῦν Χριστόν» (Α΄ Κορ. β΄ 2).

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η οσία Σοφία της Κλεισούρας και η δια Χριστόν σαλότητα

Η οσία Σοφία (Χοτοκουρίδου) καταγόταν από τον Πόντο, από χωριό της επαρχίας Αρδάσης της Ι. Μητροπόλεως Τραπεζούντος. Το 1914 πήραν οι Τούρκοι τον άντρα της στα τάγματα εργασίας, όπου και μάλλον απεβίωσε. Είχε αποβιώσει και το παιδί της, κι έτσι η νεαρή χήρα κατέφυγε στα βουνά, όπου ζούσε ασκητικά, με μεγάλη νηστεία. Εκεί της εμφανίστηκε ο άγιος Γεώργιος και την προειδοποίησε για επικείμενη επιδρομή των Τσετών. Η Σοφία ενημέρωσε τους συγχωριανούς της, που κρύφτηκαν και απέφυγαν τον κίνδυνο. Στην ανταλλαγή των πληθυσμών το καράβι που μετέφερε τους συγχωριανούς της Σοφίας στην Ελλάδα κινδύνεψε να καταποντιστεί. Αυτή έβλεπε τα κύματα γεμάτα από Αγγέλους και την Παναγία. Ζήτησε απ᾿ αυτήν να πνιγεί η ίδια και να σωθούν οι συγχωριανοί της. Η Παναγία τους έσωσε όλους. Ο καπετάνιος δεν το πίστευε πώς σώθηκαν κι έλεγε: «Κάποιον άγιο έχουμε.» Οι χωριανοί του απάντησαν: «Τη Σοφία.»

Η Παναγία την έστειλε στο μοναστήρι της στην Κλεισούρα της Καστοριάς, στην Ι. Μονή του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπου έζησε ασκητικά για μισό περίπου αιώνα. Εκεί βρήκε έναν ενάρετο ιερομόναχο, τον π. Γρηγόριο, που είχε έλθει από το Άγιο Όρος, ο οποίος την κατάρτισε στη μοναχική ζωή.  Έζησε ασκητικά ως λαϊκή, φορώντας τα μαύρα της χηρείας και της ασκήσεως, καθισμένη πάνω στο τζάκι και αλείφοντας το πρόσωπό της με στάχτη, για να μη φαίνεται η ομορφιά του.

Τα περισσότερα χρόνια τα πέρασε μόνη της, με μόνο τον Θεό, μια και το μοναστήρι έμεινε χωρίς μοναχούς. Υπέμεινε τους δριμείς χειμώνες, με τη θερμοκρασία να πέφτει στους -15 βαθμούς, και την πολλή υγρασία του τόπου. Όταν της έλεγαν ν᾿ ανάψει φωτιά, φώναζε ένα μακρὀσυρτο «Όχι!», που ακόμα ηχεί στα αυτιά όσων την άκουσαν. Κυκλοφορούσε ξυπόλητη, ενώ τα ρούχα της ήταν πάντα κουρελιασμένα και ανεπαρκή για τις συνθήκες της περιοχής. Της έδιναν καινούργια. Δεν τα φορούσε, αλλά τα πρόσφερε σε όσους είχαν ανάγκη. Κοιμόταν και σ᾿ έναν άλλο χώρο, πάνω σε άχυρα, αλλά από κάτω είχε βάλει σουβλερές πέτρες. Δεν λουζόταν ποτέ ούτε χτενιζόταν, και τα μαλλιά της είχαν σκληρύνει πολύ. Όταν κάποτε χρειάστηκε να τα σηκώσει από τα μάτια της, για να βλέπει καλύτερα, αναγκάστηκε να τα κόψει με το ψαλίδι που κούρευαν τα πρόβατα. Παρ᾿ όλη όμως την αλουσία, το κεφάλι της ευωδίαζε. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Πως σού ξέφυγε αυτή η κουβέντα; Αλλά τέτοιος είσαι πάντα». ~ Καλύτερα να φας την γλώσσα σου, παρά να του μιλήσεις έτσι…

Ο Γέρων Αιμιλανός και ο όσιος Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης

Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Σε στέλνει ο Γέροντάς σου σε κάποιους επισκέπτες και σού ξεφεύγει μια κουβέντα. Αργότερα σού λέγει ένας αδελφός σου:

«Πως σού ξέφυγε αυτή η κουβέντα; Αλλά τέτοιος είσαι πάντα».

 Καλύτερα να φας την γλώσσα σου, παρά να του μιλήσεις έτσι. Ουδέποτε προσβάλλομε ή λυπούμε άνθρωπο, ουδέποτε τον κάνομε να νοιώση στερημένος, ελαττωμένος, να νοιώση κατωτερότητα, διότι του σκοτώνομε την ψυχή. Αυτός ο άνθρωπος θα τραυματισθή και δεν θα μπορή να επιτύχη στην ζωή του.
Αναθέτεις σε κάποιον να ψάλη, και εκείνος κάνει λάθος τον ήχο, και τότε του λες: «Πάλι πήρες στραβά το τροπάριο».
Κάθε φορά που θα πηγαίνη να ψάλη, θα το θυμάται και θα λέη: Πρέπει να προσέξω μην το πάρω στραβά. Καί θα το παίρνη πάλι στραβά. Ποιός θα φταίη; Αυτός που του έκανε την παρατήρησι.
Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του, το πρόβλημά του. Ποτέ δεν του υπενθυμίζουμε την κακία του, την αμαρτία του. Μόνον τον έπαινο χρησιμοποιούμε, αλλά τον ευγενή έπαινο, όχι τον αφελή.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ρωσία – Το συγκλονιστικό Θαύμα που συζητιέται ακόμη!

