Στενάζουν οι ναοί από πιέσεις Μητροπολιτών!

 

Μια σημαντική παράμετρος για τα διοικητικά των μητροπόλεων ,ο παραλογισμός των προϋπολογισθέντων ,

οι παράλογες απαιτήσεις των επισκόπων που είναι στην κοσμαρά τους και η πραγματικότητα λογο κρίσης, των παγκαριών!

 

5._f2.jpg

Παρά τις μειωμένες δωρεές πιστών και τα έσοδα από τα παγκάρια, που έχουν αποτέλεσμα πολλές ενορίες να αδυνατούν να καλύψουν ακόμα και βασικές ανάγκες, εφημέριοι καταγγέλλουν ότι πρέπει να δώσουν εισφορές βάση τα προϋπολογισθέντα και όχι τα καθαρά ποσά.

Η άσχημη οικονομική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία επτά χρόνια στη χώρα έχει επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις δωρεές των πιστών και τα έσοδα από τα παγκάρια. Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» προβάλλει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, που αφορά όλους τους ναούς και τις Μητροπόλεις της χώρας. Αφορμή ήταν οι πολλές καταγγελίες που δέχτηκε το τελευταίο διάστημα η εφημερίδα από εφημερίους και προϊσταμένους ναών της Ελλάδας. Το ζήτημα που έθεσαν σχετίζεται με το ποσοστό των εισφορών που πρέπει κάθε ενορία να αποδίδει από τα έσοδα τα οποία προέρχονται από τις εν λόγω δωρεές και τον οβολό των πιστών. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Πεντηκοστιανοί στην πόρτα σας: Προσοχή!

Πεντηκοστιανοί στην πόρτα σας: Προσοχή!

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ  ΣΤΗΝ  ΠΟΡΤΑ  ΣΑΣ:  ΠΡΟΣΟΧΗ!

Κάποιος σου χτυπάει την πόρτα, να σου μιλήσει, «για το λόγο του Θεού». Βρίσκεις στο γραμματοκιβώτιο ένα έντυπο. Τους συναντάς στο δρόμο, σε μια πλατεία. Τους ακούς σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και τους βλέπεις σε τηλεοπτικές εκπομπές.

Λένε πως είναι χριστιανοί. Πρέπει να τους αφήσεις να σου κάνουν το δάσκαλο;

Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να ξέρεις ποιος τους έστειλε, και ποια είναι η αληθινή σχέση τους με την ορθόδοξη Εκκλησία. Ένας άνθρωπος που αποκρύπτει την αληθινή του πνευματική ταυτότητα, δεν μπορεί να είναι αληθινός χριστιανός, θέλει να σε παγιδεύσει και αυτό δεν είναι έντιμο. Ποιος είναι αυτός ο απρόσκλητος επισκέπτης;

Πρόσεξε τα έντυπα που σου προσφέρει. Ποιος τα έχει εκδώσει. Αν δεν αναφέρουν τίποτα γι’ αυτό, αν σημειώνουν μόνο μια ταχυδρομική θυρίδα, δεν προέρχονται από έντιμους ανθρώπους. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Συζήτηση με έναν ευτυχισμένο!

