Οι δύο καλόγεροι (διδακτική ιστορία)

Αποτέλεσμα εικόνας για δυο καλογεροι
Δυο καλόγεροι που πήγαιναν σε προσκύνημα , έφτασαν στο πέρασμα ενός ποταμού. Εκεί είδαν μια πολύ όμορφη κοπέλα , που αναρωτιόταν τι να κάμει , μιας που το ποτάμι ήταν βαθύ και δεν μπορούσε να το περάσει.  Χωρίς πολλά πολλά , ο ένας από τους δύο καλόγερους , την πήρε στην πλάτη του και την πέρασε στην άλλη όχθη , όπου την άφησε στην στεριά στις όχθες του ποταμού . Ύστερα οι καλόγεροι συνέχισαν το δρόμο τους .
Ο άλλος καλόγερος όμως , μετά από μια ώρα άρχισε να γκρινιάζει: » Ασφαλώς δεν ήταν σωστό ν΄ αγγίξεις τη γυναίκα . Είναι αντίθετο προς τις εντολές Του Θεού να έρχεσαι σε στενή επαφή με γυναίκες . Πώς μπορείς να κάνεις κάτι που είναι αντίθετο με τους κανόνες των μοναχών ; » Ο καλόγερος που κουβάλησε τη γυναίκα , προχωρούσε σιωπηλός .
Κάποια στιγμή όμως είπε : » Eγώ κουβάλησα τη γυναίκα και την άφησα στην όχθη του ποταμού πριν από μια ώρα ! Για μένα τέλειωσε εκείνο το γεγονός … εσύ γιατί την κουβαλάς ακόμη ; » …
 

Σημεία των έσχατων καιρών

  (Π. Σεραφείμ Ρόουζ)

Ο π. Σεραφείµ, στην τελευταία διάλεξή του, «Βιώνοντας την Ορθόδοξη παγκόσμια
άποψη», που έδωσε στο Θερινό Προσκύνημα το 1982, µόνο τρεις εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, μίλησε πάλι για τα σημεία του τέλους του κόσμου:
~ «Η ανωμαλία του κόσμου. Ποτέ δεν έχουν γίνει βεβαίως αποδεκτές τέτοιες παράξενες και αφύσικες εκδηλώσεις και συμπεριφορές όπως στις ημέρες µας. Εξετάστε µόνο τον κόσμο γύρω σας: τι υπάρχει στις εφημερίδες, ποιο είδος κινηματογράφου παίζεται, τι δείχνει η τηλεόραση, τι σκέφτονται οι άνθρωποι ότι είναι ενδιαφέρον και με τι
διασκεδάζουν, με τι γελούν: είναι τελείως αλλόκοτο. Και υπάρχουν άνθρωποι που
σκόπιμα προάγουν κάτι τέτοιο, φυσικά για οικονομικό τους όφελος, και επειδή αυτό είναι
µόδα, επειδή υπάρχει ένας διεστραµµένος πόθος για αυτού του είδους τα
πράγματα.
~ Οι πόλεμοι και οι φήμες για πολέμους, ο καθένας τους όλο και πιο ψυχρός και
ανελέητος από όσους έχουν προηγηθεί, και όλα αυτά να επισκιάζονται από την απειλή
του αδιανόητου παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, ο οποίος θα µπορούσε να αρχίσει από
µακριά με την αφή ενός κουμπιού.
~ Η αυξανόμενη συγκέντρωση πληροφοριών και ο έλεγχος του ατόμου…
~ Εκ νέου, ο πολλαπλασιασµός ψευδών Χριστών και ψευδών Αντιχρίστων.
~ Η αληθινά παράξενη ανταπόκριση στη νέα ταινία που ο καθένας στην Αμερική µιλά για
αυτήν και τη βλέπει: τον Ε. Τ. που κυριολεκτικά έχει αναγκάσει εκατοµµύρια, φαινομενικά κανονικούς, ανθρώπους να εκφράσουν τη στοργή και την αγάπη τους για τον ήρωα, ένα “λυτρωτή” από το διάστημα, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ένας δαίμονας – µία προφανής προετοιμασία για τη λατρεία του επερχόμενου Αντιχρίστου.
Θα µπορούσα να συνεχίσω με λεπτομέρειες σαν κι αυτήν αλλά ο σκοπός µου δεν
είναι να σας φοβίσω, αλλά να σας ενημερώσω για αυτό που συμβαίνει γύρω µας. Είναι
πράγματι πιο αργά από ότι σκεφτόμαστε: η Αποκάλυψη είναι τώρα! Και πόσο τραγικό
είναι να βλέπεις Χριστιανούς, και προπάντων Ορθόδοξους νέους, με αυτή την ανυπολόγιστη τραγωδία να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους, να σκέφτονται ότι µπορούν να συνεχίσουν ότι λογίζεται σαν “κανονική ζωή” σε αυτά τα φοβερά χρόνια, συµµετέχοντας πλήρως στις ιδιοτροπίες αυτής της ανόητης, αυτό-λατρευόµενης γενιάς, τελείως απληροφόρητης ότι ο παράδεισος των ανοήτων που ζούμε είναι έτοιμος να συντριβεί, (γενιάς) απολύτως απροετοίμαστης για την απελπιστική εποχή που βρίσκεται ακριβώς µπροστά µας. Δεν υπάρχει πλέον ούτε ένα ερώτημα, να είσαι “καλός” ή ένας “φτωχός” Ορθόδοξος Χριστιανός. Η ερώτηση τώρα είναι: «η πίστη µας θα ζήσει παρ’ όλα αυτά»;
από το βιβλίο: «Π. Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τόμος Γ», (Μυριόβιβλος, Α έκδοση).

