Οι ιούδες κι η Ανάσταση.

Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρας αθεοι

Γέρων Γρηγόριος Δοχειαρίτης, καθηγούμενος

Αυτές τις μέρες ψάχνω και ερωτώ σε ποιόν ναό θα παρίσταται ο άγιος Αμβρόσιος επίσκοπος Μεδιολάνων. Να ιδώ την ιερά αυτή κεφαλή να αναφωνή από του Βήματος την θύρα: «Μη προχωρήσης, Θεοδόσιε· τα χέρια σου στάζουν αίμα, είσαι ανάξιος των θείων μυστηρίων».

Να τον ιδώ να μην επιτρέπη στους άπιστους άρχοντες κάθε μερίδας και παρατάξεως να συνοδεύσουν τον Επιτάφιο, να παραστούν οι σταυρωτές του Χριστού στον υπνούντα Βασιλέα. Ποιος δεσπότης θα τους απομακρύνη από αυτήν την εκφορά; Ποιος δεσπότης θα στερήση από τους κρατούντες το φως της Αναστάσεως; Με τα έργα τους και με το στόμα τους έδειξαν ότι είναι άπιστοι και παρίστανται στις εκκλησιαστικές τελετές μόνον να θολώσουν τα νερά στην ορθόδοξη Ελλάδα. Δεν μπορούμε πιά να πίνουμε θολό νερό.

Δεν είναι η Εκκλησία ο κλεισμός του Μεσολογγίου. Δεν μπορεί ο ανύμφευτος πρωθυπουργός με τα αβάπτιστα παιδιά του ούτε τα κράσπεδα της Εκκλησίας να προσεγγίζη. Δεν μπορούνε αυτοί που θέσπισαν συμβίωση που προσβάλλει τον Δημιουργό, να εισέρχωνται στην Εκκλησία που διαβάζει στην Γένεση: «Άρσεν και θήλυ εποίησεν ο Θεός». Στην Εκκλησία δεν λατρεύεται ο Ονοήλ, αλλά ο αναστημένος Χριστός. Όλες οι αποχρώσεις των κομμάτων υπέγραψαν αυτόν τον επικατάρατο νόμο, για να επαυξηθή το γένος της θηλυδρίας. Νόμο που δεν θέσπισαν ούτε οι άθεοι στην Σοβιετική Ένωση, τον θέσπισαν οι ορθόδοξοι Έλληνες και είναι πλέον θεσμός, κατά την πολιτεία των αντιχρίστων, η ομοφυλοφιλία. Ενέπαιξαν τον Χριστό, ελόγχευσαν τον Χριστό, ποδοπάτησαν την εικόνα Του και τώρα θα παρασταθούνε την νύχτα της Αναστάσεως ότι τάχατες πιστεύουν στην Ανάσταση;

Ορθόδοξοι Έλληνες, ούτε ο καλημερισμός δεν τους πρέπει. Δεν διάβασα στο Ευαγγέλιο ότι οι σταυρωτές του Χριστού παραστάθηκαν στην ταφή Του. Είχαν κάποια ευαισθησία μέσα τους.

Δέξου, Κύριε, και εισάκουσε την προσευχή μου. Όποιον δεν πιστεύει στον σταυρό Σου, στην ταφή Σου και στην ανάσταση εξολόθρευσον έως εβδόμης γενεάς. Λυπήσου μας επιτέλους και εξαπόστειλε σ᾽ αυτήν την χώρα βασιλείς και άρχοντες να προσκυνούν αληθινά τα άχραντα πάθη Σου. Έχουν υπογράψει τόσα αντίχριστα διατάγματα, που ταπεινώνουν το Γένος μας και εξουθενώνουν την πίστη των πατέρων μας.

Βρε, όπου και να περπατάτε τον σταυρό θα ιδήτε να υψώνεται· στα βουνά, στα ακρογιάλια, στις πεδιάδες. Δεν θα τον απαλείψετε! Θα ᾽ρθη καιρός που θα απαλειφθήτε, θα λιχνισθήτε. Δεν πειράζει· ας μείνη λίγο σιτάρι κάτω, αλλά το άχυρο πρέπει να φύγη και να κατακαή. Δεν θέλουμε άρχοντες αχυρένιους. Τον Ιούδα κάνουν αχυρένιο σε πολλά μέρη του αγίου τόπου μας και τον καίνε με το Χριστός ανέστη.

