Τότε ακούστηκε φωνή από την Αγία εικόνα της Παναγίας

 

Σχετική εικόνα

Κατά την ιερά προσκύνηση της Θαυματουργού εικόνας της Παναγίας της
Ιεροσολυμίτισσας Στον Ιερό Ναό , του Άγιου Αλεξάνδρου Νέφσκι στην Σόφια.

Όπως αναφέρει ό μοναχός Πέτρος Άγιοταφίτης, με ευλογία του Μακαριότατου Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίου του Α’, στο δίμηνο Ορθόδοξο Χριστιανικό περιοδικό «Κοσμάς ό Αιτωλός»…

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ⇒          ΕΔΩ

 

Μία διήγηση του + π. Φιλοθέου Ζερβάκου για το βλάσφημο που δαιμονίσθηκε …

Αποτέλεσμα εικόνας για βλασφημος δαιμονιστηκε

Είσαι δικός μας τώρα…»

Κατά το έτος 1924, εις την αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθήμενος εις το κελλίον μου και μελετών, άκουσα γοερές κραυγές. Σκύβοντας από το παράθυρό μου, είδα στο προαύλιο της Μονής ένα νέο φορτωμένο επάνω σ΄ ένα γαιδουράκι. Τον βάσταζαν δύο άνθρωποι, οι οποίοι αφού τον κατέβασαν από το υποζύγιο, κρατώντας τον από τα χέρια τον οδήγησαν προς τον Iερόν Nαόν της Μονής. Κατέβηκα κι εγώ στην εκκλησία, για να πληροφορηθώ τι συμβαίνει. Είδα το παιδί αυτό, πεσμένο στην πόρτα του ναού, εντελώς παραμορφωμένο στο πρόσωπο. Όλο του το σώμα, χέρια πόδια, στόμα, μύτη, είχαν στρεβλωθεί, σε μία αλλόκοτη, τερατώδη και δαιμονική έκφραση. Είδα ότι ήταν και τυφλός… Αυτοί που τον συνόδευαν μπήκαν μέσα και προσκύνησαν τις εικόνες. Ήταν, όπως έμαθα, ο πατέρας του και ένας εξάδελφός του. 

Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΘΑΥΜΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΑΘΕΟΥ

 
 
 
Μαρτυρία του μοναχού Ιππολύτου, του Ερημητηρίου Ζοσιμόβοι, στην Μόσχα:
 
«Πριν από την είσοδό μου στην μονή, πήρα στο σπίτι των γονιών μου ένα πορτραίτο του αυτοκράτορα Νικολάου Β΄ και ένα της συζύγου του, Αλεξάνδρας Φεόντοροβνα. Οι γονείς μου, έχοντας διδαχθεί κατά την σοβιετική περίοδο να πιστεύουν ότι οι τσάροι ήταν τύραννοι, απόρησαν πολύ όταν άκουσαν πως γινόταν λόγος για αγιοκατάταξή τους και έβλεπαν σαστισμένοι τα δύο αυτά πορτραίτα να κρέμονται στις εξέχουσες θέσεις που τα τοποθέτησα. Η μητέρα μου, μορφωμένη γυναίκα, αμέσως θυμήθηκε την Ματωμένη Κυριακή του 1905 και την σφαγή των εργατών στον ποταμό Λένα, το 1912. Ωστόσο, όντας θεοφοβούμενη γυναίκα από την παιδική της ηλικία, η μητέρα μου συγκράτησε τον εαυτό της και δεν εξέφρασε πολλά ερωτήματα, παρά μόνο αναρωτήθηκε: “Πως είναι δυνατό αυτό;”. Ο πατέρας μου, δεδηλωμένος άθεος, δεν κράτησε για τον εαυτό του την αντίθετη γνώμη του. Ωστόσο, τρέφοντας εχθρικές διαθέσεις κατά των κομμουνιστών, εξέφρασε λύπη για το τέλος των βασιλομαρτύρων.
 
