Κοίτα τον δίπλα σου. Γίνε παγκόσμιος.

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Έγραφε, κάποτε, ο πατήρ Αντώνιος Αλεβιζόπουλος:

«Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται. Δεν μπορεί κανείς να πει: αγαπώ αυτόν, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον άλλον, αγαπώ την ανθρωπότητα αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, αγαπώ τον Θεό αλλά δεν αγαπώ τον άνθρωπο, αγαπώ τους ανθρώπους αλλά δεν αγαπώ τον Θεό!». [1]

Εύστοχος ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος σε αυτό που πολύ διακριτικά υπονοούσε, ότι, δηλαδή, εγώ κι εσύ ως άνθρωποι, ισχυριζόμαστε ότι θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα, τον πλανήτη ολόκληρο αν γίνεται, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχουμε τη διάθεση να αγαπήσουμε και να βοηθήσουμε τον διπλανό μας, τον πλησίον μας, τον γείτονα μας.

Κάπως έτσι, εγώ κι εσύ, ως άνθρωποι, καταντήσαμε αστείοι και τραγελαφικοί, παραδεχόμενοι ο ένας προς τον άλλον ότι «εγώ αγαπώ την ανθρωπότητα, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, εσένα!». Εξάλλου, πάσχοντας με ειλικρίνεια για το μέλλον της επί της Γης ανθρωπότητος, ας αρκεστούμε στα λόγια που είπε κάποτε ο Γέροντας Δαμασκηνός, ο παππούς των Μεγάρων, όπως τον ονόμασαν οι ντόπιοι. Είπε ο παππούς, αυτό το τόσο δυνατό:

«Όταν παρακαλούμε τον Θεό για τον διπλανό μας, γινόμαστε παγκόσμιοι». [2]

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/07/blog-post_99.html#more

Κ.Γ.Π. – Μάρτιος 2015

 

[1] π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ», Αθήνα 1994, σ. 561

[2] Ευαγγέλου Λέκκου, Σειρα «Σύγχρονοι Γέροντες», Τόμος 11, «Πατήρ Δαμασκηνός, ο Παππούς των Μεγάρων», Εκδόσεις ΣΑΪΤΗΣ, σ. 52

 

Είναι καλό να συναντάμε τέτοιους ανθρώπους.

Προχθές βρέθηκα μ’ έναν ιερομόναχο, έμπειρο κι ασπρισμένο. Πήγα κατά τις οκτώ το απόγευμα κι έφυγα στις δώδεκα μα αισθανόμουν σα να έκατσα μαζί του ελάχιστα. Οι άνθρωποι που ‘χουν ζήσει στα μοναστήρια προκαλούν μιαν απίστευτη οικειότητα. Έτυχε να πάω κάποτε στο μοναστήρι των Αγ. Σεργίου και Βάκχου στη λιβανέζικη έρημο. Σ’ ένα άλλο ταξίδι στο μοναστήρι του Αγ. Ιωάννη του Θεριστή στη Κάτω Ιταλία. Κάποιες φορές στο Άγιο Όρος, στην Αγίου Παύλου και στη Νέα Σκήτη. Το συναίσθημα κοινό.

Οι μοναχοί μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν είναι ούτε το ρούχο, ούτε τα μούσια, ούτε τα μαλλιά. Έχει να κάνει σε σχέση με τον τρόπο και το βλέμμα. Όταν σε τρώει το άγχος, το βλέμμα σου δείχνει τρομαγμένο. Ας κοιτάξουμε τα πρόσωπα των άλλων στη στάση του λεωφορείου… Οι μοναχοί δεν έχουν μέριμνα γιατί μαθαίνουν να εμπιστεύονται. Κι αυτό λάμπει στα πρόσωπά τους. Η εμπιστοσύνη άλλωστε κρύβει μέσα της την πίστη:

Ξέρω έναν γέροντα που ζει με τους δυο υποτακτικούς του. Έχουνε ένα μποστάνι, κάτι λίγες ελιές που φροντίζουν και λίγες κότες για τ’ αυγά. Τρώνε όσο ευλογεί ο Θεός. “Τι έδωσε σήμερα το μποστάνι; Αυτό θα φάμε”. Κι είναι όλοι ευτυχισμένοι. Ένας απ’ αυτούς μάλιστα -που στον κόσμο όταν ήταν έμενε στα Εξάρχεια κι ήτανε μπασίστας σ’ ένα συγκρότημα- κλείνει φέτος εικοσιπέντε χρόνια στο ράσο κι απ’ τη κουρά του μέχρι σήμερα δεν έχει αγγίξει πορτοφόλι. Ευλόγησε ο Θεός; Έχουμε. Δεν ευλόγησε; Δεν έχουμε. Η απόλυτη ελευθερία του να μην εξαρτάσαι από κανέναν, να είσαι δηλαδή ελεύθερος στα πάντα.

Ακούς συχνά τους μοναχούς να μιλάνε για παλιότερους καλογήρους λες και μιλάνε για κάποιον άνθρωπο που ζει στο τώρα, μολονότι μπορεί να έχουν φύγει απ’ τη ζωή πριν από εκατό χρόνια. Οι μοναχοί δεν έχουν αίσθηση του δικού μας χρόνου. Ο χρόνος της Εκκλησίας είναι ο Ενεστώτας. Τα πάντα γίνονται στο τώρα που μεταμορφώνεται σε πάντοτε κι αυτό με τη σειρά του εις τους αιώνας των αιώνων…

Πας στις Σκήτες του Αγ. Όρους και ο Άγιος του κάθε κελιού είναι σα να κατοικεί μαζί με τους πατέρες. Το να γιορτάζει, για παράδειγμα, ένα κελί είναι για όλη τη Σκήτη γιορτή. Ο Άγιος είναι παρών. Αν κάποιος δεν έχει βρεθεί σε μια τέτοια αγιορείτικη γιορτή, δύσκολα θα καταλάβει. Ο Άγιος είναι εκεί απ’ το κρεμμυδόζουμο της κουζίνας ως τους στίχους του ψαλτηρίου κι απ’ το σκούπισμα της αυλής ως το Δύναμις της Λειτουργίας.

Όχι κατ’ ανάγκη για να πάμε να κλειστούμε στο μοναστήρι. Αλλά για να παίρνουμε δύναμη. Πας σ’ ένα τέτοιο άνθρωπο, κάθεσαι λίγο και το αισθάνεσαι οι μπαταρίες να φορτίζουν. Υπάρχουνε κι στην Αθήνα μα και λίγο πιο έξω άνθρωποι πολύ πνευματικοί, μπορούμε λοιπόν να ωφεληθούμε.

π.Ι.

τοστειλε το mail

αφιερωμένο στον Μόρφου Νεόφυτο

 

 

Εμπειρίες…

Πρωϊνές ὧρες σέ ἕνα ἐργοστάσιο ὑλικῶν… Ἕνας συμπα­θέστατος, γλυκύς καί πράος κύριος περιμένει ὑπομονετικά τήν σειρά του νά ἐξυπηρετηθεῖ. Νά φορτώσουν τό φορτηγό του γιά τήν Δυτική Μακεδονία…

Ἀναγνωρίζοντας τήν ἰδιότητά μου μέ πλησιάζει καί πρός ἔκπληξή μου, συζητᾶ ὄχι ὡς ἁπλός πιστός χριστιανός… Σέ λίγη ὥρα -ἐκ τῶν πραγμάτων- ἀπο­καλύπτεται… Ἱερεύς τοῦ Ὑψίστου! Τήν πρώτη μου ἔκπληξη διαδέχεται ἡ λύπη, ἡ ἀγωνία, ἡ ἀνησυχία… Ζήτησα τήν εὐχή του…

-Τελικά, πάτερ, αὐτό θέλουν κάποιοι προοδευτικάντηδες ψευτοκουλτου­ριάρηδες;

-Τί νομίζεις;… μοῦ λέει…

Ἄμισθος κληρικός˙ ἕνας θεσμός πού ὑποβλήθηκε, τάχατες ἕνεκα οἰκονομικῆς κρίσεως καί πού κατ’ οἰκονομίαν ἡ φιλόστοργος μητέρα Ἐκκλησία ἐγκολπώθηκε γιά τίς ἀνάγκες τοῦ ποιμνίου Της.

