Ζωντανή ιστορία αληθινών Ορθόδοξων Χριστιανών…


Φωτογραφία του χρήστη Εκκωφαντική Σιωπή.
«Ο χειμώνας βαρύς. Το χιόνι πολύ, και το κρύο τσουχτερό. 
Τα περισσότερα σπίτια ήσαν παγωμένα από την έλλειψη φωτιάς – και αυτό το έζησα παιδί.
Στο σπίτι για το οποίο μιλάμε είχε πέσει μεγάλη αρρώστια. Αφενός μεν από δυσεντερία, αφετέρου δε από ελονοσία. Μικροί και μεγάλοι στρωματσάδα, οι μόνοι όρθιοι που είχαν μείνει ήταν ο παππούς και η γιαγιά.
Ένα πρωί λέγει ο παππούς:
– Θα πάω να φέρω ξύλα από το απέναντι δάσος.
– Που θα πας ευλογημένε, του λέει η γιαγιά, γέρος άνθρωπος; Το δάσος απέχει δύο ώρες, εσύ θα κάνεις τρείς. Και πόσα ξύλα μπορείς να φέρεις εσύ, γέρος άνθρωπος; Ύστερα θα σε πιάσουν και οι Βούλγαροι.. Πού πάς;
– Όχι, θα πάω.
Έκανε την προσευχή του, αφού την είχε κάνει και όλη τη νύχτα. Έκανε το σταυρό του, και ξεκίνησε.
Πέρασε το μεσημέρι, κόντευε έτσι απόγευμα, τρείς – τέσσερεις, και δεν είχε φανεί. Έβγαινε η γιαγιά κάθε τόσο και κοίταζε στο βάθος του χωραφόδρομου.
Σε λίγο περνάει ένας γείτονας φορτωμένος στην πλάτη με λίγα ξύλα.
– Έρχεται, της λέγει, ο μπάρμπα Μήτσος. Τον βοήθησε πολύ και ένας ξένος.
Τελικά βλέπει η γιαγιά τον παππού μαζί με τον ξένο, να σέρνουν με σχοινιά δυο μεγάλα δένδρα.
Πώς τα είχαν κόψει; Μάλλον ο ξένος θα τα΄κοψε.
Πλησίασαν, τα έβαλαν εκεί έξω από την αυλή, τους καλωσόρισε η γιαγιά και τους κάλεσε μέσα. Εκείνη θα έκοβε μερικά κλαδιά και θα άναβε την σόμπα, για να ζεσταθούν, και οι άρρωστοι, και ο ξένος, και ο κατάκοπος παππούς.
Μπήκε μέσα ο παππούς, έκατσε σε ένα σκαμνί και λέγει:
– Άντε βρε γυναίκα κάνε λίγο τσάι ζεστό και φέρε λίγο ψωμί.
-Περίμενε, του λέει, ώσπου να΄ρθει ο ξένος.
– Ποιος ξένος;
– Να, αυτός που έσερνε μαζί σου τα δένδρα.
– Κανένας ξένος δεν ήταν μαζί μου. Μόνος μου έσερνα τα δένδρα.
– Πώς δεν ήταν, του λέει. Αφού σε είδε ο γείτονας. Και μάλιστα να κόβει τα δένδρα. Να τα φορτώνεται μαζί σου, να τα σέρνετε μαζί. Μα σε είδα και γω. Και τον καλωσόρισα και έξω απ’ την αυλή.
– Τι λές βρέ γυναίκα. Μόνος μου ήμουνα.
Και στάθηκε για λίγο.
Ξαφνικά φωτίστηκε το πρόσωπό του και φωνάζει:
– Άγγελος θα ήταν γυναίκα! Άγγελος θα ήταν! Γι’ αυτό λοιπόν τόσο γρήγορα τα τελείωσα και τάσερνα λές και ήταν πούπουλα. 
Άγγελος θα ήταν! Δόξα Σοι ο Θεός! Δόξα Σοι ο Θεός! Δόξα Σοι ο Θεός! 
Έλα τώρα γυναίκα να κάνουμε και εκατό μετάνοιες για να ευχαριστήσουμε τον Θεόν.
Και εκατό μετάνοιες, για να πουν ευχαριστώ στο Θεό. Μάλιστα.
Αυτές είναι οι ζωντανές ιστορίες των αληθινών Ορθοδόξων Χριστιανών.»

