Ο λόγος του βιώματος

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Ο λόγος του βιώματος διαφέρει από τον λόγο της θεωρίας. Αλλά, σε τι;

Κάνε ερώτηση στον ήλιο στο Χαλάνδρι ένα πρωί, που είδε άνθρωπο να ζητιανεύει για τσιγάρο, έχοντας μαζέψει τέσσερα σε τρίωρη διαδρομή, που μετά τα πανηγύριζε σαν μικρό παιδί έξω απ’ το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη.

Θα μπορούσε να βγει ο Αϊ Γιώργης ολοζώντανος, με το άλογο και το κοντάρι. Να του πει με πυγμή: «Ρε παιδί, αυτό το παλιοπράμα που καπνίζεις σε απομυζεί, αλλά άμα σε παρηγορεί, σε θέλω αφτού να κάθεσαι, να με τιμείς στο εκκλησάκι μου απέξω. Δε μ’ ενοχλεί. Με τιμεί».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Παρ΄ το αλλιώς…» ~ «Δε μπορώ…», σου λέει ο λογισμός. «Μπορείς θα λες εσύ…»

Αποτέλεσμα εικόνας για καλο λογισμος
Δεν πρέπει η χαρά και η επιτυχία να μας γίνεται εμμονή και άγχος. Έτσι δεν θα έρθει ποτέ. Γιατί ακόμη κι αν έρθει δεν θα σου ανήκει μια και εσύ θα ανήκεις στο άγχος σου. Για να χαρείς κάτι πρέπει αν είσαι «παρόν» σε αυτό που κάνεις. Μόνο εκεί. Επίσης όταν την χαρά την μεταθέτεις διαρκώς για το αύριο μπαίνεις σε μια διαδικασία προσμονής, την κυνηγάς, την ψάχνεις, και με αυτό τον τρόπο οτι ζεις εκείνη την στιγμή στην ζωή σου, το αντικρίζεις ως άσχημο, λειψό, άγευστο. Όλα σου φαίνονται λίγα γιατί περιμένεις τα πολλά, όλα άσχημα γιατί θες μόνο τα όμορφα, όλα λειψά γιατί αναζητείς τα τέλεια. Οπότε αυτό που είσαι και ζεις και έχεις στο σήμερα, δεν σε γεμίζει. Το πετάς ενώ το κρατάς για κάτι άλλο που θα ήθελες και ίσως κάποτε να έχεις. Μα υπάρχει κάτι πιο αβέβαιο από το αύριο; Ο Χριστός μας λέει, μην ασχολείστε με το αύριο ζήστε το σήμερα, αφήστε το αύριο στο Θεό, εσείς εδώ στο παρόν, στο τώρα.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

«ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ ….»

(ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΥΟ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΩΝ)

