Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας

Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου που δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο Φως Φαναρίου (εδώ), η κάρα της Αγίας Άννας που φυλάσσεται στον Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό του Αποστόλου Πέτρου στην Μπολόνια της Ιταλίας θα επιστραφεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο:
«…ὁ Πατριάρχης μετέβη εἰς Bologna ὡς προσκεκλημένος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου αὐτῆς Σεβ. κ. Ματθαίου Zuppi, ἔνθα ἐχοροστάτησε κατά τόν Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τῆς Ὀρθοδόξου Κοινότητος, ἐνῶ τήν ἑπομένην ἐχοροστάτησε καί ὡμίλησε κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν ἐν τῷ ΡΚαθολικῷ Καθεδρικῷ Ναῷ τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Zuppi, ἀνταποκρινόμενος εἰς σχετικήν παράκλησιν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἀνήγγειλεν ὅτι θά ἐπιστρέψῃ εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τήν παρ᾽ ἀυτοῖς φυλασσομένην κάραν τῆς Θεοπρομήτορος Ἁγίας Ἄννης, κομίζων αὐτήν αὐτοπροσώπως εἰς Φανάριον.»
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συνέλεξε η λειψανοθήκη, η κάρα της Αγίας Άννας ήταν δώρο του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας (15 Απριλίου 1367 – 20 Μαρτίου 1413) στον Καρδινάλιο Nicolò Albergati Benedetto, ενώ το ιερό λείψανο ήταν λάφυρο των Λατίνων σταυροφόρων από τη δήωση της Κωνσταντινούπολης το 1206.
Σημειώνουμε εδώ ότι ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας δέχθηκε την επίσκεψη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, ο οποίος ήταν ο μόνος Βυζαντινός αυτοκράτορας που επισκέφθηκε την Αγγλία, προκειμένου να ζητήσει την βοήθεια του βασιλιά της στον αγώνα κατά των Τούρκων. Τον δέχθηκε με τιμές στα ανάκτορα του Έλθαμ (Δεκέμβριος 1400 – Ιανουάριος 1401), οργάνωσε αγώνα κονταρομαχίας προς τιμή του, ενώ του έδωσε και οικονομική υποστήριξη.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Από επιστολή του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου στον Μανουήλ Χρυσολωρά με αντικείμενο την υπόσχεση
του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας για στρατιωτική και οικονομική βοήθεια στον Μανουήλ Β’ Παλαιολόγο.
Η επιστολή εστάλη τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1401 από το Λονδίνο, βλέπε G. Dennis,
The Letters of Manuel II Palaeologus (Washington DC, 1977) Letter 38.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας φυλάσσεται εντός περίτεχνης λειψανοθήκης στο ομώνυμο παρεκκλήσι του Ρωμαιοκαθολικού Καθεδρικού του Αποστόλου Πέτρου. Από τις φωτογραφίες που βρήκε η λειψανοθήκη φαίνεται ότι η κάρα δεν σώζεται ολάκληρη.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες παρακάτω:

Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η λειψανοθήκη της κάρας της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η μεγάλη λειψανοθήκη της κάρας της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.
Η κάρα της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας https://leipsanothiki.blogspot.be/
Η λειψανοθήκη της κάρας της Αγίας Άννας στην Μπολόνια της Ιταλίας.
Παρεκκλήσι Αγίας Άννας. Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός
του Αποστόλου Πέτρου, Μπολόνια, Ιταλία.

 

https://leipsanothiki.blogspot.gr/2017/09/553.html#more
 

Νεώτερα στοιχεία για τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul cuvios gheorghe din drama

Η οσιακή μορφή του Γέροντα Γεωργίου Καρσλίδη και μετά την μακάρια κοίμησή του συνεχίζει να μιλά στις καρδιές πολλών πιστών και μάλιστα με σημεία δυνατά, να παρηγορεί κι ενισχύει ψυχές διψώντων. Η ευλάβεια όλων, που φανερώνεται με διαφόρους τρόπους και με την διήγηση της ωφέλειας, που έλαβαν από την ανάγνωση της ευρύτατα κυκλοφορούσης βιογραφίας του, είναι η καλύτερη μαρτυρία της και μετά θάνατον μυστικής προσφοράς του. Όσοι τον επικαλούνται θερμά δεν απογοητεύονται εύκολα.