 

Άχου, λαέ, αν άφηνες ελεύθερες τις λεπτές χορδές της καρδιάς σου, τις ελληνικές ορθόδοξες χορδές να παίξουν, πόσους Ιούδες θα ᾽καιγες την νύχτα αυτή της θείας Αναστάσεως. Ο Ιούδας κρεμάστηκε αφ᾽ εαυτού του κι εμείς τον κάψαμε τον Ιούδα. Κάψτε, μη φοβάστε. Από αυτήν την τέφρα θα φυτρώση ο πιστός κρατών, που θα σταυροσημειούται και θα λέη: «Με την βοήθεια του αναστάντος Χριστού θα αναστηθή και η Ελλάδα. Θα εξακολουθήση να είναι ο φωτοσημαντήρας της γης. Μην υποστέλλετε τον ζήλο σας. Ανάστα ο Θεός· αναστηθήτε κι εσείς. Κροτήσατε χείρας λευτεριάς. Έως πότε πλάνοι; Έως πότε νόθοι; Έως πότε συμπορευτές με ανόμους και παρανόμους;»

http://www.vimaorthodoxias.gr/egrapsan-s-emas/igoumenos-m-dochiariou-sto-vima-orthodoxias-i-ioudes-ki-i-anastasi/

 

Τι να γράψεις για την Μεγάλη Εβδομάδα όταν η ζωή σου πνίγεται σε μια μικρή πεζότητα;

Φωτογραφία της Nota Haras.

Τι να γράψεις για την Μεγάλη Εβδομάδα όταν η ζωή σου πνίγεται σε μια μικρή πεζότητα. Πώς να προσεγγίσεις τα Μεγάλα όταν νιώθεις τόσο μικρός; Πώς να μιλήσεις για την όντως χαρά όταν φυλλομετράς δάκρυ και αίμα στο ημερολόγιο της ψυχής σου; Μήπως όμως μονάχα μέσα από την ταπείνωση, την επίγνωση, τα αδιέξοδα και τις καταστροφές μπορείς να εισέλθεις στον Νυμφώνα Του; Γιατί αυτό τελικά που θα ανοίξει την θύρα του ουρανού δεν θα έχει σχέση με τις αρετές μας. Ούτε με τις υπόγειες διαδρομές στα ναρκισσιστικά παιχνίδια του εγωκεντρισμού μας και ας έχουν το προφίλ της «πνευματικότητας». 

Το μυστικό του ουρανού είναι μια τέχνη που την γνωρίζουν μονάχα οι ταπεινοί. Είναι απλό μα θέλει τσακισμένο εγωισμό . Είναι σοφό μα θέλει να είσαι «μωρός». Είναι για τους πιστούς μα όχι για αυτούς που κάνανε την πίστη εγγυήσεις και ιδεολογία. Είναι μια γλώσσα μυστική που δυο είδη ανθρώπων την γνωρίζουν στην ζωή , οι Άγιοι και οι πολλοί αμαρτωλοί, άλλωστε για να »φτάσεις στον παράδεισο πρέπει να πάρεις φόρα από τον πάτο της κόλασης…» ή να είσαι στον προσωπικό σου »Άδη και να μην απελπίζεσαι (Άγιος Σιλουανός του Άθω). 

 Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι γι΄ αυτούς που αισθάνονται ισχυροί, που ζαλίστηκαν στην αλαζονεία της δήθεν αρετής τους, στην δύναμη της εξουσίας τους και των «κατορθωμάτων» τους. Δεν είναι γι΄ αυτούς που έμειναν πιστοί στα «έθιμα» και τις «παραδόσεις» μιας θρησκευτικής σύμβασης. Από τότε που πάψαμε να «μετράμε την ποιότητα της ζωής με την χαρά της Γιορτής…» να μεταμορφώνουμε τον πόνο σε προσευχή, τους καημούς και τα μεράκια της υπάρξεως μας σε τέχνη, δεν μπορούμε να βιώσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα. 

Γιατί για να βιώσεις την Μεγ. Εβδομάδα πρέπει με πνευματικό θάρρος να ομολογήσεις «ότι στα δάκρυα της Μαγδαληνής είδες τα δάκρυα σου..».

