ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

«Ήρθε απόγευμα εδώ στο κελλί μου. Η αδελφή Γερασίμη είχε διακόνημα κάτω στον ναό. Ήταν μια δύσκολη περίοδος. Διωγμός , συκοφαντίες, ύβρεις. Έκλαιγα και παρακαλούσα συνεχώς τον άγιό μου να μας στηρίξει και να τους δώσει μετάνοια. Το ίδιο κάνω και σήμερα γι’ αυτούς που ακολουθούν την ίδια τακτική.

Ήρθε ως καλόγερος. Πρώτα μπήκε μέσα στον ναό. Η Γερασίμη μόλις είχε καθίσει στην καρέκλα της και αποκοιμήθηκε κρατώντας το κομποσχοινάκι της.

Την ξύπνησε λέγοντάς την: «Κοιμάσαι, αδελφή Γερασίμη;». Αυτή τρόμαξε στη θέα του άγνωστου μοναχού και άρχισε να δικαιολογείται: «Να, γέροντα, το κομποσχοινάκι μου κάνω». Προχώρησε, πήγε κατευθείαν στο τέμπλο και άρχισε με πολλή ευλάβεια να προσκυνά μία-μία τις εικόνες. Την δική του όμως την προσπέρασε, δεν την προσκύνησε. Πετάγεται η Γερασίμη και του λέει: Συνέχεια ανάγνωσης

 

