« Ξέρω ένα καλό νοσοκομείο εκεί στην Αίγινα, πήγαινε εκεί.»

Toυ π. Ιεροθέου Ανδρουτσόπουλου
Κάποιος μου είπε λίγες ημέρες πριν πως πάτερ, έχεις καιρό να γράψεις κάτι. Και του απάντησα πως συνηθίζω να λερώνω με μελάνι τις λευκές γραμμές του χαρτιού, μόνο όταν κάτι συμβαίνει και μου προξενεί το ενδιαφέρον ή μου προκαλεί την ευαισθησία. Και είναι αλήθεια, πάει καιρός από τότε.
Πάντα όμως εκεί που δεν το περιμένεις, κάτι έρχεται να σου αναταράξει για λίγο την ησυχία και ίσως και την εφησυχάζουσα συνείδησή σου.
Σκέψεις, λογισμοί, απορίες, αγωνίες όλο αυτό τον καιρό για την νέα αυτή χρονιά, προβληματισμοί του παρόντος, αμφιβολίες για την πορεία του μέλλοντος, την προσωπική ευτυχία και την γενικότερη κατάσταση στον κόσμο, βασανίζουν την καρδιά σου, την σκέψη μου, την ψυχή μας. Γενικότερη η ανησυχία. Μεγάλη η ανεργία. Πλήθυνε λένε η ανομία. Εγκαθίσταται η αναρχία. Στερείται η ελευθερία μας. Χάνεται η γεωγραφική μας κυριαρχία. Τα πάντα αλλάζουν. Και ξαφνικά αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει πια ελπίδα, δεν πρόκειται να σωθείς, σου λένε επίμονα ότι ο Θεός πέθανε, ότι δεν υπάρχει ζωή.
« Θεέ μου τι κόσμος! Βοήθησε με να σωθώ. Να μην σέρνομαι στο χώμα. Αναζωπύρωσε μέσα μου την φλόγα της ελπίδος. Μπορείς άλλωστε. Τι είναι για Σένα ένα θαύμα! Συγχώρεσε την παρρησία μου. Σε αισθάνομαι Πατέρα. Θέλω να νιώθω άνετα μαζί σου».
Αυτές ήταν οι σκέψεις μου. Τις μοιράστηκα μαζί σας. Με βασάνιζαν, δεν σας το κρύβω. Μέχρι που ένας ταξιτζής, άνθρωπος του μεροκάματου, μου έλυσε την απορία. Σου κάνει εντύπωση; Και όμως.
« Πάτερ, μου είπε, άκου αυτό που θα σου πω και πες μου. Σε ένα φίλο, αδελφικό, του διέγνωσαν καρκίνο. Φοβήθηκε. Ταράχτηκε όλη η οικογένειά του. Τον έπιασε τρόμος. Εξετάσεις, αποτελέσματα, επισκέψεις σε γιατρούς, μαγνητικές, αξονικές στο κεφάλι. Τελευταία ελπίδα ,του είπαν, στο εξωτερικό , ένα διαγνωστικό κέντρο στην Γαλλία, για ειδικές εξετάσεις .
Γαλλία, ημέρα Σάββατο , ένα όμορφο πρωινό, στην αναμονή ή στην προσμονή των αποτελεσμάτων , εκεί σε μια στάση, στριμωγμένος με πολύ κόσμο. Ψάχνοντας ταξί. Έπειτα από αρκετή ώρα αναμονής ένα ταξί σταματά εμπρός του και του ανοίγει την πόρτα. «Πηγαίνετε με στο τάδε ξενοδοχείο» , είπε στα γαλλικά, μα κατάλαβε ότι ο ταξιτζής ήταν Έλληνας. 
«Τι κάνεις στην Γαλλία», τον ρώτησε. 
«Ήρθα για κάτι εξετάσεις». 
«Καλά δεν υπάρχουν νοσοκομεία στην Ελλάδα»;
Ε, για καλύτερα, απάντησε. 
Η κούρσα τελείωσε , η απροσδόκητη επαφή με τον ταξιτζή, χάθηκε.
Στην Ελλάδα, λίγες ημέρες μετά, μου συνέχισε την διήγηση ο ταξιτζής που με έφερνε στο μοναστήρι, ο φίλος ρώτησε ποιο νοσοκομείο υπάρχει στην Αίγινα για να πάει. Του απάντησα πως η Αίγινα φημίζεται μόνο για τον Άγιο Νεκτάριο. Δεν έχει νοσοκομείο για ασθενείς με καρκίνο. Πήγε, τελικά, στο Μοναστήρι του Αγίου, και μπαίνοντας μέσα είδε την αγιογραφία με τον Άγιο Νεκτάριο. Λιποθύμησε. Τον ήξερε αυτό τον Άγιο.Ήταν ο ταξιτζής της Γαλλίας!!!»
Και τότε πήρα την απάντηση στα ερωτηματικά που περιέγραψα παραπάνω. Ένας ταξιτζής σε μένα έλυσε την απορία της αγωνίας, κατάλαβα ότι υπάρχει Ζωή και αυτή την ζωή θέλω να ζήσω, και ένας άλλος ταξιτζής ( Άγιος Νεκτάριος) στον ασθενή αδελφό έδωσε την υγεία και την λύση στο αδιέξοδο της αρρώστιας.
Πηγή: Αναπλαστική Σχολή Πατρών, fdathanasiou.wordpress.com
https://amfoterodexios.blogspot.gr/