 

 

Παράδειγμα δεν ειναι η «τελειότητα»…..

Η γλώσσα των χριστιανών είναι το παράδειγμα. Όσα κηρύγματα κι αν κάνουμε δεν έχουμε τίποτα να πούμε εάν ο τρόπος που ζούμε είναι ψεύτικος. Δηλαδή ξενιτεμένος απο το βίωμα μας. Όμως ας προσέξουμε,γιατί εδώ είναι που εισέρχεται ο ευσεβισμός και ηθικισμός της τελειομανίας και ενοχοποίησης. Το οτι διδάσκουμε με το παράδειγμα μας, δεν σημαίνει οτι διδάσκουμε με την τελειότητα μας. Παράδειγμα σημαίνει είμαι αληθινός σε οτι κάνω. Και στην αρετή και στην αμαρτία μου, και στην νίκη και στην ήττα μου. Παράδειγμα δεν ειναι μόνο τα κατορθώματα μας, αλλα και η συντριβή μας, η ταπείνωση και παραδοχή, η ελπίδα, η αναγνώριση της ρακένδυτης φύσης μας. Δεν διδάσκει μόνο η «αρετή» αλλά και η συντριβή.

Τα παιδιά μας, οι συνάνθρωποι μας, δεν θα μας κατηγορήσουν επειδή είμασταν αδύναμοι και ειλικρινείς στα λάθη μας, αλλά γιατί υποδυόμαστε τον ρόλο του «τέλειου» και «άψογου», επικριτή των πάντων, ενώ στην πραγματικότητα είχαμε τα μαύρα μας τα χάλια. Γιατί παράδειγμα δεν είναι η τελειότητα, αλλά η αληθινότητα μας…. 
 

Από τη Σχολή της Χάλκης βγήκαν οι μεγαλύτεροι οικουμενιστές… Δώρο Θεού είναι που δεν ανοίγει.