ΑΠΟ ΤΗΝ Α-ΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,

ΣΤΗΝ ΠΡΟ-ΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Είχα τη μεγάλη τύχη πριν από μέρες να συνομιλήσω για προσωπικά μου υπαρξιακά ερωτήματα με έναν – κατ’ εμέ -,  «ευτυχισμένο» άνθρωπο!
Δεν  είναι  κάποιος σεβάσμιος, ασπρομάλλης γέροντας που μιλάει αργά,
κοιτώντας σε βαθιά στα μάτια ή ατενίζοντας δικούς του ορίζοντες.
Είναι σαραντάρης, με βλέμμα πότε διεισδυτικό και πότε ανάλαφρο και παιχνιδιάρικο, κάνοντας μάλιστα και κάποιες γκριμάτσες όταν θέλει να τονίσει κάτι, να σε ταρακουνίσει.
Δεν  είναι   «εκτός τόπου και χρόνου». Παρακολουθεί τα πάντα, ζει ανάμεσα σε πολύ κόσμο, ακούει πολύ κόσμο κάθε μέρα, τον νουθετεί, τον παρηγορεί, τον διασκεδάζει με το εκπληκτικό του χιούμορ!
150-IMG_4875 (Small)_rs copy.jpg
Ίσως αναγνώστη μου, θα βοηθούσε να μειώσεις φώτα και θορύβους, μήπως και μπεις κάπως στο κλίμα, στην κατάνυξη το βάθος και τη χαρά  των νοημάτων που εγώ έζησα
και βέβαια δεν μεταφέρεται….
καθώς ξεδιπλώνονται ορίζοντες καινούργιοι,
ανοίγονται ουρανοί…
ένα κλειδάκι της προσωπικής  μας κατακόμβης προσφέρεται….
τρόποι αντιμετώπισης της ζωής,
τρόποι απλούστευσης της ζωής μέσα από το άφημά μας
στην όντως Δύναμη του Δημιουργού…
Το ερώτημά μου ήταν για την πρόνοια του Θεού…
«πού βρίσκεται, πού να την δω…. τόσος πόνος απλωμένος γιατί
Κι ευτυχώς δεν μου υπέδειξε ότι είναι εκεί και κει….
Γιατί του την «φύλαγα»  να του θυμίσω στα τόσα μέρη,
στις τόσες καταστάσεις που δεν είναι, που λείπει ή που, τουλάχιστον εγώ, δεν τη βλέπω…
αλλά αυτός με οδήγησε «αλλού γι αλλού»!
με δυο λόγια  μου πε, «θα την βρεις: στο βάθος του Κύριε ελέησον!»|
Μετά την απομαγνητοφώνηση προέκυψε το παρακάτω κείμενο-απάντηση
για το πρώτο ερώτημά μου:
«…Ο πόνος και το πρόβλημα είναι αφορμή σχέσεως….
Όσο σκανδαλίζεται ο λογισμός* μας,  τόσο βαθαίνει η σχέση… Και μπορεί να οδηγήσει σε νέο  πόνο.
Η μη απάντηση του Θεού εξάπτει πιο πολύ για σχέση.
Αυτό που μας ενοχλεί είναι η στιγμή που μας ανατρέπει τα δεδομένα μας
(της λογικής και των συναισθημάτων μας).
Ο Θεός είναι πάνω από αυτό που είμαστε ή που θέλουμε να φτιάξουμε.
Κι αν δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τη δική μας λογική,
δεν μπορούμε να δούμε το θέλημα Του.
εγώ: – Στην καθημερινότητα στους διαλόγους μας λέμε π.χ. «Καλά, Δόξα τω Θεώ.» δλδ δοξάζουμε τον Θεό με βάση τη  δικιά μας θεώρηση του τι  είναι  καλό και τι όχι!
«Είναι λόγια. Μάθαμε να μιλάμε έτσι. Λόγια του αέρα, είναι.»
Εγώ: – Τότε να τα κόψουμε και αυτά.
«Γιατί βασανίζεις τόσο πολύ το νου σου; Είναι βάσανο που αιχμαλωτίζει την καρδιά μας και περιορίζει τον Θεό στις δικές μας συναισθηματικές και νοητικές δυνατότητες. Ενώ στον χώρο του Θεού υπάρχει άλλου είδους ελευθερία. Θα καταντήσεις να αναρωτιέσαι να φάω ή να μην φάω και τι είδους φαγητό. Έτσι μπαίνουμε σε παραλογισμό σιγά σιγά .
Καλό είναι να μη σκεπτόμαστε ούτε καλά ούτε άσχημα. Μόνο να ζούμε.
Με την καρδιά μας αφοσιωμένη στον  Θεό.
Όπως στην ερωτική σχέση όταν ο άλλος σου φέρεται καλά είναι όμορφο.
Όταν δεν φέρεται καλά, προσπαθείς να μη χάσεις αυτή την αγάπη της διεκδίκησης και αγωνίζεσαι,  έτσι γνωρίζεις και το Θεό, τον εαυτό σου, και τον άλλο.
Το να ικανοποιηθεί ο λογισμός* είναι κάτι.
Αλλά δεν προχωράει μέσα από σταυρό και ανάσταση.
Εμείς οι άνθρωποι θέλουμε κάτι που να μην περνάει από σταυρό,
άρα όχι και ανάσταση.
Ο σταυρός είναι το ποιον  με το οποίο χτίσαμε μέχρι εδώ… (; )
