~ Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!

~ Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!
Είναι σίγουρο ότι οι κληρικοί γίνονται αποδέκτες διάφορων παράδοξων περιστατικών κατά τη διάρκεια της ιερατικής τους διακονίας εντός της Εκκλησίας. Κάποια από τα περιστατικά δυναμώνουν την πίστη τους, κάποια άλλα τούς προβληματίζουν, κάποια περιστατικά τούς στεναχωρούν και κάποια είναι χαριτωμένα και προκαλούν γέλιο και μια χαρούμενη διάθεση.
Θα προχωρήσω στη σύντομη εξιστόρηση δύο πρόσφατων περιστατικών που βίωσα στη σύντομη σχετικά (11 χρόνια περίπου μέσα στο ράσο) διακονία μου. Έγιναν πρόσφατα, με τη διαφορά μεταξύ τους ενός περίπου μήνα, και δείχνουν τελικά πολλά πράγματα για το τι πιστούς ποιμαίνουμε και έχουμε από κάτω στα καθίσματα και πολλές φορές ενθουσιαζόμαστε τόσο εύκολα εμείς οι ποιμένες με το πλήθος του κόσμου που γεμίζει τους ναούς…
Το πρώτο περιστατικό: Το Ψυχοσάββατο, σε υπηρεσία στο κοιμητήριο, με φωνάζει ένας κύριος για τρισάγιο και ανταποκρινόμενος τον ακολουθούσα. Κατά την πορεία προς το μνήμα όπου θα τελούσαμε το Τρισάγιο μου λέει ο κύριος:
«Ξέρετε πάτερ, πρόκειται για την πεθερά μου, δεν είναι ανάγκη να τα πείτε και όλα… Όπου μπορείτε κόψτε και μερικά!». Ποιος «πεθερόπληκτος» σε αυτό τον κόσμο αρχικά δεν θα ξεκαρδιζόταν και στη συνέχεια δεν θα τον δικαίωνε για την ατάκα που ξεστόμισε ο εν λόγω κύριος; Φυσικά, από την πλευρά μου, έμεινα στην αρχή άφωνος και στη συνέχεια του λέω: «Τι λέτε, κύριε; Δεν γίνονται αυτά που θέλετε» και σταμάτησε το θέμα εκεί, γιατί ήδη είχαμε φτάσει στον τάφο και ήταν παρόντες και άλλοι συγγενείς.
Αν είχα περισσότερο χρόνο, θα του εξηγούσα ότι η προσευχή μας και η αγάπη μας για πρόσωπα που δεν συμπαθούμε ή που μας εχθρεύονταν έχει πιο μεγάλη αξία από εκατοντάδες προσευχές για ανθρώπους που τους αγαπούμε και μας αγαπούσαν. Ο Κύριος είναι σαφής στο συγκεκριμένο χωρίο της επί του Όρους ομιλίας Του, που παραθέτουμε σε νεοελληνική μετάφραση: «Ακούσατε ότι έχει λεχθεί• Ν’ αγαπάς τον πλησίον σου και να μισείς τον εχθρό σου. Αλλά εγώ σας λέγω ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται, να ευεργετείτε όσους σας μισούν και να προσεύχεστε για όσους σας συμπεριφέρονται κακώς και σας διώκουν, για να γίνετε παιδιά του Επουράνιου Πατέρα σας, διότι ανατέλλει τον ήλιο Του για κακούς και για καλούς και βρέχει για ευσεβείς και ασεβείς. Εάν δε αγαπήσετε όσους σας αγαπούν, ποιον μισθό θα έχετε; Δεν κάνουν το αυτό και οι τελώνες; Και εάν δείξετε στοργή στους φίλους σας μόνο, τι εξαιρετικό κάνετε; Δεν κάνουν έτσι και οι τελώνες; Να γίνετε λοιπόν τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας ο Ουράνιος είναι τέλειος» (Ματθ. 5, 38-48).