~ Καταλαβαίνεις γιατί τα παθαίνουμε όλα αυτά, που μας πληγώνουνε; Γιατί αρχίσαμε πάλι να ενδίδουμε…

Φωτογραφία του Manolis Prasinos.
Ο μητροπολίτης Ελπιδοφόρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου συνοδεύει παπικό καρδινάλιο στα άγια των αγίων και του επιτρέπει να προσκυνήσει την αγία τράπεζα αναγνωρίζοντας του ιερωσύνη..
Στην θεολογική σχολή της Χάλκης…
Γι΄αυτό δεν επιτρέπει ο Θεός να ανοίξει ξανά…
Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα εκπαιδευτήριο οικουμενιστών που θα διώκουν απηνώς τους Παπουλάκους της Ορθοδοξίας…
https://amfoterodexios.blogspot.gr/
 

Ξεθωριάσαμε;

«Θα περιμένουν μια γενιά να ξεθωριάσει το ενδιαφέρον των Ελλήνων για το Μακεδονικό…»

1992…ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ.-

1992, μετά το συλλαλητήριο.
Σχετική εικόνα

ΝΙΚ. ΜΑΡΤΗΣ τ. υπουργός:

«Ξέρεις τι μου είπε ο Γέροντας Παίσιος;
«το έβαλαν οι σκοπιανοί τώρα το θέμα των διαπραγματεύσεων για το όνομα για να δουν αντιδράσεις» 
«τώρα που τις είδαν θα περιμένουν μια γενιά ώστε να ξεθωριάσει το ενδιαφέρον των Ελλήνων για το Μακεδονικό για να έρθουν δριμύτεροι, αλλά και πάλι δεν θα πετύχουν…»

Σχετική εικόνα
Ενθυμούμενος τα παραπάνω αυτές τις μέρες κάνω προσθαφαιρέσεις.
1992- 2018 είναι κάπου 25- 26 χρόνια.
Μια «γενιά» είναι…


https://amfoterodexios.blogspot.gr/2018/01/blog-post_97.html
 

«Μην γκρινιάζετε, ζήστε» -27χρονη Αυστραλή που πέθανε από καρκίνο έγραψε έναν ύμνο στη ζωή

Η Χόλι Μπάτσερ πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2018, σε ηλικία 27 ετών. Είχε προσβληθεί από ανίατη μορφή καρκίνου και πριν πεθάνει ανέβασε μια ανοιχτή επιστολή στο Facebook.

Το συγκλονιστικό μήνυμά της κάνει τον γύρο του κόσμου και δίνει συμβουλές σε όσους έχουν ακόμη όλη τη ζωή μπροστά τους.

Το γράμμα της ανέβηκε στο Facebook στις 3 Ιανουαρίου 2018 και είναι ένας ύμνος στη ζωή. Ηταν μια νέα κοπέλα αποφασισμένη να γευτεί την ύπαρξή της ως την τελευταία της αναπνοή. Οι λέξεις της συγκλονίζουν και βρίσκουν απήχηση στον καθένα από εμάς:

«Μια μικρή συμβουλή ζωής από τη Χολ:

Είναι ένα παράξενο πράγμα να συνειδητοποιήσεις και να αποδεχθείς τον θάνατό σου στα 26 σου. Είναι απλά ένα από τα πράγματα που θα προτιμούσατε να μην ξέρετε. Οι μέρες περνούν και φαντάζεστε ότι θα συνεχίζουν να έρχονται. Ωσπου το αναπόφευκτο φτάνει. Πάντα φαντάστηκα τον εαυτό μου να γερνάει, να έχω ρυτίδες και γκρίζα μαλλιά, προφανώς εξαιτίας της υπέροχης οικογένειάς μου (με πολλά μικρά παιδιά). Το ποθώ τόσο πολύ που με κάνει να πονάω.

Αυτό είναι το θέμα με τη ζωή. Είναι εύθραυστη, πολύτιμη και απρόβλεπτη και κάθε μέρα είναι ένα δώρο, όχι ένα κεκτημένο δικαίωμα. Τώρα είμαι 27 ετών. Δεν θέλω να πεθάνω. Αγαπώ τη ζωή μου. Είμαι ευτυχισμένη… Πρέπει να το πω στους δικούς μου. Αλλά δεν το ελέγχω.