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο «superman» Νέος Άγιος…

(Απίστευτη παρέμβαση & σωτηρία 250 ανθρώπων…18000 πόδια πάνω από τον Ατλαντικό…Του Μακαριστού Αγίου πατρός Ιάκωβου Τσαλίκη!!!!!!)

~ Ζωντανή αφήγηση της θαυμαστής διάσωσης του ενός εκ των διασωθέντων, στου οποίου την προσευχή «οφείλεται» η παρέμβαση του Αγίου Πατρός Ιακώβου….

«Πριν αρχίσουμε να διασχίζουμε τον ατλαντικό ωκεανό πέσαμε σε καταιγίδα.
Κεραυνός χτύπησε το τζάμι του πιλοτηρίου και το ράγισε.
Χτύπησε αμέσως το σήμα «προσδεθείτε» και έγινε συμπίεση. Δηλαδή πέφταμε, χάναμε ύψος και φτάσαμε γύρω στα 18000 πόδια. Πολύ χαμηλά για την πτήση μας.
Το πλήρωμα έβαζε χαρτόνια στο τζάμι, για να κρατά αντίσταση για να μην φύγει τελείως το τζάμι.
Όταν άναψε «προσδεθείτε», έκανα την προσευχή μου και επικαλέστηκα τον πατήρ Ιάκωβο και τον Όσιο Δαυίδ…
Είχα τις εικονίτσες τους πάντα μαζί μου και τις κράταγα στα χέρια μου εκείνες τις δύσκολες στιγμές και τους παρακαλούσα πολύ έντονα.
Ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω. Καθόμουν στην τρίτη σειρά στην business class στο παράθυρο στην αριστερή μεριά του αεροπλάνου.
Και βλέπω ξαφνικά μέσα από τα σύννεφα να βγαίνει πετώντας ο πατήρ Ιάκωβος!!!
~ Η υπέροχη εικονογράφηση (άμεση ανταπόκριση στο αίτημά μας…)
της «αμφοτεροδέξιας» ξαδέρφης, Μαρίας Τσιράκογλου… ~
 
Τα ράσα του είχαν φουσκώσει από τον αέρα σαν ομπρέλα και είχε το δεξί του χέρι ψηλά με ανοιχτή παλάμη ερχόμενος προς στο αεροπλάνο…
Τις στιγμές της πτώσεως έβαλε το χέρι του στην κοιλιά του αεροπλάνου και το κράτησε στη χούφτα του μέχρι που τον σταθεροποίησε. Αφού το σταθεροποίησε στην πορεία του, χάθηκε μέσα στα σύννεφα από την ίδια μεριά πού ήρθε….
Ήταν κάτι το συγκλονιστικό!!!
Μοναδική εμπειρία και χαρά που βλέπεις το πόσο ζωντανή είναι η πίστη σου και πόσο κοντά μας είναι οι άγιοι μας! Πόσο ζωντανοί είναι! Δοξάζω τον θεό αν και δεν είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω και τον είδα τόσο θαυμαστά αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές της πτώσεως.

Χανόμασταν γύρω στους διακόσιους πενήντα ανθρώπους. Ήμασταν στο έλεος του θεού. Ο Γέροντας έκανε το θαύμα του…»

Δημήτριος Δραγάτσικας, κάτοικος ΗΠΑ.