Θαύματα κατά τη Θεία Λειτουργία: ο γέροντας Κλεόπας Ηλίε αφηγείται


Όταν ο δόκιμος μοναχός Κωνσταντίνος, ο μετέπειτα π. Κλεόπας, υπηρετούσε ως δεύτερος διακονητής στην εκκλησία της Μονής, ήταν αυτόπτης μάρτυρας μερικών θαυμάτων που συνέβησαν την ώρα της Θείας Λειτουργίας, στην εκκλησία της Σκήτης Συχαστρία.
«Να βλέπατε τι έπαθα με έναν ενάρετο ιερέα, τον π. Καλλίστρατο Μπόμπου. Ως πνευματικός πέρασε κάποτε μια μοναχή, ασκήτρια σε σπηλιά του δάσους. Τότε στα δάση ασκήτευαν περί τους 550 μοναχούς και μοναχές. Αυτή η μοναχή είπε στον π. Καλλίστρατο: «Σε σας δεν κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα, διότι ακολουθήσατε το νέο ημερολόγιο!». Από τότε ο πατήρ Καλλίστρατος ζούσε με πολλή αμφιβολία.
Μια μέρα, όταν ήμουν βοηθός διακονητής στην εκκλησία, παρετήρησα ότι το πρόσφορο που λειτουργούσε ο Ηγούμενος ήταν άσπρο και γλυκό, ενώ αυτό με το οποίο λειτούργησε ο πατήρ Καλλίστρατος ήταν πικρό και πρασινωπό. Τότε ρώτησα το Γέροντα π. Ιωαννίκιο:
– Γέροντα, γιατί όταν λειτουργεί ο π. Καλλίστρατος, το πρόσφορό του είναι μουχλιασμένο και πρασινωπό;
– Μα, παιδί μου, διότι λειτουργεί με αμφιβολία. Δηλαδή αμφιβάλλει αν κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία του Χριστού που ακολουθεί το νέο ημερολόγιο. Πήγε προ καιρού σε μια ερημίτισσα του δάσους και αυτή του είπε ότι το Άγιο Πνεύμα δεν κατέρχεται στη Θεία Λειτουργία λόγω του νέου ημερολογίου. Του είπα ότι πλανήθηκε, διότι δεν πιστεύει ότι το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας!
Κάποτε ο πατήρ Καλλίστρατος τελούσε τη Θεία Λειτουργία και, όταν επικαλέστηκε το Άγιο Πνεύμα να κατέλθει, με έκπληξή του είδε ότι ο Αμνός έγινε κρέας και έτρεχε το Άγιο Αίμα από το δισκάριο και το Αντιμήνσιο. Όταν παρετήρησε μέσα στο Άγιο Ποτήριο, είδε ανθρώπινο Αίμα. Τότε με κάλεσε και μου είπε:
– Αδελφέ Κωνσταντίνε, έλα εδώ κοντά! Τι βλέπεις;
– Πώ πω πάτερ Καλλίστρατε! Η Θεία Κοινωνία έγινε κρέας και αίμα!
Τότε έστειλα να ειδοποιήσουν γρήγορα τον Ηγούμενο. Όταν ήρθε ο στάρετς, έβαλε μοναχούς να διαβάζουν το Ψαλτήριο στον χορό και είπε:
– Εεε πάτερ Καλλίστρατε! Πιστεύεις τώρα ότι κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα και μεταβάλλει τα Δώρα ή όχι;
– Συγχώρησέ με πάτερ! Κι έπεσε στα γόνατά του κλαίγοντας.
– Πρόσεχε! Κατήλθε το Άγιο Πνεύμα. Μετεβλήθη το Σώμα του Χριστού σε κρέας! Μετεβλήθη το νερό και κρασί σε Τίμιο Αίμα Του! Γιατί πλέον αμφιβάλλεις πάτερ;
– Πιστεύω γέροντα. Σε παρακαλώ συγχώρησέ με!
– Πιάσε σφιχτά τα Τίμια Δώρα!
Κατόπιν με ένα σκαρπέλο άνοιξε μια οπή στη βάση της Αγίας Τράπεζας, διότι συμβολίζει τον Τάφο του Κυρίου μας και έθαψε εκεί τα Άγια Μυστήρια, όπως μας διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες μας. Το Άγιο Ποτήρι το αγίασε εκ νέου και το έπλυνε μαζί με το Αντιμήνσιο στο χωνευτήρι. Στάθηκα εκεί μέχρι να τελειώσει όλο το Ψαλτήρι. Κατόπιν άρχισα πάλι τη Θεία Λειτουργία, συνεχίζοντας από την Προσκομιδή: « Εις των στρατιωτών λόγχη την πλευράν αυτού ένυξε…». Έτσι τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία και δεν επαναλήφθηκε πάλι αυτό το θαύμα.
– Τώρα πιστεύεις; Τον ρώτησε πάλι ο στάρετς.
– Πιστεύω πάτερ!
Μετά ο πατήρ Ιωαννίκιος τον επετίμησε με αποχή από τη Θεία Λειτουργία 40 ημέρες, λέγοντάς του: « Σου έλεγα να πιστεύεις ακράδαντα, αλλά εσύ πήγαινες στις ερημίτισσες του δάσους να διδαχθείς για το ημερολόγιο!»
Αυτό συνέβη το 1932. Τον ίδιο καιρό ήμουν μάρτυς κι ενός άλλου θαυμαστού γεγονότος κατά τη Θεία Λειτουργία.
Κάποια φορά, όταν λειτουργούσε ο πατήρ Ιωαννίκιος, μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, έπεσε από το Άγιο Ποτήριο μια σταγόνα Αίματος του Χριστού πάνω στο Άγιο Αντιμήνσιο. Εκείνη άρχισε να λάμπει και μετά να μεταβάλλεται σε ακτίνα. Τότε ο στάρετς Ιωαννίκιος με φώναξε γρήγορα:
– Αδελφέ Κωνσταντίνε, έλα δω κοντά!
Και συνέχισε:
– Τι βλέπεις εδώ στο Άγιο Αντιμήνσιο;
– Βλέπω μια σταλαγματιά από το Άγιο Αίμα. Ακτινοβολεί τόσο δυνατά, που δε μπορώ να την αντικρύσω από κοντά!
Τότε ο στάρετς μου είπε:
– Βλέπεις, Ποιον εμείς οι αμαρτωλοί υπηρετούμε; Γι’αυτό να στέκεσαι με μεγάλο φόβο και ευλάβεια μπροστά στην Αγία Τράπεζα!
Κατόπιν, ο στάρετς Ιωαννίκιος κοινώνησε αυτή τη σταλαγματιά του Αγίου Αίματος του Χριστού.