Ο Θεός είναι πέρα από ότι μπορούμε να φανταστούμε, να σκεφτούμε. Εμείς θέλουμε να τον περιβάλλουμε, να τον περινοήσουμε στη δική μας σκέψη,
στα δικά μας όρια για να είναι κτήμα μας.
Αυτό είναι είδωλο του Θεού, όχι ο Θεός. Και όσο ερχόμαστε σε σύγκρουση με το είδωλο που φτιάξαμε, έχουμε λογισμό, σκανδαλιζόμαστε…
εγώ: – Δηλαδή η πρό-νοια αποκαλύπτεται μέσα από την ά-νοια τη δική μου….»
«Μμμ, ά-νοια,  πολύ ωραία. Μέσα από αυτήν θα φανερωθεί και η έν-νοια του Θεού.
Εγώ: – πώς θα εισέρχομαι στην «άνοια»;
«Μόνο με το «Κύριε Ελέησον». Γιατί  το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» που κράζουμε κάθε φορά,   είναι μαρτύριο. Είναι μια Θεία Λειτουργία.
«Η Αγία Τράπεζα είναι στην καρδιά σου. Προσκομίζεις και θύεις (θυσιάζεις) τον λογισμό σου,  στο όνομα της σοφίας και του έρωτα προς τον Θεό. Θυσιάζεις και σφάζεις το είναι σου, απορρίπτεις τους λογισμούς σου…. είναι ιερουργία,  είναι  κάτι παγκόσμιο!
Αυτό πού είναι η περιουσία μας, η δύναμή μας, το σταυρώνουμε. Λέμε «όχι δεν είναι αυτή η δύναμη αλλά κάποια άλλη που δεν την ξέρω! Ο Θεός να με φωτίσει να έρθει αυτή η δύναμη!..»
Εγώ: – Άμα χάσω το νου μου νιώθω σαν να χάνω την ύπαρξη μου….
«Δεν  είναι  έτσι, όμως….»
Εγώ: – «Τελικά η πορεία μας είναι μυστική, προσωπική; Μου ακούγεται  προτεσταντικό αυτό…»
 Μα το εντάσσεις μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.
Εκτός από τη Θεία Κοινωνία και την Εξομολόγηση είναι η προσευχή που ξεκινά και καταλήγει στο σώμα του Χριστού,
που είναι πράξη οικουμενική,  δεν περιορίζεται!
Εγώ: – Αυτό το «Κύριε ελέησον, πώς να το λέω;»
«κατά προτίμηση πρωί-πρωί που ναι ο νους καθαρός, τον αδειάζω κι άλλο από σκέψεις,
και αρχίζω χωρίς καμία φαντασία προσώπου ή κατάστασης. Κι ο, τι θέλω τονίζεις.
»….Δε φαντασιώνομαι. Γιατί απευθύνομαι στο Πρόσωπο. Μένω στο Πρόσωπο, δεν κάνω κάτι μηχανιστικά για να ανέβω σε επίπεδο και να περάσω από μια κατάσταση σε άλλη, ακονίζοντας δικές μου διανοητικές και συναισθηματικές δυνάμεις.
Δεν  είναι  καρπός δικών μου δυνάμεων!
«Εγώ είμαι ανάπηρος, νεκρός!  Ελέησέ με! Εσύ είσαι το έλεος!»
Κι έτσι αποκτάς σχέση.
Εξαφανίζοντας οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει πρόσωπο. Είναι εκεί.
Εγώ: – ποιες άλλες λέξεις  είναι  καλό να χρησιμοποιήσω;»
«φώτισόν μου το σκότος!»
Εγώ: – «Αυτή  είναι  δηλαδή όλη η συνταγή προς την «άνοια»;
«Ναι… Και να μην κρίνεις κανέναν και τίποτα! Ούτε νοήματα πνευματικά!»
Εγώ: – Μας έχουν μάθει στο «μαζί» της προσευχής, και εμένα μου εγείρονται ενοχές στο «κατά μόνας».
«άμα εξομολογείσαι τα πάντα, δεν υπάρχουν ενοχές…»
Εγώ: – μα μπορούν να  είναι  τα πάντα;
«Εκτός από τα ακούσια, ναι…. Όμως, αν πιστεύεις στην αγάπη του Θεού, που τα συγχωρεί όλα, τι  άλλο θες να κάνεις; Κωλοτούμπες, για να σε συγχωρέσει;
Μην κολλάς, μην τα ψειρίζεις, μην είσαι στο ψυχολογικό επίπεδο!..»
 150-IMG_4799 (Small)_rs.jpg
Τις πρώτες μέρες, λίγο που δοκίμασα τη «συνταγή»,  ζούσα πράγματι σε ένα άλλο επίπεδο. Με στραμμένο το φακό μου στη νέα χαραμάδα, προς το Φως….
Τώρα τελευταία, άρχισαν να μπαίνουν διάφορες  ιδέες,
η ανησυχία, η φλυαρία των σκέψεων,  η δικιά μου  δύναμη,
δηλαδή η αυτού μεγαλειότης ο νους,
που όλα τα υπολογίζει, ώρθωσε το ανάστημά του….
και αγωνιώ η ηλίθια:
«και πώς δε θα  μείνω από μπαταρία;;»
 150-IMG_4804 (Small)_rs.jpg
*λογισμός: δε σημαίνει μόνο δικές μας σκέψεις αλλά και ιδέες,παρορμήσεις, τάσεις των οποίων την προέλευση αγνοούμε…
 