Δεν ξεκίνησα να γράψω αυτό «το σημείωμα πριν πεθάνω» για να σας φοβίσω με τον θάνατο -μου αρέσει το γεγονός ότι αγνοούμε οι περισσότεροι ότι είναι αναπόφευκτος. Αλλά θέλω να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα το οποίο χρησιμοποιείται ως ταμπού ως να μην συμβαίνει ποτέ σε κανέναν από εμάς… Ηταν λίγο δύσκολο. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Εδώ εμένα o Θεός με πήρε απ’ το Πεδίο του Άρεως με τη σύριγγα στο χέρι και μ’ έκανε καλόγερο…»

Ταξίδευε στον αληθινό Θεό! Πες και στους χριστιανούς να ταξιδεύουν!»

Προσκυνητής

Μίλησα χθες μ’ ένα φίλο που ΄ναι μοναχός και πριν απ’ αυτό ως λαϊκός ήταν χρήστης ναρκωτικών. Πήγε απεξάρτηση κι έπειτα έβαλε το σχήμα. Τις μεγάλες μέρες κοιτάω να τα λέμε γιατί όλο και κάτι φωτισμένο έχει να πει. Εχθές βέβαια, ομολογώ, ότι τονε πήρα τηλέφωνο περισσότερο για να διαμαρτυρηθώ – σε σχέση με την αρνητική στάση που συνάντησα από πολλούς ανθρώπους όταν έβλεπαν τούτες τις ημέρες τον παπά με την αγιαστούρα- παρά για να τον ακούσω. Όπως και να ‘χει, με άκουγε με πολύ υπομονή χωρίς ν’ ακούω κάποια αντίδραση στο τηλέφωνο.
Τελειώνοντας το σχεδόν λογύδριο που θα μπορούσε να έχει τίτλο «πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο» με τη δόση υπερβολής -που χαρακτηρίζει πάντοτε τους ανθρώπους της πόλης- εκείνος, σε αντίθεση μ’ εμένα -που ‘ναι άνθρωπος του βουνού και της ησυχίας- δεν άντεξε και με διέκοψε: Συνέχεια ανάγνωσης

 

40 χρόνια με μεσογειακή αναιμία και 40 χρόνια δοξολογίας!

Σαράντα χρόνια με μεσογειακή αναιμία και σαράντα χρόνια δοξολογίας!

