Κι έφαγαν και έκλαιαν


«Μου εδιηγείτο ο παππούς» λέει κάποτε σε μία ομιλία του ο μακάριος Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός , αναφερόμενος σε μία διήγηση του πολυαγαπημένου Γέροντα του, Ιωσήφ του Ησυχαστού, «που πήγαινε στα Καυσοκαλύβια να μάθει εργόχειρο κι είχε εκεί κάτι γεροντάκια που δεν ήξεραν καν το λάδι, ότι, δηλαδή, γίνεται κατάλυσις ελαίου!».

«Ήταν ασκητές» μεταφέρει τη διηγήση ο Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, «και σιγά σιγά τους έπεισαν κάθε Σαββατοκύριακο να βάζουν από μία κουταλιά λάδι, διότι τα φαγητά ήταν τέσσερα: φακές, ρεβίθια, φασόλια και κουκιά. Αυτά ήταν, δεν ήταν τίποτε άλλο. Και κάθε εβδομάδα είχαν ένα είδος από αυτό το φαγητό και το Σαββατοκύριακο έβαζαν και μία κουταλιά λάδι».

«Μία φορά» λέει, τώρα, ο Γέρων Ιωσήφ, όπως ακριβώς τους το μετέφερε ο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής, «επειδή ήταν τόσο ταλαιπωρημένα τα γεροντάκια, έπιασε ο Γέροντας και τους έβρασε λίγο καλαμπόκι, μπομπότα, που λένε, και αφού το έβρασε, έσκασε αυτό και του έριξε λίγο σωρώπι μέσα. Είχε κάτι παλιοζάχαρες σε ένα κουτί μέσα, είχε σκουριάσει, σαν αίμα ήταν, ποιος ξέρει, τους το έδωσαν οι Ρώσοι παλιά και δεν ήξεραν τι να το κάνουν. Κι έπιασε ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής κι έλιωσε εκείνην τη ζάχαρη, την έκανε σωρώπι και το έριξε στην μπομπότα τη σκασμένη».

«Κι έφαγαν και έκλαιαν από τη χαρά τους!!» λέει με έμφαση ο παππούς, μεταφέροντας αυτή τη θύμηση του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού.

«Πρώτη φορά είδαν και αυτοί ότι υπάρχει γλύκασμα στη ζωή των ανθρώπων!!…

Έκλαιαν από χαρά, σαν μωρά έκαναν!!».

πηγή

 

Που πας; Στον ευεργέτη μου

Αποτέλεσμα εικόνας για μακρυγιαννη;

 

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Η ανταπόδοση της ευεργεσίας υπήρξε για τον Μακρυγιάννη κάτι το αδιαπραγμάτευτο. Δε σήκωνε κουβέντα γι’ αυτό, ενώ πάντοτε υπήρξε εξόχως υποτιμητικός, δεικτικός, αφού ούτε να τους φτύσει δεν ήθελε όσους «την έφεραν» στους ευεργέτες τους, όσους λησμόνησαν σαν πέρασε ο καιρός και μάλιστα πλήγωσαν, ή τα άρπαξαν, ή ακόμη και ξεπάστρεψαν τους ευεργέτες τους.

Αυτός ο  ίδιος ο Μακρυγιάννης, είχε για κανόνα του την ανταπόδοση της ευεργεσίας, έστω κι αν έπεφτε σε σίγουρο κίνδυνο, έστω κι αν έβαζε τον σβέρκο του μέσα στον ντορβά.

«Και δι’ αυτούς τους δύο ευεργέτες μου» γράφει κάπου o Στρατηγός, «πήγα πίσω εις τον κίνδυνον, μέσα εις την Άρτα».

Πήγε στην Άρτα για να φροντίσει, γηροκομήσει και προσέξει έναν άρρωστο ευεργέτη του, ο οποίος, προ ολίγου, τον είχε φυγαδεύσει σε μία κρίσιμη στιγμή. Τον έψαχναν οι Τούρκοι τον Μακρυγιάννη, με κλεισμένο κάθε στενό και στενάκι της πόλεως, αλλά εκείνος δε φοβήθηκε τον κίνδυνο, επιστρέφοντας μέσα στη φωλιά των βασανιστών του, μόνο και μόνο για να φροντίσει τον άρρωστο.

«Αυτός ο δυστυχής αρρώστησε βαριά και ως ευεργέτης δικός μου τον συγύριζα καλύτερα από τον γονιόν μου» λέει αλλού, σε άλλο σημείο, πάνω στη γραφή του.