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/2018/01/blog-post_68.html
 

Χειριστής γερανού απαρνήθηκε τα εγκόσμια και ζει πάνω από 20 χρόνια στην κορυφή ενός βράχου.

Στην κορυφή του βράχου Katskhi Pillar, 40 μέτρα πάνω από ένα μοναστήρι στην κεντρική Γεωργία, ζει απομονωμένος από το 1995, ο μοναχός Maxime Qavtaradze. Ο πρώην χειριστής γερανού, απαρνήθηκε τα εγκόσμια και ακολούθησε την ανάγκη του για επαφή με τον Θεό και την πίστη του. Το 1993 πήρε μοναστηριακούς όρκους και έζησε απομονωμένος σε μια σπηλιά. Δυο χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε στον πυλώνα Katskhi. Ένας πιστός, του εξασφάλισε χρήματα για να χτίσει την δική του εκκλησία στην κορυφή του βράχου, ενώ το Πατριαρχείο της Γεωργίας του παραχώρησε άμεσα την άδεια. Εξάλλου η παράδοση με τους λεγόμενους Στυλίτες ήταν παλαιή και γνωστή. Οι χριστιανοί ασκητές με προσευχές και νηστείες ασκήτευαν στην κορυφή των πυλώνων από τον 15 αιώνα καθώς η Γεωργία δοκιμαζόταν από εσωτερικές αναταραχές και εισβολές από την Οθωμανική Τουρκία.
«Μονό εδώ μπορώ να ακούσω τον Θεό, στην απόλυτη ησυχία» εξομολογείται ο μοναχός Μαξίμ Πολλοί είναι οι πιστοί που φτάνουν στο σημείο για να ενισχύσουν είτε οικονομικά, είτε με παραχώρηση οικοδομικών υλικών σε μια προσπάθεια τελειοποίησης του ναού. Από το έδαφος μέχρι την κορυφή υπάρχει μια σιδερένια σκάλα, που εξυπηρετεί στην ανάβαση. Τα βαριά υλικά αλλά και τις προμήθειες τα ανεβάζουν οι πιστοί με ειδικό μηχανισμό με σχοινιά. Ο ίδιος κατεβαίνει μόνο δυο φορές την εβδομάδα για να προσευχηθεί στο μοναστήρι στους πρόποδες του βράχου.
Σπανίως επιτρέπει την είσοδο σε πιστούς, ενώ τηρεί το άβατο για τις γυναίκες. Τα κριτήρια για να επιτρέψει την είσοδο είναι αυστηρά. Πρέπει να πειστεί ότι η δύσκολη ανάβαση που διαρκεί τουλάχιστον 20 λεπτά, έγινε με καθαρά θρησκευτικούς σκοπούς και όχι για την λήψη ενός φωτογραφικού στιγμιότυπου. Σπάνια εξαίρεση αποτέλεσε ο φωτογράφος Amos Chapple, που του ζήτησε άδεια για να φωτογραφήσει το κατανυκτικό τοπίο αλλά και τον ίδιο. Το «αντάλλαγμα» ήταν 4 ημέρες διαμονής με 7 ώρες προσευχή καθημερινά. Κάτι που ο φωτογράφος δέχτηκε.
Παρακολουθείστε το αφιέρωμα του BBC μοναχό Mαξίμ:…
 

Πρώην μάγος αποκαλύπτει: Τα Θεοφάνεια λύνονται όλα τα μάγια!