Του Πρωτ. Στέφανου Αναγνωστοπούλου
Αποτέλεσμα εικόνας για φωτο εξομολογησησ
Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.
Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας.
Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος:
«Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα -εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε «Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!…» Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν «το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…»
Εγώ μούγκριζα από τους πόνους, κι αυτός ο συνασθενής μου, με τους αφόρητους πόνους, δοξολογούσε τον Θεό. Εγώ βλαστημούσα τον Χριστό και την Παναγία, κι αυτός μακάριζε τον Θεό, Τον ευχαριστούσε για τον καρκίνο που τού έδωσε και τους πόνους που είχε. Τότε εγώ αγανακτούσα όχι μόνο από τους πόνους τους φρικτούς που είχα, άλλα και γιατί έβλεπα αυτόν, τον συνασθενή μου, να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Αυτός έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα «την Θεία Μεταλαβιά» κι εγώ ο άθλιος ξερνούσα από αηδία.
– Σκάσε, επί τέλους! σκάσε επί τέλους να λες συνεχώς «Δόξα Σοι, ο Θεός»! Δεν βλέπεις πως Αυτός ο Θεός, που εσύ Τον δοξολογείς, Αυτός μας βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός είναι αυτός; Δεν υπάρχει. Όχι! δεν υπάρχει…
Και αυτός με γλυκύτητα απαντούσε: «Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει και είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την αρρώστια και τους πόνους μας καθαρίζει από τις πολλές μας αμαρτίες. Όπως αν ασχολιόσουν με καμιά σκληρή δουλειά, όπου τα ρούχα σου και το σώμα σου θα βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θα χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα για να καθαριστής καλά, κι εσύ και το σώμα σου και τα ρούχα σου, κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός χρησιμοποιεί την αρρώστια σαν ευεργετικό καθαρισμό της ψυχής, για να την προετοιμάσει για τη Βασιλεία των ουρανών».
Οι απαντήσεις του μ’ εκνεύριζαν ακόμη περισσότερο και βλαστημούσα θεούς και δαίμονες. Δυστυχώς οι αντιδράσεις μου ήσαν αρνητικές, με το να φωνάζω: «-Δεν υπάρχει Θεός… Δεν πιστεύω σε τίποτα… Ούτε στον Θεό ούτε σ’ αυτά τα «κολοκύθια» που μού λες περί Βασιλείας του Θεού σου…» Θυμάμαι τις τελευταίες του λέξεις:
-Περίμενε και θα δεις με τα μάτια σου πώς χωρίζεται η ψυχή απ’ το σώμα ενός Χριστιανού που πιστεύει. Είμαι αμαρτωλός, αλλά το έλεός Του θα με σώσει. Περίμενε, θα δεις και θα πιστέψεις!
Και η μέρα αυτή έφθασε. Από το νοσοκομείο θέλησαν να βάλουν ένα «παραβάν», όπως ήταν καθήκον τους, αλλά εγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς είπα «όχι, γιατί θέλω να δω πώς αυτός ο γέρος θα πεθάνει!!!».
Τον έβλεπα λοιπόν να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Πότε έλεγε κάποια «Χαίρε» για την Παναγία, που αργότερα έμαθα ότι λέγονται «Χαιρετισμοί». Κατόπιν σιγοέψαλλε το «Θεοτόκε Παρθένε», το «Από των πολλών μου αμαρτιών…», το «Άξιον εστί», κάνοντας συγχρόνως και πολλές φορές το σημείο του σταυρού.
Σήκωσε κάποια στιγμή τα χέρια του και είπε: «Καλώς τον Άγγελό μου! Σ΄ ευχαριστώ, που ήλθες με τόση λαμπρά συνοδεία να παραλάβεις την ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ!… Σ’ ευχαριστώ!…» Ανασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τα χέρια του ψηλά, έκαμε το σημείο του σταυρού, σταύρωσε τα χεράκια του στο στήθος του και εκοιμήθη!
Ξαφνικά το δωμάτιο πλημμύρισε από φως, λες και μπήκαν μέσα δέκα ήλιοι και περισσότεροι, τόσο πολύ φωτίστηκε το δωμάτιο! Ναι, εγώ ο άπιστος, ο άθεος, ο υλιστής, ο «ξιπασμένος», ομολογώ ότι όχι μόνον έλαμψε το δωμάτιο άλλα και μια ωραιότατη μυρωδιά απλώθηκε σ’ αυτό, ακόμη και σε ολόκληρο τον διάδρομο, και μάλιστα όσοι ήσαν ξυπνητοί και μπορούσαν, έτρεχαν εδώ κι εκεί, για να διαπιστώσουν από που ήρχετο η παράξενη αυτή μυρωδιά.
Έτσι, πάτερ μου, πίστεψα, γι’ αυτό και φώναξα για Εξομολόγο ύστερα από τρεις ημέρες. Την άλλη μέρα όμως, τα ‘βαλα με τους δικούς μου, την μάνα μου και τον πατέρα μου, ύστερα με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, με τη γυναίκα μου, με τους συγγενείς και τους φίλους, και τους φώναζα και τους έλεγα:
– Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους; Γιατί δεν με οδηγήσατε ποτέ στην Εκκλησία; Γιατί δεν μου είπατε ότι υπάρχει Θεός και υπάρχει και θάνατος και κάποτε αυτή η ψυχή θα χωρισθεί από το σώμα για να δώσει τον λόγο της; Γιατί με σπρώξατε με την συμπεριφορά σας στην αθεΐα και στον μαρξισμό; Εσείς με μάθατε να βλαστημώ, να κλέβω, να απατώ, να θυμώνω, να πεισμώνω, να λέω χιλιάδες ψέματα, να αδικώ, να πορνεύω…
Εσείς με μάθατε να είμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος και κακός. Γιατί δεν μου διδάξατε την αρετή; Γιατί δεν μου διδάξατε την αγάπη; Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Χριστό; Γιατί;… Από αυτή τη στιγμή μέχρι που να πεθάνω, θα μου μιλάτε μόνο για τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους, τους Αγίους. Για τίποτε άλλο.
Ήρχοντο οι δικοί μου, οι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και τους ρωτούσα τον καθένα χωριστά ή όλους μαζί: «-Έχετε να μου πείτε κάτι σημαντικό για τον Θεό; διότι Αυτόν θα συναντήσω! Λέγετε….. Εάν δεν ξέρετε, να μάθετε. Οι μέρες περνάνε κι εγώ θα φύγω. Και σ’ ένα – δυο επισκέπτες: «- Αν δεν ξέρεις ή αν δεν πιστεύεις, να φύγεις!…».
Τώρα πιστεύω με όλη μου την καρδιά, και θέλω να εξομολογηθώ όλες τις αμαρτίες μου από μικρό παιδί…».
Ήτο σταθερός και αμείλικτος με το παλαιό εαυτό του ο Ξενοφών. Και το έλεος του Θεού ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο! Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, κοινώνησε δυο-τρεις φορές και υστέρα από πάλη μερικών ημερών με τον καρκίνο, έφυγε εν πλήρη μετάνοια, με ζέουσα την πίστη, ειρηνικά, οσιακά, δοξολογώντας κι’ αυτός τον Θεό.
 