Η ζωή και οι αγώνες του Γέροντος Κλεόπα, σ.57π.
Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη


Λίγα λόγια για το μακαριστό γέροντα:

Ένας σύγχρονος όσιος Πατέρας της Εκκλησίας που γεννήθηκε και έδρασε στην Ρουμανία. Εφάμιλλος των γνωστών και αγαπητών μας Γερόντων (Παϊσίου, Πορφυρίου κλπ.) ασκήθηκε με αυταπάρνηση και ζήλο και διακόνησε ιεραποστολικά το έθνος του και όχι μόνον. Ήταν η πνευματική παρηγορία και το στήριγμα, η γνήσια πατερική φωνή και ο απλανής οδηγός, ο ευλογημένος πατέρας και διδάσκαλος χιλιάδων πιστών που πρόστρεχαν κοντά του για να αναπαυθούν κυρίως στα δυσκολότατα χρόνια του αθεϊστικού καθεστώτος. Οι λόγοι του και το παράδειγμά του αλλά κυρίως οι ιερές του πρεσβείες συνεχίζουν να βοηθούν όλων τον κόσμο.

 

 

Η φύση εστράφη προς τα οπίσω

Αποτέλεσμα εικόνας για φυση ανεστραμμενη

 

Το 1910 ένα δωδεκάχρονο αγόρι σένα μικρό χωριό της Ηπεί­ρου, το Παλαιοσέλι Κονίτσης, ξημερώνοντας τα Θεοφάνεια (στις τέσ­σερις περίπου το πρωί) σηκώθηκε και βγήκε στην αυλή. Τα πάντα ήσαν σκεπασμένα από χιόνι και το κρύο πολύ δυνατό. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μαρτυρία Σύριων μοναχών: Τώρα καταλάβαμε ποιος είναι ο Πατήρ Παΐσιος και γιατί πρέπει να τον ακούμε..

Αποτέλεσμα εικόνας για Μαρτυρία Σύριων μοναχών | Τώρα καταλάβαμε ποιος είναι ο Πατήρ Παΐσιος & γιατί πρέπει να τον ακούμε..

»ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ» Μαρτυρία Σύριων μοναχών | Τώρα καταλάβαμε ποιος είναι ο Πατήρ Παΐσιος & γιατί πρέπει να τον ακούμε..

Απόσπασμα από την ομιλία του κύριου Αθανάσιου Ρακοβαλή στην εκδήλωση συλλόγου Φίλων Αγίου Όρους «Ο Άγιος Παίσιος » Φλώρινας 4/11/2017

Πηγή αναδημοσίευσης: F.Admin

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝ ΟΨΕΙ

 

Συγκλονιστικὸ θαῦμα ίασης παράλυσης τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου

Τὸ θαῦμα τοῦ ἀσθενοῦς ποὺ συγκλονίζει…

Δύο ὧρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ὁ κ. Κωνσταντῖνος Πολυχρονίου, ἀνώτερος κρατικὸς ὑπάλληλος μπροστὰ στὴ Λάρνακα τοῦ Ὁσίου Ρώσου.
Φοροῦσε πιζάμες καὶ ἕνα ταξὶ τὸν περίμενε στὴν Βορεινὴ πύλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν τελείωσε τὴ μυστική του συνομιλία μὲ τὸν Ὅσιο, ξεκίνησε μὲ ἀργὰ βήματα, σέρνοντας τὶς παντόφλες στὸ δάπεδο καὶ προχωροῦσε πρὸς τὴν ἔξοδο. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Και πώς τα λέγατε, αφού είναι στο Όρος»;

!