Υ.Γ. οι φωτογραφιες είναι από τη Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής,
όπου και ο τάφος του γέροντα Παΐσιου

 

 

ΟΥ ΔΥΝΑΣΘΕ ΘΕΩ ΔΟΥΛΕΥΕΙΝ ΚΑΙ ΜΑΜΩΝΑ

Κάποιος μοναχός κατέβηκε από την σπηλιά που μόναζε, με ευλογία του πνευματικού του στην πόλη για να πουλήσει τα εργόχειρά του. Επειδή έφτιαχνε πράγματι αριστοτεχνικά ξύλινες κούπες, σταυρούς και άλλα κομψοτεχνήματα, σε πολύ λίγη ώρα ξεπούλησε. Επιστρέφοντας στην σπηλιά του, του μπήκε ο λογισμός να ξαναφτιάξει γρήγορα κι άλλα ερχόχειρα, προκειμένου να τα πουλήσει και να κάνει και φιλανθρωπίες!

Αποτέλεσμα εικόνας για μαμμωνας

Τα ξεπούλησε κι αυτά, χωρίς ευλογία, και σε σύντομο χρονικό διάστημα απέκτησε ένα σοβαρό οικονομικό ποσό. Το μοίρασε σε φτωχούς, χήρες και άλλους έχοντες ανάγκη και ευχαριστήθηκε πολύ. Έτσι άρχισε να παραμελεί τα πνευματικά του καθήκοντα, να αλλοιώνεται η μοναχική του ζωή, κατασκευάζοντας κάθε μέρα καινούρια εργόχειρα, τα οποία ανανέωσε φτιάχνοντας και άλλα ξύλινα σκεύη. 

