Image may contain: 1 person, standing and text

Συμεών Πηγαδουλιώτη

Πριν μερικά χρόνια είχε δημοσιευθεί από το Μ. Μελινό ένα βιβλίο πού έφερε τον τίτλο «Μίλησα με τον Άγιο Νεκτάριο».

 Σ’ αυτό παρουσιάζονταν πρόσωπα πού γνώρισαν τον Άγιο προσωπικά. Ό γράφων καίτοι ανάξιος εν παντί και ανεπρόκοπος πνευματικά μπορεί να καυχηθεί εν Κυρίω ότι μαζί με τρεις άλλους φοιτητές συνάντησε στη μονή του Τσέλιε τον Άγιο Ιουστίνο. Μια συνάντηση πού τη θεωρεί σαν την σπουδαιότερη της ζωής του. Εδώ καταθέτει την εμπειρία του από τη συνάντησή του με τον Άγιο, όπως την κατέγραψε τρία χρόνια μετά.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Όσο πάμε και γερνούμε, άλλα πράγματα ακούμε κι άλλα πράγματα θωρούμε» (λαϊκή ρήση).

Αποτέλεσμα εικόνας για Ηγούμενος Ι.Μ.Δοχειαρίου 

Ηγούμενος Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους

Ο Επίσκοπος κι ο Πρεσβύτερος

Ούτε θεολόγος είμαι ούτε εντρύφησα ιδιαίτερα στην Θεολογία. Με την βοήθεια του Θεού όμως, παρακολούθησα θεολογικά μαθήματα, και ακαδημαϊκά και εμπειρικά. Ολόκληρη η ακαδημαϊκή θεολογία προσεφέρετο στα Πανεπιστήμια περισσότερο ως επιστήμη παρά ως θρησκεία. Από τους Γεροντάδες μου έμαθα ότι η γνώση του Θεού επέρχεται από την τήρηση των εντολών του Θεού, όπως μας διδάσκει ο υψιπέτης της Θεολογίας Ιωάννης ο ευαγγελιστής, και ότι ο Χριστός δεν ήρθε να παραδώση στους ανθρώπους επιστήμη, αλλά τρόπο ζωής, για να γνωρίση ο άνθρωπος τον Θεό, σύμφωνα με τον όσιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, και μέχρι σήμερα στην ζωή μου προσπαθώ να ιχνηλατώ αυτές τις δύο υποδείξεις.

Τα ακαδημαϊκά συγγράμματα είχαν πληθώρα από παραπομπές δυτικών θεολόγων και ελάχιστες από τους Πατέρες της Εκκλησίας.

 Ακόμη κι ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και οι συν αυτώ εθεωρούντο μικροί τον νούν για υψηλή θεολογία από τους ακαδημαϊκούς διδασκάλους, οι οποίοι είχαν σπουδάσει την Θεολογία «εις τας ερήμους και τα σπήλαια και εν ταίς οπαίς της γης» των ευρωπαικών θεολογικών σχολών, καθολικών και προτεσταντικών. Και μέχρις ενός σημείου ανεκτή η κατάσταση. Αλλά τα τελευταία χρόνια μας ήρθαν κάτι διδάσκαλοι από την «βαθυτέρα έρημο» της Ευρώπης και δίδαξαν πράγματα που δεν τα βρίσκουμε ούτε στην Αγία Γραφή ούτε στους Πατέρες της Εκκλησίας.

«Ένας μπαρμπα-Γιάννης το πρώτο μάθημα που έκανε στην Θεολογική Σχολή των Αθηνών ήτανε στο έρημο το έτος μου. Μεταξύ των άλλων παραδοξοτήτων που ελάλησε αυτός ο μεγάλος εμπειρικός θεολόγος ήτανε ότι ο πρεσβύτερος λειτουργεί εις το όνομα του επισκόπου. Διαμαρτυρήθηκα και βγήκα από την αίθουσα. Είπα: «Αν είναι αυτό αλήθεια, ότι οι πρεσβύτεροι λειτουργούν στο όνομα του επισκόπου, ποτέ και μη σώσω να γίνω παπάς». Σχεδόν το είχα ξεχάσει. Πέρασαν πολλά χρόνια και μου διέφυγε αυτό το θεολογικό πόρισμα. Αυτές τις μέρες μου διάβασαν την προσλαλιά του επισκόπου Ναυπακτίας εις χειροτονίαν πρεσβυτέρου και το πρώτο που του υποδεικνύει είναι ότι θα λειτουργή εξ ονόματος του επισκόπου, όχι στο όνομα της Αγίας Τριάδος, όχι στο όνομα του Χριστού! Και η ψυχή μου αναγούλιασε.