 

Γιατί ο Θεός να μην θεραπεύει πάντα το σώμα μας;

Αποτέλεσμα εικόνας για καρκινος παραδεισοσ
Με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος τις προάλλες γιατί να γίνονται και γιατί να μην γίνονται θαύματα σε όλους τους ανθρώπους από τον Χριστό, -που είναι η προσωπική Αλήθεια- από την Παναγία, τους Αγίους και άλλους μεσίτες και πρεσβευτές.
Γιατί ένας άνθρωπος να θεραπεύεται από τον καρκίνο και άλλος να ζεματίζεται και να πονάει και υποφέρει, σωματικά πάντα…; Επιθυμεί κάτι τέτοιο ο φιλάνθρωπος Θεός;
Πρώτα-πρώτα, ο Θεός δεν γίνεται φορτικός και δεν είναι «κομπλεξικός», όπως εμείς. Απεναντίας, εάν δεν Τον θέλουμε στην ζωή μας, δεν έρχεται, αν και μας ευεργετεί και πάλι όσο Του το επιτρέπουμε. Είναι ο μανικότερος των εραστών, ο πιο τρελός των ερωτευμένων και παράλληλα ο «ευγενής», που σέβεται απεριόριστα την ελευθερία μας. (Επίσης, είναι αυτός που φέρεται όπως ο πατέρας στην παραβολή του Ασώτου- δεν ζητάει κανένα λόγο, ούτε… «κάνει μούτρα», αλλά απλώς χαίρεται με την επιστροφή μας στο καλό). Με άλλα λόγια, μας αφήνει να πάμε όπου θέλουμε, είτε με τα λόγια και τις εξωτερικές ενέργειες κάνουμε τους ευσεβείς, είτε όχι. Εκεί έχει ο άνθρωπος ακέραια την ευθύνη.
Τώρα, στην περίπτωση που πράγματι έχουμε αγάπη ή έστω «φόβο» Θεού, τότε ο Θεός επεμβαίνει στην ζωή μας. Και η προτεραιότητά του είναι να γιατρέψει την ψυχή πρώτα και έπειτα το σώμα.
Έτσι, σε αυτό το πλαίσιο και υπό αυτές τις προϋποθέσεις, οι ασθένειες είναι οι «αγάπες του Θεού», όπως έλεγε ένας γέροντας σύγχρονος μεγάλος. Κι αυτό, διότι «ον αγαπά ο Κύριος παιδεύει», δηλαδή αυτόν που «αγαπά» (όλους εξ ίσου τους αγαπά, εδώ ο Απόστολος μιλάει για την αγάπη με ανταπόκριση προφανώς) ο Θεός τον παιδαγωγεί, τον εκπαιδεύει, ώστε να βελτιωθεί και να Του μοιάσει περισσότερο, στο μέτρο της θέλησης και της αντοχής του κάθε ανθρώπου κάθε φορά.
Ο γέροντας Πορφύριος είχε πει κάτι ακραίο: ο Θεός δεν άνοιξε το μυαλό των γιατρών, για να βρουν την θεραπεία του καρκίνου, που είναι μπροστά στα μάτια τους, διότι «είδε ότι έτσι γέμισε ο Παράδεισος». (Παράλληλα, είχε πει ότι «η πνευματική υγεία αδρανοποιεί τον καρκίνο»).
Είναι, όμως, πραγματικό αυτό; Ή μήπως ο Θεός είναι αντί για την αυτοευσπλαχνία «δίκαιος και αμείλικτος»; Θα σας πω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία: έχω δει ανθρώπους που μια ολόκληρη ζωή φέρονταν με μεγάλη σκληρότητα, αυταρχισμό κ.α. σε κοντινούς τους ανθρώπους (συνήθως στους άλλους κάνουμε τους ευγενικούς άλλωστε, έτσι δεν είναι;) να έχουν μεταβάλει άρδην την συμπεριφορά τους με αυτήν την ασθένεια. Να έχουν μετανοήσει και μάλιστα εμπράκτως. Διότι, σκεφτείτε, πόσο πωρωμένοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι…
Όταν έχουμε την υγεία μας και ασχολούμαστε κανονικά με τις μάταιες βιοτικές μας μέριμνες -και λοιπές εφήμερες ανοησίες και γελοιότητες- διαμορφώνουμε τεράστιο εγωισμό και αυτοδικαίωση.
Συχνά κάνουμε κόλαση την ζωή των κοντινών μας ανθρώπων, αφού έχουμε θανατώσει τις ψυχές μας…
Αυτά κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, δουλεύουμε στα πάθη μας, στην ανθρωπαρέσκεια, κατατυραννούμε τους άλλους που είχαν την κακή τύχη να έχουμε κάποια εξουσία πάνω τους και κλαιγόμαστε από πάνω, όταν δεν μας κάνουν τα χατίρια.
Λοιπόν, τι θα έπρεπε να κάνει ο Θεός που τόσο μας αγαπά σε αυτήν την περίπτωση, αφού έχει μυριάκις μακροθυμήσει; Θα έπρεπε μήπως να μας αφήσει σε αυτήν την κατάσταση ή να μας δώσει μια κατάσταση που μόνον Αυτός ξέρει πως θα μας βοηθήσει και να μας βγάλει από την ματαιότητα που ζούμε, αφού Τον ζητάμε -παρ’ όλ ‘αυτά- στην ζωή μας;

