Συλλειτουργούσε με αγίους «Ο όσιος Γεώργιος της Δράμας»

Συλλειτουργούσε με αγίους αλλά και ο ίδιος εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη ενώ ήταν στη Δράμα!

Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959), Πόντιος στην καταγωγή, εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Δράμας το 1930, όπου ανέπτυξε ως ιερομόναχος και εξομολόγος μεγάλη πνευματική δρα στηριότητα.
Ως λειτουργός ζούσε υπερφυσικές καταστάσεις, που ήταν απόρροια της οσιακής του βιοτής. “Δυνα μώστε την πίστη σας”, συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά, “και προσπαθήστε να προσηλώνεστε στα τελούμενα κατά τη θεία λειτουργία, ώστε ν’ αξιώνεστε να βλέπετε τα μεγαλεία του Θεού, το Άγιο Πνεύμα να κατεβαίνει στην αγία τράπεζα…”.
Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959).
Όταν θα λειτουργούσε, σηκωνόταν γύρω στα με σάνυχτα για να προσευχηθεί και να ετοιμαστεί για το μέγα μυστήριο. Ήταν ακούραστος και ιεροπρε πής. Δεν βιαζόταν, και στεκόταν μπροστά στην αγία τράπεζα σαν αναμμένη λαμπάδα.
Κάποτε, ενώ ο γέροντας μνημόνευε ονόματα στην αγία πρόθεση, μια χριστιανή άκουγε αδύνατες και άσχημες φωνές να επαναλαμβάνουν κοροϊδευτικά τα ονόματα. Ήταν οι δαίμονες, που θορυβούσαν για να σταματήσει η μνημόνευση.
Στην προσκομιδή διάβαζε πολλά ονόματα. Ορι σμένα τα σημείωνε, είτε ζωντανών είτε νεκρών, κι ενημέρωνε διακριτικά τους συγγενείς τους για τα προβλήματά τους ή για τον τρόπο που πέθαναν, ώ στε να τελέσουν μνημόσυνα, λειτουργίες και ελεημοσύνες.
Σε μιαν αγρυπνία, στο ναό του αγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη, πνευματικά του παιδιά είδαν τον γέ ροντα Γεώργιο, αν και ήταν απών, να συλλειτουργεί με τον εφημέριο του ναού. Θαύμασαν οι πιστοί για τη μυστική παρουσία του, με την οποία ήθελε να τους ενισχύσει στον κόπο της αγρυπνίας.
Ο πατήρ Γεώργιος επικοινωνούσε με τον αόρατο πνευματικό κόσμο. Η επαφή του αυτή με τους αγί ους ήταν εντονότερη την ώρα της θείας λατρείας. Συχνά συλλειτουργούσε με άγιους. “Σπάνια λει τουργώ μόνος”, έλεγε με απλότητα. “Σήμερα είχαμε τον τάδε άγιο συλλειτουργούντα”.
Σε μια λειτουργία όλο το εκκλησίασμα άκουσε έναν δυνατό θόρυβο στο άγιο βήμα. Στη συνέχεια είδαν το πρόσωπο του γέροντα αλλοιωμένο και φω τεινό. “Είχαμε ουράνιους επισκέπτες”, εξήγησε αργότερα· “τον άγιο Μηνά, τον άγιο Γεώργιο, τον άγιο Νικόλαο…”.
Άλλη φορά, στο τέλος της θείας μυσταγωγίας, είπε συγκινημένος: “Είχαμε μουσαφιρέους, τον άγιο Νικόλαο και τον άγιο Ιωάννη· αυστηρός μουσαφί ρης ο τίμιος Πρόδρομος”. Κάθε φορά που θύμιαζε την εικόνα του, έτρεμε το χέρι του.
Όταν συλλειτουργούσε με αγίους, στην απόλυση συνήθιζε να τους μνημονεύει, και τότε η συγκίνηση και η χαρά του ήταν απερίγραπτες.
Την παραμονή του ελληνοϊταλικού πολέμου έκλαιγε συνεχώς.
– Τί έχεις γέροντα και κλαις; τον ρωτούσαν.
– Έμεινα ορφανός, απαντούσε εκείνος. Έφυγε η Παναγία με τον άγιο Γεώργιο στο μέτωπο.
Ευλαβείς χριστιανοί τον έβλεπαν την ώρα της θεί ας λειτουργίας να μην πατάει στη γη. Έτσι, σε μια νυχτερινή λειτουργία, την ώρα που διάβαζε το Ευ αγγέλιο, τον είδαν να είναι υψωμένος από το έδα φος. Σε άλλη θεία λειτουργία, την ώρα της μεγάλης εισόδου, τον είδαν πάλι να βαδίζει στον αέρα, να σταματάει στο κέντρο του ναού μια σπιθαμή ψηλό τερα από το δάπεδο και τέλος, μπαίνοντας στο άγιο βήμα, ν’ ακουμπάει στο έδαφος.
Κάποτε ένας επισκέπτης, αυτόπτης μάρτυρας πα ρόμοιων γεγονότων, τα διηγήθηκε στους άλλους πι στούς. Τον κάλεσε τότε ο γέροντας, του έδωσε ένα χαστούκι(!) και του είπε αυστηρά:
– Ό,τι βλέπεις δεν θα το λες σε άλλον!
Μια γυναίκα, μετά από κάποια μυσταγωγία, του είπε:
– Σε είδα, γέροντα, να λάμπεις δυνατά.
Κι εκείνος ταπεινά αποκρίθηκε:
– Είμαι άξιος εγώ να λάμπω; Ο Χριστός είναι άξιος. Ίσως η δική του λάμψη να έπεφτε πάνω μου…
Από το βιβλίο του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, «Ο όσιος Γεώργιος της Δράμας» (έκδοση Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα), Δράμα.
http://www.pemptousia.gr/2018/05/sillitourgouse-me-agious-alla-ke-o-idios-emfanistike-sti-thessaloniki-eno-itan-sti-drama/
 