Ίσως ο συγκεκριμένος κύριος, αν είχα βέβαια χρόνο και τη δυνατότητα να τον ρωτήσω διευκρινιστικά γιατί το είπε, να αναδιπλωνόταν και να ισχυριζόταν ότι ίσως να μην το εννοούσε και να το εξέφρασε ως αστείο… αλλά δεν είναι αστείο το θέμα της σωτηρίας μας καθόλου, αγαπητοί αναγνώστες μου, καλώς ή κακώς! Πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, τι εκφράζουμε, ακόμη και τους ίδιους λογισμούς μας, που γνωρίζουμε μόνο εμείς, να φιλτράρουμε και να καταπολεμούμε.
Το δεύτερο περιστατικό: Στον ναό, μετά το τέλος της Κυριακάτικης Λειτουργίας, κατά τη διανομή του αντιδώρου, μας πλησιάζει μια κυρία που την ξέρουμε χρόνια και αντιμετωπίζει είναι γεγονός κάποια οικονομικά προβλήματα και μου λέει με παρακλητική φωνή:
«Πάτερ, σας παρακαλώ, θέλω να μου διαβάσετε το καινούργιο μου κινητό, γιατί το προηγούμενο που είχα δυστυχώς το έχασα και δεν θέλω να ξαναχάσω το νέο». Αιφνιδιασμένος και αμήχανος ψελλίζω: «Δεν το εννοείτε έτσι; Πλάκα κάνετε!». Συνέχισε, όμως, αυτή, μη συνειδητοποιώντας στην αγωνία τής ανέχειά της και το διάστημα που έμεινε χωρίς κινητό: «Όχι, πάτερ μου, το εννοώ, δεν θέλω να το ξαναχάσω»!
Φυσικά, της είπα, εμφανώς ενοχλημένος από την απάντηση: «Αυτό δεν γίνεται που ζητάτε…» και αποχωρήσαμε εντός του Ιερού Βήματος.
Ποιος χλιαρός άνθρωπος εντός και εκτός Εκκλησίας δεν θα γελούσε με το αίτημα; Διαπιστώνεις πόσο τραγική έχει γίνει η εξάρτησή μας από τα κινητά, τα τάμπλετ και τους υπολογιστές, που έχουν γίνει προέκταση του εαυτού μας και ότι πλέον πάμε να τους δώσουμε και «πνευματικό περιεχόμενο». Αν συνεχίζαμε την κουβέντα, πιθανόν να μας παρέθετε και επιχείρημα πως τότε εμείς διαβάζουμε ευχές για τα οχήματα, τα πλοία, τα σπίτια, τα χωράφια κ.τ.λ. Γιατί όχι και το κινητό; Αυτό και αν ήταν μπλέξιμο μετά! Μια απάντηση μόνο σε μία πρόταση: Η Εκκλησία διαβάζει τους ανθρώπους που κατέχουν την κτίση και δι’ αυτών και την ανάγκη αυτών, αγιάζεται η κτίση και όχι το αντίστροφο…
Πάντως, ένα έχει σημασία: Όσοι γελάσουμε από τα περιστατικά, άλλο τόσο πρέπει να κλάψουμε για τη σύγχρονη εκκοσμικευμένη «πνευματικότητά μας», που δεν ζητάει και αναζητεί να είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό, αλλά απλώς να χρησιμοποιήσουμε κάτι από Εκείνον. Στην ουσία, Τον θεωρούμε απλώς έναν θαυματοποιό και Του ζητούμε ασυνείδητα να μπει ο Ίδιος στα καλούπια των δικών μας θέλω και γενικότερα της δικής μας λογικής… Δεν κάνουμε τον κόπο να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε τον Σταυρό Του και να Τον ακολουθήσουμε ψυχοσωματικά, με όλο μας το ΕΙΝΑΙ! Ας το τολμήσουμε έστω τώρα.