Αν Το Έμβρυο Είχε Επιλογή;
Στο κρεβάτι της ΜΕΘ εδώ και λίγες μέρες νοσηλεύεται ένας ασθενής με βαριά λοίμωξη του αναπνευστικού, που χρειάστηκε σε κάποια φάση της να αντιμετωπιστεί με διασωλήνωση και μηχανικό αερισμό του πάσχοντα. Ο ασθενής, γύρω στα σαράντα με ιστορικό μεσογειακής αναιμίας, που χρειάζεται κάθε περίπου τριάντα ημέρες μετάγγιση αίματος.
Η μεσογειακή αναιμία είναι μια γενετική νόσος, που οφείλεται στην αδυναμία παραγωγής αλυσίδων β, απαραίτητων για την κατασκευή της αιμοσφαιρίνης που μεταφέρει το οξυγόνο στον οργανισμό, λόγω ελαττωματικών γονιδίων κληρονομημένων και από τους δύο γονείς.
Τα παιδιά που γεννιούνται με τη νόσο αυτή χρειάζεται, αφού δεν μπορούν τα ίδια να παράγουν φυσιολογική αιμοσφαιρίνη, να την παίρνουν μέσω μεταγγίσεων ανάλογα με τη βαρύτητα του προβλήματος περίπου κάθε μήνα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή με τις μεταγγίσεις αυξάνεται ο σίδηρος του οργανισμού και κινδυνεύει να καταστρέψει τα διάφορα όργανα εναποτιθέμενος σε αυτά, σε καθημερινή βάση σχεδόν, πρέπει να γίνεται η λεγόμενη αποσιδήρωση μέσω υποδόριας έγχυσης κάποιας σιδηροδεσμευτικής ουσίας. Αν όλα γίνουν σωστά, τα παιδιά αυτά έχουν ένα φυσιολογικό προσδόκιμο επιβίωσης, αν και είναι πιο ευαίσθητα σε λοιμώξεις και άλλες εξωτερικές επιδράσεις.
Ο συγκεκριμένος λοιπόν ασθενής, στο πλαίσιο αυτής της ευαισθησίας του οργανισμού του, προσβλήθηκε από κάποιον ιό και χρειάστηκε η νοσηλεία του στη ΜΕΘ για να τον ξεπεράσει. Ήταν όμως ήδη πολύ καλά και ετοιμαζόταν η έξοδός του, που σε λίγες ημέρες θα τον οδηγούσε και πάλι πίσω στις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Εκείνο που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σε όλο το προσωπικό της ΜΕΘ ήταν το πόσο συνειδητά συνεργάστικε κατά τη διάρκεια δύσκολων φάσεων της νοσηλείας του και πόσο πολύ πάλεψε για την αποκατάσταση της υγείας του και τη ζωή του.
Τέτοια ήταν η εντύπωση που είχε προκληθεί, ώστε ο ιατρός της ΜΕΘ και με το θάρρος του κοινού αγώνα που τόσες μέρες έδιναν, τον ρώτησε: «Δε σου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψεις τον αγώνα; Δεν κουράστηκες τόσα χρόνια με τον τρόπο που ζεις και τους περιορισμούς της ασθένειάς σου;». Η απάντηση ήρθε άμεση και χωρίς δεύτερη σκέψη, έτσι ώστε φάνηκε ότι δεν ήταν παρόρμηση της στιγμής αλλά ώριμη σκέψη ετών:
«Ούτε μια στιγμή δε σκέφτηκα ότι θα ήταν προτιμότερο να πεθάνω. Και ξέρεις γιατί; Γιατί είμαι ευτυχισμένος που ζω. Και θεωρώ ότι το πρόβλημα της υγείας μου έχει συμβάλει στο να ωριμάσω νωρίτερα και να δω τη ζωή με πιο ουσιαστική ματιά. Από μικρός έμαθα να εκτιμώ την αξία της ζωής, βίωσα έμπρακτα την αγάπη και τη στοργή της οικογένειάς μου, έβαλα στόχους στη ζωή που δεν αφορούσαν το άτομό μου αλλά το κοινωνικό σύνολο.
Η ασθένειά μου με έκανε να δω με θετική ματιά τον κόσμο και να θελήσω να συμβάλω κι εγώ στο να γίνει καλύτερος, θέλησα να γίνω δάσκαλος για να βοηθώ τα παιδιά στη ζωή τους. Έμαθα όντας ‘διαφορετικός’ να σέβομαι τη διαφορετικότητα και να αντιμετωπίζω τους άλλους όπως ήθελα να με αντιμετωπίζουν κι εκείνοι. Θα σου φανεί πολύ παράξενο, αλλά αντιμετωπίζοντας συχνά τον κίνδυνο του θανάτου, έμαθα να εκτιμώ τη ζωή. Έμαθα να ευχαριστώ τον Θεό γιατί επέτρεψε τη δοκιμασία που με έκανε καλύτερο».
Ο γιατρός απομακρύνθηκε βιαστικά για να μη δει ο ασθενής δύο δάκρυα στα μάτια του.
Αυτός είναι ένας ακόμη άνθρωπος που η φυσική επιλογή θα τον είχε οδηγήσει μετά από προγεννητικό έλεγχο στα σκουπίδια κάποιας κλινικής. Έχει συμβεί πολλές φορές καλοπροαίρετα πρόσωπα και μάλιστα σχετιζόμενα με τον Θεό να επιμένουν ότι είναι καλό να μη γεννιούνται παιδιά με προβλήματα υγείας και ότι είναι θεάρεστη κίνηση να τα απαλλάσσουμε από τον πόνο που θα τα συνοδεύει μια ολόκληρη ζωή.
Είναι η κλασική κοσμική αντίληψη ότι ο πόνος είναι κάτι κακό, η θυσία ανεπιθύμητη και πρέπει να αποφεύγεται με κάθε τρόπο. Είναι η λογική της αποφυγής του Σταυρού, που όμως, σύμφωνα με τον Κύριο, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωτηρία.
(Νικόλαος Κ. Παναγιωτόπουλος, 20 χρόνια στην Εντατική, Νέα Σμύρνη 2017, σελ. 93-95)
http://www.sostis.gr/
https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