Πρώην μάγος αποκαλύπτει: «Τα Θεοφάνεια λύνονται όλα τα μάγια και για 40 ημέρες όλοι οι μάγοι είχαμε φοβερούς πονοκεφάλους»!
Πρώην μετανοημένος μάγος αποκαλύπτει: «Την ημέρα της εορτής των Θεοφανείων και 40 ημέρες μετά, λόγω του μεγάλου γεγονότος της Βαπτίσεως του Ιησού Χριστού και του αγιασμού των υδάτων, όλοι οι μάγοι είχαμε φοβερούς πονοκέφαλους και μια κατάσταση τρέλας! Αυτό κρατούσε για 40 ημέρες μετά τα Θεοφάνεια! Λύνονται δηλαδή όλα τα μάγια από την ημέρα των Θεοφανείων, σαν ένδειξη δώρου του Θεού για τον Υιό Του που Βαπτίζεται προς τους Ορθοδόξους. Και τότε όλοι οι μάγοι ομολογούσαμε ότι πράγματι μόνο ο Χριστός και η Εκκλησία έχουν την δύναμη!»


 

Ανθρώπων Πράξεις Ανιδιοτελείς

Στην τέταρτη εκπομπή «Ανθρώπων Πράξεις» της ΕΤ3 συναντάμε τον Βασίλη Τερζάκη έναν νεαρό αστυνομικό ο οποίος περιπολώντας στη γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα στην Αθήνα, άκουσε το συγκεντρωμένο πλήθος να φωνάζει ότι μέσα σ’ ένα φλεγόμενο δια-μέρισμα βρίσκονται εγκλωβισμένα μικρά παιδιά.

Μαθαίνουμε για το έργο της Φιλόπτωχου Αδελφότητας Κυριών Θεσσαλονίκης, η οποία ιδρύθηκε πριν από 145 χρόνια και από τότε δεν έχει σταματήσει να προσφέρει καλύπτοντας ένα μεγάλο φάσμα αναγκών.

Γνωρίζουμε το έργο της Αντηρίδας, της εθελοντικής οργάνωσης, που λειτουργεί εδώ και 6 χρόνια στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου και βοηθά ασθενείς και εργαζόμενους χωρίς να εμπλέκεται στο έργο του προσωπικού.

Παραγωγή: ERT3
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Γλυνίδης
Παρουσίαση: Μαρία Ζερβοχωρίτου, Δέσποινα Κρητικού, Βαρβάρα Καζαντζίδου

Δείτε την εξαιρετική αυτή εκπομπή εδώ:

Αν το ανωτέρω ενσωματωμένο βίντεο δεν λειτουργεί σωστά, μπορείτε να δείτε όλη την εκπομπή στην WebTV της ΕΡΤ.

 

 ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΑΘΗΝΑ! 

 Ευχαριστούμε που μας φιλοξενείς τόσα χρόνια και μας κάνεις μετόχους της Ζωής των Αγίων σου! 

Αθήνα του Αγίου Νεκταρίου!

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος νεκταριος

      Eκεί στο Αρεταίειο είναι ακόμα το κρεββάτι που άφησε η Αγιασμένη ψυχή του Αγίου Νεκταρίου το πονεμένο σώμα για να ανέβει στον Βασιλέα των Ουρανών!

      Εκεί κάπου στο Κουκάκι ήταν το φτωχικό σπίτι που έμενε κυνηγημένος από τους συκοφάντες, μη έχοντας να πληρώσει το νοίκι.

      Εκεί τον είδε η αγανακτισμένη απλήρωτη σπιτονοικοκυρά όταν άνοιξε απότομα το δωμάτιό  του, και έκπληκτη τον είδε αρπαγμένο στην προσευχή διάπυρο,  με σηκωμένα τα χέρια στον Θεό! Συνέχεια ανάγνωσης

 

Οι «τελειωμένοι» θα μας σπρώξουν στον Παράδεισο …

Οι άνθρωποι του περιθωρίου και οι ''τελειωμένοι''θα μας σπρώξουν στον Παράδεισο!

Περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης απόγευμα προς βράδυ, όταν ένας τοξικομανής με πλησίασε.
Δε μου ζήτησε λεφτά, αλλά με ρώτησε αν μπορούσα να του αγοράσω μια ρόκα (καλαμπόκι) που έψηνε κάποιος πιο κάτω σε ένα μικρό πάγκο που είχε στήσει.
Τον ρώτησα αν ήθελε και κάτι άλλο. Μου είπε ότι ήθελε να πάω να του την αγοράσω εγώ επειδή χρωστούσε στον καλαμποκιά και ίσως να μη του έδινε! Πήγα και αφού του την έφερα, με ρώτησε αν μπορώ να κάτσω λίγο μαζί του η αν ντρέπομαι! Του απάντησα ότι θα ντραπώ, αν δεν κάτσω.
Τότε μου είπε το εξής εκπληκτικό!
»Φίλε, μακριά από το Χριστό έτσι καταντάς!!! Όμως προσπαθώ εδώ και καιρό να κόψω τα ναρκωτικά για να μην Τον στεναχωρώ!!! Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά επειδή μάλλον δε θα ζήσω πολύ, θέλω όταν θα πάω μπροστά Του να έχω να του δείξω τον αγώνα μου μήπως και με λυπηθεί!»
Ήμασταν κάπου κοντά στο ύψος του Ι. Ναού Κυρίλλου και Μεθοδίου.
Μου λέει…….. πάω κάθε πρωί απέναντι και με κοιτούν όλοι καλά καλά επειδή νομίζουν ότι θέλω λεφτά. Όμως εγώ πηγαίνω μπροστά στην εικόνα για να ζητήσω βοήθεια να κόψω τα ναρκωτικά. Δεν ανάβω κερί επειδή δεν έχω λεφτά να πάρω!!!!! (ΦΙΛΟΤΙΜΟ). Και κάθε βράδυ πάλι πηγαίνω και λέω………..δεν τα κατάφερα συγγνώμη! Ή λέω …….σήμερα κάπως το πάλεψα, ευχαριστώ!!!
Έζησα στα λόγια αυτού του ανθρώπου στιγμές από τα συναξάρια!!!
Του έδωσα κάτι λεφτά και του είπα από αύριο να πηγαίνει στην εκκλησία και να παίρνει κερί αλλά να προσεύχεται και για τη δικιά μου ψυχή. Με διαβεβαίωσε ότι τα λεφτά δε θα τα χαλάσει και ότι θα τα δώσει όλα μαζεμένα εκεί για να μην μπαίνει στον πειρασμό και τα ξοδέψει, και κάθε μέρα θα παίρνει 2 κεριά.
Του λέω με λένε Νίκο. Μου είπε ότι δεν είναι δύσκολο να με θυμάται αφού κανείς δεν κάθεται μαζί του και έτσι δεν έχει φίλους και γνωστούς.
Δε ρώτησα πολλά γι αυτόν. Δεν ήθελα να νιώσει ότι παραβιάζω την παράξενη ζωή του με την αδιακρισία μου. Την ώρα που έφευγα, μου είπε ότι χάρηκε που έκατσα μαζί του και ότι του έκανε καλό η παρέα.
Ευχαριστώ για όλα παράξενε φίλε.
https://amfoterodexios.blogspot.gr/
 