Για την μεταφορά από το Ημερολόγιο της Ιεράς Μητροπόλεως

Εδέσσης,Πέλλης και Αλμωπίας
(2016 ~ Αφιερωμένο στον Μακαριστό
Άγιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη…~ τον επονομαζόμενο και «Με συγχωρείτε»…~)
Βασίλειος Γ. (εκ των «συν αυτώ»…)
Ενσωματωμένη εικόνα

~ Ομολογία «αμφ.»:

Τα αδύνατα παρ΄ανθρώποις,
δυνατά παρά Τω Θεώ
(& τους Αγίους του…)
Αιώνια υπόχρεος…
Ξέρεις εσύ, Άγιε Γέροντα…

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/
 

Η Βάπτιση της Μουσουλμάνας Μπουρτζού!!! Ένα ακόμα συγκλονιστικό σύγχρονο γεγονός αποστασίας από το Ισλάμ…

61-1348753447

Η Μπουρτζού γεννήθηκε πριν από 35 χρόνια σε μία μουσουλμανική χώρα όπου και μεγάλωσε χωρίς να έχει κανέναν συγγενικό η φιλικό δεσμό με χριστιανούς, μέσα σε ένα καθαρά μουσουλμανικό περιβάλλον. Όλοι στην οικογένειά της είναι μουσουλμάνοι και ποτέ δεν έτυχε να γνωρίσει χριστιανούς.
Όταν πριν  από 5 χρόνια ήρθε ένα ταξίδι στην Ελλάδα ανακάλυψε ότι η Κυρία που έβλεπε συχνά στον ύπνο της ήταν η Παναγία…
Ένιωσε ρίγος μέσα σε ένα μοναστήρι της Βορείου Ελλάδος όταν αντίκρισε την εικόνα της Παναγίας και πυκνά δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της.
 Τότε ήταν που άρχισε να ρωτάει για τον Χριστό και αποφάσισε να γίνει χριστιανή. 
Αλλά ο δρόμος της ήταν δύσκολος…Ρώτησε, έψαξε, αλλά κανένας δεν ήταν πρόθυμος να τη βοηθήσει…
(Για την συνέχεια εδώ…)
~ η μεταφορά από τον
 

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΣΠΗΛΙΑΣ ΑΓΡΑΦΩΝ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΝΑΓΙΑ σπηλια αγραφων

Στὸ μοναστήρι τῆς Σπηλιᾶς τῶν Ἀγράφων ὑπάρχει μία θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας, ποὺ βρέθηκε τὸ 1904 μὲ τρόπο θαυμαστὸ ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς Ἀθανάσιο καὶ Παρθένιο. Στὰ χρόνια της τουρκικῆς σκλαβιᾶς, ὅλος ὁ θεσσαλικὸς κάμπος ἔχει προσκυνήσει τὸν Τοῦρκο. Στὸ μοναστήρι ὅμως τῆς Παναγίας τῆς Σπηλιώτισσας, πυργωμένο σὰν ἀετοφωλιὰ σὲ μίαν ἀπρόσιτη κορυφὴ τῶν Ἄγραφων, δὲν ἔχει πατήσει ὁ κατακτητής.

Αποτέλεσμα εικόνας για σπηλια αγραφων

Γιὰ νὰ φτάσεις ὡς ἐκεῖ ἔπρεπε νὰ περάσεις ἕνα κατηφορικὸ μονοπάτι, ἀπότομο καὶ πλαγιαστό, ποὺ ἴσα‐ἴσα χωροῦσε ἕνας ἄνθρωπος. Κάτω ἔχασκε ἡ ἄβυσσος. Στὸ πανηγύρι τῆς μονῆς, τὸν Δεκαπενταύγουστο, μερικοὶ εὐλαβεῖς προσκυνητὲς ἔβλεπαν τὴν ἴδια τὴν Παναγία. Τὴν ἔβλεπαν νὰ στέκεται πελώρια στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ μὲ ἀνοιχτὰ τὰ χέρια, τεῖχος γι᾿ αὐτοὺς ποὺ πήγαιναν νὰ τὴν τιμήσουν, μὴν ξεγλιστρήσει κανεὶς στὸ βάραθρο. Λένε ἀκόμη πὼς κανεὶς ποτὲ δὲν χάθηκε ἀπ᾿ ὅσους κατευθύνονταν ἐκεῖ. Τὸ μοναστήρι λοιπὸν εἶχε γίνει καρφὶ στὸ μάτι τῶν ἀπίστων. Τὸ εἶχαν καημό. Ὁλόκληρη τουρκιὰ νὰ σκοντάφτει σὲ λίγες πέτρες καὶ ντουβάρια! Μὰ πῶς νὰ φτάσουν ὡς ἐκεῖ; Εκτός ἀπ᾿ τὴν κοπιαστικὴ πορεία ‐ἤθελαν δυὸ μέρες δρόμο ἀπὸ τὸ Μουζάκι σὲ μέρη ἄγνωστα καὶ ἀφιλόξενα‐ ἔπρεπε νὰ περάσουν ἐκεῖνο τὸ ἀπόκρημνο μονοπάτι. Κι ἂν κυλήσει κανεὶς στὸν κατήφορο καὶ παρασύρει κι ἄλλους καὶ γίνει πανικὸς καὶ χαθοῦν οἱ γενίτσαροι; Σκέφτηκαν νὰ τοὺς κάνουν ἀποκλεισμό. Πόσο ὅμως θὰ κρατοῦσαν; Θὰ ῾ρχόταν ὁ χειμώνας, θὰ ἔπεφτε ἕνα μπόι χιόνι καὶ θά ῾πρεπε νὰ φύγουν.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ Ι Μ ΣΕΪΔΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