 

 

Η μετάνοια του κυρ-Αλέκου την εσχάτη ώρα

Αποτέλεσμα εικόνας για ευλογημενοσ γεροντικο ζευγαρι

Ανδρόγυνο ο κυρ-Αλέκος και η κυρά-Καίτη, παντρεμένοι το 1920 περίπου. Κατοχή-εμφύλιος-φτώχεια κάργα και των γονέων. Η κυρά-Καίτη ευλαβέστατη, προσευχή, εξομολόγηση, θεία κοινωνία κλπ. Ο κυρ-Αλέκος φανατικός άθεος, κομμουνιστής αλλά πολύ δίκαιος, ελεήμων, φιλάνθρωπος. Ήξερε από φτώχεια, στέρηση, κατατρεγμό. Συμπονούσε και βοήθαγε όσους μπόραγε. Φθάσανε και οι δυο, τα’ αντρόγυνο γύρω στα 1995. Ο κυρ-Αλέκος βαριά αρρώστια, κατάκοιτος, ετοιμοθάνατος. Η κυρά-Καίτη λαμπάδα δίπλα του, διακονούσε, έκλαιγε, προσευχότανε. Παιδιά και εγγόνια είχανε τη ζωή τους, τις μέριμνές τους, σπουργιτάκια περνάγανε αστραπή από τους γέρους και φεύγανε. Η κυρά-Καίτη παρακάλαγε τον άνδρα της ‘’να φέρουμε άνδρα μου τον παπά της ενορίας να εξομολογηθείς, να κοινωνήσεις μη φύγεις σαν άψυχο ζώο για την άλλη ζωή και κολασθείς. Τίποτε ο μπάρμπας, την σιχτήραγε και την απειλούσε:  ‘’Μη φέρεις παππά στο σπίτι μας γιατί θα σας αμολήσω από το μπαλκόνι, εσένα, τον παπά και τα λιβανιστήρια σας’’.

Μια νύχτα ανοιξιάτικη ψιθύριζε κατατρομαγμένος ο μπάρμπας την κυρά του. ‘’Τρέχα Καίτη, φοβάμαι. Τι θέλεις άντρα μου τα’ αποκρίθηκε αλαφιασμένη εκείνη. Να Μωρσή, της απάντησε αυτός πανικόβλητος. Δεν βλέπεις αυτόν τον αγριεμένο αράπη, τον δίμετρο που με κοιτάει άγρια και γελάει; Ποιος είναι; Πως μπήκε στο σπίτι μας; Τι θέλει; Η γυναίκα δεν είδε κανέναν άλλο, σταυροκοπήθηκε φωτίστηκε, κατάλαβε: ‘’Άντρα μου στο ορκίζομαι όπου θες δεν βλέπω κανένα άλλο. Είμαι σίγουρη ότι είναι ο διάβολος και ήλθε ο κακούργος να σ’ αρπάξει να σε κολάσει.
Αστραπιαία ο κυρ-Αλέκος συνήλθε, κατάλαβε και της είπε: Σε πιστεύω -άμανες υπάρχει ο διάβολος- υπάρχει και ο Χριστός και παράδεισος και κόλαση. Πήγαινε γρήγορα μόλις ξημερώσει και φέρε τον παπά, όποιον βρεις στην ενορία, να με ξομολογήσει και να με κοινωνήσει. ‘’Κατουρήθηκε’’ από φόβο και χαρά η Γριά. Μόλις ξημέρωσε πήγε στην ενορία, βρήκε κάποιον παπά Δημήτρη, το και το παπά μου και έλα γρήγορα. Έτσι και γίνανε όλα. Μόλις ξομολογήθηκε και κοινώνησε ο μπάρμπα Αλέκος γαλήνεψε, έλαμψε το προσωπάκι του και πέθανε συγχωρεμένος με Θεό και ανθρώπους. Πόσο μας αγαπά ο Χριστός μας, πόσο ζητά ένα ψίχουλο καλή πρόθεση, καλό λογισμό να μας σώσει.
Απόσπασμα του βιβλίου “Η ζωή διδάσκει τον Χριστό” υπό μοναχού Ι. Αθήναι, 2017.