~ Νυχτερινή… επίσκεψη του Αγίου Παϊσίου στη Βιέννη

Το 1982, παραμονές Χριστουγέννων, χτύπησε το τηλέφωνο· ήταν ο Μιxάλης ο Μάλης, από τη Βιέννη. «Γεια σου, φίλε!» είπε. «Χτες βράδυ, ήταν εδώ ο Γέροντας και τα λέγαμε. Θα ήθελα να σε παρακαλέσω να πας στο Όρος και να του δώσεις κάτι εξετάσεις μου να τις δει. Θα σου τις στείλω εξπρές». Εγώ έμεινα με το στόμα ανοικτό. «Μιχάλη, τι είναι αυτά που μου λες; Ο Γέροντας είναι στη Βιέννη»; «Όχι είναι στο Όρος». «Και πώς τα λέγατε, αφού είναι στο Όρος»; «Θα καταλάβεις αργότερα, αδερφέ μου», μου είπε. «Τέλος πάντων», του είπα, «αν κι έχει κακοκαιρία, για την αγάπη και των δυο σας, θα πάω»!

Την παραμονή των Χριστουγέννων έλαβα το φάκελο· το βράδυ της επομένης, πήρα το αυτοκίνητό μου και ξεκίνησα μόνος για Ουρανούπολη.
Την άλλη μέρα, έφτασα κάποια στιγμή στο Γέροντα, στάζοντας ολόκληρος. Είxαν ανοίξει, στο μεταξύ, οι ουρανοί, κι εγώ ήμουν χωρίς ομπρέλα, καθώς έφυγα βιαστικά από το Κουτλουμούσι, για να το προλάβω ανοιχτό στο γυρισμό.
Όταν με είδε ο Γέροντας έτσι, μου είπε: 
 
«Βρε, παλαβέ! Καλά, αυτός (ο Μάλης) είναι 
παλαβός· εσύ, ήταν ανάγκη να τον ακούσεις και να έρθεις με τέτοιον καιρό; Πριν λίγες μέρες του είπα ό,τι ήθελε. Γιατί σε έστειλε να μου φέρεις τις εξετάσεις»; 
 
Σημειωτέον ότι ο Γέροντας δεν είxε τηλέφωνο, και δε θα μπορούσε να έχει επικοινωνήσει τηλεφωνικά με το Μιχάλη. Παρόλα αυτά, μου είπε ό,τι μου είχε πει κι ο Μάλης, κι επίσης γνώριζε το λόγο της επίσκεψής μου!
 
Με έβαλε κοντά στη σόμπα, άνοιξε το φάκελο και απαντούσε παράλληλα στις ερωτήσεις μου. 
 
Όταν βεβαιώθηκα για την παρουσία του στη Βιέννη, άρχισα να νιώθω παράξενα, συνειδητοποιώντας ότι βρισκόμουν μπροστά σε κάποιον που είxε υπερβεί τους φυσικούς νόμους, σε ένα ζωντανό άγιο! 
 
Έβαλα τα κλάματα. 
 
Εκείνος συγκινήθηκε και μου χάρισε τέσσερα ψήγματα Τιμίου Ξύλου, που, όπως είπε, ήταν από το Γέροντά του, π. Τύχωνα [Ρώσος ιερομόναχος (1884-1968)]. 
 
Φεύγοντας, με κατέβασε μέχρι την κάτω εξώπορτα και μου είπε: 
 
«Ό,τι ώρα με χρειαστείς, να μη διστάσεις να μου τηλεφωνήσεις»! 
 
Εγώ, ο ανεκδιήγητος, και πάλι δεν κατάλαβα, και του είπα: 
 
«Πώς, Γέροντα, αφού δεν έχεις τηλέφωνο»; Μου έδωσε ένα μικρό χτύπημα στο κεφάλι, και τότε κατάλαβα! Του έβαλα μετάνοια κι έφυγα.
 
 
Μαρτυρία του γιατρού-θεολόγου, Λουκά Ι. Λουκά, από το βιβλίο “Μαρτυρίες Προσκυνητών – Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994”, τόμος Α’, των εκδόσεων Αγιοτόκος Καππαδοκία.
 
https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

 

Ιερομάρτυρας Τιμόθεος Strelkov(+1918, +1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό και αναστήθηκε θαυματουργικά ! ! !