»Η τεταμένη ατμόσφαιρα στο οικογενειακό μας περιβάλλον, με τα διάφορα σχόλια κατά του τσάρου, επιδείνωσε περισσότερο την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι γονείς μου, η μάλλον ο πατέρας μου, για να είμαι πιο ακριβής. Ο πατέρας μου, εκείνη την περίοδο, κινδύνευε να καταδικασθεί σε φυλάκιση, διότι λόγω της απλότητας και της άγνοιάς του, έμπλεξε με μία ομάδα απατεώνων. Είχαν ήδη κατηγορηθεί για μία εγκληματική πράξη, έγιναν οι ανακρίσεις και είχε ορισθεί η ημερομηνία για την δίκη. Τότε, ο πατέρας μου είδε ένα όνειρο. Ο ίδιος ο τσάρος εμφανίστηκε σ’ αυτόν, φορώντας στολή αξιωματικού του αυτοκρατορικού στρατού και επωμίδες. Ήταν ψηλός, με γαλάζια μάτια και έλαμπε. Στεκόταν στραμμένος μερικώς προς τον πατέρα μου και κάποιος άλλος με μαύρη ενδυμασία είπε: “Τίμησέ τον ως άγιο και θα σε βοηθήσει”. Τότε ο πατέρας μου γονάτισε μπροστά στον τσάρο. Καθώς θυμάται ο πατέρας μου, γύρω από τον τσάρο στεκόταν η οικογένειά του.
 
»Μετά από αυτό το όνειρο, οι γονείς μου πήγαν σε μία μικρή εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και πασών των Ουρανίων Ασωμάτων Δυνάμεων, σε κάποιο χωριό, και εκεί έκαναν μία δέηση στους βασιλομάρτυρες. Ο ιερέας του χωριού, όταν άκουσε το όνειρο του πατέρα μου, δεν έφερε αντίρρηση να κάνει την δέηση. Και τι συνέβη αργότερα; Μετά από τρεις η τέσσερις μέρες έλαβε χώρα το πραξικόπημα στην Μόσχα (1993). Αμέσως μετά, ακολούθησε πραξικόπημα στην τοπική κυβέρνηση και αντικαταστάθηκε ο επικεφαλής της κυβέρνησης, ο οποίος μισούσε τον πατέρα μου και ήθελε με κάθε τρόπο να τον κλείσει στην φυλακή. Η αντικατάσταση των αξιωματούχων έδωσε ελπίδες στον πατέρα μου ότι θα έβλεπαν την περίπτωσή του με επιείκεια. Σύντομα ακολούθησε η δίκη και στον πατέρα μου δόθηκε ένας χρόνος με αναστολή. Αργότερα του δόθηκε αμνηστία και ακυρώθηκε η καταδίκη του. Από τα έξι άτομα που καταδικάστηκαν, ο πατέρας μου ήταν ο μόνος που απαλλάχθηκε της καταδίκης του.
 
»Μετά από αυτό το γεγονός, η στάση του πατέρα μου απέναντι στον τσάρο άλλαξε και άρχισε να τον σέβεται. Έτσι, αυτός ο οποίος μέχρι τότε περιγελούσε τα άγια, κάθε φορά που συναντούσε την παραμικρή δυσκολία, έτρεχε πάλι σ’ αυτόν από τον οποίο είχε βρει αληθινή βοήθεια: στον τσάρο Νικόλαο Β΄ και τους άλλους βασιλομάρτυρες. Μία τέτοια περίπτωση είναι και η ακόλουθη. Ο πατέρας μου είναι γεωργός. Κάποια φορά, έφθασε σε κατάσταση που δεν είχε τίποτα να σπείρει. Ο κίνδυνος από αυτό δεν ήταν μόνο το ότι θα μπορούσε να μείνει χωρίς λεφτά, αλλά θα έπρεπε να δώσει όλα τα υπάρχοντά του για να ξοφλήσει το χρέος του. Τότε, μαζί με την μητέρα μου, έκαναν στον ναό μία δέηση στους βασιλομάρτυρες Νικόλαο και την οικογένειά του. Αμέσως μετά από αυτό, ήλθε να δει τον πατέρα μου ο ηγούμενος ενός κοντινού μοναστηριού και του είπε ότι είχε κάποιο γνωστό, ο οποίος ήθελε να δώσει στον πατέρα μου σπόρους για καλλιέργεια. Σπάρθηκε όλη η γη του: 370 στρέμματα!».
 