Εμείς εκεί στην ακαδημαική θεολογία ακούσαμε ότι «άμα πρεσβύτερος, άμα επίσκοπος». 

 Τώρα τόσο μεγάλη απόσταση έχει ο πρεσβύτερος από τον επίσκοπο; Και που αναφέρεται αυτό, ότι ο πρεσβύτερος λειτουργεί στο όνομα του επισκόπου; Και αν ο επίσκοπος είναι, είναι, είναι… με ποια ψυχική δύναμη θα μπορέσης να λειτουργήσης στο όνομά του; Μα η θεία Λειτουργία αρχίζει με το «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος…» και ουχί με το «Ευλογημένη η δεσποτεία του επισκόπου τάδε». Μνημονεύουμε τον επίσκοπο, για να δείξουμε ότι εγώ ο πρεσβύτερος έχω την ίδια πίστη με τον επίσκοπο αυτόν που μνημονεύω, αλλά όχι να με ενισχύση και να με δυναμώση, για να τελέσω την θεία Λειτουργία. 

Έλεγε ο επίσκοπος Αβύδου Γεράσιμος: «Αν στήσουμε δύο θυσιαστήρια και στο ένα λειτουργή πρεσβύτερος και στο άλλο επίσκοπος, τι παραπάνω θα πη ο επίσκοπος από τον πρεσβύτερο; Το “Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού” η “και τον τρισάγιον ύμνον αναμέλπομεν”; Άλλη φυλλάδα κρατάει ο επίσκοπος όταν λειτουργή και άλλη ο πρεσβύτερος;»

Καημένα παπαδάκια, μας έχουν για κατώτερους κληρικούς οι αυθέντες της Εκκλησίας. Κι εσείς τι να πήτε σ᾽ αυτές τις καινοφανείς διδασκαλίες; 

Οι συνεπίσκοποί του δεν τα ακούνε να τον φρενάρουν η τουλάχιστον να του ζητήσουν από που αρύεται αυτές τις διδασκαλίες και τις λαμπαδοφορεί μέσα στην Εκκλησία και μάλιστα εν ώρα χειροτονίας πρεσβυτέρου;

Είπα δεν είμαι θεολόγος, αλλ᾽ όμως σε τέτοιες καινούργιες διδασκαλίες, που ξενίζουν τις ακοές μου, εσωτερικά επαναστατώ.

 Και θα την κρατήσω αυτήν την επανάσταση για πολύν καιρό σ᾽ αυτές τις μικρές προσλαλιές που βρίσκετε κάθε Κυριακή βράδυ σ᾽ αυτήν την στήλη.

Έλεγε ο μακαριστός Γέροντάς μου όσιος Αμφιλόχιος: «Την λειτουργία της Εκκλησίας την κατέχει ο εφημεριακός κλήρος, στον οποίο πάντοτε πρέπει να εκφράζουμε ευγνωμοσύνη» και «δεήσεις να αναπέμπουμε στον Τριαδικό Θεό για τον εφημέριο κάθε Ενορίας».

Την άλλη Κυριακή θα ανοιχθώ περισσότερο. Τώρα πετάω σαν σπουργιτάκι από στέγη σε στέγη και κοιτάζω τα κεραμίδια, αλλά με τις μικρές μου δυνάμεις θα ανοίξω αετού φτερά. Έως εδώ, γιατί άνοιξη είναι και τα πουλιά ένα-ένα κελαηδούν στις φουσκοδενδριές και λέμε: «Μας το είπε κι ο πετροκότσυφας, μας το είπε κι ο κοκκινολαίμης· περιμένουμε και τον κούκο να περιτρανώση το μήνυμα της ανοίξεως…»

 

 