 

Του π. Αντωνίου Χρήστου, εφημερίου του Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας, 
Δύο μικρές ιστορίες για γέλια και για κλάματα!
 

Αυτό το γνωρίζατε για την Σερβία;


 

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου: Το θέμα αυτό της ομοφυλοφιλίας και των φύλων κτλ. έχει παγκόσμια ιδεολογικοποιηθεί.

Δημιουργείται ένα τεράστιο λόμπι, για άγνωστους σε μένα λόγους, το οποίο λόμπι προσπαθεί τώρα να επιβάλλει αυτό μέσω νομοθετικών διαταγμάτων και γενικότερης παγκόσμιας αντίληψης, πολιτικές σχετικές.
Να σας πω ένα παράδειγμα: Όταν η Σερβία το 2012, αν δεν κάνω λάθος, βρισκόταν στην διαδικασία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πήγε να γίνει η παρέλαση των ομοφυλοφίλων στο Βελιγράδι και ξεσηκώθηκε εκεί ο κόσμος και την απαγόρευσε η κυβέρνηση και αμέσως διεκόπησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις.
Όταν το 2014 ή το 15, το 14 νομίζω, το Σεπτέμβριο επετράπη και διακόσια άτομα με επιτήρηση έξη χιλιάδων αστυνομικών παρέλασαν στο Βελιγράδι, το Νοέμβριο ξανάρχισαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Αυτό είναι πολιτική και στηρίζεται στο λεγόμενο ¨ανθρώπινα δικαιώματα¨.. Επίφαση.
Είναι καταστροφή του ανθρώπου. Είναι πάρα πολύ ωραίο ένας άντρας να χαίρεται την ανδρική του φύση και να προσδοκά την ένωσή της με μια γυναίκα για να μπορέσει να ολοκληρωθεί και αντίστροφα. Και είναι τραγικό να το χάσει αυτό, ξεγελασμένος σε ηδονές εντελώς σαρκικές, χωρίς καμία λογική, οι οποίες μάλιστα έχουν πολιτικά και παγκόσμια επιβληθεί.
 

~ » Μετά το ατύχημα έθεσα πολλές ερωτήσεις.Γιατί; ήταν η αγαπημένη μου ερώτηση:Γιατί σε εμένα;Μετά την πρώτη εξομολόγηση μου »ανοίχθηκε ένα παραθυράκι…»

Η συγκλονιστική εξομολόγηση του ποδοσφαιριστή που έμεινε παράλυτος και βαπτίστηκε Ορθόδοξος

 
Ο Μιχάι Νέσου( wikipedia )τραυματίστηκε σοβαρά στις 10 Μαίου 2011 σε μία προπόνηση της ολλανδικής Ουτρέχτης.Συγκρούστηκε με τον συμπαίχτη του Alje Schut και υπέστη  κάταγμα σπονδύλου στην αυχενική μοίρα.

Ο Νέσου έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω.Στην αρχή δεν μπορούσε να κινήσει παρά μόνο τα βλέφαρά του.’Επειτα άρχισε να μιλάει και σιγά-σιγά άρχισε να κινεί το δεξί του χέρι.Με αυτό μπορεί να χειριστεί το καρότσι του.Από τον Φεβρουάριο του 2012 μπορεί να κινήσει και το αριστερό του χέρι


 Μέχρι την 10η Μαίου 2011 ο Μιχάι Νέσου είχε παίξει στην Στεάουα Βουκουρεστίου και στην Ουτρέχτη για τρία χρόνια..Την πρώτη του χρονιά ήταν υποψήφιος για τον τίτλο του καλύτερου αριστερού μπακ του Ολλανδικού πρωταθλήματος μαζί με τους Βαν Μπρόκχορστ και Ούρμπι Εμμανούελσον.Αυτός ανακηρύχθηκε καλύτερο αριστερό μπακ.Έπαιξε στην Εθνική ομάδα της Ρουμανίας 8 φορές. Συνέχεια ανάγνωσης

 

O «ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ» ΚΑΙ Η ΚΑΡΤΑ-ΒΡΑΧΙΟΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ VISA…

alt

O «ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ» ΚΑΙ Η ΚΑΡΤΑ-ΒΡΑΧΙΟΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ VISA …

Ένα σχετικό άρθρο που πρέπει να διαδοθεί σε όλους με κάθε τρόπο:

ΑΠΟΫΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΗΤΩΝ : ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ – ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΑ ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ

http://hggiken.pblogs.gr/2017/06/o-megalos-adelfos-kai-h-karta-brahioli-apo-thn-ethnikh-kai-thn-v.html

 

Πίστη έδεις όταν … του Γ. Δροσίνη

Αποτέλεσμα εικόνας για δυνατη πιστη

Δεν έχεις Πίστη, όταν τα στάχυα σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι,
κι από τ’ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες,
προσμένεις καρπερό βλαστάρι!