 

 

Η συγκλονιστική εμπειρία μιας Γερμανίδας με τον Άγιο Γέροντα Πορφύριο!!!

Σχετική εικόνα
«Κάποτε συνόδευσα στον Άγιο Γέροντα μία Γερμανίδα γιατρό, η οποία κατόπιν των δικών μου αφηγήσεων περί της αγιότητος του Παππούλη μας, είχε μεγάλη επιθυμία να τον επισκεφθεί.

Η Γερμανίδα δεν γνώριζε την Ελληνική γλώσσα. Όμως σε λίγα λεπτά αρχίζει ένας διάλογος μεταξύ τους, τον οποίον κατ’αρχήν θεώρησα φυσικό.
Καθώς περνούσε όμως η ώρα, παρατήρησα, ότι ο ένας καταλάβαινε πολύ καλά τον άλλον χωρίς να χρειάζονται διερμηνέα. Μάλιστα συζητούσαν και περί ιατρικών θεμάτων. Η Γερμανίδα γιατρός, χαρούμενη, αποχώρισε, από το κελλάκι του – τότε έκπληκτη εγώ τον ερωτώ:
-Γέροντα γνωρίζετε Γερμανικά;
-Άντε μωρέ, μου λέει χαμογελώντας, που ξέρω γερμανικά. Δεν άκουγες, εγώ της μιλούσα ελληνικά και εκείνη μου μιλούσε γερμανικά. Και οι δύο όμως καταλαβαίναμε στην γλώσσα μας! Μη ρωτάς. Αυτά τα κάνει το Άγιο Πνεύμα!
Άκουσα πως και άλλες φορές είχε συμβεί αυτό το θαύμα με το χάρισμα της διερμηνείας των γλωσσών, με μια Γαλλίδα, μ’έναν Ιρλανδό, με Σέρβο και Ρουμάνο…»
 
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

«Φόνισσα και διαβολογυναίκα, δεν ήρθες γιατί έκανες φόνους αλλά γιατί είχες εφιάλτες»