Θεοφάνεια είναι…

Αποτέλεσμα εικόνας για θεοφανεια ειναι
Θεοφάνεια είναι …
Ποταμός Αγάπης να ξεπλένει την ψυχή σου.
Να ευφραίνεσαι μυστικά την προσκύνηση της Αγίας Τριάδος.
Να αγιάζεις τα μάτια της καρδιάς σου με δάκρυα συντριβής.
Να βαφτίζεις τα πάθη σου στον Ιορδάνη της μετάνοιας.
Να λιώνεις τις αμαρτίες σου στη φλόγα της Αγάπης Του.
Να φωτίζεις τις αρετές σου στον λύχνο του Πνεύματος.
Να λυγίζεις γόνυ καρδίας ταπεινό μπρος στη Θεία Αποκάλυψη μέσα σου.
Να καθαρίζεις την υπερηφάνεια των λογισμών σου σε λουτρό αγιασμένων υδάτων.
Να βλέπεις τους αδελφούς σου αγνούς, εν είδει περιστεράς.
Να ενώνεσαι, να βυθίζεσαι και να χάνεσαι σαν περιστέρι μέσα σε αγγελική ψυχή.
Κι αν δώσει ο Θεός, η φανέρωση της Αγίας Τριάδος να αγγίξει την καρδιά σου.
Να τη νιώθεις να πάλλεται αλαφιασμένη από κατάνυξη και γλυκύτητα,
σαν τη νύμφη που περιμένει να συναντήσει τον αγαπημένο της νυμφίο.
Με βία και λαχτάρα, σαν να μην χωρά το στήθος το περίσσευμα της Θείας Αγάπης.
Πυρ καταναλίσκον, ευφροσύνη άρρητος, αναβάπτιση σε νάματα, Ιορδάνεια νάματα.
Άγια Θεοφάνεια είναι να γεύεσαι το μυστήριο της Θείας
Φανέρωσης αλλοιωμένος, συντετριμμένος, κεκαθαρμένος, ταπεινός.
Όλος φως, όλος Αγάπη, όλος ευλογία, όλος Χάρη βαθιά στην καρδιά.
Ουράνιος Άνθρωπος, επίγειος άγγελος.
Τα Θεοφάνεια είναι ουράνιος έρως.
Κύριε, δόξα σοι!
Και δος μου ταπείνωση να αντέξω την «επίθεση» της Αγάπης σου».
————————————————————————–
Ανωνύμου μοναχής

 

 

Σώπα μη μιλάς

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ… σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Κι αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρείς το μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε «σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτηκαμε πολλοί,
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’ την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λές «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμησεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψιθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λεει:

Mίλα!
—Aziz Nesin, Σώπα μη μιλάς!
[20 Δεκεμβρίου 1915 – 6 Ιουλίου 1995]
Το ποίημα του Τούρκου Αζίζ Νεσίν – Σώπα μη μιλάς ,απαγγέλει με την υπέροχη φωνή της ,η Μαριέτα Ριάλδη

 

«Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον …

Αποτέλεσμα εικόνας για προνοια θεου

 

Ἕνας χριστιανὸς βασανιζόταν συχνὰ ἀπὸ διάφορες μελλοντικὲς ὑποθέσεις. Ἀνησυχία του, τὸ τί θὰ γίνει αὔριο, τί θὰ γίνει μεθαύριο, τί μᾶς περιμένει τὴνἑπομένη ἑβδομάδα. Ὅλη αὐτὴἡ φροντίδα ἔπνιγε τὴν ψυχή του, πράγμα ποὺ τὸν ἔκανε πολὺ δυστυχῆ. 