Πίστη έχεις, όταν από το χέρσωμα
κι από τα αστραποκαμένα ξύλα,
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πηγαίνοντας
το δρόμο του βουνού, προσμένεις
να φτάσεις ως το ανάερο ψήλωμα
κάποιας κορφής μαρμαρωμένης.

Πίστη έχεις, όταν, αλυσόδετος,
μέσα από τα βάθη της αβύσσου,
προσμένεις ως τα ουράνια ελεύτερο
να φτερουγίσει το κορμί σου.

Δεν έχεις Πίστη, όταν τ’ απόβραδο
προσμένεις να προβάλλουν τ’ άστρα,
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξη η αυγή ροδογελάστρα!

Πίστη έχεις, όταν- όσο αλόγιστο
και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει-
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας,
ρωτάς την κρίση και τη γνώση!
Δεν έχεις Πίστη, όταν την πίστη σου
στο λογικό έχεις θεμελιώσει!

Πίστη έχεις, όταν κάθε σου όνειρο
το ανάφτεις στο βωμό της τάμα,
κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο,
προσμένεις να γενεί το θάμα.

 

Ο ταχυδρόμος του Θεού…(Μια ακόμα απίστευτη ιστορία επέμβασης του Θείου θελήματος…)

 

Σχετική εικόνα
π. Δημητρίου Μπόκου
«Πριν από πολλά χρόνια», διηγείται ο γέροντας Τρύφωνας του Βάσον (Η. Π. Α.), «πήρα ένα μονοπάτι που προχωρούσε βαθιά σ’ ένα δάσος του Όρεγκον, όταν είδα ξαφνικά μπροστά μου ένα νεαρό καθισμένο πάνω σ’ ένα κούτσουρο. Η αφετηρία του μονοπατιού απείχε κάπου τέσσερα μίλια από το σημείο και μου φάνηκε παράξενο που βρήκα αυτόν τον άνθρωπο, μόνο, τόσο βαθιά μες στο δάσος. Ήταν τόσο βυθισμένος στις σκέψεις του, που αισθάνθηκα την ανάγκη να του ζητήσω να με συγχωρήσει που τον ξάφνιασα. Κάτι είπα για την ομορφιά της θείας δημιουργίας και τον ρώτησα αν ήθελε να μοιραστούμε το κολατσιό και τον καφέ μου. Κάθισα στο κούτσουρο δίπλα του, άνοιξα το σακίδιό μου και του έδωσα το μισό από το φαγητό μου.
Μετά από λίγο στράφηκε προς το μέρος μου, μου έδειξε ένα περίστροφο και μου είπε ότι είχε έρθει στο απομακρυσμένο αυτό σημείο για να αυτοκτονήσει. Μάλιστα όταν εμφανίστηκα  με τη μακριά γενειάδα μου, τα μακριά μαλλιά και το μαύρο ράσο μου, νόμιζε ότι ήμουν ένας άγγελος σταλμένος από τον Θεό· προσευχόταν, λέει, να τον συγχωρήσει ο Θεός γι’ αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει.
Τον διαβεβαίωσα ότι είχα σάρκα και οστά και ότι δεν ήμουν άγγελος. Πρόσθεσα όμως ότι με έστελνε ο Θεός με ένα μήνυμα γι’ αυτόν. Το μήνυμα έλεγε ότι ήταν πολύ αγαπητός στον Θεό και ότι η περίοδος αυτή της απελπισίας γρήγορα θα περνούσε.
Μου έδωσε το περίστροφό του, το οποίο έβαλα στο σακίδιό μου, και κουβεντιάσαμε πολλή ώρα για τη ζωή του».