Δια χειρός Αργυρούλας Θάνου, Καλαμπάκα

Θα σας πω όμως μια ιστορία για μια μαμή, πώς σώθηκε επί των παιδικών μου ημερών. Τρείς γυναίκες το 1938, ξεκίνησαν για εξομολόγηση, στον όσιο Γεώργιο Καρσλίδη, που ασκήτευε στη Σίψα της Δράμας. Έξω απ’ τη Δράμα δέκα χιλιόμετρα. Ο Άγιος που είχε μεταξύ των πολλών χαρισμάτων, το προορατικόν, το προφητικόν και τα λοιπά, αυτός ο Άγιος λοιπόν, – μικρό είναι το εκκλησάκι του, όσοι έχετε πάει στη Σίψα…
το έχετε δει το εκκλησάκι πόσο μικρό είναι και πόσο το κελάκι του, ύστερα κατόπιν οι μοναχές το μεγάλωσαν λιγάκι, αλλά το πρώτο και το παλιό ήτανε πολύ μικρό,- βγήκε μπροστά στην πόρτα, και όταν οι γυναίκες έφτασαν περίπου στα είκοσι μέτρα τις σταμάτησε.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ω Άγιε μου, αληθινέ μου

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Ο αυτοκράτωρ των Ρωμαίων Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας ο Ισαπόστολος, έβαζε μέσα στα χέρια του τις παλάμες του Οσίου Παύλου του Αρχιεπισκόπου Νεοκαισάρειας, «και κατεφίλει αυτάς», μαρτυρώντας αυτό επακριβώς ο Συναξαριστής του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

Οι παλάμες του Οσίου Παύλου είχαν υποστεί φριχτό βασανιστήριο με πυρωμένο σίδερο, ήταν καμένες, δηλαδή, κατεστραμμένες για χάρη της αγίας Πίστεως, οπότε ο αοίδιμος Μέγας Κωνσταντίνος έπαιρνε αυτές τις παλάμες και τις ακούμπαγε πάνω στα μάτια του, στο σώμα του, εκφέροντας ταυτόχρονα τα λόγια: «Δεν χορταίνω να καταφιλώ τας χείρας ταύτας, αίτινες διά τον Xριστόν μου έγιναν νεκραί και ανενέργητοι».

Μα, και επίσης του Αγίου Παφνουτίου και των λοιπών Ομολογητών καταφιλούσε ο Μέγας Κωνσταντίνος τους βγαλμένους οφθαλμούς και τα κατεστραμμένα μέλη τους απο τα χρόνια των διωγμών, επιδιώκοντας να παίρνει αγιασμό o αυτοκράτωρ και να βάζει περιουσία στην ψυχή του.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΆΓΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

Στον Κωνσταντίνο εμφανίστηκε ολόλαμπρος ό Σταυρός

– είδε ό Κωνσταντίνος, θαύμασε και δόξασε τον Θεό Πατέρα

– ήταν από τον Υιό Του Σημείον μέγα!

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τον Σταυρό:

 είναι το σημείο του Πάθους και των πρόσκαιρων δεινών, αλλά και το Σημείο της τελικής μας νίκης, κατά των παθών!

Με αυτό το Σημείο, πού θαύματα ενεργεί,

έβαλε ό Κωνσταντίνος αρχή και κατάκτησε την οικουμένη.

Καταμεσής της Ρώμης των ειδώλων, πού τον Σταυρό εδίωκε,

αύτός ύψωσε τον Σταυρό προς δόξαν Θεού.

του Σωτήρος Χριστού! 

Το ξύλο αυτό πού επί τρεις αιώνες σπασμένο ήταν, καταραμένο τώρα έγινε γιά την Νέα Ρώμη Σημείο μέγα και ιερό!

Επί τρεις αιώνες ό Σταυρός δεχόταν εμπτυσμούς-

και ή γη, των αιμάτων των άγιων μαρτύρων, τούς ποταμούς.