 

 

Σὲ καιροὺς κατακλυσμοῦ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΩΕ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.            Ποιὸς εἶναι ὁ Νῶε, εἶναι γνωστό. Ἀξιοπρόσεκτο εἶναι ὅτι καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ διακηρύσσει τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνδρὸς μὲ τὰ λόγια: «…Νῶε ἄνθρωπος δίκαιος, τέλειος ὢν ἐν τῇ γενεᾷ αὐτοῦ· τῷ Θεῷ εὐηρέστησε Νῶε» (Γεν. θ´ 9). Ὁ Νῶε ἦταν δίκαιος ἄνθρωπος, ἀποδείχθηκε τέλειος στὴν ἐποχή του. Εὐαρέστησε στὸ Θεὸ ὁ Νῶε. Ὅμως δὲν ἔπαυσε νὰ εἶναι ἄνθρωπος, καὶ ἄνθρωπος σημαίνει καὶ ἀδυναμία. Καὶ αὐτὸς ὁ κολοσσὸς τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς, παρουσίασε ἀδυναμία, τὴν ὁποία δὲν ἀποσιωπᾶ ἡ Ἁγία Γραφή, διότι δὲν κρύβει τὶς ἀδυναμίες τῶν δικαίων ἀνθρώπων, ἀφοῦ μποροῦμε νὰ διδασκόμαστε καὶ ἀπὸ αὐτές. Τί ἔγινε δηλαδή;
«Καὶ ἤρξατο Νῶε, ἄνθρωπος γεωργὸς τῆς γῆς καὶ ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ ἔπιεν ἐκ τοῦ οἴνου καὶ ἐμεθύσθη καὶ ἐγυμνώθη ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ» (Γεν. θ´ 20-21). Ὁ Νῶε μετὰ τὸν Κατακλυσμὸ ὡς γεωργὸς τῆς γῆς φύτεψε ἀμπέλι, ἔφτιαξε κρασί, ἤπιε καὶ μέθυσε. Δίκαιος, ἅγιος, ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μεθύσει! Καὶ μάλιστα, ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἐκλεκτὸς ὁ Νῶε!
.             «Ἐκεῖνος, ποὺ ἔδειξεν ἕως τότε τόσην ἐγκράτειαν, πίστιν καὶ ἀφοσίωσιν εἰς τὸν Θεόν· ἐκεῖνος ποὺ ἔλαβε τὴν εὐλογίαν νὰ εἶναι κύριος τῆς ὁρατῆς δημιουργίας, δὲν κυβερνᾷ τὸν ἑαυτόν του! Ἐπάνω εἰς τὴν μέθην, εἰς τὴν ὁποίαν παρεσύρθη ὄχι ἀπὸ ἀκράτειαν, ἀλλὰ ἀπὸ ἄγνοιαν (διότι ὑπάρχει ἡ ἄποψις ὅτι δὲν ἦταν γνωστὴ στὸν Νῶε ἡ μεθυστικὴ δύναμις τῆς ἀμπέλου) «ἐγυμνώθη». «Ἐγυμνώθη» ὅμως «ἐν τῷ οἴκῳ αὐ­­­τοῦ» καὶ ὄχι ἔξω.
.             Ὁ δίκαιος Νῶε, ὁ κήρυξ τῆς δικαιοσύνης, ὁ πιστὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ μεθυσμένος καὶ γυμνός! (Ναί, ἡ γυμνότης χαρακτηρίζει μία κατάστασι ἐκτὸς λογικῆς). Ἀλλά, αὐτὸς εἶναι πάντοτε ὁ ἄνθρωπος. Μὲ τὶς ἰδικές του δυνάμεις εἶναι μία ἀδυναμία. Μόνον σφάλματα, πτώσεις καὶ ἁμαρτίες ἔχει νὰ παρουσιάσῃ» (Παλ. Διαθήκη, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», τόμ. 1ος, σελ. 78).
.             Ἀλλὰ τὰ λάθη καὶ οἱ ἁμαρτίες καὶ μέσα στὸ σπίτι καὶ στὴν ἐρημιὰ καὶ στὸ σκοτάδι, ὅπου κι ἂν γίνονται, ἔχουν θεατές. Ὁπωσδήποτε τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἀόρατο κόσμο. Ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους. Ἔτσι καὶ ἐδῶ: «Καὶ εἶδε Χὰμ ὁ πατὴρ Χαναὰν τὴν γύμνωσιν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ ἐξελθὼν ἀνήγγειλε τοῖς δυσὶν ἀδελφοῖς αὐτοῦ ἔξω» (Γεν. θ΄ 22). Ὁ γιὸς τοῦ Νῶε, ὁ Χάμ, ὁ πατέρας τοῦ Χαναάν, εἶδε τὴν γύμνωση τοῦ πατέρα του, βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τὸ ἀνακοίνωσε ἀδιάντροπα στοὺς ἀδελφούς του. Τὸ ἄκουσαν ὄχι μόνο οἱ ἄνδρες ἀλλὰ καὶ οἱ γυναῖκες.
.             Οἱ δύο ἄλλοι ὅμως γιοὶ τοῦ Νῶε συμ­περιφέρθηκαν ἐντελῶς διαφορετικὰ ἀ­πὸ τὸν Χάμ. Ἔδειξαν πολὺ σεβασμό, σεμνότητα καὶ αἰδημοσύνη.