Πηγή: R. Monk Zachariah (Liebmann), «The Life of Tsar-Martyr Nicholas II», The Orthodox Word, vol. 26, no. 4 (153), July-August, 1990.
 

https://www.romanovs.eu/blog/thayma-epistrofis-atheoy

 

«Με αεροπλάνο έχει σχέση. Θα γλυτώσης, θα σταθής τυχερός … φύγε, φύγε τώρα» ~ Η αεροπορική τραγωδία και ο Άγιος Πορφύριος.-

«Το 1987 είχα επισκεφτή για πρώτη φορά το Άγιον Όρος, γιατί είχαν αρχίσει μέσα μου έντονες πνευματικές ανησυχίες, και πήγαινα σε Μοναστήρια και ήθελα να συζητώ με γέροντες μοναχούς.

Κάποιος συγγενής που είχε νοσηλευτή στην Πολυκλινική Αθηνών μου μίλησε για τον Γέροντα Πορφύριο, πως είναι αγία μορφή και πως είναι διορατικός, διότι και του ίδιου του αποκάλυψε κάτι κρυφό του. Επίσης πως έδειχνε πολλή αγάπη στους ασθενείς, τους παρηγορούσε, τους φρόντιζε, τους εξομολογούσε και όλος ο κόσμος εκεί τον αγαπούσε πολύ. Έτσι ο συγγενής μου αυτός μας παρακίνησε να τον επισκεφτούμε στο Μήλεσι.
»Ήταν τέλη Οκτωβρίου 1989 (Παρασκευή ή Σάββατο), όταν πήγα στο Μήλεσι μαζί με έναν φίλο μου. Ήμουνα τότε φοιτητής στην ΑΣΟΕ. Όταν φτάσαμε, είδαμε πάρα πολύ κόσμο να περιμένη και απογοητευτήκαμε. Βγάλαμε μια αναμνηστική φωτογραφία και σε λίγο μία μοναχή είπε: «Είπε ο Γέροντας, τα παιδιά που ήρθαν από το μακρυνό νησί να περάσουν πρώτα». Εμείς δεν σηκωθήκαμε, διότι πιστεύαμε πως κάποιοι άλλοι θα είναι αυτοί. Αφού το επανέλαβε η μοναχή και κανείς δεν σηκωνόταν, σηκωθήκαμε εμείς, ρωτήσαμε αν είναι κάποιος άλλος και τελικά μπήκαμε μέσα, διότι μόνο εμείς είχαμε έρθει αεροπορικώς από νησί (Κάρπαθο).
»Τα χέρια του ήταν καλυμμένα με πανιά και, όταν σκύψαμε να πάρουμε την ευλογία του, τα τράβηξε. Μας μίλησε για τρία πράγματα· για την αγάπη, για την ταπείνωση και ότι πρέπει κάθε Κυριακή να εκκλησιαζώμαστε. Σε μένα είπε:
«Πρόσεξε, πρόσεξε, πρόσεξε, γιατί θα ταλαιπωρηθής πάρα πολύ με την υγεία σου. Όμως θα πας έως τα γεράματα, θα υποφέρης, αλλά θα τα καταφέρης».
Και λίγο αργότερα, μου είπε:
– Θα γίνη κάτι στην ζωή σου, αλλά θα περάση χωρίς να το πάρης χαμπάρι.
– Τι θα είναι; αρρώστια θα περάσω; Τον ερώτησα.
– Όχι, όχι, είσαι τυχερός, θα γλυτώσης …
»Όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε, γύρισα ανήσυχος και τον ξαναρώτησα τι θα είναι αυτό; Ήταν εμφανής η αγωνία μου. Μου απάντησε:
«Με αεροπλάνο έχει σχέση. Θα γλυτώσης, θα σταθής τυχερός … φύγε, φύγε τώρα».