Ποιος νους  δύναται να κατανοήσει τα θαυμαστά  γεγονότα  όπως εκτίθενται στο παραπάνω ζωντανό βίντεο σε μια χρονική συγκυρία
που όλα τα Εθνικά μας θέματα είναι ανοικτά και τρέχουν, μάλιστα την στιγμή χρειαζόμαστε την άνωθεν βοήθεια δίχως μεμψιμοιρίες και ανθρώπινες αδυναμίες.
Στεκόμαστε  σε μια θαυμαστή συγκυρία δίχως να αποσκοπούμε σε κοσμικές αγιογραφίες και διαφημίσεις αλλά σε κάτι που έχει να κάνει με την παρουσία των Αγίων μας στις Εθνικές Επάλξεις στα σύνορα μας, στην ακριτική Αλεξανδρούπολη.
Συγκεκριμένα στον άνθρωπο που έφτιαξε το Ναΰδριο  αυτό και ο  ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ τον σύστησε κατ όναρ  στην Ηγουμένη της ΠΑΝΑΓΙΑΣ Σεϊδανάγιας  στις 7 Οκτωβρίου του 2017 …υποδεικνύοντας  την …έλα στο σπίτι μου.
Στο ίδιο άνθρωπο που τυχαίνει να ήταν πνευματικό παιδί του ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ  σύμφωνα με μαρτυρία του ιδίου που κυκλοφορεί από πολλών χρόνων, ό ίδιος ο ΑΓΙΟΣ του είπε αρχές δεκαετίας του 90

ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ανέστη Μαυροκέφαλου
«Γέροντα, του λέω, «απ’ την Αλεξανδρούπολη είμαστε. Μήπως μας πιάσει η μπόρα κατά κει;»
Μου απαντά: «Κοίταξε να δεις. Οι Τούρκοι δε θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη»

Αδελφοί μου  ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ φυλάει σκοπιά στα νοητά σύνορα της Πατρίδας μας, φυλάει Θερμοπύλες και βρίσκεται ένα βήμα από το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ την Κωνσταντινούπολη,   που μας ανακοίνωσε θεόπνευστα  ότι θα το δούμε στις μέρες μας.
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ παρουσιάζεται στην Αλεξανδρούπολη στην Ηγουμένη της ΠΑΝΑΓΙΑΣ Σεϊδανάγιας  που προέρχεται από μια εμπόλεμη περιοχή , σημειολογία που δείχνει ότι είμαστε προ των πυλών γεωπολιτικών εξελίξεων.
Δεν μπορούμε  να μην πιστέψουμε  στα λεγόμενα της Ηγουμένης Γερόντισσας Ακυλίνας της ΠΑΝΑΓΙΑΣ Σεϊδανάγιας  καθότι και σε εμάς προσωπικά παρουσιάστηκε ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ λέγοντας μας

  • Έρχεται η ΑΝΑΣΤΑΣΗ της Ελλάδος και της Κύπρου
Η ΕΛΛΑΔΑ μας  δεν θα χαθεί , πρέπει να δώσει και άλλα θαυμαστά στην ανθρωπότητα και στον πολιτισμό.
Με Πίστη και Ελπίδα
 

Ανακάλυψε τον Θεό μέσα στο κελί…


Η Μ.Α. -έγκλειστη μέχρι πρότινος στις γυναικείες Φυλακές του Ελεώνα- λίγο προτού μεταφερθεί στο δικαστήριο, άφησε ένα συγκλονιστικό γράμμα στον πνευματικό της π. Γεώργιο Μπάμπο (άμισθος ιερέας), ο οποίος στάθηκε δίπλα της σαν αληθινός πατέρας.