πηγή

 

 

ΠΡΟΣ ΑΝΕΡΓΟ ΝΕΟ: 12 μήνες, μου λες

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Αχ, βρε άνθρωπε, είσαι άνεργος: σε καταλαβαίνω. 12 μήνες, μού λες. Είχες εκείνη τη δουλίτσα και όλα πηγαίνανε καλά.

Το λουλούδι θ’ ανθίσει, αδερφέ. Έχει ο Θεός, φιλαράκο. Είναι μια μικρή δοκιμασία, κάτι σαν μικρή ξηρασία. Αλλά θα δεις που θα έρθει βροχούλα, δροσερή και ωραία συννεφούλα που και πάλι θα σου δώσει δουλειά.

Υπομονή. Προσευχούλα. Να λες στην Παναγίτσα τον πόνο σου. Να βρίσκεις λιγάκι Χριστούλη τώρα που βρίσκεσαι στα δύσκολα. Να σου πω μια ιδέα εγώ;

Κουλουριάσου σαν μικρούλι παιδί και ψέλλισε το «Πάτερ Ημών». Ξεχαστήκαμε μέσα στα τρεξίματα και ξεχάσαμε να λέμε προσευχούλες. Αλλά, θυμάσαι όταν ήσουν μαθητάκι; Γονάτιζες μέσα στα παπλώματα και χουχούλιαζες ωραίες παρακλήσεις, φωτεινούς παιδικούς εσπερινούς.