Ἄμισθος κληρικός˙ μία σκοταδιστική καινοτομία, πού ἔφεραν στήν ἁγιασμένη μας Πατρίδα οἱ νοσταλγοί τοῦ Παραπετάσματος. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«ΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ»

 
 
Παραμονή εκλογών, βρίσκομαι στο Αεροδρόμιο- η ώρα τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Στις τρεις και μισή πάω για επιβίβαση. Κόσμος πολύς. Στο ταξί μπήκε ένα παλικάρι.
 
-Καλημέρα! Πειραιά, παρακαλώ.
 
-Λεβέντη μου, στον ουρανό σε γύρευα, στη γη βρέθηκες!
 
-Γιατί το λέτε αυτό;
 
-Καλύτερη διαδρομή δεν θα μπορούσε να μου τύχει! Στον Πειραιά μένω και εγώ!

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Xειρότερη από την διαφθορά είναι η υποκρισία…

alt

Καθόντουσαν σε μια παρέα που τις εποχές της ευημερίας – ακόμη και ως τώρα κάποιοι – …

ένας δημόσιος υπάλληλος που έπαιρνε εικονικά τιμολόγια παραμονής σε ξενοδοχεία μεγαλύτερα από όσα πλήρωνε…

ένας επιχειρηματίας που έκανε χρήση όσων περισσότερων προγραμμάτων μπορούσε τα οποία με υπερτιμολόγηση του βγήκαν τζάμπα…

ένας άλλος δημόσιος υπάλληλος συνδικαλιστής που έκανε αποσπάσεις στο …σπίτι του, μέχρι που πήρε σύνταξη…

ένας καθηγητής λυκείου που έκανε παράνομα ιδιαίτερα…

ένας παπάς του οποίου το βιωτικό επίπεδο δεν δικαιολογούνταν από τον μισθό του…

ένας ιδιωτικός υπάλληλος που ήταν αποθηκάριος σε μεγάλη κατασκευαστική εταιρία κι από τα κλεψιμέικα έχτισε το σπίτι του…

…κι όοοοοολοι αυτοί συζητούσαν για την κρίση και τι φταίει γι’ αυτήν…

Και τότε έγινε κατανοητό ότι χειρότερη από την διαφθορά είναι η υποκρισία…

 

http://hggiken.pblogs.gr/2017/11/xeiroterh-apo-thn-diafthora-einai-h-ypokrisia.html

 

Ο εμποράκος της ψυχής

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Tο εμπόρευμα ένα ένα στις εφτάμισι η ώρα το πρωί. Έξω όλα. Μέσα όλα, ξανά το μεσημέρι.

Τοποθετεί φαράσια, σύρματα, σκούπες, κορνίζες, σφουγγάρια, ρολόγια, μπαταρίες, αρκουδάκια, αυτοκόλλητα ψυγείου.

Ένα ένα πραγματάκι με τάξη, σε μια διαδικασία μίας ώρας, για να περάσει μετά ο πελάτης.

Ένα ένα, που μετά το μεσημέρι, θα ξαναμπεί στο φορτηγό για να εξέλθει και πάλι ένα ένα το επόμενο πρωί, σε κάποια άλλη περιοχή.

Έτσι είναι και ο άνθρωπος που προσπαθεί για ζωή πνευματική. Κάθε πρωί τα βγάζει ένα ένα και κάθε βράδυ ξανά στο φορτηγό. Κάθε μέρα το στήνει ξανά σαν μην είχε στήσει μαγαζί εχθές. Το μαγαζί του το στήνει κάθε μέρα και το κλείνει πριν πέσει για ύπνο.