Η ελπίδα στον Θεό λυτρώνει αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία, ανορθώνει τους πληγωμένους, λύνει τα δεσμά των αιχμαλωτισμένων. Ρίχνει βάλσαμο παρηγοριάς στα τραύματα της καρδιάς που πενθεί» αναφέρει ο Αγιος Νεκτάριος. Αυτό ακριβώς το βάλσαμο ανακάλυψε και η Μ.Α., μια βασανισμένη νεαρή γυναίκα, η οποία μέχρι πρότινος υπήρξε τρόφιμος των γυναικείων φυλακών στον Ελεώνα Θηβών. 
Η παραμονή της στο σωφρονιστικό ίδρυμα είχε αποτέλεσμα να ανακαλύψει την αγάπη του Θεού προς τα πλάσματά Του μέσα από τη γνωριμία της με τον άμισθο ιερέα των φυλακών π. Γεώργιο Μπάμπο. 
Στο έργο του π. Γεωργίου έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές, καθώς αθόρυβα και ταπεινά έχει αφιερώσει τον εαυτό του στην ανακούφιση των έγκλειστων γυναικών. Μέσα σε αυτά τα επίγεια κολαστήρια συναντά καθημερινά γυναίκες που για διάφορους λόγους έχασαν
τον προσανατολισμό τους. Και είναι εκεί, με σκοπό να τις ανακουφίσει, να τους μεταφέρει την ελπίδα του Χριστού, να γιατρέψει τις ανοιχτές πληγές σε όσες το επιθυμούν, σε όσες μετανοούν με ειλικρίνεια, καθώς γνωρίζει πως η λύτρωση έρχεται μέσω της ψυχικής κάθαρσης, που παραπέμπει στη μετάνοια.
Η Μ.Α. αποφάσισε να γονατίσει με παρρησία κάτω από το πετραχήλι του παπα-Γιώργη παραμονή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Σε αυτό «ακούμπησε» όλους τους καημούς και τα κρίματά της, αλλά και ένα τραγικό μυστικό που έκρυβε μέσα της από τότε που ήταν κοριτσάκι, το οποίο τη στιγμάτισε για όλη της τη ζωή. Θα λέγαμε πως ήταν και η αιτία που η κοπέλα οδηγήθηκε στα σκοτεινά μονοπάτια της παραβατικότητας.
ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ, Η ΕΛΠΙΔΑ
Η Μ.Α. κατάλαβε ότι δεν μπορεί να στηρίζει πια τις ελπίδες της στους ανθρώπους και στις ψεύτικες υποσχέσεις, και συνειδητοποίησε για πρώτη φορά στη ζωή της πως η μόνη παρηγοριά της είναι η ελπίδα της Θείας Χάριτος. Πάνω απ’ όλα, βρήκε τη δύναμη να συγχωρήσει όλους όσοι ήταν υπεύθυνοι για τον εγκλεισμό της στη φυλακή. Η πατρική αγκαλιά του πνευματικού ήταν εκείνο που, τελικά, της έδωσε το θάρρος να συγχωρήσει, να μην καταδικάζει και να μην κατηγορεί πια κανέναν. Μέσα από την επώδυνη επίγνωση του εαυτού της ανακάλυψε τον ίδιο τον Θεό, την αγάπη και τη συμπόνια. Η Μ.Α., λίγο προτού μεταφερθεί στο δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσής της, άφησε στο κελί της ένα γράμμα.
Η ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ
Σε αυτό αναφέρεται σε όσα έζησε την ώρα της εξομολόγησης και όσα ένιωσε κοντά στον πνευματικό της, τον π. Γεώργιο Μπάμπο, ο οποίος την έκανε να νιώσει για πρώτη φορά στη ζωή της τι σημαίνει πατέρας, κάτι που δεν είχε αισθανθεί ποτέ και απεγνωσμένα αναζητούσε έως τα 26 της χρόνια.