Απλοί, φτωχοί και άσημοι, μοναχοί και λαϊκοί, αλλά συνήθως ευσεβείς και ταπεινοί άνθρωποι, όπως ο Γέροντας, είναι οι αναγνώστες του θαυμαστού βίου του, που συγκινεί και κατανύσσει. Η δίχως έμμονη εκζήτηση ονείρων, οραμάτων και θαυμάτων, αλλά η ειρηνική και ευφρόσυνη παρουσία αυτών στους επικαλουμένους το όνομά του φανερώνει την γνησιότητα και την αξία τους.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Αφιέρωμα στον π. Αμφιλόχιο Μακρή

Τηλεοπτική εκπομπή-παραγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Βελγίου για έναν μεγάλο πνευματικό πατέρα των καιρών μας, τον Αρχιμανδρίτη Αμφιλόχιο Μακρή.

Επιμέλεια υπότιτλων – απόδοση στα ελληνικά: agiazoni.gr

 

Σαν σήμερα μαρτύρησε ο επίσκοπος Τρίκκης Διονύσιος Β΄, ο φιλόσοφος και ουχί σκυλόσοφος. Είναι άγιος (μάρτυρας); Κύριος οίδεν. Αιωνία του, πάντως, η μνήμη!

Διονύσιος ο φιλόσοφος

Βιογραφία
Το βιογραφικό του σημείωμα, αναφέρεται στο «Λεξικό Νεομαρτύρων» του Περαντώνη ως εξής:
Αποτέλεσμα εικόνας για διονυσιος ο φιλοσοφος
«Διονύσιος ο Σκυλόσοφος, Μητροπολίτης Λαρίσης. Ούτος ήτο Ιεράρχης έλλογιμώτατος και φιλόσοφος, χλευαστικώς υπό των Τούρκων «σκυλόσοφος» αποκαλούμενος. Εν Τρίκκη εδρεύων ούτος και παρακινηθείς υπό του Δουκός του Νεβέρ, αναγνωρισθέντος υπό πολλών Ιεραρχών, ως έχοντος κληρονομικά δικαιώματα επί του θρόνου των Παλαιολόγων, προυκάλεσε τω 1600 την κατά των Τούρκων έξέγερσιν του Χριστιανικού λαού, όν και καθώπλισεν, άνευ πολεμικής προπαρασκευής, δια της πίστεως εις την έλευθερίαν και του θρησκευτικού ενθουσιασμού. Μετά την άποτυχίαν της επαναστάσεως ταύτης, κατέφυγεν εις την Δύσιν, καταδιωχθείς υπό των Τούρκων. ‘Ορμηθείς άργότερον εκ της Μονής του αγίου Δημητρίου του Διχούνη, κειμένης μεταξύ Παραμυθίας, Καρασόβου και Ραδοβίτσης, είσέβαλεν εις Ιωάννινα τω 1611 και έπολιόρκησε το Διοικητήριο. Καταπνιγείσης και ταύτης της επαναστάσεως ο Διονύσιος έκρύβη εις τι σπήλαιον της εν τη λίμνη των Ιωαννίνων νησίδος. Προδοθείς υπό των Εβραίων και συλληφθείς υπό των Τούρκων, υπέστη φρικτά βασανιστήρια, παραμένων αδούλωτος την ψυχήν και πιστός εις την Χριστιανικήν πίστιν. Οι Τούρκοι εξέδειραν τον άγιον ζώντα και παραγεμίσαντες το δέρμα αυτού δι’ άχυρων περιήγαγαν αυτό εις διαφόρους πόλεις. Κομίσαντες τούτο εις Κωνσταντινούπολιν, το επέδειξαν εις τον Σουλτάνον, όστις φρικιάσας επί τη οικτρή ταύτη θέα, ήγέρθη από του θρόνου. Οι σύγχρονοι του Διουνυσίου έπέκριναν αυτόν μέχρι τοιούτου σημείου, ώστε το Πατριαρχείο έκήρυξεν αυτόν έκπτωτον του θρόνου Λαρίσης. Εκ του λόγου τούτου αιτιολογείται πιθανώς ή έλλειψις πάσης μνείας του αγίου τούτου ανδρός, όστις ήδικήθη υπό της ιστορίας, εν τοις συναξαρισταίς. Παρά ταύτα ο μάρτυς ούτος δια την εν Χριστώ άθλησιν αυτού τιμάται ως άγιος εν Ηπείρω. Μνεία του αγίου τούτου ελλείπει εκ της τοπικής αγιολογίας Μητροπόλεως Ιωαννίνων και Λαρίσης, εν Ημερολογίω της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ωσαύτως ουδεμία μνεία του αγίου γίνεται εν Μ. Εύχολογίω και τω Άγιολογίω Σωφρ. Εύστρατιάδου».
Περισσότερα:

Ο Μητροπολίτης Διονύσιος είναι μία από τις εκκλησιαστικές μορφές που (κατά πολλούς) ανήκουν μάλλον στο Έθνος παρά στην Εκκλησία. Γεννήθηκε στην Παραμυθιά, γύρω στο 1560 (ή κατ’ άλλους το 1540). Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια της Αβδέλλας Γρεβενών. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για τα παιδικά του χρόνια.  Εκάρη μοναχός στην Μονή Διχουνίου, αλλά σε ηλικία 15 ετών έφυγε για την Πάδοβα προκειμένου να σπουδάσει ιατρική, φιλοσοφία, φιλολογία και αστρονομία. Δεν είναι γνωστόν κατά πόσον έλαβε κάποιο δίπλωμα, αλλά ο χαρακτηρισμός «φιλόσοφος» καταδεικνύει την παιδεία του. Φημολογείται ότι άσκησε την ιατρική στην Κωνσταντινούπολη, όπου εγκαταστάθηκε πιθανότατα μετά το 1582.

Τότε, ευρέθη πλησίον του μορφωμένου Πατριάρχη Ιερεμία Β΄ του Τρανού, ο οποίος αρέσκετο να συγκεντρώνει γύρω του πνευματικούς ανθρώπους. Αρχικώς, υπηρέτησε ως διάκονος και αργότερα έγινε Μέγας Αρχιδιάκονος και Πρωτοσύγκελλος. Διορίστηκε εφημέριος στον ιερό ναό της Παναγίας Χρυσοπηγής στον Γαλατά. Κατόπιν, έλαβε τον τίτλο του Εξάρχου, καθώς εστάλη από τον Πατριάρχη σε ειδική αποστολή στην Θεσσαλία και την Ήπειρο. Η τουρκοκρατία είχε απλώσει βαρειά την σκιά της πάνω απ’ ολόκληρη την Βαλκανική και η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν το μόνο καταφύγιο των Ελλήνων. Καθ’ όλη την περίοδο αυτή, διατηρούσε αλληλογραφία με σπουδαίους λόγιους κληρικούς (όπως ο Άγιος Μελέτιος Πηγάς, ο Μάξιμος Μαργούνιος, ο μετέπειτα υβριστής του Μάξιμος Πελοποννήσιος κ.α), ενώ έχαιρε της γενικής εκτιμήσεως.

Στα τέλη του 1592 ή τις αρχές του 1593, εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσσης, αλλά επέλεξε να εγκατασταθεί στα Τρίκαλα. Δεν διεκρίνετο μόνον για την μόρφωση, αλλά και για την φιλοπατρία του, σχεδιάζοντας την επανάσταση του υπόδουλου Γένους. Προς τούτο επικοινώνησε με διαφόρους αξιωματούχους. Οι τούρκοι τον κατηγόρησαν ότι ευρίσκετο σε παρασκηνιακές συνεννοήσεις με τον ηγεμόνα της Βλαχίας Μιχαήλ τον Γενναίο. Αυτό δεν έχει εξακριβωθεί. Πάντως, είναι αδιαμφισβήτητο ότι είχε επαφές με τους κλεφταρματολούς των Αγράφων. Το 1600, κήρυξε την επανάσταση κατά του Σουλτάνου Μεχμέτ Γ΄ από το Μοναστήρι της Παναγίας Τατάρνης, με το σύνθημα «Τρίκκη Βυζάντιον ανακτήσει». Η επανάσταση κατεστάλη και οι τούρκοι προχώρησαν σε εκτεταμένες σφαγές κληρικών και λαϊκών, ενώ ο Διονύσιος απεμακρύνθη της επαρχίας του, καθώς το Πατριαρχείο κατεδίκασε την επανάσταση. Εν τούτοις, το τελευταίο δεν τον καθαίρεσε, αλλά τον εκήρυξε έκπτωτο και διόρισε αντικαταστάτη του. Σημειωτέον ότι συνελήφθη ως συνεργός ο επικεφαλής της γειτονικής Μητροπόλεως Φαναρίου και Νεοχωρίου Σεραφείμ, ο οποίος φυλακίστηκε και βασανίστηκε σκληρά για να αρνηθεί την πίστη του, αρνούμενος να υποκύψει. Οι τούρκοι εξοργίστηκαν, τον έφεραν στην αγορά του Φαναρίου, όπου τον βασάνισαν και τον σούβλισαν ζωντανό την 4η Δεκεμβρίου 1601. Μετά μερικές μέρες, έκοψαν το κεφάλι του και το έστησαν σε πάσσαλο σε κοινή θέα, προς φόβο των Ελλήνων.