Ο ΑΠΤΕΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Στα πολύ παλιά χρόνια, όταν γνώρισε τον μαρτυρικό θάνατο ο άγιος του Χριστού Μερκούριος (3ος αιώνας), είχε κάνει πολύ μεγάλη αίσθηση τόσο το μαρτύριό του όσο και ο θάνατος του Ιουλιανού του Παραβάτου απ’ το ίδιο το χέρι του στρατηλάτου Μερκουρίου, κι ας ήταν ήδη τούτος ο Μάρτυς από καιρό σωματικά θανατωμένος. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, ζούσε σ’ εκείνα τα μέρη της μακρινής Καππαδοκίας ένας ιερεύς που δεν πρόσεχε τον βίο του. Πολλές φορές τον μάζευε η πρεσβυτέρα του μέσ’ από τα καπηλειά όπου έπινε και μεθούσε μαζί με τους μπεκρήδες και τους μεθύστακες του χωριού. Αυτό γινόταν αιτία να θλίβεται κατάβαθα η πρεσβυτέρα του και να στενοχωριέται πολύς κόσμος της ενορίας. Του έκαναν με τρόπο παρατηρήσεις, συστάσεις, μα εκείνος τίποτε:

—Εσείς να κοιτάτε τη δουλειά σας! Ξέρω εγώ! Συνέχεια ανάγνωσης

 

O tempora, o mores!

Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της

 Roilos-georgios-poets-parnassos-literary-club.jpg
  • 1926 Φωκίων Νέγρης
  • 1927 Γεώργιος Χατζιδάκις
  • 1928 Κωνσταντίνος Ζέγγελης
  • 1929 Δημήτριος Αιγινήτης
  • 1930 Κωστής Παλαμάς
  • 1931 Γεώργιος Στρέιτ
  • 1932 Αλέξανδρος Βουρνάζος
  • 1933 Κωνσταντίνος Ρακτιβάν
  • 1934 Δημήτριος Καμπούρογλους
  • 1935 Μιχαήλ Κατσαράς
  • 1936 Θεόφιλος Βορέας
  • 1937 Αλέξανδρος Μαζαράκης Αινιάν
  • 1938 Αντώνιος Κεραμόπουλος
  • 1939 Δημήτριος Μπαλάνος
  • 1940 Μαρίνος Γερουλάνος
  • 1941 Γεώργιος Σωτηρίου
  • 1942 Νικόλαος Εξαρχόπουλος
  • 1943 Σπυρίδων Δοντάς
  • 1944 Κωνσταντίνος Άμαντος
  • 1945 Γεώργιος Μπαλής
  • 1946 Αριστοτέλης Κούζης
  • 1947 Ιωάννης Καλιτσουνάκης
  • 1948 Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος
  • 1949 Ιωάννης Πολίτης
  • 1950 Αναστάσιος Ορλάνδος
  • 1951 Γεώργιος Μαριδάκης
  • 1952 Εμμανουήλ Εμμανουήλ
  • 1953 Σωκράτης Κουγέας
  • 1954 Γρηγόριος Παπαμιχαήλ
  • 1955 Γεώργιος Ιωακείμογλου
  • 1956 Κωνσταντίνος Ρωμαίος
  • 1957 Παναγιώτης Πουλίτσας
  • 1958 Γεώργιος Φωκάς Κοσμετάτος
  • 1959 Σπύρος Μελάς
  • 1960 Παναγιώτης Μπρατσιώτης
  • 1961 Ιωάννης Τρικκαλινός
  • 1962 Επαμεινώνδας Θωμόπουλος
  • 1963 Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος
  • 1964 Ιωάννης Ξανθάκης
  • 1965 Γεώργιος Αθανασιάδης Νόβας
  • 1966 Κωνσταντίνος Τσάτσος
  • 1967 Μάξιμος Μητσόπουλος
  • 1968 Ερρίκος Σκάσσης
  • 1969 Αμίλκας Αλιβιζάτος
  • 1970 Λεωνίδας Ζέρβας
  • 1971 Σπυρίδων Μαρινάτος
  • 1972 Γρηγόριος Κασιμάτης
  • 1973 Ηλίας Μαριολόπουλος
  • 1974 Διονύσιος Ζακυθηνός
  • 1975 Παναγιώτης Ζέπος
  • 1976 Νικόλαος Λούρος
  • 1977 Πέτρος Χάρης
  • 1978 Μιχαήλ Στασινόπουλος
  • 1979 Καίσαρ Αλεξόπουλος
  • 1980 Γεώργιος Μυλωνάς
  • 1981 Ιωάννης Καρμίρης
  • 1982 Περικλής Θεοχάρης
  • 1983 Μενέλαος Παλλάντιος
  • 1984 Γεώργιος Μιχαηλίδης Νουάρος
  • 1985 Λουκάς Μούσουλος
  • 1986 Κωνσταντίνος Τρυπάνης
  • 1987 Κωνσταντίνος Μπόνης
  • 1988 Γεώργιος Μερίκας
  • 1989 Σόλων Κυδωνιάτης
  • 1990 Γεώργιος Βλάχος
  • 1991 Ιωάννης Τούμπας
  • 1992 Μιχαήλ Σακελλαρίου
  • 1993 Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος
  • 1994 Θεμιστοκλής Διαννελίδης
  • 1995 Μανούσος Μανούσακας
  • 1996 Ιωάννης Πεσμαζόγλου
  • 1997 Νικόλαος Ματσανιώτης
  • 1998 Αγαπητός Τσοπανάκης
  • 1999 Γεώργιος Μητσόπουλος
  • 2000 Νικόλαος Αρτεμιάδης
  • 2001 Νικόλαος Κονομής
  • 2002 Ιωάννης Ζηζιούλας Μητροπολίτης Περγάμου
  • 2003 Γρηγόριος Σκαλκέας
  • 2004 Σπύρος Ιακωβίδης
  • 2005 Εμμανουήλ Ρούκουνας
  • 2006 Κωνσταντίνος Στεφανής
  • 2007 Παναγιώτης Λ. Βοκοτόπουλος
  • 2008 Κωνσταντίνος Δρακάτος
  • 2009 Πάνος Α. Λιγομενίδης
  • 2010 Κωνσταντίνος Σβολόπουλος
  • 2011 Απόστολος Σ. Γεωργιάδης
  • 2012 Γεώργιος Κοντόπουλος
  • 2013 Σπύρος A. Ευαγγελάτος
  • 2014 Επαμεινώνδας Παν. Σπηλιωτόπουλος
  • 2015 Δημήτριος Νανόπουλος
  • 2016 Θανάσης Βαλτινός
  • 2017 Λουκάς Παπαδήμοςhttp://www.academyofathens.gr/el/presidents
 