Στην επιστολή της γράφει: «Πάτερ Γεώργιε, σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου που δεχτήκατε να ακούσετε, να βοηθήσετε να καθαρίσω ένα βάρος που κουβαλούσα 26 ολόκληρα χρόνια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς ανοίξατε σε μια αβάπτιστη κοπέλα που είχε κάνει αρκετά λάθη, γιατί ποτέ δεν είχε κοντά της αγάπη και στήριξη από κανέναν, την αγκαλιά σας. Η αγάπη σας, η καθοδήγησή σας, ο τρόπος που με δεχτήκατε κοντά στον Θεό και μου δείξατε πόσο μεγάλη είναι η αγκαλιά Του και πόσο μπορεί να συγχωρεί με έκανε να κάνω πολλά μαζεμένα βήματα και να τρέξω κοντά Του και εσείς είστε το χέρι που με τράβηξε στην αγκαλιά Του. Κατάφερα να πω σ’ εσάς, σαν να γίνατε κανονικός μου πατέρας, όλα όσα φοβόμουν, όσα με πονούσαν, όσα με τάραζαν, όλα όσα μου είχαν προκαλέσει μεγάλη πληγή στην ψυχή μου, όλα όσα με έσπρωχναν στα λάθος μονοπάτια, στις λάθος συνήθειες και κόντεψαν να μου καταστρέψουν τη ζωή, ίσως και να μου τη στερήσουν άδικα, γιατί δεν είχα ποτέ περπατήσει στον δρόμο της γνώσης για τον Θεό, τον Θεό που βρήκα στην πιο δύσκολη στιγμή, στον χειρότερο πάτο της ζωής, που τελικά έγινε το πιο σπουδαίο μάθημα. Ευχαριστώ δεν θα σας πω, γιατί αυτό θα ήταν σαν να τελειώνει εδώ η αγκαλιά σας για μένα, ένα παιδί σας, ευχαριστώ λέμε για ένα ποτήρι νερό, για μια αγκαλιά σε ένα περαστικό. Εγώ σ’ εσάς χρωστώ το ότι καθάρισα την ψυχή μου, το ότι πίστεψα πως όσα ένιωθα για τον Θεό είναι αλήθεια, σ’ εσάς χρωστώ -και θα το αποδείξω με τις πράξεις μου στο υπόλοιπο της ζωής μου- πως κατάφερα να βγω στο φως Του και ελπίζω, όσο θα καθαρίζω την ψυχή, το σώμα, τις πληγές, τις συνήθειές μου που με οδήγησαν κοντά στην καταστροφή, ότι εσείς θα είστε κοντά μου να τα βλέπετε και να τα απολαμβάνετε. Αν όχι -γιατί ο Θεός έχει άλλα σχέδια και ίσως δεν μπορέσετε να με έχετε κοντά σας-, εγώ πάντα θα θυμάμαι το πρώτο βήμα που έκανα μέσα στην αγκαλιά σας, θα προσεύχομαι για εσάς και θα ευχαριστώ που είχα τον Θεό κοντά μου μέσα από εσάς και σήμερα, την τελευταία φορά στο εκκλησίασμά σας πριν από το δικαστήριό μου -κομβική στιγμή στη ζωή μου-, κατάφερα να συγχωρήσω εξαιτίας σας το άτομο που σας έχω αναφέρει στις συζητήσεις μας, που μου προκάλεσε μεγάλο πόνο. Μου προτείνατε να ξεχάσω το όνομά του. Επειδή όμως με στιγμάτισε για χρόνια το γεγονός, σήμερα ανέλπιστα κατάφερα μέσα από τα δάκρυά μου να καθαρίσω και να συγχωρήσω το συγκεκριμένο άτομο και έτσι θα κάνω πραγματικότητα τη συμβουλή σας. Θα επικοινωνήσω σύντομα μαζί σας».