Μιὰ νύχτα, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶδε ἕνα ὄνειρο. Περπατοῦσε σ’ ἕνα μακρινὸ δρόμο φορτωμένος μὲἕνα σακκὶ στὴν πλάτη. Τὸ φορτίο του ἦταν βαρὺ καὶκάπου στάθηκε νὰ ξαποστάσει. Μὰ ὅταν θέλησε νὰ σηκωθεῖ γιὰ νὰ συνεχίσει τὸ ταξίδι του, ἀντιλήφθηκε πὼς ἦταν ἀδύνατο νὰ σηκώσει τὸ σακκίδιό του.Ἄνοιξε τότε νὰ δεῖ τί ἔχει μέσα. Καὶ τί βλέπει! Μικρὰ-μικρὰ δέματα. Τὸ ἕνα ἔγραφε ἀπ’ ἔξω: «αὐτὸ γιὰ αὔριο». Ἕνα ἄλλο ἔγραφε: «αὐτὸ γιὰ μεθαύριο». Τὸ τρίτο ἔγραφε: «αὐτὸ γιὰ σήμερα». Αὐτὸ ἦταν ἀνάλαφρο. Τὸ σήκωσε μὲ χαρὰ καὶ συνεχίζοντας τὸταξίδι του ξύπνησε.
Τὸ ὄνειρο αὐτὸἐκφράζει μιὰ τραγικὴ πραγματικότητα. 
Ἡ μέριμνα γιὰ τὸ αὔριο, γιὰ τὸμεθαύριο, γιὰ τὸμετὰ ἀπὸ μία ἑβδομάδα, γιὰ τὸ μετὰ ἀπὸ ἕνα μήνα καὶ ἕνα χρόνο, γεμίζει τὶς ψυχές μας μὲ ἄγχος καὶ ἀνησυχίες, ποὺ μᾶς ἀφαιροῦν τὴν γαλήνη καὶ μᾶς κάνουν τὸ βάρος τῆς ζωῆς δυσβάστακτο. Γιὰ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ὁ Κύριός μας ἀπ’ αὐτὲς τὶς ἐναγώνιες στιγμὲς εἶπε ἐκεῖνα τ ἀθάνατα λόγια. 

«Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον, 
ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς, 
ἀρκετὸν τῇἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς» 
(Ματθ. 6,34)

 

Θέλεις νὰ γίνεις Δεσπότης;

-ΓΕΡΟΝΤΑ  κενώθηκε ἡ τάδε Μητρόπολη!

-Τί λές; δὲν τὸ ’ξερα.

-Γνωρίζετε μήπως ποιὸν θὰ ἐκλέξουν τώρα;

-Λὲς νὰ μὴν βροῦνε;

-Γιατί δὲν γίνεσθε ἐσεῖς Δεσπότης μὲ τὰ τόσα χαρίσματα πού ἔχετε; Ἔχει νὰ ὠφεληθεῖ κατὰ πολλὰ ἡ Ἐκκλησία!

-Καὶ τὰ δικά μου τὰ μοῦτρα καὶ «χαρίσματα» ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ὠφελήσει τὴν Ἐκκλησία Του;

-Μὰ γιατί;

-Μὰ νὰ ἀφήσω τὸ κελάκι μου, τὴν γαλήνη μου, τὴν προσευχὴ μου καὶ νὰ τρέχω νὰ…

διορίζω νεωκόρους;

Ἄλλωστε πόσοι κυνηγοῦν τοῦτο τὸ ἀξίωμα; Ἑκατοντάδες! γιὰ νὰ μὴν πῶ χιλιάδες. Πόσοι ὅμως εἶναι ἐρωτευμένοι μὲ τὴν γλυκιὰ ἀφάνεια καὶ τὴν ταπείνωση. Πολλοὶ ἐλάχιστοι. Ἒμμ ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι μὲ τοὺς λίγους καὶ τοὺς σπάνιους.

Ἄλλωστε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία μου πλάϊ αἰσθάνομαι γεμάτος, ἔχω χαρά, δὲν μοῦ λείπει καὶ  τίποτα γιὰ νὰ τὸ ζητήσω ἀλλοῦ.

Ἂς προσέξουμε λοιπὸν αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία δηλαδὴ τὴν ἀξία καὶ ὄχι τὰ ἀξιώματα.Τὴν ἀρχὴ τῆς μετανοίας καὶ ὄχι τὶς ἀνθρώπινες ἀρχές.

πατὴρ Διονύσιος Ταμπάκης

orthodoxia-ellhnismos