Αποτέλεσμα εικόνας για ανασταση παιδιου

Η ανάσταση του γιου της χήρας στη Ναΐν

 

Ένα αγόρι δώδεκα ετών πέθανε στην ενορία του π. Αλεξίου στη Ρωσία. Στη ζωή του το παιδί αυτό ήταν ιδιαίτερα ήσυχο και το σκέπαζε ή χάρη του Θεού.
Ήταν σαν άγγελος και όλοι το θεωρούσαν έτσι. Παντού όπου στεκόταν μετέδιδε γαλήνη.

Αν σε μια παρέα ακουγόταν σφοδρή συζήτηση ή τσακωμοί, το παιδί στεκόταν σ’ αυτή σιωπηλά, χωρίς να πει ούτε μια λέξη! Αλλά από τα αγνά του μάτια πεταγόταν σαν ένα ουράνιο φώς και όταν οι μεγάλοι καταλάβαιναν ότι είναι δίπλα τους ό άγγελος αυτός, σταματούσαν αμέσως το μάλωμα. Και όταν γινόταν τελεία ησυχία στην παρέα, το παιδί χαμογελούσε αγνά και πήγαινε άλλου.

Οι άνθρωποι παρατηρούσαν ότι το παιδί αυτό δεν πήγαινε ασκόπως πέρα δώθε, όπως τα άλλα παιδιά, αλλά πήγαινε και στεκόταν εκεί που ήσαν τσακωμοί και σφοδρές συζητήσεις για να τις καθησυχάσει. Για να αποκατασταθεί κάπου ή ειρήνη ήταν αρκετό να παρουσιαστεί το παιδί αυτό, γι’ αυτό και το έλεγαν αγγελούδι τους. Και πραγματικά είχε αγγελική εμφάνιση. Τα μαλλάκια του, τα μάτια του, το χαμόγελο του το παρουσίαζαν σαν άγγελο. Όταν χαμογελούσε έλαμπε. Οι γονείς του ήσαν απλοί χωρικοί άνθρωποι και το υπεραγαπούσαν. Αλλά και όλοι στο χωριό υπεραγαπούσαν αυτό το αγόρι-το αγαπούσαν περισσότερο ακόμη και από τα δικά τους παιδιά. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Πως μπορούμε να σωθούμε; Πως θα βάλουμε αρχή;

Δεν μπορούμε ούτε μια μέρα της εβδομάδας να νηστέψουμε, δεν μπορούμε ούτε για λίγο να στρέψουμε το μυαλό μας στον Θεό;
Πώς μας κάνει άραγε καρδιά να τρώμε και να πίνουμε πχ. την Παρασκευή, όταν αναλογιστούμε ότι εκείνη την μέρα σταύρωσαν τον Χριστό; Δεν μας καίγεται καρφί; Αδιαφορούμε; Μόνο την κοιλιά μας και τον εαυτούλη μας κοιτάζουμε; Να φάει και το παιδί, παιδάκι είναι. Μη τυχόν του λείψει λίγη πρωτεΐνη…
Πως μας κάνει άραγε καρδιά να λείπουμε από την Ανάσταση του Κυρίου μας; Είναι Κυριακή, πως δεν τρέχουμε στην εκκλησία να γιορτάσουμε την χαρά της Αναστάσεως; Να βιώσουμε το μέγιστο δώρο της Θείας Πρόνοιας; Πως περνάμε έτσι τις ώρες και τις μέρες μας;
Δεν είναι δύσκολο να φροντίσουμε και για την ψυχή μας, ναι, μπορεί να είναι στενή και τεθλιμμένη η οδός, αλλά, κατά ένα μυστηριώδη και μοναδικό τρόπο γίνεται εύκολη και χαρούμενη, ευλογείται από τον ίδιο τον Θεό, νοιώθουμε το άγγιγμα Του και την παρουσία Του, κατά τρόπο έμπρακτο και αληθινό… φτάνει να Δει λίγη καλή προαίρεση από την πλευρά μας, φτάνει να Δει ένα μόνο αληθινό δάκρυ μετάνοιας και διάθεση ειλικρινούς επιστροφής στην αγκαλιά Του.
Όλοι έχουμε δικαίωμα στην επιστροφή, όλοι έχουμε δικαίωμα στην μετάνοια, όλοι έχουμε δικαίωμα στην σωτηρία της ψυχής μας , όλοι με την βοήθεια του Θεού και την δική μας θέληση μπορούμε να σωθούμε.
Λίγο θα βοηθήσει ο ένας τον άλλο, λίγο θα παρηγορήσει ο ένας τον άλλο, λίγο θα προσευχηθεί ο ένας για τον άλλο.
Παράδειγμα και όχι λόγια χρειαζόμαστε… ναι, πάμε στην εκκλησία την Κυριακή, ναι, νηστεύουμε συνειδητά και κάνουμε υπακοή στους κανόνες της εκκλησίας μας, ναι, χαιρόμαστε την ζωή και την βιώνουμε μέσα από την ορθοδοξία μας. Μόνο έτσι αποκτά αληθινό νόημα η ζωή μας, μόνο έτσι έχει σκοπό και προορισμό.
Έχουμε την Παναγία και τους Αγίους μας, έχουμε την Αλήθεια : ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΑ. Τι περιμένουμε;