(Γέροντας Τρύφωνας του Βάσον, Μικρά Εωθινά, εκδ. Ἐν πλῷ, σ. 10-11).
Φαίνεται ὅτι ὁ γερο-Τρύφωνας ἔκανε λαμπρὲς σπουδὲς στὴ ζωή του. Πέρασε ἐπιτυχῶς πολλὲς ἐξετάσεις, ἀφοῦ ἔφτασε νὰ εἶναι ἄριστος ταχυδρόμος τοῦ Θεοῦ, ἄξιος νὰ μεταφέρει τὰ σωστικά Του μηνύματα στοὺς ἀνθρώπους.
Αὐτὲς κι ἂν εἶναι ἐξετάσεις. Ὄχι σὰν αὐτὲς ποὺ δίνεις τώρα, ἁπλῶς γιὰ τὴν ἀπόκτηση κάποιων γνώσεων. Καλὲς καὶ χρήσιμες οἱ γνώσεις. Ἐργαλεῖα πρόσφορα γιὰ διερεύνηση. Γιὰ περαιτέρω διεύρυνση τοῦ γνωσιακοῦ σου ὁρίζοντα. Γιὰ ἐπίλυση τῶν παντοειδῶν προβλημάτων τῆς ζωῆς. Γιὰ ὅλο καὶ μεγαλύτερη τιθάσσευση τῶν φυσικῶν δυνάμεων τοῦ σύμπαντος. Γιὰ ἀπόκτηση δύναμης, παντοκρατορίας.
Μὰ ὑπάρχουν κι ἄλλες γνώσεις ποὺ πρέπει νὰ ἀποκτήσεις. Διαφορετικές, πολὺ ἀνώτερες ἀπὸ τὶς προηγούμενες. Ποὺ εἰσάγουν σὲ ἕναν ἄλλο τρόπο ζωῆς. Ὅπου δὲν κυριαρχεῖ ἡ ἀγάπη τῆς δύναμης, ἀλλὰ ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης. Μιᾶς ἀγάπης ἀφτιασίδωτης. Χωρὶς παζαρέματα μὲ φτηνοσυμφέροντα καὶ ταπεινοὺς (ἐγωκεντρικούς) ὅρους. Ποὺ τὸ χέρι της ἁπλώνεται μόνο γιὰ νὰ δίνει κι ὄχι γιὰ νὰ παίρνει. Μιᾶς ἀγάπης ποὺ δίνεται παράλογα, χωρὶς νὰ περιμένει τίποτε, καμμιὰν ἀπολαβή. Κι ὅσο πιὸ παράλογο τὸ δόσιμό της, τόσο πιὸ βαθὺ τὸ νόημά της, ἄπιαστο τὸ μυστήριό της.
Μὰ γιὰ νὰ φτάσεις σὲ τέτοια ἀγάπη, πρέπει νὰ δίνεις ἐξετάσεις καθημερινά. Στὸ νὰ μαθαίνεις νὰ ζεῖς λιγάκι καὶ γιὰ τὸν ἄλλον. Καὶ σιγά-σιγά, πιὸ πολὺ γιὰ τὸν ἄλλον καὶ λιγότερο γιὰ τὸν ἑαυτό σου. Δύσκολες, σκληρὲς ἐξετάσεις αὐτές. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ κατεβάζεις ἀπ’ τὴν πρωτοκαθεδρία τὸ θεοποιημένο εἴδωλό σου καὶ νὰ βάζεις ἐκεῖ αὐτὸν τὸν ἄγνωστο, τὸν κάθε ἄλλον.
Ὅμως…
Αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς ποὺ ἀνεβάζει τὴ ζωή σου στὸ ἀπώτερο νόημά της. Σὲ ἀναδεικνύει ὑπέροχο πνευματικὸ ἀγωνιστῆ. Κοινωνὸ μιᾶς «ἄλλης βιοτῆς».Σὲ εἰσάγει στὸν μαγευτικὸ χῶρο μυστηρίου ὑπερφυοῦς: Τῆς γνήσιας ἀγάπης. Τότε εἶναι ποὺ σὲ διαλέγει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, νὰ γίνεις ταχυδρόμος καὶ μαντατοφόρος του. Γιὰ νὰ μπορεῖς, ἄγγελος ἑωθινὸς φωτεινὸς κι ἐσύ, «πλήρης ὢν τῆς ἀγάπης», νὰ φέρνεις τὸ λυτρωτικὸ μήνυμα τῆς δικῆς Του ἀγάπης στὸν κάθε ἀπελπισμένο τῆς ζωῆς. Σὰν τὸν ἁγιασμένο γέροντα Τρύφωνα.
Οἱ δύσκολες αὐτὲς ἐξετάσεις καὶ ὄχι τόσο οἱ τωρινές σου, οἱ μικρές, θὰ στεφανώνουν τὴ ζωή σου μὲ μιὰν ἄφθαστη, διαρκῆ,
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
π. Δημήτριος Μπόκος
Μάιος 2017
Αντιύλη, Πρέβεζα
ευχαριστούμε τον π. Δημητριο Μπόκο για την αποστολή του κειμένου. “ιστολόγιο Ἁντέχουμε…”

