Ο παπα-Τύχων ο Ρώσσος για τους Χαιρετισμούς της Παναγίας

Πολλές φορές ακούγοντας κάποιες αγιορείτικες διηγήσεις που αφορούν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας θεωρούμε – μέσα στην αφέλεια μας και στην ορθολογιστική προσέγγιση μας – αυτές τις πρακτικές που περιγράφουν είτε ως εκφάνσεις μιας ευσεβιστικής και παρωχημένης για την εποχή μας νοοτροπίας, είτε στην καλύτερη περίπτωση ως ακρότητες ασκητικές !
Και αναφερόμαστε συγκεκριμένα στην παράδοση της ανάγνωσης εικοσιτέσερις φορές την ημέρα των εικοσιτεσσάρων Οίκων των Χαιρετισμών !!
Στο άκουσμα της και μόνο απορεί κανείς αν είναι δυνατόν να είναι κάτι τέτοιο εφικτό !
Με δεδομένο ότι η απλή και μόνο ανάγνωση διαρκεί το λιγότερο δέκα λεπτά, αναρωτιέται κανείς αν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος επί εικοσιτέσσερα δεκάλεπτα κάθε ημέρα δηλαδή για τέσσερις ώρες καθημερινά να λέει τους Χαιρετισμούς !!
Και όμως αδελφοί μου υπήρξαν – και μπορεί ακόμη και σήμερα κάπου αφανείς να υπάρχουν – μοναχοί που αγωνίστηκαν με αυτόν τον τρόπο !!
Απόδειξη για αυτό μας δίνει η διήγηση του παπα-Τύχωνα του Ρώσου, του ασκητή του Ιερού Κελλίου του Τιμίου Σταυρού στο Άγιο Όρος, στον οποίο είχε υποταχθεί ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης στην αρχή της μοναχικής του πορείας !
Πηγή για το συγκεκριμένο θαύμα αυτό των Χαιρετισμών αποτελεί το βιβλίο του Αρχιμανδρίτου Θεοφύλακτου Μαρινάκη “Γεροντικό της Παναγίας” το οποίο στην σελίδα 39 αναφέρει τα ακόλουθα, τα οποία και μεταφέρουμε αυτολεξεί !!
Ο ασκητής παπα-Τύχων έλεγε πως ο μοναχός πρέπει να κάνει μία ώρα εργασία χειρωνακτική και μία ώρα προσευχή !
 
Και για τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας που ιδιαίτερα αγαπούσε και τους διάβαζε πολλές φορές καθημερινά, διηγόταν το θαύμα που είχε συμβεί σε έναν μοναχό στο Ρώσικο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα !!
 
  • Ήταν ένας μοναχός, μεγάλος θεοτοκόφιλος, ο οποίος έλεγε τους Χαιρετισμούς κάθε ημέρα εικοσιτέσερις φορές με οδηγό για την έναρξη τους τους χτύπους του ρολογιού της Μονής ! Όταν δηλαδή άκουγε το ρολόι να χτυπά την ώρα ο μοναχός άρχιζε την ανάγνωση των Χαιρετισμών ! Γνώρισμα της ευσέβειας του μοναχού ήταν, ότι πάντοτε τους διάβαζε με τόση ευλάβεια, σαν να επρόκειτο για την πρώτη φορά. Αυτόν τον κόπο του στην Παναγία καθημερινά δεν τον παράβλεψε η Μεγαλόχαρη γι αυτό μία μέρα άκουσε της φωνής της Παναγίας από την εικόνα Της που είχε στο κελλί του, να του λέει με ευχαρίστηση και για έπαινο στο πρόσωπο του
    “Χαίρε δούλε και σε σένα , Χαίρε “
Ασφαλώς και πρόκειται αδελφοί μου για ένα ασκητικό επίτευγμα του αγίου αυτού μοναχού !!
Να μην ξεκουράζεται καθόλου, ούτε να κοιμάται πάνω από τρία τέταρτα, αλλά να σηκώνεται κάθε μία ώρα, πρωί και βράδυ, και να χαιρετά την Παναγία μας με τους Χαιρετισμούς Της !!
Ασφαλώς και είναι κάτι δυσέφικτο για να μην πούμε ανέφικτο για εμάς τους λαϊκούς, έχουμε ωστόσο παραθέσει στο Ιστολόγιο αυτό των Χαιρετισμών, δύο θαύματα που μας εμπιστεύτηκαν δύο αδελφές μας αναφορικά με την ανάγνωση έστω και μία φορά στη ζωή μας των Χαιρετισμών για εικοσιτέσερις φορές !!
Το πρώτο θαύμα που αποτελεί και μία από τις πλέον δημοφιλείς αναρτήσεις αυτού του Ιστολογίου αφορά το “Διπλό θαύμα των Χαιρετισμών σε άνεργο νέο” για το οποίο θα σας δώσουμε στο τέλος της ανάρτησης μας τον σύνδεσμο να το διαβάσετε αναλυτικά, όσες και όσοι δεν το έχετε διαβάσει, και το δεύτερο αφορά μία άνεργη μητέρα και για το οποίο θα σας δώσουμε τον σύνδεσμο !

Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Μία ταινία μικροῦ μήκους ἀποτυπώνει αὐτὸ ποὺ πολλοὶ φοβοῦνται πὼς συμβαίνει.
Μία ταινία μικροῦ μήκους (2012) ποὺ ὁ Κωνσταντῖνος Χαλιάσος μέσα ἀπὸ αὐτὴν προέβαλε τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς μεταναστεύσεως.
Αὐτῆς τῆς μεταναστεύσεως ποὺ ματώνει τὴν κοινωνία μας, στέλνοντας στὰ ξένα τοὐλάχιστον 500.000 ἐνεργοὺς καὶ δημιουργικοὺς συμπατριῶτες.
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ


Ὑπέπεσε λοιπὸν στὴν ἀντίληψίν μου τὸ γεγονὸς πὼς κάποιοι συμπατριῶτες μας, ποὺ ἔφυγαν πρὸ πολλοῦ, ἐπιβεβαιώνονται γιὰ τὶς ἀποφάσεις τους, ἐφ΄ ὅσον χάσαμε ἀπὸ τὸν χάρτη τὴν Ἑλλάδα…

Καὶ χαίρονται…
Καὶ καλῶς ἔπραξαν…
Καὶ ζήτω τους…

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Οι ταπεινοί!

 
 

    Στην κόλαση θα δείς πολλούς και διάφορους…

προσευχόμενους, ελεήμονες, μοναχούς,

ιερείς, εγκρατείς, παρθένους.

Στήν κόλαση δεν θα δείς ταπεινούς.

Οι ταπεινοί γεμίζουν τόν παράδεισο….»

 παπά-Τύχων αγιορείτης

Καλή Δύναμη σε όλους !
« Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 

Μια ταινία για μια αγάπη αληθινή και βιωμένη»

The Carpenter and his Wife_1080x1920.indd

Η ταινία «Ο ξυλουργός και η γυναίκα του» είναι ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για την αγάπη. Όχι όμως για μια αγάπη ουτοπική ή εγωιστική, μια αγάπη που ακροβατεί μεταξύ μιας ασαφούς ιδέας και μιας φιλοσοφικής επιλογής. Η ταινία εστιάζει σε μια αγάπη αληθινή και βιωμένη. Μια αγάπη ζωντανή και τόσο δυνατή η οποία ξεπερνάει ακόμα και τον θάνατο. Μια αγάπη υπερβατική», γράφει στο artplay.gr ο σκηνοθέτης Κων/νος Γεωργόπουλος, με αφορμή την συμμετοχή της ταινίας του στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Και εξηγεί :