.             «Καὶ λαβόντες Σὴμ καὶ Ἰάφεθ τὸ ἱμάτιον ἐπέθεντο ἐπὶ τὰ δύο νῶτα αὐτῶν καὶ ἐπορεύθησαν ὀπισθοφανῶς καὶ συν­εκάλυψαν τὴν γύμνωσιν τοῦ πατρὸς αὐτῶν, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῶν ὀπισθοφανῶς, καὶ τὴν γύμνωσιν τοῦ πα­τρὸς αὐτῶν οὐκ εἶδον» (Γεν. θ´ 23). Δη­λαδή: «…ὁ Σὴμ καὶ ὁ Ἰάφεθ, ἀφοῦ ἐ­πῆραν τὸν χιτῶνα τοῦ πατέρα των, τὸν ἅπλωσαν ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους των καὶ βαδίζον­τες πρὸς τὰ πίσω, ἐπλησίασαν τὸν πατέρα των καὶ ἐσκέπασαν τὴν γύμνωσίν του· καὶ τὸ πρόσωπόν των τὸ εἶχαν στραμμένον πρὸς τὴν ἀντίθετον κατεύθυνσιν καὶ ἔτσι αὐτοὶ οἱ δύο δὲν εἶδαν καθόλου τὴν γύμνωσιν τοῦ πατέρα των».
.             Καὶ ὁ Νῶε, ἀφοῦ συνῆλθε ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ οἴνου καὶ ἔμαθε τί συνέβη, καὶ ποιὰ συμπεριφορὰ ἔδειξαν τὰ παιδιά του, εἶπε: «…ἐπικατάρατος Χαναάν· παῖς οἰκέτης ἔσται τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ· καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Σήμ. καὶ ἔσται Χαναὰν παῖς οἰκέτης αὐτοῦ. πλατύναι ὁ Θεὸς τῷ Ἰάφεθ καὶ κατοικησάτω ἐν τοῖς οἴκοις τοῦ Σὴμ καὶ γενηθήτω Χαναὰν παῖς αὐτοῦ» (Γεν. θ´ 25-27). Μὲ τὰ λόγια του προφητεύει ὁ Νῶε. Καὶ μοιράζει ἀνάλογα μὲ τὴ διαγωγὴ τῶν παιδιῶν του εὐχὲς καὶ κατάρες.
.             Ἡ κατάρα ἀπευθύνεται στὸν ἀδιάν­τροπο καὶ ἀσεβὴ Χάμ. Ὅμως δὲν κατονομάζεται αὐτὸς ἀλλὰ ὁ υἱός του Χαναάν, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐπρόκειτο νὰ λάβει τὸ ὄνομα ἕνας ὁλόκληρος λαός, οἱ Χαναναῖοι. Προλέγει ὅτι αὐτὸς θὰ δουλεύσει στοὺς ἀδελφούς του. Καὶ πραγματικά, οἱ Χαναναῖοι ἐπρόκειτο νὰ γίνουν δοῦλοι τῶν Ἰσραηλιτῶν.
.             Εὐλογεῖ τὸν Σὴμ καὶ λέει ὅτι ὁ Χαναὰν θὰ εἶναι δοῦλος τοῦ Σήμ, ὅπως καὶ ἔγινε. Διότι οἱ Ἰσραηλίτες, ποὺ ἦλθαν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, εἶναι οἱ Σημίτες, καὶ κυριάρχησαν ἐπὶ τῶν Χαναναίων. Εὐλογεῖ καὶ τὸν Ἰάφεθ πιὸ πολύ. Εὔχεται νὰ πληθύνει καὶ νὰ αὐξήσει ὁ Θεὸς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰάφεθ καὶ οἱ ἀπόγονοί του νὰ κατοικήσουν στὶς χῶρες τοῦ Σὴμ καὶ νὰ γίνουν ὁ Χαναὰν καὶ οἱ ἀπόγονοί του δοῦλοι τους.
.             Καὶ πραγματικά, ἀπόγονοι τοῦ Ἰάφεθ οἱ Ἰαπετοί, ἦταν οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ρωμαῖοι, οἱ ὁποῖοι κατέκτησαν διαδοχικὰ τὴν Παλαιστίνη καὶ κατοίκησαν στοὺς οἴκους τοῦ Σήμ.
.             Αὐτὸ ἦταν τὸ πάθημα τοῦ Νῶε. Πάθημα πολὺ διδακτικό. Διότι φανερώνει ὅτι ἀκόμη καὶ ἕνας πολὺ ἐνάρετος ἄνθρωπος κινδυνεύει νὰ ἐκτραπεῖ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ ἐμεῖς, ποὺ ὑστεροῦμε πάρα πολὺ στὴν ἀρετὴ ὡς πρὸς τὸν Νῶε, ὅλοι κινδυνεύουμε. Κινδυνεύουμε σὲ κά­­ποια στιγμὴ ἀδυναμίας νὰ πέσουμε, νὰ παρασυρθοῦμε στὸ κακό.
.             Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ προσέχουμε. Μὴν ξεθαρρεύουμε, μὴν πειραματιζόμαστε μὲ τὴν ἁμαρτία. Μιὰ στιγμὴ συμβιβασμοῦ μπορεῖ νὰ μᾶς καταστρέψει αἰώνια. Μάλιστα σὲ τέτοιους κατακλυσμιαίους καιροὺς ποὺ ζοῦμε.
.             Νὰ προσέχουμε, νὰ προσευχόμαστε, νὰ ἀγωνιζόμαστε. Γιὰ νὰ μείνουμε ὄρθιοι καὶ νὰ πορευόμαστε ἀσυμβίβαστοι μὲ κάθε κακὸ πρὸς τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