 

 

O Θεός δεν πρόκειται να αφήσει τέτοια ελεημοσύνη δίχως μετάνοια

Θέλω να σας μιλήσω πάτερ για κάτι σοβαρό».Αποτέλεσμα εικόνας για ελεημων ψυχη

Η κοπέλα στεκόταν στην είσοδο του ιερατικού γραφείου, περιμένοντας την άδεια για να προχωρήσει. Δεν είχε παρουσιαστικό «θρησκευόμενου» ανθρώπου. Φορούσε κολλητό παντελόνι και ήταν βαμμένη έντονα.

Ο ηλικιωμένος ιερέας την κοίταξε με καλοσύνη. «Παρακαλώ. Ό,τι θέλετε!».

Η κοπέλα προχώρησε και κάθισε μπροστά στο γραφείο του ιερέα.

«Θέλω τη συμβουλή σας», είπε κοφτά και με αποφασιστικότητα. «Η μητέρα μου είναι στα τελευταία της. Έζησε μεγάλο μέρος της ζωή της δουλεύοντας τη νύχτα σε άσχημα μέρη … Ξέρω … Ίσως να σας σκανδαλίζω λίγο …». Δίστασε κοιτάζοντας τον ιερέα εξεταστικά αλλά με ειλικρίνεια στα μάτια της.

«Παρακαλώ, συνεχίστε».

«Η μητέρα μου με τα χρήματα που κέρδιζε κατάφερε να μεγαλώσει εμένα και τον αδερφό μου χωρίς να χρειαστεί να μας δώσει σε ξένα χέρια. Πατέρα δε γνωρίσαμε …

Αλλά δε μεγάλωσε μονάχα εμάς. Τα μισά της χρήματα και παραπάνω τα έδινε πάντα σε ελεημοσύνες. Πολλά παιδιά μεγάλωσαν χάρη σ’ αυτή. Κάποια μάλιστα σπούδασαν κιόλας χάρη στη μητέρα μου. Σε όλη της τη ζωή, η ελεημοσύνη ήταν πρώτιστο καθήκον … Τώρα πεθαίνει. Με δυσκολία επικοινωνεί. Θα ήθελα να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει αλλά δεν ξέρω πώς να της το πω … Καταλαβαίνετε … δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη σχέση με την Εκκλησία … Δεν ήταν τελείως αδιάφορη αλλά … καταλαβαίνετε …». Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μάνα συγγνώμη και σε ευχαριστώ

(Αφιερώστε 2 λεπτά και διαβάστε το)

Μια διδακτική ιστορία για το πως ο τρόπος που μεγαλώνει ένα παιδί, διαμορφώνει τη συμπεριφορά του στην ενήλικη ζωή του.

Αποτέλεσμα εικόνας για τα χερια της μανασ

Στη σημερινή διδακτική ιστορία, ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία.
Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.

Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»

«Όχι του απάντησε ο νεαρός».

«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.

«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.

« Που εργάζεται η μητέρα σου;»

«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους» Συνέχεια ανάγνωσης