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΑ ΥΠΟ ΔΑΙΜΟΝΩΝ

Με ποια δύναμη αυτοί που πιστεύουν και κάνουν τα αντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν και θαυματουργούν;

 Άγιος Αναστάσιος ο Σιναίτης Επίσκοπος Θεουπόλεως Αντιοχείας

Τα διάφορα σημεία και θαύματα και οι προφητείες πολλές φορές γίνονται και από ανάξιους,

σύμφωνα με κάποια ανάγκη ή οικονομία,

όπως συνέβη με τον Βαρλαάμ12 και την εγγαστρίμυθο.

Και αλλού, οι απόστολοι,

όταν βρήκαν κάποιον άπιστο, «ο οποίος έδιωχνε δαιμόνια με το όνομα του Χριστού»14, και τον εμπόδισαν και το ανάφεραν στον Χρι­στό,

ο Χριστός τους είπε «Μη τον εμποδίζετε, γιατί όποιος δεν είναι ενα­ντίον σας, είναι με το μέρος σας»15.

Επομένως,

όταν δης να γίνεται ένα θαύμα και από αιρετικούς και από άπιστους,

να μην απορήσεις ούτε να μετακινηθείς από την ορθόδοξη πίστη.

Γιατί πολλές φορές εκείνη που κάνει το θαύμα είναι η πίστη αυτού που προσέρχεται,

και όχι η αξία εκείνου που το κάνει.

Άλλωστε ο Ιωάννης,

ο μεγαλύτερος από όλους όσους γεννήθηκαν από γυναίκες16,

δεν φαίνεται να έχει κάνει θαύμα,

ενώ ο Ιούδας οπωσδήποτε έκανε, αφού ήταν και αυτός ανάμεσα σ’ εκείνους που στάλθηκαν να αναστήσουν νεκρούς και να θεραπεύσουν λε­προύς17.

Γι’ αυτό να μη θεωρήσεις σπουδαίο, εάν δεις κάποιον ανάξιο ή αιρετικόν να κάνει θαύμα.

Συνέχεια ανάγνωσης