«Ο Δημήτρης και η Ασημούλα μοιράζονται εξήντα χρόνια έγγαμου βίου. Η αγάπη τους, αμείωτη μέσα στα χρόνια, παραμένει φανερή σε όλους. Όταν το 2000 η Ασημούλα θα εμφανίσει τις πρώτες ενδείξεις απώλειας μνήμης, ο Δημήτρης θα κληθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του… για να είναι μαζί της.
The Carpenter and his Wife
Ο Δημήτρης λοιπόν είναι ο ξυλουργός της ταινίας, ένας δραστήριος και δημιουργικός άνδρας (91 ετών σήμερα). Γεννήθηκε λίγο πιο έξω από τον Βόλο. Γιος ιερέα, μεγάλωσε μέσα στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου, βιώνοντας δύσκολη παιδική και εφηβική ηλικία. Υπηρέτησε λίγα χρόνια ως χωροφύλακας, αλλά γρήγορα τα παράτησε κι αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό που αγαπούσε, την τέχνη του ξυλουργού. Παντρεύτηκε με την Ασημούλα και κατάφεραν να μετακομίσουν στην Αθήνα. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί, την Χρυσούλα.
Η ταινία δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της φοίτησής μου στη SAE Athens. Όταν αποφασίσαμε μαζί με τον Σταμάτη Γεροχριστοδούλου (Διεύθυνση Φωτογραφίας) και την Έλενα Δεμέστιχα (ηχοληψία-μοντάζ) να κάνουμε το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, αμέσως κατάλαβα ότι η ζωή του θείου μου (ο Δημήτρης είναι ο μεγάλος αδερφός της γιαγιάς μου) και της γυναίκας του μου έδινε υλικό για μια σειρά θεμάτων. Η ζωή ενός παιδιού εν μέσω πολέμου και κατοχής, ο ζοφερός εμφύλιος, η «επανάσταση» ενός νέου να πάει κόντρα στον πατέρα του επιλέγοντας να αφήσει μια σταθερή και κοινωνικά αποδεκτή δουλειά για να ασχοληθεί με αυτό που αγαπά, ένας έρωτας σε μια εποχή αυστηρών συνοικεσίων καθώς και η δύσκολη μετανάστευση στην Αθήνα του ’60 ήταν μερικά μόνο από τα θέματα με τα οποία θα μπορούσα να ασχοληθώ. Παρόλα αυτά, το πιο σημαντικό για μένα ήταν να μιλήσω για την βαθιά αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Από παιδί, θυμάμαι πάντα τον θείο μου να μιλάει για την θεία μου με τα καλύτερα λόγια. Η αγάπη τους ακτινοβολούσε παντού και όλοι (συγγενείς και φίλοι) τους θαύμαζαν για αυτό.
Ζούμε σε μια εποχή μεταμοντέρνα. Μπορώ να πω ότι είναι μια εποχή ευκολίας και άνεσης. Στην συντριπτική πλειονότητα των δυτικών κοινωνιών, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και όπως το θέλει. Αυτή είναι και η βασική αρχή του καταναλωτισμού άλλωστε. Το άτομο στο επίκεντρο των πάντων. Αυτή η αρχή διαπερνάει την κοινωνία μας. Και διαπερνάει και τις σχέσεις μας πια. Βλέπω πολλούς γνωστούς, φίλους και φίλες, να ερωτεύονται παθιασμένα και να χωρίζουν επεισοδιακά. Ξανά και ξανά. Συχνά, οι σχέσεις δεν διαρκούν πάνω από τρεις ή τέσσερις μήνες, ενώ οι αιτίες είναι πάντα οι ίδιες: «δεν ταιριάζαμε», «ασυμφωνία χαρακτήρων», «δεν με αγάπησε ποτέ», «δεν μου ταιριάζει», «δεν με καταλαβαίνει» κ.τ.λ.
Είναι πράγματι οξύμωρο πως ενώ οι «ατομικές» μας ελευθερίες διαρκώς αυξάνονται (όπως ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία), οι σχέσεις μας γίνονται ολοένα και πιο ασταθείς, πιο σύντομες και παροδικές. Τελικά μάλλον αδυνατούμε να ερωτευτούμε και να αγαπήσουμε αληθινά.
Old house
Αυτό με τράβηξε στην ιστορία του Δημήτρη και της Ασημούλας. Ο δυνατός έρωτάς και η βαθιά αγάπη τους. Μια αγάπη που πάει κόντρα σε όλα, χωρίς να κάμπτεται από τίποτα. Ούτε από οικονομικά προβλήματα, ούτε από προβλήματα υγείας, ούτε από οτιδήποτε άλλο. Θαύμασα και θαυμάζω την θέληση δύο ανθρώπων να παραμείνουν ενωμένοι, όχι να χωρίσουν στο πρώτο σταυροδρόμι. Να προχωρήσουν μαζί, όχι να τραβήξει ο καθένας το δρόμο του. Να δεχθούν ο ένας τον άλλον, όχι να αλλάξει ο ένας τον άλλον. Να κάνουν ό,τι μπορούν για να είναι μαζί κι όχι να συμβιβάζονται σε μια επιφανειακή σχέση.
Αυτή η αγάπη δεν είναι απλά ένα συναίσθημα. Είναι μια βιωμένη στάση ζωής, αληθινή και συνάμα ερωτική. Μια στάση ζωής την οποία χρειαζόμαστε όλοι”.