Ξέρουμε ανθρώπους, που με την τσίμπλα στο μάτι, σηκώνονται λαμπάδες δίπλα απ’ το κρεβάτι τους. Ξεκινούν την ημέρα τους, λέγοντας το Πάτερ Ημών και μετά τον Εξάψαλμο. Σαν έμποροι κι αυτοί, αφιερώνουν κάποια ώρα, εωσότου απλώσουν τις ευχές τους μία μία.

Το απόγευμα ο έμπορος τα βάζει στο φορτηγό. Το βράδυ ο χριστιανός διαβάζει το Απόδειπνο, κάνοντας το ίδιο κι αυτός. Ξέρουμε τέτοιους ανθρώπους και μαρτυρούμε πως υπάρχουν και σήμερα αληθινές γενεές του Εξάψαλμου και του Αποδείπνου.

Μία μία οι ευχές, την αυγή και το βράδυ. Πυροβολώντας το σκοτάδι. Αύριο πάλι ένα άπλωμα και ξανά στο φορτηγό το βράδυ.

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/10/blog-post_57.html

 

Περί ιερέων

Ιάσονος ιερομονάχου

 
Μια φορά, ρώτησα κάτι μαθητές σε μια γ’ λυκείου τι περιμένουν από ένα παπά. “Βλέπετε έναν παπά στο δρόμο, τι σκέφτεστε, ποια είναι η πρώτη σας σκέψη”;Οι περισσότεροι μαθητές απάντησαν ότι ταυτίζουν τον παπά μ’ ένα σύνολο απαγορεύσεων: τι πρέπει να κάνουν, τι πρέπει να μη κάνουν. Μια άλλη φορά, χειμώνα, σ’ ένα περίπτερο, περίμενα να ψωνίσω πίσω από μια μανούλα που το παιδί της έσκουζε και ζητούσε παγωτό.

Όταν είδε ότι πίσω της περίμενε ο παπάς, γύρισε στο παιδί σοβαρότατα και είπε: “Ησύχασε επιτέλους! Θα σε μαλώσει ο πάτερ!” κι έδειξε προς το μέρος μου. Εγώ την κοίταξα απλώς με μια σχετική απορία και τ’ άφησα ασχολίαστο.

Σήμερα πήγα να βγάλω κάτι φωτοτυπίες κι ήταν εκεί μια άλλη μάνα με το τουλάχιστον εξάχρονο κοριτσάκι της. Το παιδί με κοιτάει με το ράσο και γουρλώνει τα μάτια. Τραβάει το ρούχο της μαμάς και ρωτάει: Μαμά! Γιατί αυτός ο κύριος είναι έτσι ντυμένος;;”. Η μαμά μου χαμογέλασε συγκαταβατικά και μ’ ελαφρύ μειδίαμα μου ‘πε “παιδί είναι… Που να ξέρει…;”.

Σ’ εκείνη τη γ’ λυκείου κανείς δε μίλησε ούτε για ψυχή, ούτε για Θεό: όχι γιατί τα παιδιά αυτά είναι κακά ή άσχετα με τη θεολογία, αλλά γιατί φτάνοντας στην γ’ λυκείου μεγάλωσαν μέσα σε μια κοινωνία που στο πρόσωπο του ιερέα συχνότερα έβλεπε τον τηρητή της Τάξεως και της Ηθικής παρά τον κήρυκα του Ευαγγελίου. Ίσως γιατί άθελά μας παραφράσαμε το Ευαγγέλιο σ’ ένα κατάλογο κανόνων, για το τι πρέπει να κάνουμε και τι να μην κάνουμε ώστε να μην πάμε στη Κόλαση.