»Στις 5 Φεβρουαρίου 1991, που ήμουν δόκιμος Αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία, είχε προγραμματιστή μία πτήση με C130 από Ελευσίνα για Χανιά και μετά Ηράκλειο για λόγους άσκησης.
Ξαφνικά, και ενώ ήμουν να πετάξω και εγώ, αλλάζει το πρόγραμμα και ο Επισμηναγός με φωνάζει και μου λέει:
«Δόκιμος; πάρε, διάλεξε πέντε σμηνίτες και βγάλτους από την λίστα επιβίβασης. Εσείς δεν θα έρθετε μαζί μας». 
Το αεροσκάφος θα πήγαινε πρώτα στον Βόλο, από όπου κανονίσανε να παραλάβουν και έξι άτομα (σμηνίτες), και μετά θα φεύγαν για Χανιά και Ηράκλειο.
»Στεναχωρέθηκα πολύ, διότι μετά την άσκηση στην Κρήτη θα έφευγα για Κάρπαθο, για την ιδιαίτερη πατρίδα μου. Διάλεξα πέντε σμηνίτες με κριτήριο να είναι από παραμεθόριες περιοχές. Ωστόσο άμεσα έκανα ενέργειες να συμπεριληφθώ και εγώ στην πτήση. Μίλησα ιδιαίτερα και παρεκάλεσα τον Επισμηναγό, ιπτάμενο Κυβερνήτη του C130 κ. Μπίνια Ιωάννη. Λυπημένος, όμως, είδα το αεροσκάφος να φεύγη.
»Ήταν χειμώνας και είχε πολλή κακοκαιρία (χιόνια, ομίχλη…). Ο Κυβερνήτης ήταν πολύ έμπειρος – έκανε τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα επί χρόνια αυτήν την πτήση. Όμως υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του και επεχείρησε να ακολουθήση έναν συντομώτερο δρόμο και λόγω ομίχλης τελικά έπεσε στο όρος Όφρυς στην Εύβοια.
Δυστυχώς όλα τα συνεργεία αναζήτησης του C130 αδυνατούσαν να το εντοπίσουν λόγω πυκνής ομίχλης. Το βρήκαν μετά από τέσσερις ημέρες στο σημείο πτώσης του.
»Συνολικά 63 νεκροί, 57 σμηνίτες και 6 μόνιμοι (Αξιωματικοί και υπαξιωματικοί). Όσοι είχαν επιζήσει μετά την πτώση βρέθηκαν καταφαγωμένοι από τα τσακάλια. Δεν έζησε κανείς.
»Η στρατιωτική υπηρεσία μας έδωσε από ένα μήνα άδεια αναρρωτική και επισκεπτόμασταν το 251 ΓΝΑ (Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας) για ψυχολογική υποστήριξη.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, 5 Φεβρουαρίου, τηλεφωνιόμαστε εμείς οι έξι που την τελευταία στιγμή βγήκαμε από την πτήση και θυμόμαστε το θλιβερό γεγονός.
Εγώ ιδιαίτερα θυμάμαι τον άγιο Πορφύριο, που δύο χρόνια πριν είχε «δει» με την Χάρη τα γεγονότα αυτά…
https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

 

Εικόνα της Παναγίας δακρύζει σε σπίτι Τούρκου!