 

 

“Σήμερα, είμαι ελεύθερος …» ~ (Συγκλονιστικό! Από το ορθόδοξο…Χονγκ-Κονγκ! Σήμερα…)

Φωτογραφία του Nektarios Tsilis.
Πριν από δεκαεπτά χρόνια, το έτος 2000 που έγινα μέλος της τοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην πόλη Paranaque … την ίδια χρονιά γεννήθηκε ένα αγόρι σε μια απλή οικογένεια που ζει κοντά στον Ορθόδοξο Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Τα χρόνια πέρασαν και αυτό το αγόρι και ολόκληρη η οικογένειά του αποφάσισαν να αγκαλιάσουν την Ορθοδοξία. Κάθε Κυριακή, τους έβλεπα να παρευρίσκονται στα μαθήματα Κατηχήσεως και προς μεγάλη μου έκπληξη, μαζί με τον αδελφό του έγιναν διακονητές στο Ιερό. Από την ημέρα της χειροτονίας μου σε Πρεσβύτερο το έτος 2013, με βοηθούσε κάθε Κυριακή από την αρχή του Όρθρου, με βροχή ή ήλιο, με χάρη και ευλάβεια στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας.
Άναβε τα κεριά, κρατούσε το σταυρό των λιτανευτικών εισόδων, προετοίμαζε το θυμίαμα και επιτελούσε μια ποικιλία άλλων καθηκόντων κατά τη διάρκεια των ιερών Ακολουθιών. Αισθητή συμμετοχή στην ενοριακή ζωή και αγάπη για τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Μια ευκαιρία που αγκάλιασε ως νεαρό αγόρι για να βιώσει τις ανταμοιβές της διακονίας προς στον λαό του Θεού.
Τον Σεπτέμβριο του 2017 δεν ήλθε στο Ναό για αρκετές Κυριακές και πληροφορήθηκα ότι αυτό το νεαρό αγόρι ήταν άρρωστο με υψηλό πυρετό. Στο νοσοκομείο αποκαλύφθηκε ότι ο υψηλός πυρετός και ο πόνος προκλήθηκαν από λευχαιμία. Και όταν έγιναν περαιτέρω εξετάσεις από ειδικούς, ο τύπος της λευχαιμίας διαγνώσθηκε ως μη ιάσιμος… όσα λόγια απελπισίας υπάρχουν ειπώθηκαν τη νύχτα της 17ης Οκτωβρίου. Τα νέα έφεραν δάκρυα σε όλους και γονατισμένοι ικέτευαν τον Θεό να δώσει έλεος σε αυτόν. Τη νύχτα της 27ης Οκτωβρίου, αφού έλαβε το ιερό Μυστήριο, εκοιμήθη εν Κυρίω.
Ο αιφνίδιος θάνατός του δημιούργησε σύγχυση, θλίψη, φόβο, θυμό, απογοήτευση μεταξύ των μελών της οικογένειάς του, και των συγγενών και φίλων του στην Εκκλησία. Με δάκρυα στα μάτια μας, νιώσαμε αδύναμοι μπροστά σε αυτό το γεγονός.
Μετά τη Θεία Λειτουργία την περασμένη Κυριακή 29 Οκτωβρίου, η αδελφή του μου έφερε μια επιστολή. Μια επιστολή που έγραψε αυτό το νεαρό αγόρι στις 19 Οκτωβρίου, δύο ημέρες μετά που έμαθε για την άσχημη κατάστασή του. Η επιστολή ήταν αρχικά τοποθετημένη κάτω από το εικονοστάσι του σπιτιού τους, όπως μου ανέφερε ο μικρότερος αδελφός του, με την αυστηρή εντολή κανείς να μην την αγγίξει.
«19 Οκτωβρίου 2017
Προς τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.
Σήμερα είμαι ελεύθερος από τη λευχαιμία (AML). Με τη βοήθεια της οικογένειάς μου, φίλων της οικογένειάς μου και του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πίστη, προσευχή, αγάπη, πίστη, ελπίδα και εμπιστοσύνη. Γι᾽αυτόν ο Κύριός μας θα αλλάξει τα πάντα! Η προσευχή θα αλλάξει τα πάντα. Σε ευχαριστώ ω Άγιε Θεέ και Κύριέ μας Ιησού Χριστέ. Αμήν +++
Από Εφραίμ»
Μετά την ανάγνωση της επιστολής, επέστρεψα στο Ιερό Βήμα και ξέσπασα σε δάκρυα … τι ντροπή…!
Τώρα ενώπιόν μας δεν είναι ένας νεκρός, αλλά ένας άνθρωπος που απαλλάχθηκε από τη δουλεία του θανάτου … κάποιος στην ηλικία του κατάλαβε την πραγματική έννοια του θανάτου! Αυτό που συνέβη σε αυτόν ήταν πέρα ​​από τη σωματική θεραπεία … όπως μου διηγήθηκαν, δύο μέρες πριν το θάνατό του, ζήτησε συγχώρηση από τα αδέλφια, τους συγγενείς του και από τους γονείς του και τους είπε πόσο τους αγαπά και τους ευχαριστεί για τα πάντα. Κρατώντας συνεχώς τον επιστήθιο σταυρό του στην παλάμη του εμπιστεύθηκε και τοποθέτησε τα πάντα κάτω από τη χάρη του Θεού! Πράγματι, ο Θεός άλλαξε τα πάντα γι᾽ αυτόν. Απελευθερώθηκε από την ασθένειά του …
Με τους Αγίους του δόθηκε ανάπαυση από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, θλίψη, αναστεναγμός αλλά αιώνια ζωή. Ένας πιστός και αληθινός δούλος του Θεού!
Η μνήμη του ας είναι αιώνια!
Πρεσβύτερος Γρηγόριος Λατόγια
( by P.

Nektarios Tsilis – Orthodox Metropolitan of Hong Kong and South East Asia since 2008.)

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

 

O άνθρωπος που «έδεσε τα μάτια» στον Χριστό!

Απίστευτο συγκλονιστικό γεγονός στην κομμουνιστική Ρωσία του 1932- Το συνταρακτικό γεγονός που θα διηγηθούμε συνέβη στην περιοχή Narymsk της Ρωσίας, στο βόρειο τμήμα της επαρχίας του Τόμσκ, το

1932 ή το 1933.