Αποτέλεσμα εικόνας για МЕЧ большевик

Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov(+1918, +1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918 και αναστήθηκε θαυματουργικά.Να πως συνέβη:

Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov κατοικούσε στο χωριό Mikhailovka στα Ουράλια.Ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεόδωρος,πήγε ανατολικά με τον  Ρώσο Ναύαρχο Αλέξανδρο Κολτσάκ, ήρωα του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και ηγέτη του Λευκού Στρατού και πέθανε στο Χάρμπιν.


Το καλοκαίρι του 1918,παραμονή της Πεντηκοστής, ο π.Τιμόθεος συνελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό και ως ατρόμητος ομολογητής του Χριστού,καταδικάστηκε αυθημερόν σε θάνατο.
Κατά την διάρκεια της νύχτας τον μετακίνησαν με τα πόδια και υπό ισχυρή έφιππη φρουρά,από το χωριό Mikhailovka προς το Duvan.

Ένα μεγάλο πλήθος πιστών συνόδευαν τον αγαπημένο τους ποιμένα.Μεταξύ του πλήθους βρισκόνταν άνθρωποι του νέου καθεστώτος.Έτσι άλλοι έκλαιγαν και θρηνούσαν και άλλοι γελούσαν και διασκέδαζαν.Παρότι είχαν προχωρήσει αρκετά, το πλήθος δεν έλεγε να διαλυθεί.Σε κάποιο σημείο πρόσταξαν το πλήθος να επιστρέψει.Μαζί τους επέστρεψε και η έφιππη φρουρά.Την πορεία συνέχισαν ο π.Τιμόθεος,ένας φρουρός και η πρεσβυτέρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Новомученики

  Τρία χιλιόμετρα  πριν φτάσουν στο  Duvan,έστριψαν προς ένα βάλτο με θαμνώδη βλάστηση,σ’ένα μικρό λόφο.Ο ήλιος είχε αρχίσει να ανατέλει.Ξημέρωνε η μεγάλη ημέρα της Πεντηκοστής.

Ο φρουρός ανέβηκε στο άλογό του,ενώ μπροστά του περπατούσε ο ιερέας που είχε καταδικαστεί σε θάνατο.Η πρεσβυτέρα περπατούσε δίπλα του.Ο π.Τιμόθεος προσευχόνταν θερμά και με δάκρυα να του δώσει δύναμη να αντέξει το μαρτύριο.Ταπεινά ευχαριστούσε τον Θεό για το μαρτυρικό του τέλος.
Ξαφνικά ο φρουρός τράβηξε το σπαθί του και χτύπησε το λαιμό του ιερέα.Το κεφάλι του έπεσε κάτω.Η πρεσβυτέρα, κατατρομαγμένη,άρχισε να τρέχει ουρλιάζοντας.Ο π.Τιμόθος θυμόνταν μόνο τη στιγμή που η λεπίδα του σπαθιού χτυπούσε τον λαιμό του και τίποτα περισσότερο.
 Το χτύπημα ήταν άμεσο και δυνατό.Το κεφάλι δεν κύλησε αλλά έπεσε κάτω μαζί με το σώμα.Ο φρουρός έτρεξε πίσω από την πρεβυτέρα,την έπιασε και της πήρε την βέρα.Έπειτα επέστρεψε στον δολοφονημένο ιερέα,έσκυψε,και  χτύπησε με το σπαθί του το κεφάλι(το χέρι του ιερέα βρισκόνταν πάνω στο κομμένο κεφάλι),κόβωντας το μάγουλο και το χέρι.