Δυναστείες ολόκληρες, αυτοκράτορες επηρμένοι και δυσώδεις,

ό ένας μετά τον άλλο συνετρίβησαν,

σαν εύθραυστα καλάμια, οι θηριώδεις-

Μα το σημείο τού Σταυρού παρέμεινε όρθιο, ακτινοβόλο-

θαυμαστός και πανενδόξως κατηύγασε τον κόσμο όλο!

Ό Κωνσταντίνος το αναγνώρισε και το ανύψωσε, ακόμη πιο ψηλά.

Γι’ αυτό το όνομά του στο εορτολόγιο λάμπει με γράμματα χρυσά!

 

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/

 

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΓΙΩΝ – ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΡΟΜΑΝΟΦ

Τους αγίους μπορούν να τους κατανοήσουν μόνον οι άγιοι, σύμφωνα με τον λόγο του οσίου Γέροντος Σωφρονίου. Και η σφραγίς της αγιότητος των βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ έρχεται από μερικούς εκ των πιο ευρέως τιμωμένων αγίων του εικοστού αιώνος, όπως τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης, τον άγιο Τύχωνα Μόσχας, τον άγιο Ιωάννη Μαξιμόβιτς και τους οσίους πατέρες της Όπτινα.
 
Στο παράρτημα «Σφραγίς Αγιότητος» από το αναμενόμενο έργο Άγιοι Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ, υπάρχουν καταγεγραμμένες οι σημαντικώτερες σχετικές αναφορές. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι από κήρυγμα του αγίου Τύχωνος, το 1904:
 
«Τα γενέθλια του ηγεμόνα μας συμπίπτουν με την ημέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία μας αφιέρωσε στην μνήμη του Πολύαθλου Ιώβ. Σε κάποιον άσχετο άνθρωπο η σύμπτωση θα φανή σαν ένα τυχαίο γεγονός. Στα μάτια, όμως, ενός πιστού δεν μπορούν να υπάρξουν τυχαία γεγονότα, ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για τον εκλεγμένο από τον ίδιο τον Θεό κατά την ώρα αυτήν της ανάγκης … Ο τσάρος μας, όπως παλαιότερα ο Ιώβ, έλαβε το ένα μήνυμα μετά το άλλο για αποτυχίες των στρατευμάτων, για καταστροφικές πυρκαγιές, για σεισμούς, για κατολισθήσεις βουνών και πλημμύρες. Δύναται ο τσάρος μας να σηκώση όλες αυτές τις συμφορές με ελαφριά καρδιά; Μπορεί να αποφύγη το να υποφέρη για την πάτρια γη του; Ωστόσο, πληγές ακόμη πιο επώδυνες φέρουν θάνατο στην καρδιά του. Όπως ο Ιώβ, είναι παρεξηγημένος από τους φίλους του και υποφέρει από την παρεξήγηση αυτήν…».

https://www.romanovs.eu/blog/martyries-agion

 

»Νεομάρτυρες Νικόλαος ο εκ Μετσόβου και Νικόλαος ο εξ’ Ιωαννίνων: Βίοι παράλληλοι».

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΚ ΜΕΤΣΟΒΟΥ

*Η παρούσα εισήγησις, εκφωνήθηκε υπό του π. Θωμά Ανδρέου, σε εσπερινή ημερίδα στις 14-5-2017 με θέμα : »Νεομάρτυς Νικόλαος ο Μετσοβίτης, 400 χρόνια από το μαρτύριο του» υπό την αιγίδα της Ι.Μ. Ιωαννίνων, στην γενέτειρα του Νεομάρτυρα, Μέτσοβο.