Σχετική εικόνα
Ένα ζευγάρι Τούρκων έχει στο σπίτι του μια εικόνα της Παναγίας, η οποία άρχισε να δακρύζει. Για θαύμα κάνουν λόγο τόσο οι ίδιοι, όσο και ο τουρκικός τύπος.
Πριν από χρόνια ένα ζευγάρι από την Τουρκία, ο Εσάτ και η Σεβίμ Αλντιντάρογλουαπό την περιοχή της Αντιοχείας, μετανάστευσε στα προάστια  του Παρισιού, όπου βρήκαν δουλειά.
Στο σπίτι αυτό των Αλντιντάρογλου παρατηρείτε συρροή επισκεπτών όχι μόνο από την Γαλλία αλλά και από το εξωτερικό, καθώς πολλοί επισκέπτες έρχονται να δούναι ένα αξιοπερίεργο για αυτούς γεγονός.
Σχετική εικόνα
Το γεγονός αυτό, το οποίος πρώτος ο τουρκικός τύπος χαρακτήρισε ως θαύμα, είναι πως μια ελληνορθόδοξη βυζαντινή εικόνα της Παναγίας που είχαν βρει στην Αντιόχεια και την οποία είχαν πάρει μαζί τους οι Αλντιντάρογλου αν και μουσουλμάνοι, άρχισε να αναβλύζει δάκρυα από τα μάτια της Παναγίας.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του ζευγαριού την εικόνα αυτή τους την είχε χαρίσει το 2006 ένας ορθόδοξος μοναχός από τον Λίβανο. Από την πρώτη στιγμή που την πήραν αισθάνθηκαν την μεγάλη αγιότητα της και μια πρωτόγνωρη αίσθηση ανάπαυσης στο σπίτι τους.
Όταν μετανάστευσαν στο Παρίσι την πήραν με ευλάβεια μαζί τους και όταν την τοποθέτησαν σε ένα ξεχωριστό μέρος στο νέο τους σπίτι, όπως ομολόγησαν, η εικόνα της Παναγίας άρχισε να δακρύζει. Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα ανάμεσα στους Τούρκους αλλά και σε άλλους χριστιανούς.
Σχετική εικόνα
Το ζευγάρι, μέσω του τουρκικού τύπου (υπάρχει μάλιστα εκτενές δημοσίευμα στην εφημερίδα Hürriyet), ισχυρίζεται ότι η συγκεκριμένη εικόνα της Παναγίας  έγινε γρήγορα τόπος προσκυνήματος, καθώς έχει θαυματουργικές ιδιότητες.
Το γεγονός έγινε γρήγορα ευρύτερα γνωστό και επισκέπτες προσκυνητές από την Γερμανία και το Βέλγιο άρχισαν να καταφτάνουν στο σπίτι των Τούρκων για να προσκυνήσουν την ελληνορθόδοξη βυζαντινή εικόνα της Παναγίας.
Ο Εσάτ Αντιντάρογλου διηγείται πως πριν από λίγο καιρό είχε έρθει να προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας μια παντρεμένη γυναίκα που δεν μπορούσε να κάνει παιδί και το είχε μεγάλο καημό γιατί ο γάμος της κινδύνευε με χωρισμό.
Η γυναίκα αυτή γονάτισε και προσευχήθηκε επί αρκετή ώρα κάτω από τη εικόνα της Παναγίας. Μετά από λίγες μέρες η γυναίκα αυτή κατασυγκινημένη τηλεφώνησε τους Αλντίντάρολγου και τους είπε ευτυχισμένη ότι είχε γίνει θαύμα και περίμενε παιδί.
ΠΗΓΗ:http://www.iellada.gr/thriskeia/eikona-tis-panagias-dakryzei-se-spiti-toyrkoy
10/04/2018 
 

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

«Ήρθε απόγευμα εδώ στο κελλί μου. Η αδελφή Γερασίμη είχε διακόνημα κάτω στον ναό. Ήταν μια δύσκολη περίοδος. Διωγμός , συκοφαντίες, ύβρεις. Έκλαιγα και παρακαλούσα συνεχώς τον άγιό μου να μας στηρίξει και να τους δώσει μετάνοια. Το ίδιο κάνω και σήμερα γι’ αυτούς που ακολουθούν την ίδια τακτική.