Πήγε ακόμη στην Άρτα για φροντίσει όχι μόνον έναν, αλλά δύο. Γιατί είχε βάλει στο μυαλό του ότι έπρεπε να σώσει οπωσδήποτε τη γυναίκα κι ενός άλλου, παλαιού ευεργέτη του, την οποία σκόπευε να την αρπάξει ο πασάς για να την έχει για την όρεξη του.

Μέσα στη φωλιά του λύκου, μέσα στην Άρτα που τον έψαχναν, κι ενώ τον κυνηγούνε οι πασάδες, καταφέρνει να πείσει κάτι άλλους πασάδες για να σώσουν τη γυναίκα του φίλου του. Τα κατάφερε!!

Αητός ο Μακρυγιάννης, οξυδερκής σαν τον σουγιά, άπιαστος σαν το κουνούπι που και μέσα στο δωμάτιο σου φεύγει, ένα μυαλό πιο γρήγορο και από σφαίρα, μα πάνω απ’ όλα ηθικός, με ήθος, τρόπους συμπεριφοράς, πατριωτικός πέρα για πέρα, αληθινός ορθόδοξος χριστιανός και με σέβας για την Παναγία και τους Αγίους της Πίστεως.

Την ευχή του να έχουμε.

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/08/blog-post_22.html#more

 

Δεκαεννέα ευχές

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Τους ανέβασαν πάνω σε καμήλα, διαπομπεύοντας αμφότερους μέσα στην οχλοβοή του παζαριού. Υποθέτει κανείς τα φλέματα που εισέπραξε η δυάδα, ο Αλέξανδρος και ο Κρονίων, μαζί με τα καθ’ οδόν ραπίσματα από εμπόρους και περαστικούς.

Τους κρέμασαν κάπου. Τους πέρασαν ξανά ένα χέρι από βρώμικο ξύλο. Σε λίγο, εχύθη πάνω σε αυτούς ένας ασβέστης αναμμένος, ο οποίος έβραζε.

Τέλος αυτοί οι δύο. Τέλος για τη γη, αρχή για τον ουρανό. Για τον Ιησού Χριστό, υπομένοντες ζέοντα ασβέστη, χαίρουν πλέον ολοζώντανοι μαζί Του.

Μαζί τους, ήταν άλλοι δύο, ο Ιουλιανός και ο Μακάριος. Μετά από σκληρούς βασανισμούς, τους πήραν τα κεφάλια. Συν άλλοι δύο, μαζί με τους άνωθεν δύο, με στέφανο επί της κεφαλής.

Ή, μάλλον, συν άλλοι δεκατρεις. Διότι, μαζί με τους τέσσερις παραπάνω ήταν μαζί και άλλοι δεκατρεις, οι οποίοι δεν αρνήθηκαν την πίστη τους στον Ιησού Χριστό. Άλλοι κάηκαν από τους δεκατρείς, άλλοι έχασαν τα κεφάλια τους, άλλοι κατασχίστηκαν, άλλοι, ποιος ξέρει, τι έπαθαν και τι απάνθρωπες πράξεις υπέμειναν μέσα σ’ εκείνον τον αντίχριστο πανζουρλισμό.

 

Δεκαεννέα οι Άγιοι μας, τους οποίους κανείς δεν πρέπει να λησμονεί, διότι, άνθρωπε μου, οι δεκαεννέα ευχές τους δεν είναι και λίγες, ως συμπαράσταση στους μόχθους της ζωής μας.

Τις πληροφορίες περί των Aγίων Mαρτύρων Aλεξάνδρου, Kρονίωνος, Iουλιανού, Mακαρίου, και ετέρων δεκατριών λαμβάνουμε από το «Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005» σε διαδικτυακή ανάγνωση από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού. http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/10/blog-post_30.html#more

 

Προσευχή με τους Ψαλμούς του Δαυΐδ- κατά τον άγιο Αρσένιο και τον γέροντα Παΐσιο

starsenios-elder-paisios


Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, σαν ιερέας που ήταν, χρειαζόταν να διαβάζει ευχές για διάφορες περιπτώσεις. Οι ευχές όμως του Ευχολογίου δεν αρκούσαν, επειδή υπήρχαν πολλές περιπτώσεις για τις οποίες δεν υπήρχε ανάλογη ευχή. Έτσι ο Όσιος Αρσένιος χρησιμοποιούσε όλους τους ψαλμούς του Ψαλτηρίου, ορίζοντας έναν ψαλμό, για καθεμιά περίπτωση.