Κάποτε αποφάσισε κι έφυγε από την σπηλιά που ασκήτευε, για να εγκατασταθεί στην πόλη και να έχει το δικό του εργαστήριο. Έτσι ο δαίμονας της πλάνης και ο δαίμονας του πλούτου, αφού τον έβγαλαν από το σπήλαιο που ζούσε, ύστερα του φύτευσαν την ιδέα να αποβάλλει και τα ράσσα, προκειμένου να ασχολείται με την ξυλογλυπτική. Λαικός πλέον με αρκετά χρήματα και μεγάλο σεβασμό και κύρος στην κοινωνία της πόλης παντρεύτηκε. Κάθε φορά όμως που γεννούσε η γυναίκα του, το παιδί που έβγαινε στον κόσμο γεννιόταν νεκρό. Έτσι έφτασε να έχει χάσει δέκα παιδιά και λίγο καιρό αργότερα και την γυναίκα του. Λίγο καιρό αργότερα έπεσε μεγάλη πείνα στην πόλη και αναγκάστηκε να κλείσει και το εργαστήριό του! Αρρώστησε βαριά και ερχόμενος στα λογικά του, θυμήθηκε τον γέροντά του και αποφάσισε να ξαναγυρίσει μετά από χρόνια στην σπηλιά της μετανοίας του.
 Εκοιμήθη αιφνιδίως, βαδίζοντας στον δρόμο προς το σπήλαιο…! Στο σακκίδιο, που κουβαλούσε βρέθηκαν δεκάδες χρυσά νομίσματα, διάσπαρτα καταμεσής του δρόμου…!

Υ.Γ. Οιαδήποτε ομοιότης της ιστορίας 
εκ του Γεροντικού με την ουσία του άρθρου 
που θα διαβασετε ως συνέχεια δεν είναι καθόλου συμπτωματική!
 Εδώ λοιπόν η συνέχεια…

Εύχεσθε!

 

….πάρε τον παράδεισο μου και δος μου την «κόλασή» σου…

Φωτογραφία του χρήστη Αγιορειτικες διαδρομες.
Τις προάλλες συναντήθηκα με ένα γέροντα που αγαπώ πολύ. 

Είδες ποτέ τον Χριστό γέροντα τον ρώτησα. 
«Ναι πάτερ μου», μονολόγησε, με συστολή. 

«Πώς είναι Γέροντα;» 
«Όπως στα Ευαγγέλια πάτερ μου, αγνός, αγαθός, απλός και προσιτός». «Και πότε συνέβη αυτό», ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτηση μου. «Όταν αγάπησα πολύ δίχως να περιμένω τίποτα πάτερ μου», ψιθύρισε ο γέροντας με χαμηλωμένα τα μάτια του, που είχαν ήδη πλημμυρίσει ερωτικά δάκρυα για τον Χριστό του. «Άδειασα σαν άνθρωπος και γέμισα Χριστό. Τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα. Τότε έρχεται Εκείνος όταν του μοιάσεις».

Αυτή η φράση, «Ο Χριστός έρχεται όταν του μοιάσουμε», σκαρφάλωσε στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδιάς μου και άνοιξε χώρο μέσα μου. 
Ναι, η αγάπη. 
Εκείνη που ξέρει να θυσιάζεται και να χάνει.
 Να τα δίνει όλα δίχως να κρατάει λογαριασμό. 
Εκείνη που πεθαίνει για να ζήσεις ο άλλος. Που προδίδεται, σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί. 
Που ξέρει να λέει και να εννοεί, πάρε τον παράδεισο μου και δος μου την «κόλαση» σου…

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΙΑΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για δασκαλα προσευχη
abriela Mistral (7 April 1889 – 10 January 1957) ήταν το ψευδώνυμο τής Lucila Godoy y Alcayaga: Χιλιανή ποιήτρια, διπλωμάτης, εκπαιδευτικός και ανθρωπίστρια ήταν η πρώτη Λατίνο-Αμερικανίδα συγγραφεύς που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1945) για την λυρική της ποίησή της.