Ήρθε ως καλόγερος. Πρώτα μπήκε μέσα στον ναό. Η Γερασίμη μόλις είχε καθίσει στην καρέκλα της και αποκοιμήθηκε κρατώντας το κομποσχοινάκι της.

Την ξύπνησε λέγοντάς την: «Κοιμάσαι, αδελφή Γερασίμη;». Αυτή τρόμαξε στη θέα του άγνωστου μοναχού και άρχισε να δικαιολογείται: «Να, γέροντα, το κομποσχοινάκι μου κάνω». Προχώρησε, πήγε κατευθείαν στο τέμπλο και άρχισε με πολλή ευλάβεια να προσκυνά μία-μία τις εικόνες. Την δική του όμως την προσπέρασε, δεν την προσκύνησε. Πετάγεται η Γερασίμη και του λέει: Συνέχεια ανάγνωσης

 

Θαύματα κατά τη Θεία Λειτουργία: ο γέροντας Κλεόπας Ηλίε αφηγείται


Όταν ο δόκιμος μοναχός Κωνσταντίνος, ο μετέπειτα π. Κλεόπας, υπηρετούσε ως δεύτερος διακονητής στην εκκλησία της Μονής, ήταν αυτόπτης μάρτυρας μερικών θαυμάτων που συνέβησαν την ώρα της Θείας Λειτουργίας, στην εκκλησία της Σκήτης Συχαστρία.
«Να βλέπατε τι έπαθα με έναν ενάρετο ιερέα, τον π. Καλλίστρατο Μπόμπου. Ως πνευματικός πέρασε κάποτε μια μοναχή, ασκήτρια σε σπηλιά του δάσους. Τότε στα δάση ασκήτευαν περί τους 550 μοναχούς και μοναχές. Αυτή η μοναχή είπε στον π. Καλλίστρατο: «Σε σας δεν κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα, διότι ακολουθήσατε το νέο ημερολόγιο!». Από τότε ο πατήρ Καλλίστρατος ζούσε με πολλή αμφιβολία.
Μια μέρα, όταν ήμουν βοηθός διακονητής στην εκκλησία, παρετήρησα ότι το πρόσφορο που λειτουργούσε ο Ηγούμενος ήταν άσπρο και γλυκό, ενώ αυτό με το οποίο λειτούργησε ο πατήρ Καλλίστρατος ήταν πικρό και πρασινωπό. Τότε ρώτησα το Γέροντα π. Ιωαννίκιο:
– Γέροντα, γιατί όταν λειτουργεί ο π. Καλλίστρατος, το πρόσφορό του είναι μουχλιασμένο και πρασινωπό;
– Μα, παιδί μου, διότι λειτουργεί με αμφιβολία. Δηλαδή αμφιβάλλει αν κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία του Χριστού που ακολουθεί το νέο ημερολόγιο. Πήγε προ καιρού σε μια ερημίτισσα του δάσους και αυτή του είπε ότι το Άγιο Πνεύμα δεν κατέρχεται στη Θεία Λειτουργία λόγω του νέου ημερολογίου. Του είπα ότι πλανήθηκε, διότι δεν πιστεύει ότι το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας!
Κάποτε ο πατήρ Καλλίστρατος τελούσε τη Θεία Λειτουργία και, όταν επικαλέστηκε το Άγιο Πνεύμα να κατέλθει, με έκπληξή του είδε ότι ο Αμνός έγινε κρέας και έτρεχε το Άγιο Αίμα από το δισκάριο και το Αντιμήνσιο. Όταν παρετήρησε μέσα στο Άγιο Ποτήριο, είδε ανθρώπινο Αίμα. Τότε με κάλεσε και μου είπε:
– Αδελφέ Κωνσταντίνε, έλα εδώ κοντά! Τι βλέπεις;
– Πώ πω πάτερ Καλλίστρατε! Η Θεία Κοινωνία έγινε κρέας και αίμα!
Τότε έστειλα να ειδοποιήσουν γρήγορα τον Ηγούμενο. Όταν ήρθε ο στάρετς, έβαλε μοναχούς να διαβάζουν το Ψαλτήριο στον χορό και είπε:
– Εεε πάτερ Καλλίστρατε! Πιστεύεις τώρα ότι κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα και μεταβάλλει τα Δώρα ή όχι;
– Συγχώρησέ με πάτερ! Κι έπεσε στα γόνατά του κλαίγοντας.
– Πρόσεχε! Κατήλθε το Άγιο Πνεύμα. Μετεβλήθη το Σώμα του Χριστού σε κρέας! Μετεβλήθη το νερό και κρασί σε Τίμιο Αίμα Του! Γιατί πλέον αμφιβάλλεις πάτερ;
– Πιστεύω γέροντα. Σε παρακαλώ συγχώρησέ με!
– Πιάσε σφιχτά τα Τίμια Δώρα!
Κατόπιν με ένα σκαρπέλο άνοιξε μια οπή στη βάση της Αγίας Τράπεζας, διότι συμβολίζει τον Τάφο του Κυρίου μας και έθαψε εκεί τα Άγια Μυστήρια, όπως μας διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες μας. Το Άγιο Ποτήρι το αγίασε εκ νέου και το έπλυνε μαζί με το Αντιμήνσιο στο χωνευτήρι. Στάθηκα εκεί μέχρι να τελειώσει όλο το Ψαλτήρι. Κατόπιν άρχισα πάλι τη Θεία Λειτουργία, συνεχίζοντας από την Προσκομιδή: « Εις των στρατιωτών λόγχη την πλευράν αυτού ένυξε…». Έτσι τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία και δεν επαναλήφθηκε πάλι αυτό το θαύμα.
– Τώρα πιστεύεις; Τον ρώτησε πάλι ο στάρετς.
– Πιστεύω πάτερ!
Μετά ο πατήρ Ιωαννίκιος τον επετίμησε με αποχή από τη Θεία Λειτουργία 40 ημέρες, λέγοντάς του: « Σου έλεγα να πιστεύεις ακράδαντα, αλλά εσύ πήγαινες στις ερημίτισσες του δάσους να διδαχθείς για το ημερολόγιο!»
Αυτό συνέβη το 1932. Τον ίδιο καιρό ήμουν μάρτυς κι ενός άλλου θαυμαστού γεγονότος κατά τη Θεία Λειτουργία.
Κάποια φορά, όταν λειτουργούσε ο πατήρ Ιωαννίκιος, μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, έπεσε από το Άγιο Ποτήριο μια σταγόνα Αίματος του Χριστού πάνω στο Άγιο Αντιμήνσιο. Εκείνη άρχισε να λάμπει και μετά να μεταβάλλεται σε ακτίνα. Τότε ο στάρετς Ιωαννίκιος με φώναξε γρήγορα:
– Αδελφέ Κωνσταντίνε, έλα δω κοντά!
Και συνέχισε:
– Τι βλέπεις εδώ στο Άγιο Αντιμήνσιο;
– Βλέπω μια σταλαγματιά από το Άγιο Αίμα. Ακτινοβολεί τόσο δυνατά, που δε μπορώ να την αντικρύσω από κοντά!
Τότε ο στάρετς μου είπε:
– Βλέπεις, Ποιον εμείς οι αμαρτωλοί υπηρετούμε; Γι’αυτό να στέκεσαι με μεγάλο φόβο και ευλάβεια μπροστά στην Αγία Τράπεζα!
Κατόπιν, ο στάρετς Ιωαννίκιος κοινώνησε αυτή τη σταλαγματιά του Αγίου Αίματος του Χριστού.