 

 

Ο ΑΣΑΝΤ ΕΡΙΞΕ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ;

 Αν ο Άσαντ έριξε τα χημικά, τότε θα πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Αν όμως είναι προβοκάτσια, τότε το θέμα θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά, αν όχι να μας ανησυχήσει.

Αν  είναι προβοκάτσια, αυτό δείχνει ότι η διεθνής ελίτ δεν πρόκειται να επιτρέψει στο εθνικό κράτος της Συρίας να αντισταθεί στα σχέδια της για επέκταση της παγκοσμιοποίησης.
Τα ρωσικά συμφέροντα στην περιοχή είναι εκείνα που έχουν αποτρέψει, προς το παρόν, να μετατραπεί η Συρία σε Λιβύη της Μ. Ανατολής.
Δεν ξέρω αν η επίθεση των ΗΠΑ ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός ή είναι η απαρχή της διάλυσης της Συρίας. Στη δεύτερη περίπτωση, αυτό θα σημάνει ήττα για τη Ρωσία πλέον σε όλα τα μέτωπα και συρρίκνωση της απήχησής της μόνο μέσα στα σύνορά της.
Ήδη η φούσκα του παγκόσμιου χρέους είναι 325% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ήδη το παγκόσμιο οπλοστάσιο είναι υπερπλήρες και οι κατασκευαστές όπλων κινδυνεύουν με αναδουλειές. Οι δε τοπικοί πόλεμοι δεν λύνουν τα «προβλήματα». Ούτε αυτό του ξεφουσκώματος του παγκόσμιου χρέους, ούτε αυτό της επέκτασης της παγκοσμιοποίησης, ούτε της κατανάλωσης του διεθνούς οπλοστασίου.