Έμεινες άνεργος, μού λες. 12 μήνες, μού λες. Εντάξει, θα περάσει. Και τότε θα τα σκέφτεσαι αυτά και θα λες «τι ωραίες προσευχούλες είχα κάμει όταν ήμουνα άνεργος».

Το ξέρεις κι εσύ πως θα περάσει και όλα θα πάνε καλά. Και μετά θα περιμένει η Παναγίτσα το τάμα που Της είχες κάμει. Κι εσύ θα Της πας λαμπαδίτσα, ωραιοκίτρινη, ψηλή κι αρχοντικιά, με τον πρώτο μισθό της δουλειάς.

Αμήν. Να γίνει. Το λουλούδι θ’ ανθίσει θα δεις.

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/07/12.html#more

 

Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε

 

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

https://3.bp.blogspot.com/-WoZhV71icJk/WWSet3-2o7I/AAAAAAAAAHA/4tMqBzOL1tkwTQTyzWQ3TTVBNU9LwfXwgCLcBGAs/s400/g.jpgΦαίνεται ότι κάποτε νήστευες και σήμαινε ότι είσαι Ρωμηός. Αν δε νήστευες Τετάρτη και Παρασκευή, σήμαινε ότι είσαι Τούρκος. Ετούτο δεν είναι υπερβολή, ήταν ένας τόπος κοινός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και τούτο το βλέπουμε ξεκάθαρα στο έργο του Φωτάκου: «Ο Βίος του Παπαφλέσσα».

Όταν έφτασε ο Φλέσσας στο Άργος, ο αδελφός του Νικήτας τού άλλαξε τα φορέματα, τού φόρεσε τούρκικα καλιοντσίτικα και τον όπλισε ως Τούρκο, καθώς και τους άλλους που είχε μαζί του ο Παπαφλέσσας. Έγινε αυτό για «λόγους ασφαλείας», όπως θα λέγαμε σήμερα.

Φιλοξενήθηκε, όμως, ο Φλέσσας, μαζί με τους δικούς του, στην οικεία του Οικονομόπουλου και επειδή η οικοδέσποινα τους εξέλαβε ως Τούρκους , αν και ήταν Τετάρτη, τους έβγαλε να φάνε αυγά. Παίζοντας εκείνοι τους Τούρκους, προσποιήθηκαν ότι τα έφαγαν, αλλά κρυφίως τα πέταξαν. Και μάλιστα έπειτα – μάλλον μετά την αναχώρηση τους – τα αυγά ευρέθησαν (!) καθώς το διηγείται ο Φωτάκος.

Ο Έλληνας της Τουρκοκρατίας είναι ο πιο βαθιά Ορθόδοξος Έλληνας που βρίσκεται μέσα στους αιώνες. Ίσως περισσότερο και από τον Έλληνα του Βυζαντίου, πάει μπροστά σε Ορθοδοξία ο σκλαβωμένος Έλληνας επί Τουρκιάς.

Ο Ρωμηός επί Τουρκιάς γνωρίζει Τετάρτη και Παρασκευή, ξέρει να κάνει μετάνοιες, λειτουργείται κάθε Κυριακή, προσεύχεται, ευλογεί και ευλογείται, μιλάει στα παιδιά του για τον Χριστό και τους Αγίους, κάνει τον σταυρό του γεμάτον και ολόκληρον: αρχοντικό σταυρό, όχι τσιγκούνικο κι έτσι κάπως «χαζομπουζούκικον». Στο κούτελο, κάτω στη βαλβίδα της κοιλιάς, δεξιά και αριστερά στους ώμους, έτσι κάνει ο Παπαφλέσσας τον σταυρό του, ο Γέρος του Μόρια, ο Διάκος και οι άλλοι.