Η ζωή και οι αγώνες του Γέροντος Κλεόπα, σ.57π.
Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη


Λίγα λόγια για το μακαριστό γέροντα:

Ένας σύγχρονος όσιος Πατέρας της Εκκλησίας που γεννήθηκε και έδρασε στην Ρουμανία. Εφάμιλλος των γνωστών και αγαπητών μας Γερόντων (Παϊσίου, Πορφυρίου κλπ.) ασκήθηκε με αυταπάρνηση και ζήλο και διακόνησε ιεραποστολικά το έθνος του και όχι μόνον. Ήταν η πνευματική παρηγορία και το στήριγμα, η γνήσια πατερική φωνή και ο απλανής οδηγός, ο ευλογημένος πατέρας και διδάσκαλος χιλιάδων πιστών που πρόστρεχαν κοντά του για να αναπαυθούν κυρίως στα δυσκολότατα χρόνια του αθεϊστικού καθεστώτος. Οι λόγοι του και το παράδειγμά του αλλά κυρίως οι ιερές του πρεσβείες συνεχίζουν να βοηθούν όλων τον κόσμο.

 

 

Η φύση εστράφη προς τα οπίσω

Αποτέλεσμα εικόνας για φυση ανεστραμμενη

 

Το 1910 ένα δωδεκάχρονο αγόρι σένα μικρό χωριό της Ηπεί­ρου, το Παλαιοσέλι Κονίτσης, ξημερώνοντας τα Θεοφάνεια (στις τέσ­σερις περίπου το πρωί) σηκώθηκε και βγήκε στην αυλή. Τα πάντα ήσαν σκεπασμένα από χιόνι και το κρύο πολύ δυνατό. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μαρτυρία Σύριων μοναχών: Τώρα καταλάβαμε ποιος είναι ο Πατήρ Παΐσιος και γιατί πρέπει να τον ακούμε..

Αποτέλεσμα εικόνας για Μαρτυρία Σύριων μοναχών | Τώρα καταλάβαμε ποιος είναι ο Πατήρ Παΐσιος & γιατί πρέπει να τον ακούμε..

»ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ» Μαρτυρία Σύριων μοναχών | Τώρα καταλάβαμε ποιος είναι ο Πατήρ Παΐσιος & γιατί πρέπει να τον ακούμε..

Απόσπασμα από την ομιλία του κύριου Αθανάσιου Ρακοβαλή στην εκδήλωση συλλόγου Φίλων Αγίου Όρους «Ο Άγιος Παίσιος » Φλώρινας 4/11/2017

Πηγή αναδημοσίευσης: F.Admin

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝ ΟΨΕΙ

 

Συγκλονιστικὸ θαῦμα ίασης παράλυσης τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου

Τὸ θαῦμα τοῦ ἀσθενοῦς ποὺ συγκλονίζει…

Δύο ὧρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ὁ κ. Κωνσταντῖνος Πολυχρονίου, ἀνώτερος κρατικὸς ὑπάλληλος μπροστὰ στὴ Λάρνακα τοῦ Ὁσίου Ρώσου.
Φοροῦσε πιζάμες καὶ ἕνα ταξὶ τὸν περίμενε στὴν Βορεινὴ πύλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν τελείωσε τὴ μυστική του συνομιλία μὲ τὸν Ὅσιο, ξεκίνησε μὲ ἀργὰ βήματα, σέρνοντας τὶς παντόφλες στὸ δάπεδο καὶ προχωροῦσε πρὸς τὴν ἔξοδο. Συνέχεια ανάγνωσης