 Η πρεσβυτέρα έτρεξε στο χωριό Mikhailovka και διηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια της.Οι χωρικοί πήγαν να μαζέψουν το σώμα του ιερέα.Όταν όμως έφτασαν είδαν ένα απίστευτο θαύμα.Τον βρήκαν ζωντανό,γεμάτο αίματα και με μία ουλή γύρω από τον λαιμό του,επιβεβαιώνοντας έτσι ότι ο λαιμός είχε κοπεί.Όταν τον έπλυναν από το αίμα,είδαν μία ουλή στον λαιμό με τη μορφή ενός βαθιά κόκκινου νήματος.Δεν υπήρχε καμία φλεγμονή.Ο π.Τιμόθεος έδειξε την ουλή σε όλους τους παρευρισκόμενους.
 Για ενάμισι μήνα κρύφτηκε στο σπίτι του πατέρα του και έπειτα για 12 χρόνια ακόμη κρυβόνταν μέχρι τον δεύτερο θάνατό του για την πίστη του στον Χριστό…

Αποτέλεσμα εικόνας για Новомученики

 Του συνέβη όμως ένα ακόμη θαύμα.Καθώς περιπλανιόνταν,έφτασε σ’ένα μοναστήρι στα Ουράλια Όρη και ζήτησε από τον ηγούμενο ένα προσωρινό κατάλυμα.Του είπε ότι ήταν ιερέας και του έδειξε τον ιερατικό του σταυρό.Ο ηγούμενος τον δέχτηκε,κάποιοι όμως παρατήρησαν την άφιξή του.
 Μία τοπική επιτροπή μπολσεβίκων λοιπόν, έφτασε στο μοναστήρι,κρατώντας στα χέρια τους την λίστα με τους μοναχούς που είχαν άδεια να μείνουν εκεί.
-Πόσοι μοναχοί ζουν στο μοναστήρι;
-Τριάνταδύο-απάντησε
Άρχισαν το μέτρημα.
Ο π.Τιμόθεος,βυθισμένος στην προσευχή,στεκόνταν μαζί με τους άλλους μοναχούς στηρίζόμενος στην σόμπα.Τους έλεγξαν όλους.
-Τριάντα δύο ακριβώς…Συναρπαστικό-φώναξε ο επικεφαλής

 Ουσιαστικά τον π.Τιμόθεο δεν μπόρεσαν να τον δουν.Όταν έφυγαν οι κομμουνιστές,ο ηγούμενος μάζεψε τους μοναχούς και δοξολόγησαν τον Θεό γι’αυτό το θαύμα,αφού εαν έβρισκαν τον π.Τιμόθεο θα τους σκότωναν όλους.

Μετά από αυτό το περιστατικό έζησε μία περίοδο κοντά στην Ουφά όπου λειτουγούσε σ’ένα σπίτι που είχε μετατραπεί σε ναό.Συνελήφθη το 1930.Τον βασάνισαν στην φυλακή και τον εκτέλεσαν για δεύτερη φορά μαζί με άλλους ιερείς.Αποκεφαλίστηκε για δεύτερη φορά και του έκοψαν το κεφάλι σε κομματάκια.

πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης /proskynitis.blogspot

 

 

Το γράμμα ενός ζωντανού σε αποθανόντα και το συγκλονιστικό θαύμα που συνέβη!