Στο μέρος αυτό είχαν εγκατασταθεί οικογένειες εξόριστες από το κομμουνιστικό καθεστώς.
Κάποτε κάποιοι από τους εξορίστους έφτιαχναν ένα σταύλο για τα άλογα.
Αυτοί έδωσαν εντολή σε μία γυναίκα που ζούσε εκεί δίπλα, ονόματι Μαρία Ιβάνοβνα, να τους μαγειρεύει, ενώ οι ίδιοι τής έφερναν τα τρόφιμα που θα μαγείρευε.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Το θαύμα της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας στον Μακαριστό Αρχιμανδρίτη Γεώργιο Καψάνη

Τῌ ΚΘ’ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Μνήμη τῆς Ἁγίας Ὁσιομάρτυρος Ἀναστασίας τῆς Ῥωμαίας


   *Διηγείται ο Μοναχός Δαμασκηνός το θαύμα της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας στον π. Γεώργιο Καψάνη, καθώς και θαυμαστά περιστατικά άλλων αδελφών της Μονής.

~ O Σεβαστός μας Γέροντας και (†) Καθηγούμενος της Iεράς Μονής μας Αρχιμ. π. Γεώργιος Καψάνης, όστις ανέλαβε το πηδάλιο διακυβερνήσεως της Μονής μας τον Οκτώβριο του 1974, υπέστη το 1990 νευραλγία του τριδύμου.


Επί 9 μήνες υπέφερε στο κρεββάτι με φρικτούς πόνους. Η Αγία Αναστασία παρουσιάσθηκε σ’ ένα ορθόδοξο Αφρικανό, τον Φουρτουνάτο, νυν Νεόφυτο Μοναχό, που εργάζεται ιεραποστολικώς στο Ορθόδοξο Κλιμάκιο της Κανάγκα Κογκο, φιλοξενούμενο επί 6 χρόνια της Μονής μας, στον ύπνο του και του έδωσε ένα φάκελλο λέγοντάς του:
«Δώσε αυτό το φάκελλο αύριο στον Γέροντα».
Καί από την αυριανή ημέρα απεκατεστάθη πλήρως η υγεία του Γέροντός μας.

  Αξιώθηκα κι εγώ ο γράφων να γνωρίσω και συνομιλήσω με παλαιούς Πατέρες, οι οποίοι μου
διηγήθησαν περιστατικά επισκέψεως των Προστατών Αγίων μας.

~ Ο παπά-Διονύσιος, που καταγόταν από το Ζευγολατιό Καλαμάτας και τα δύο τελευταία χρόνια (1972-1974) εχρημάτισε και ηγούμενος της Μονής, μου είπε το εξής περιστατικό. Κάποτε, τον έπνιξαν οι λογισμοί φυγής για τους Αγίους Τόπους. Την νύκτα όμως ήλθαν στον ύπνο του οι τρεις Προστάτες και του είπαν να μη αναχωρήση διότι δεν ήταν αυτό το θέλημα του Θεού.

~ Ο π. Δημήτριος, ο οποίος έζησε μόλις 23 χρόνια στην Μονή μας και κοιμήθηκε το 1977, σε ηλικία 46 ετών, μου είπε δύο σημεία σχετικά με την Αγία Αναστασία. Την μια φορά τον επισκέφθηκε η Αγία, την ώρα που εκείνος έκαμε τον κανόνα της προσευχής του. ῏Ηταν ντυμένη στα λευκά και σε εφηβική ηλικία. Βλέποντάς την εκείνος φοβήθηκε και την ρώτησε: «Μήπως είσαι πειρασμός;». Εκείνη με νεύμα τον διεβεβαίωσε ότι δεν είναι. Τού χαμογέλασε και ανεχώρησε.

~ Αλλη φορά την έστειλε ο π. Δημήτριος στον πατρικό του σπίτι, όπου διέμενε ο αδελφός του, για να θεραπεύση το παιδί του που ήταν άρρωστο. Η Αγία επήγε στον ύπνο του ανιψιού του και του είπε: «Μ’ έστειλε ο θείος σου να σε κάμω καλά. Είμαι η Αγία Αναστασία από το Μοναστήρι, όπου μένει ο θείος σου».
Αυτά και άλλα νεώτερα θαύματα έγιναν, όχι μόνο σε Αδελφούς της Μονής μας, αλλά και σε άλλους Αγιορείτες Πατέρας και Κληρικούς και ευλαβείς Χριστιανούς του κόσμου.

Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη
– Ι.Μ.Οσίου Γρηγορίου 1999