Μια φορά, έκανα κάπου κήρυγμα και μιλούσα για την κόλαση ως κενό και παντελή απουσία Θεού και ότι “τα καζάνια κι οι φωτιές δεν είναι πραγματικά αλλά συμβολικά”.
Τότε μια κυρία, πάνω από ογδόντα χρονών, ξεσηκώθηκε φωνάζοντας “είσαι σε πλάνη! Ο παπάς είναι σε πλάνη! Στη κόλαση θα έχει καζάνια και φωτιές και διαόλους να χορεύουνε” κι έφυγε απ’ την εκκλησία. Όταν μετά από καιρό την κήδεψα, πρόσεξα στη κάσα ότι όλο το χέρι της ήταν καμένο καθώς διακρίνονταν ένα φρικτό έγκαυμα.

Τότε, ρώτησα κάποιον γνωστό αν ήξερε τι ήταν αυτό στης νεκρής το χέρι. Ευθύς, εκείνος μου είπε ότι όταν ήταν νέα το έκαψε δουλεύοντας σ’ ένα εργοστάσιο. Η θεωρία της φωτιάς ταίριαζε στους φόβους της μακαρίτισσας γάντι. Αναζητούσε τέλος πάντων μια δικαίωση. Στη τελική, ήταν καλός άνθρωπος, απλά κολλημένη…

Όπως και να ‘χει, σήμερα στεναχωρέθηκα που το κοριτσάκι στις φωτοτυπίες δεν είχε πάει ποτέ -μάλλον- στην εκκλησία και δεν είχε δει ποτέ μπροστά του παπά και γι’ αυτό ρωτούσε για ‘μενα τη μαμά του.

Ας μη κρίνουμε όμως με τη μια την “κακή” μάνα που δε κοινωνάει το παιδάκι της κάθε Κυριακή. Η μάνα αυτή μεγάλωσε μέσα στην ίδια κοινωνία που έφτιαξε έναν Χριστό τιμωρό, που εξευμενίζεται με δωρεές σε ναούς και μόνο.

Θυμάμαι την εμμονή μιας κυρίας που εχάρισε ένα καντήλι στο ναό, να βάλει ταμπελάκι να κρέμεται να φαίνεται, καλά χαραγμένο, τ’ όνομά της αφού το δώρισε στην εκκλησιά. Να βλέπει κανείς λοιπόν τον Χριστό σαν εισαγγελέα που δέχεται πεσκέσια είναι βλασφημία τεράστια στ’ όνομά Του.

Αν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με “το φόβο του πάτερ” -όπως η κυρία στο περίπτερο- τότε ας μην περιμένουμε, όταν φτάσουνε τα παιδιά στη γ’ λυκείου, ν’ αναζητούν ψυχή και Θεό. Ό, τι τους δώσουμε, έτσι θα πράξουνε. Κι είναι καλά τα παιδιά μας.

 

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

Γιόγκα; Θες να μάθεις λίγα παραπάνω; Διάλεξε…

Αποτέλεσμα εικόνας για γιογκα

Γιόγκα, θεραπευτές, γκουρού και μια ψυχή που έψαχνε να βρει το δρόμο της… 

Είναι η γιόγκα λατρεία δαιμονικών θεών; (με την άποψη ανθρώπων που άσκησαν ή ασκούν τη γιόγκα)

«Είμαι πολύ καλά. Κάνω ρέικι, γιόγκα, μιλάω με αγγέλους…»
Η λάτρις του Σίβα 

Απλές προτάσεις για υγεία, ευεξία, αρμονία & αιώνια ζωή!…

 

Η μεγάλη ανατροπή
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
Klaus Kenneth, the spiritual traveler
What about Yoga? (blog) 

 

Διαλογισμός βιπάσσανα και ορθόδοξο μονοπάτι

Ο Δρόμος προς το Φως: οι άγιοι διδάσκαλοι της Ορθοδοξίας & οι αντίστοιχοι των θρησκειών

Γεννήθηκα για να μισώ – Ξαναγεννήθηκα για ν’ αγαπώ
Από τον Ινδουισμό στο Γέροντα Παΐσιο
Αν ο Χριστός είχε πάει στην Ινδία…
Δυτικός κόσμος και Άπω Ανατολή, Ταοϊσμός και Χριστιανισμός

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ 

http://o-nekros.blogspot.gr/

 

Η συγκλονιστική Αληθινή ιστορία της Ελένης της παραδουλεύτρας από το Καρπενήσι!