Ο μακαρισμός γέροντας Παίσιος έλεγε για τους ψαλμούς:“Ευλογημένη ψυχή, τίποτε δεν είναι αδύνατο στο Θεό. Ζήτα του με ευγένεια αυτό που θέλεις. Εάν δυσκολεύεσαι, διάβασε τους ψαλμούς του Δαβίδ. Θα δης εκείνος με τι τρόπο ζητούσε από το Θεό και ελάμβανε αυτό που ποθούσε”. ”

Το Ψαλτήρι το χώριζε σε τρία μέρη και το τελείωνε σε τρεις ήμερες.
Σε κάθε ψαλμό προσευχόταν για την αντίστοιχη κατηγορία ανθρώπων, σύμφωνα με τις περιπτώσεις πού ό όσιος Αρσένιος είχε χωρίσει τους ψαλμούς και μνημόνευε ονόματα.

Με αυτόν τον τρόπο δεν κουραζόταν να διαβάζει ακόμη και 6-7 καθίσματα συνεχόμενα.

.-Γέροντα, πώς ξεκινήσατε να προσεύχεσθε με το Ψαλτήρι, χρησιμοποιώντας τις “περιπτώσεις” του Αγίου Αρσενίου;

-Ο άγιος Αρσένιος, επειδή δεν έβρισκε στο Ευχολόγιο την ανάλογη ευχή σε κάθε περίπτωση που του ζητούσαν βοήθεια οι άνθρωποι, χρησιμοποιούσε και Ψαλμούς. Σε ένα τετράδιο είχε γράψει για ποια περίπτωση χρησιμοποιούσε τον κάθε ψαλμό.  Όταν λοιπόν ήρθε το τετράδιο αυτό στα χέρια μου, άρχισα να διαβάζω το Ψαλτήρι, κάνοντας προσευχή για την περίπτωση του κάθε Ψαλμού. Μου λέει ο λογισμός ότι στην προσευχή με το Ψαλτήρι πολύ βοηθάει και ο Άγιος Αρσένιος.

.

Βιβλιογραφία: στοιχεία από το βιβλίο: ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ, Μεταμόρφωση Χαλκιδικής

και από το βιβλίο :Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι ΣΤ’, περί Προσευχής, εκδ. Ι. Η. Αγ. Ιω. Θεολόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης

 

Ποιες είναι οι περιπτώσεις των Ψαλμών του Δαυΐδ, κατά τον άγιο Αρσένιο;

Πώς γίνεται η ΠΡΟΣΕΥΧΗ με τους Ψαλμούς του Δαυϊδ;( το τυπικό)

δείτε :κλικ ΕΔΩ

.

επιμέλεια ανάρτησης: ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

 

 

Μία πιτσιλιά στο δάκρυ

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Τον έλεγαν Επίμαχο. Κατέβηκε στην Αλεξάνδρεια αυτοπροαίρετα, αν και ήταν ασκητής στις ερημιές, όπου κανείς δε θα τον έβρισκε εκεί. Πήγε, ομολόγησε με δύναμη τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και άρα κατέληξε πάνω σε ξύλο.

Την ώρα που του έσχιζαν τις σάρκες, μία σταγόνα αίμα πιτσιλίστηκε πάνω στο μάτι μίας κόρης, τυφλής από το ένα μάτι της. Η κόρη, έως εκείνη τη στιγμή, κοιτούσε γερμένη από το μάτι το υγιές της, θρηνώντας και κλαίοντας για τα όσα υπέφερε ο Μάρτυς.

Ερχόμενη η πιτσιλιά, έπηξε πάνω στο μάτι της κορούλας. Έγινε φως! Η μονόφθαλμη είδε.

Γνωρίζουμε, ως τώρα, την Αγία Παρασκευή, ως Υπουργό και ιάτειρα των ματιών μας. Αχ, και πόσο αγαπούμε την Αγία μας! Γνωρίζουμε, όμως, από σήμερα, ότι έχουμε Υφυπουργό και εντεταλμένο Άγιο για την υγεία των ματιών μας, τον Άγιο Μάρτυρα Επίμαχο, τον Αιγύπτιο.
 

Τις πληροφορίες περί του μαρτυρίου του Αγίου Επιμάχου του Αιγυπτίου λαμβάνουμε από το «Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005» σε διαδικτυακή ανάγνωση από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού. http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp

 

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά. Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο).

Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχε ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, για τον Θεόδωρο δε να θέλει να γίνει καλόγερος. Στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του. Συνέχεια ανάγνωσης