Ίσως λοιπόν και να βρισκόμαστε στις παραμονές παγκόσμιων γεγονότων, για να μην πούμε παγκοσμίου πολέμου.

 

Μην κρίνεις …

Αποτέλεσμα εικόνας για κριση κατακριση

Ένας νεαρός άνδρας 24 χρονών κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τρένου φώναξε:

«Μπαμπά κοίτα, τα δέντρα πηγαίνουν προς τα πίσω!»…

Ο πατέρας του χαμογέλασε,

ενώ ένα ζευγάρι που καθόταν δίπλα τους έδειξε να αισθάνεται οίκτο για την παιδιάστικη συμπεριφορά του 24χρονου.

Ξαφνικά ο νεαρός αναφώνησε πάλι:

«Μπαμπά κοίτα, τα σύννεφα τρέχουν μαζί μας!»

Το ζευγάρι δεν μπόρεσε να αντισταθεί και είπε στον πατέρα:

«Γιατί δεν πηγαίνετε τον γιο σας σε έναν καλό γιατρό;»

Εκείνος χαμογέλασε και είπε:

«Αυτό έκανα και τώρα μόλις επιστρέφουμε από το νοσοκομείο.

O γιος μου ήταν τυφλός εκ γενετής, αλλά από σήμερα μπορεί να βλέπει»…

Κάθε άνθρωπος στον πλανήτη έχει τη δική του ιστορία.

Αν το σκεφτούμε όλοι μας αυτό πριν ασκήσουμε κριτική,

τότε ο κόσμος μας θα γίνει πολύ καλύτερος.

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία.​

 

Τι ρόλο παίζει η μετάνοια στην εκπλήρωση προφητειών και στις ημερομηνίες τους

Γιατί δεν επαληθεύονται οι ημερομηνίες στις προφητείες;
Ομιλία του ιεροκήρυκα Δημ.Παναγόπουλου.Προφητεία για την κατοχή των Τούρκων στην Κύπρο ,τι ρόλο παίζει η μετάνοια στην εκπλήρωση προφητειών και στις ημερομηνίες τους.
http://agiosgeorgiosavras.blogspot.gr/2017/04/blog-post_6.html
 

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΛΑΟΥΡΟΥΣ

«Αυτό πού πονάει είναι το Φως…Ας μας μισούνε για το Φως! Η Ανάσταση δεν αντέχεται…»

Φωτογραφία του Panteleimon Krouskos.
Αυτό πού τους πονάει είναι η Ανάσταση. 
Η αδιάκριτη σωτηρία ό λ ο υ του ανθρωπίνου γένους. 
Αυτό πού τους πονάει είναι πού πέθανε ο θάνατος.
Θανατοκεντρικοί μέχρι μεδούλι. 
Αν δεν δουν τον αδερφό τους τον άνθρωπο νεκρό για να ζήσουν εκείνοι, δεν κάνουν…
Είναι το φασιστικό ιδεολόγημα του ζωτικού χώρου των εκλεκτών ανθρώπων.
Είναι βέβαια και η χοιρινή ζωή.
Ο πλαγιαριστής Λιαντίνης λοιδωρούσε τα χριστιανικά μνήματα, πού έγραφαν: 
«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών». 
Θαύμαζε τους αρχαιοελληνικούς τάφους πού έγραφαν:
«Στάθι και οίκτειρον». 
Αυτοί θέλανε να σηκωθούν από τον τάφο για να ξανακυλιστούν στην γούρνα των πέντε αισθήσεων τους.
Αυτό πού πονάει είναι το Φως. 

Ας μας μισούνε για το Φως. 
Εδώ άλλους τους μισήσανε για υποδεέστερα πράγματα.
Αν και όσοι ασχολούνται με τον θάνατο και τον λατρεύουν είναι αγαπητοί από όλους. 
Η Ανάσταση δεν αντέχεται…

π.Panteleimon Krouskos