Η Ελένη ζούσε στο Καρπενήσι και είχε παντρευτεί έναν πολύ σκληρό ανδρα, ο οποίος την χτυπούσε για το παραμικρό, όπως χτυπούν τα παιδιά την μπάλα στο γήπεδο. Τα βάσανα της ζωής την έκαναν να υπηρετεί στη Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας κάθε Δεκαπενταύγουστο. Διηγείτο η ίδια: Μία περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σε ένα γιατρό, που ήταν καλοπληρωτής αλλά και πολύ σκληρός σαν τον άνδρα μου. Μία μέρα πήρα τον κάδο των σκουπιδιών για να πάω να τα πετάξω και ξαφνικά άκουσα ενα κλαυθμύρισμα. Φθάνοντας στο σκουπιδότοπο άνοιξα το καπάκι και βλέπω ένα, μωρό μέσα στα αίματα. «Παναγιά μου τι να κάνω; Να γυρίσω στο γιατρό δε γίνεται γιατί αυτός το πέταξε, όμως αν το πάρω στο σπίτι ο άντρας μου θα με σφάξει σαν λαμπριάτικο αρνί».

Το πήρα, το φίλησα σκουπίζοντας τα αίματα και το έσφιξα στην αγκαλιά μου, γιατί ήταν ο χειμώνας πολύ παγερός. Όταν έφθασα στο σπίτι δεν ήταν κανείς. Είπα μέσα μου, «Ο Θεός είναι μαζί μου» και αφού το έπλυνα το τύλιξα σε μία παλιά μου πουκαμίσα και το σταύρωσα προσευχόμενη, «Παναγία μου Προυσιώτισσα, χαρίτωσε το να μην κλάψει». Και το θαύμα έγινε. Το μωρό για δυο χρόνια δεν έκλαψε! Το τάϊζα κρυφά και το κοίμιζα κάτω από το κρεβάτι μας. Όταν ερχόταν ο ανδρας μου η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Πέρασε ο καιρός και το παιδί άρχισε να μπουσουλά. Οπότε ενα μεσημέρι εκεί που τρώγαμε ξετρύπωσε το μωρό και ήρθε κάτω από το τραπέζι. Μόλις το είδε ο άνδρας μου τα μάτια του γυάλισαν σαν του λιονταριού. «Τι είναι αυτό;», μου λέει. Τότε έκαμα τον σταυρό μου και του είπα το μυστικό. Συγκινήθηκε και το δέχθηκε σαν να ήταν δικό του. Το παιδί αυτό τώρα έχει παντρευτεί και εργάζεται στο Καρπενήσι. Από το παιδί αυτό έχω ένα ποτήρι νερό, ενώ από τα δικά μου τίποτα.
Πηγή

 

… ψυχή ρε δεν μας έμεινε σταγόνα για να ερωτευθούμε. Στεγνώσαμε απο συναισθήματα.

Σχετική εικόνα
Έρχονται κοπέλες και μου λένε, «πατερ δεν υπάρχουν άντρες». Έπειτα έρχονται οι άντρες και μου λένε; «δεν υπάρχουν γυναίκες», και εγω λέω, οτι και άντρες υπάρχουν και γυναίκες υπάρχουν, ψυχή ρε δεν μας έμεινε σταγόνα για να ερωτευθούμε. Στεγνώσαμε απο συναισθήματα. Γιατί κρίση δεν ειναι να αδειάζουν οι τσέπες μας, αλλα οι αγκαλιές μας….

http://plibyos.blogspot.gr/