Εμπνευσμένη από ισχυρά συναισθήματα, η ποίηση της έγινε αιτία να αναδειχθεί το όνομα τής Μιστράλ σε σύμβολο υψηλών ιδανικών του για ολόκληρο τον κόσμο τής Λατινικής Αμερικής. Μερικά από τα κύρια θέματα τής ποίησής της είναι η φύση, η προδοσία, η αγάπη, η μητρική αγάπη, η θλίψη η ανόρθωση απ’ αυτή, τα ταξίδια και η Λατινική Αμερική.

Η προσευχή τής δασκάλας
Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα τής δασκάλας, που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.
Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο τής ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.
Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Και εγέλασε ο Χριστός, γιατί είδε Άνθρωπο…

Αφήγηση: Μάριος Ανδριόπουλος

Μπήκε χθες γιαγιά 92 χρονών σκυθρωπή στο μαγαζί κ ρωτά:

πόσο κάνουν οι λαμπάδες παιδάκι μου;

10€ ώς 16€ της λέω. Κοντοστάθηκε….

»Έχω μόνο 7€ κ 1€ για το λεωφορείο αλλά το εγγονάκι μου θέλει λαμπάδα…»

Απαντώ: Τότε να πάρετε όποια θέλετε κ μην στεναχωριέστε…

Διάλεξε μια με χαρά. Έκανε κίνηση να πληρώσει…

Της λέω: Δεν χρειάζομαι τα χρήματα. Κρατήστε τα…

….να πάρετε ένα σοκολατένιο αβγό για την εγγόνα σας.

Το προσωπό της φώτισε… Με ευχαρίστησε πολύ κ έφυγε.

Βούρκωσα…
________________________________

Ότι έγινε το έγραψα για να μπορέσουμε όλοι να σκεφτούμε »αλλιώς»….
Και μπορούμε… Ένα κουλούρι, μια λαμπάδα, 50 λεπτά σε ένα φανάρι,
ένα παλιό παιχνίδι, μια καλή πράξη, δυο καλές πράξεις,
να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης…
για όλους εκείνους, που δεν μπορούν να χαρούν μέσα στις γιορτές…

Καλό πάσχα‬
________________________________

Σχόλιο Π. κοινωνίας: Και εγέλασε ο Χριστός, γιατί είδε Άνθρωπο…
πηγή
 

Ένας ανώνυμος ληστής…

Σε ποια θρησκεία, μέσα στην παγκόσμια ιστορία μπορεί να το συναντήσεις αυτό; Τα μεγαλύτερα πρότυπα να είναι ότι απέρριψε η ανθρώπινη κοινωνία, ότι ευτελές και καταδικαστέο! Αυτό θα πει Χριστιανισμός! Μια μεγάλη αγκαλιά, μέσα στην οποία όλοι χωρούν. Πόρνες, τελώνες, ληστές, οι μεγαλύτεροι αμαρτωλοί όλων των εποχών, πρωταγωνιστούν στις ιστορίες των ιερών ευαγγελίων. Όλοι αυτοί όμως, οι άνθρωποι που δεν θέλησε την ζωή τους να την μιμηθεί κανείς, ξεχωρίζουν για ένα και μόνο πράγμα: για την μεγάλη τους μετάνοια που κατάφερε να τους μεταμορφώσει τον κόσμο τους και να τον κάνει, από κόλαση σε παράδεισο!