Όσοι μάς ελευθέρωσαν, γνώριζαν Τετάρτη και Παρασκευή. Αυτονοήτως νήστευαν ως κάτι το δεδομένο και παραδομένο άπαξ εκ προγόνων Ελλήνων Ορθοδόξων. Πλείστα όσα παραδείγματα δεικνύουν του λόγου το αληθές: ότι αυτοί που μάς ελευθέρωσαν σαν καλογέρια αγαπούσαν τον Θεό, ήταν άνθρωποι του «Πάτερ Ημών» και της ωραίας εν Θεώ ζωής. Εμείς;

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/07/blog-post_6.html

 

Ἡ πραγματική χαρά τῆς συντροφικότητας

Ἡ πραγματική χαρά τῆς συντροφικότητας

Πρωτότυπος τίτλος :Kissanpur Real Joy Of Togetherness

1 Ἕνα παιδί δίνει στούς γονεῖς τοῦ ἕνα δυνατό μάθημα κι ἀγγίζει τίς καρδιές ὅλων.Ἡ διαφήμιση τῆς ἑταιρείας Kissan ἀπό τήν Ἰνδία μέ τίτλο «Kissanpur- Ἡ πραγματική χαρά τῆς συντροφικότητας» προσπαθεῖ νά ὠθήσει τούς ἀνθρώπους νά ἐγκαταλείψουν τά smartphones καί τούς φορητούς ὑπολογιστές καί νά δώσουν χρόνο σέ αὐτά πού ἔχουν πραγματικά σημασία.

Τό μήνυμα εἶναι ἁπλό καί πολύ δυνατό: Περάστε χρόνο μέ τήν οἰκογένεια καί τούς φίλους σας, ἀντί νά σπαταλᾶτε χρόνο στόν εἰκονικό σας κόσμο.

Πιστεύω πώς τά παιδιά ,τά λουλούδια καί οἱ σχέσεις ἀντανακλοῦν τό εἶδος τῆς φροντίδας πού τούς δίνουμε…κι ὀφείλουμε νά εἴμαστε ἐφευρετικοί στήν ἀγάπη..Γιατί ἡ ἀγάπη καρποφορεῖ . Ἀπό ἐμᾶς μένει νά τήν καλλιεργήσουμε …εἶναι αὐτή πού δέν φαίνεται στόν θυμό καί στήν ὀργή ἀλλά στήν ὑπομονή καί στήν συγχώρεση…δέν λυγίζει στό πόνο τῆς καρδιά μας ἀλλά στήν ἀγάπη τοῦ ἄλλου…δέν φανερώνεται εὔκολα στό λόγο ἀλλά στό βλέμμα τῆς εὐσπλαγχνίας…Ὅτι δέν μποροῦμε νά λύσουμε μέ τό μυαλό μᾶς προσπάθουμε νά τό λύσουμε μέ τήν καρδιά μας…κι ὅταν φερόμαστε στούς ἀνθρώπους μέ βάση αὐτό πού εἶναι παραμένουν ὅπως εἶναι…. ἄν ὅμως τούς φερόμαστε μέ βάση αὐτό πού θά μποροῦσαν νά εἶναι καί νά γίνουν, θά γίνουν ὁ καλύτερος ἐαυτός τους….ἄρα…ὅσο πιό λίγο ἀγγίζουμε τό ἔδαφος τόσο πιό πολύ ζοῦμε…^_^ Ἄς ἔχει ὁ καθένας μᾶς 2017 ἐπιχειρήματα γιά νά Ζήσει μέ Ἀγάπη στήν καρδιά του καί 2017 λόγους γιά νά Ζήσουμε ὅλοι μαζί μέ Εἰρήνη…χωρίς μίση ,πολέμους ,διχόνοιες…Δέν ξέρω πού τελειώνει αὐτή ἡ γῆ, οὔτε πού ἀρχίζουν οἱ ὁρίζοντες…ἐκεῖνο ὅμως πού ξέρω εἶναι ὅτι ἡ Ἀγάπη καί ἡ Φροντίδα Σου Θεέ μου μᾶς περιτριγυρίζουν…