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος σαββας σερβος
Γράφει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. 
Ο Άγιος Σάββας ο Σέρβος έγραψε δύο επιστολές, μία για τον (κεκοιμημένο) πατέρα του τον Συμεών και την άλλη για τον αδερφό του τον Στέφανο.
Φαίνεται παράξενο να γράφει κάποιος επιστολή σε αποθανόν άτομο.
Κι όμως, ο Σάββας το έκανε.
Επειδή το φυσικό και το υπερφυσικό δεν είναι αυστηρά διαχωρισμένα στη συνείδηση του πιστού οραματιστή, όπως αυτό συμβαίνει σε εκείνους με λίγη πίστη.
Στην ιστορία της εκκλησίας αναφέρονται μερικά τέτοια περιστατικά.
Στο γράμμα προς τον Άγιο Συμεών ο Σάββας έλεγε:
«Ω, εσύ άγιε, καθώς έχεις εντολή από τον Θεό και ικεσία από εμάς, παράβλεψε τα αμαρτήματά μας και την ανυπακοή προς εσένα.
Κάνε, λοιπόν, να αναβλύσει ξανά το άγιο μύρο από το σώμα σου στον τάφο όπως και προηγουμένως, για να χαρεί και να ανακουφισθεί ο λαός σου που τώρα βρίσκεται σε θλίψη»
Τα γράμματα στάλθηκαν μ’ έναν χιλιανδαρινό αδελφό, τον σεβαστό ιερομόναχο Ιλαρίωνα.
Όταν έφθασε μαζί με τους Σέρβους αγγελιαφόρους στη Σερβία, ο Ιλαρίωνας παρέδωσε το ένα γράμμα στον μεγάλο ζουπάνο και για το άλλο τους είπε ότι θα ανοιχθεί και θα αναγνωσθεί στη Στουντένιτσα.
Σ΄αυτό το Μοναστήρι ο Στέφανος συγκέντρωσε πολλούς αυλικούς του, υπουργούς και στρατηγούς, συνοδευόμενος από πλήθος λαού.
Όλοι ήταν περίεργοι να ακούσουν τι είδους παραγγελία έφθασε από τον Σάββα.
Μετά την ιεροπρεπή Θεία Λειτουργία, ο Ιλαρίωνας εν πομπή μετέβη στον τάφο του Συμεών, άνοιξε το γράμμα του Σάββα και το διάβασε μεγαλόφωνα.
Όλοι οι παρόντες ρίγησαν από τρόμο, ακούγοντας πως ζωντανός άνθρωπος γράφει σε αποθανόντα. Ύστερα από την ανάγνωση της επιστολής ακόυσθηκε θρόισμα, σαν να κελάρυζε νερό. Και, να το θαύμα!
Το άγιο Μύρο ανέβλυζε ξανά από τον τάφο.
Κι όχι μόνο από τον τάφο, αλλά και από την τοιχογραφημένη μορφή του αγίου πάνω από τον τάφο.
Μετά τον στιγμιαίο τρόμο και την κατάπληξη ακολούθησε πρωτοφανής χαρά, που πλημμύρισε τις καρδιές όλων εκείνων που ήταν παρόντες.
από το βιβλίο: «Τα θαυμάσια του Θεού» – Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ (Άστρος Κυνουρίας 2014)

 

 

«Μητέρα, ἔλα γρήγορα. Φτάνει ὁ παππούλης µὲ τὸν Χριστό. Ἀνεβαίνει τὰ σκαλιά. Ἔλα νὰ µὲ ἑτοιµάσεις».

Αποτέλεσμα εικόνας για 11χρονος καρκινοπαθης

Τὸν Σεπτέµβριο κάποιου ἔτους στὸ ὀγκολογικὸ τµῆµα τοῦ Πανεπιστηµιακοῦ Νοσοκοµείου τοῦ Ρίου ἐπικρατεῖ µεγάλη ἀναστάτωση. Ὁ µικρὸς ∆ηµητράκης ζητοῦσε ἐπειγόντως τὸν ἱερέα τοῦ Νοσοκοµείου. Ἤθελε ὁπωσδήποτε νὰ κοινωνήσει.

Ἦταν 13 ἐτῶν. Ἐνάµιση περίπου χρόνο βρισκόταν στὴν συγκεκριµένη κλινική. Ἕνας µικρὸς πονοκέφαλος τὸν ὁδήγησε ἐκεῖ. Οἱ γιατροὶ διέγνωσαν καρκίνο τοῦ ἐγκεφάλου. Ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπὸ τὸ Φίερι τῆς Ἀλβανίας. Οἱ γονεῖς του ἀβάπτιστοι.

Ἔµεναν ἀρκετὰ χρόνια στὴν Πάτρα. Αὐτός, λίγο µετὰ τὴν εἴσοδό του στὸ Νοσοκοµεῖο, θέλησε νὰ  βαπτιστεῖ. Ἄκουγε γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἤθελε νὰ γίνει «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εἰς τὸ ὄνοµα τοῦ  Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος», κατόπιν κατηχήσεως βέβαια. Συνέχεια ανάγνωσης