 

Ζωντανή ιστορία αληθινών Ορθόδοξων Χριστιανών…


Φωτογραφία του χρήστη Εκκωφαντική Σιωπή.
«Ο χειμώνας βαρύς. Το χιόνι πολύ, και το κρύο τσουχτερό. 
Τα περισσότερα σπίτια ήσαν παγωμένα από την έλλειψη φωτιάς – και αυτό το έζησα παιδί.
Στο σπίτι για το οποίο μιλάμε είχε πέσει μεγάλη αρρώστια. Αφενός μεν από δυσεντερία, αφετέρου δε από ελονοσία. Μικροί και μεγάλοι στρωματσάδα, οι μόνοι όρθιοι που είχαν μείνει ήταν ο παππούς και η γιαγιά.
Ένα πρωί λέγει ο παππούς:
– Θα πάω να φέρω ξύλα από το απέναντι δάσος.
– Που θα πας ευλογημένε, του λέει η γιαγιά, γέρος άνθρωπος; Το δάσος απέχει δύο ώρες, εσύ θα κάνεις τρείς. Και πόσα ξύλα μπορείς να φέρεις εσύ, γέρος άνθρωπος; Ύστερα θα σε πιάσουν και οι Βούλγαροι.. Πού πάς;
– Όχι, θα πάω.
Έκανε την προσευχή του, αφού την είχε κάνει και όλη τη νύχτα. Έκανε το σταυρό του, και ξεκίνησε.
Πέρασε το μεσημέρι, κόντευε έτσι απόγευμα, τρείς – τέσσερεις, και δεν είχε φανεί. Έβγαινε η γιαγιά κάθε τόσο και κοίταζε στο βάθος του χωραφόδρομου.
Σε λίγο περνάει ένας γείτονας φορτωμένος στην πλάτη με λίγα ξύλα.
– Έρχεται, της λέγει, ο μπάρμπα Μήτσος. Τον βοήθησε πολύ και ένας ξένος.
Τελικά βλέπει η γιαγιά τον παππού μαζί με τον ξένο, να σέρνουν με σχοινιά δυο μεγάλα δένδρα.
Πώς τα είχαν κόψει; Μάλλον ο ξένος θα τα΄κοψε.
Πλησίασαν, τα έβαλαν εκεί έξω από την αυλή, τους καλωσόρισε η γιαγιά και τους κάλεσε μέσα. Εκείνη θα έκοβε μερικά κλαδιά και θα άναβε την σόμπα, για να ζεσταθούν, και οι άρρωστοι, και ο ξένος, και ο κατάκοπος παππούς.
Μπήκε μέσα ο παππούς, έκατσε σε ένα σκαμνί και λέγει:
– Άντε βρε γυναίκα κάνε λίγο τσάι ζεστό και φέρε λίγο ψωμί.
-Περίμενε, του λέει, ώσπου να΄ρθει ο ξένος.
– Ποιος ξένος;
– Να, αυτός που έσερνε μαζί σου τα δένδρα.
– Κανένας ξένος δεν ήταν μαζί μου. Μόνος μου έσερνα τα δένδρα.
– Πώς δεν ήταν, του λέει. Αφού σε είδε ο γείτονας. Και μάλιστα να κόβει τα δένδρα. Να τα φορτώνεται μαζί σου, να τα σέρνετε μαζί. Μα σε είδα και γω. Και τον καλωσόρισα και έξω απ’ την αυλή.
– Τι λές βρέ γυναίκα. Μόνος μου ήμουνα.
Και στάθηκε για λίγο.
Ξαφνικά φωτίστηκε το πρόσωπό του και φωνάζει:
– Άγγελος θα ήταν γυναίκα! Άγγελος θα ήταν! Γι’ αυτό λοιπόν τόσο γρήγορα τα τελείωσα και τάσερνα λές και ήταν πούπουλα. 
Άγγελος θα ήταν! Δόξα Σοι ο Θεός! Δόξα Σοι ο Θεός! Δόξα Σοι ο Θεός! 
Έλα τώρα γυναίκα να κάνουμε και εκατό μετάνοιες για να ευχαριστήσουμε τον Θεόν.
Και εκατό μετάνοιες, για να πουν ευχαριστώ στο Θεό. Μάλιστα.
Αυτές είναι οι ζωντανές ιστορίες των αληθινών Ορθοδόξων Χριστιανών.»