This channel is NON PROFIT, NON-COMMERCIAL! Videos may contain copyrighted material . All trademarks and copyrights remain the property of their owners. Copyright Disclaimer: Citation of articles and authors in this report does not imply ownership. Works and images presented here fall under Fair Use Section 107 and are used for commentary on globally significant newsworthy events. Under Section 107 of the Copyright Act 1976, allowance is made for fair use for purposes such as criticism, comment, news reporting, teaching, scholarship, and research

 

Ένας Γέρων γλυκοαυστηρός

https://1.bp.blogspot.com/-a4zGYgYr0Z8/WcFC4ulYFoI/AAAAAAAAAfc/i5XiTWrDPgkFPgi69YZZEUONfS00QAm9gCLcBGAs/s400/g%2Baimil.jpg

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

«Όσοι έζησαν κοντά στον Γέροντα Αιμιλιανό τα πρώτα χρόνια της εγκαταβιώσεως της αδελφότητος του, της προερχομένης από τα Μετέωρα, στη Μονή Σίμωνος Πέτρας, έχουν φυλάξει στην καρδιά τους τις συνάξεις, κατά τη διάρκεια των οποίων προσέφερε τον λόγο του στα πνευματικά του τέκνα».

Έτσι αναφέρει ο Αρχιμ. π. Πλακίδας Deseille, προλογίζοντας το βιβλίο του ηγουμένου Αιμιλιανού υπό τον τίτλο «Λόγοι Ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα».

Ο πατήρ Πλακίδας Deseille καταγράφει ότι η αδελφότητα συναζόταν γύρω από τον Γέροντα Αιμιλιανό, άλλοτε σε έναν εσωτερικό χώρο του μοναστηριού και άλλες φορές σε κάποιον από τους εξώστες που δέσποζαν πάνω από τη θάλασσα.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ένα πορτοφόλι μ’ ένα παλιό γράμμα

Μια αληθινή ιστορία, που γράφτηκε στο Reader’s Digest το 1985, από τον Arnold Fine 
 
Καθώς περπατούσα για το σπίτι μια παγωμένη ημέρα, σκόνταψα πάνω σε ένα πορτοφόλι που κάποιος έχασε στο δρόμο. Το σήκωσα και κοίταξα στο εσωτερικό του μήπως βρω κάποια ταυτότητα για να εντοπίσω τον ιδιοκτήτη του. Αλλά το πορτοφόλι είχε μόνο δυο χαρτονομίσματα μέσα και ένα τσαλακωμένο γράμμα που έμοιαζε να είναι εκεί χρόνια.
Ο φάκελος ήταν σχισμένος και το μόνο που φαινόταν καλά ήταν η διεύθυνση του αποστολέα.
Άρχισα να ανοίγω το γράμμα σε μια προσπάθεια να βρω κάποιο στοιχείο. Τότε είδα την ημερομηνία – 1924. Το γράμμα είχε γραφτεί πριν σχεδόν 60 χρόνια!
Ήταν γραμμένο από γυναίκα, όπως μαρτυρούσε ο όμορφος καλλιτεχνικός χαρακτήρας των γραμμάτων και το μικρό λουλούδι στο πάνω αριστερό μέρος του μπλε χαρτιού. Ο παραλήπτης ήταν κάποιος Michael και η αποστολέας του εξηγούσε πως δεν μπορεί να βλέπονται πια, γιατί το απαγόρευε η μητέρα της. Αυτή όμως θα τον αγαπούσε για πάντα. Είχε την υπογραφή, Hannah.
Ήταν ένα όμορφο γράμμα και αναρωτήθηκα αν μπορούσα να βρω τον ιδιοκτήτη του. Το όνομα Michael δεν ήταν αρκετό. Ίσως αν καλούσα τις πληροφορίες και έβρισκαν το τηλέφωνο μέσω της διεύθυνσης που είχα του αποστολέα.

Συνέχεια ανάγνωσης