Πριν ξεκινήσω την εισήγηση μου, Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Ιωαννίνων κ. Μάξιμε, κ. Δήμαρχε, κ. Προκοσμήτορα και αξιότιμοι παριστάμενοι, οφείλω να ευχαριστήσω θερμώς για την ευγενή πρόσκληση ώστε να συμμετάσχω στην παρούσα ημερίδα προς τιμήν του Αγίου Νεομάρτυρος Νικολάου του Μετσοβίτου, τον σεβαστό μου Ακαδημαϊκό διδάσκαλο Ελιγιμότατο Καθηγητή και Προκοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Μιχαήλ Τρίτο.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΚ ΜΕΤΣΟΒΟΥ

Είναι συγκινητικό τουλάχιστον, να βρίσκεσαι ομιλών περί του νεομάρτυρος Νικολάου του Μετσοβίτου, εδώ, στην γενέτειρα και ιδιαιτέρα του πατρίδα όπου το πρώτον είδε το φως του ηλίου ο Νικόλαος Μπασδάνης ή Βλαχονικόλας[1]. Στον ιστορικό αυτό τόπο της Ηπείρου που ανέδειξε μεγάλες μορφές της Εκκλησίας και του Γένους, ο Νικόλαος περνά τα παιδικά και πρώιμα εφηβικά του χρόνια. Πριν επεκταθούμε όμως στα συναξαριστικά στοιχεία, ας δούμε επ’ ολίγον τι σημαίνει ο όρος Νεομάρτυρας. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Πνευματικές Εμπειρίες από τον Άγιο Εφραίμ, τον Κατουνακιώτη. Πλάνη ο Οικουμενισμός, δυσωδία ανέδιδε ο οικουμενιστής διανοούμενος που του μιλούσε για το οικουμενιστικό κίνημα.

Ο ομοιοπαθητικός ιατρός κ. Βασίλειος Φωτιάδης καταθέτει εμπειρίες από τη γνωριμία του με τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη κατά τη διάρκεια συζήτησης στο πλαίσιο ομιλίας που πραγματοποιήθηκε με θέμα: «Ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης 1912-1998» στο Πνευματικό Κέντρο του Ι. Ναού Παναγίας Λαοδηγήτριας, Θεσσαλονίκη 23 Απριλίου 2017.

 

Ιδιαίτερα ακούστε: από Ο5΄έως  ο8΄ για τον οικουμενιστή διανοούμενο που προσπάθησε να πείσει τον Γέροντα Εφραίμ για τον οικουμενισμό.

Γέρων Εφραίμ:  ….. Φύγε, φύγε αυτή τη στιγμή  από εδώ … έξω από εδώ, όλα αυτά που λές είναι πλάνες…

Όταν ο οικουμενιστής μιλούσε στον Γέροντα για τον οικουμενισμό, ανέδιδε δυσωδία, βρωμούσε και από αυτό ο Άγιος κατάλαβε ότι όλα έλεγε ήταν πλάνες.

 

-Ευλαβικό αφιέρωμα επ’ ευκαιρία της επετείου της οσιακής κοιμήσεως του μακαρίου Γέροντος π. ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ.

«…Ενόμισαν οι μάταιοι σαρκικοί άνθρωποι ότι μακριά από τον Θεό, από τα καλά ήθη και τις αρετές, μόνο με τις εξωτερικές επιδείξεις, με τις ανωφελείς τελετές στις οποίες γίνεται κακή σπατάλη εκατομμυρίων, και με κούφια λόγια, πως θα ανώρθωναν το έθνος, αλλά πλανήθηκαν. Δεν μελέτησαν, δεν άκουσαν ότι· οι μακρύνοντες εαυτούς από τον Θεό απολούνται. Ξεριζώθηκαν διότι δεν ήταν φυτεία του Θεού. Το Έθνος για να ανορθωθεί πρέπει να αναγεννηθεί ηθικά, να παύση η διαφθορά και η παραλυσία των ηθών, να παύση η κακοήθεια και η αμαρτία, να παύση η αδικία, η πλεονεξία, η ασέβεια και η βλασφημία. Ανοίξατε τις εκκλησιαστικές ιστορίες και θα ιδέτε ότι, αφ’ ότου έγινε ο κόσμος, αληθώς πάσα παράβασις και παρακοή έλαβε την δικαία τιμωρία…» Συνέχεια ανάγνωσης