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/2018/01/blog-post_68.html
 

Χειριστής γερανού απαρνήθηκε τα εγκόσμια και ζει πάνω από 20 χρόνια στην κορυφή ενός βράχου.

Στην κορυφή του βράχου Katskhi Pillar, 40 μέτρα πάνω από ένα μοναστήρι στην κεντρική Γεωργία, ζει απομονωμένος από το 1995, ο μοναχός Maxime Qavtaradze. Ο πρώην χειριστής γερανού, απαρνήθηκε τα εγκόσμια και ακολούθησε την ανάγκη του για επαφή με τον Θεό και την πίστη του. Το 1993 πήρε μοναστηριακούς όρκους και έζησε απομονωμένος σε μια σπηλιά. Δυο χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε στον πυλώνα Katskhi. Ένας πιστός, του εξασφάλισε χρήματα για να χτίσει την δική του εκκλησία στην κορυφή του βράχου, ενώ το Πατριαρχείο της Γεωργίας του παραχώρησε άμεσα την άδεια. Εξάλλου η παράδοση με τους λεγόμενους Στυλίτες ήταν παλαιή και γνωστή. Οι χριστιανοί ασκητές με προσευχές και νηστείες ασκήτευαν στην κορυφή των πυλώνων από τον 15 αιώνα καθώς η Γεωργία δοκιμαζόταν από εσωτερικές αναταραχές και εισβολές από την Οθωμανική Τουρκία.
«Μονό εδώ μπορώ να ακούσω τον Θεό, στην απόλυτη ησυχία» εξομολογείται ο μοναχός Μαξίμ Πολλοί είναι οι πιστοί που φτάνουν στο σημείο για να ενισχύσουν είτε οικονομικά, είτε με παραχώρηση οικοδομικών υλικών σε μια προσπάθεια τελειοποίησης του ναού. Από το έδαφος μέχρι την κορυφή υπάρχει μια σιδερένια σκάλα, που εξυπηρετεί στην ανάβαση. Τα βαριά υλικά αλλά και τις προμήθειες τα ανεβάζουν οι πιστοί με ειδικό μηχανισμό με σχοινιά. Ο ίδιος κατεβαίνει μόνο δυο φορές την εβδομάδα για να προσευχηθεί στο μοναστήρι στους πρόποδες του βράχου.
Σπανίως επιτρέπει την είσοδο σε πιστούς, ενώ τηρεί το άβατο για τις γυναίκες. Τα κριτήρια για να επιτρέψει την είσοδο είναι αυστηρά. Πρέπει να πειστεί ότι η δύσκολη ανάβαση που διαρκεί τουλάχιστον 20 λεπτά, έγινε με καθαρά θρησκευτικούς σκοπούς και όχι για την λήψη ενός φωτογραφικού στιγμιότυπου. Σπάνια εξαίρεση αποτέλεσε ο φωτογράφος Amos Chapple, που του ζήτησε άδεια για να φωτογραφήσει το κατανυκτικό τοπίο αλλά και τον ίδιο. Το «αντάλλαγμα» ήταν 4 ημέρες διαμονής με 7 ώρες προσευχή καθημερινά. Κάτι που ο φωτογράφος δέχτηκε.
Παρακολουθείστε το αφιέρωμα του BBC μοναχό Mαξίμ:…