Ο Διονύσιος κατέφυγε στην Δύση, όπου άρχισε να προετοιμάζει μία νέα επανάσταση. Ήρθε σε επαφή με τον δούκα της Νεβέρ Κάρολο Α΄, του οποίου η γιαγιά ήταν απόγονος των Παλαιολόγων. Επί μακρόν, ο τελευταίος σχεδίαζε να στραφεί εναντίον της Υψηλής Πύλης. Επίσης, ο Διονύσιος φαίνεται ότι ήρθε σε επαφή και με διαφόρους Δυτικούς (ίσως και τον Πάπα), όπως τον Βασιλέα της Νεαπόλεως και τους Ιππότες της Μάλτας. Μάλιστα, οι επικριτές του τον κατηγορούν ότι επεχείρησε να εκμαιεύσει την υποστήριξη της «Αγίας Έδρας», υποσχόμενος την ένωση των δύο Εκκλησιών. Παντού, διεκήρυττε ότι οι Έλληνες της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας ήταν έτοιμοι να επαναστατήσουν για να αποκτήσουν την ελευθερία τους. Η αναφορά του σε «Έλληνες» διασώζεται σε επιστολή του προς τον Φίλιππο Γ΄ της Ισπανίας, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι οι πρόγονοί μας αυτοπροσδιορίζονταν ως «Έλληνες» 200 χρόνια προ της Επαναστάσεως του 1821.

Ο Διονύσιος επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου μεταξύ Κερασόβου και Ραδοβυζίου. Περιόδευσε στην ευρύτερη περιοχή, ρίχνοντας τον σπόρο της επαναστάσεως. Ήρθε σε συμφωνία με τοπικούς παράγοντες στην Θεσπρωτία και ξεσήκωσε τους χωρικούς της Παραμυθιάς και του Μαλακασίου. Οργάνωσε επιδρομές κατά των μουσουλμάνων των χωριών Ζαραβούτσι (νυν Άγιος Νικόλαος) και Τουρκογρανίτσα. Οι εξεγερμένοι σημείωσαν κάποιες τοπικές επιτυχίες, οι οποίες ενεθάρρυναν και άλλους Έλληνες να τους ακολουθήσουν. Την νύκτα της 10ης προς 11η Σεπτεμβρίου του 1611, 800-1000 χωρικοί που ήταν οπλισμένοι με ρόπαλα, δρεπάνια, πέτρες και μαχαίρια, βάδισαν κατά των Ιωαννίνων. Επικεφαλής τους ήταν ο Διονύσιος, ο οποίος είχε επικοινωνία με Έλληνες της πόλεως προκειμένου να τον βοηθήσουν στην κατάληψη του φρουρίου. Δυστυχώς, κάποιοι δείλιασαν την τελευταία στιγμή, ενώ λέγεται ότι οι Εβραίοι πρόδωσαν το σχέδιο που προέβλεπε να ανοίξουν ταυτόχρονα από μέσα και οι πύλες του Κάστρου, ώστε οι επαναστάτες να το καταλάβουν αιφνιδιαστικά μέσα στη νύχτα, με τη συνεργασία των προσυνεννοημένων Γιαννιωτών. Εν τούτοις, οι εξεγερμένοι εισήλθαν στην πόλη και πυρπόλησαν την οικία του Οσμάν ή Ασλάν πασά, διαβόητου γενίτσαρου από το χωριό Μονοδένδρι, ο οποίος γλίτωσε την τελευταία στιγμή.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Μαξίμου του Πελοποννησίου και ενός Ηπειρωτικού χρονικού (αμφότερες πηγές εχθρικές προς τον Διονύσιο), οι επαναστάτες επετίθεντο σε όποιον μουσουλμάνο έβλεπαν μπροστά τους, φωνάζοντας «Κύριε ελέησον» και «Χαράτσι, χαρατσόπουλο και αναζουλόπουλο», αναφερόμενοι στους νέους φόρους που είχαν θεσπίσει οι τούρκοι. Πολλοί Έλληνες της πόλεως πήραν τα όπλα για να κτυπήσουν τους κατακτητές, οι οποίοι αρχικώς αιφνιδιάστηκαν. Σύντομα, όμως, ανασυντάχτηκαν και, αντιλαμβανόμενοι το ασύντακτο και απειροπόλεμο των εξεγερμένων, αντεπιτέθηκαν σφάζοντας όποιον χριστιανό συναντούσαν στο διάβα τους. Εστράφησαν ακόμη και κατά των ανυποψίαστων κατοίκων του Ζαγορίου, των Κουρέντων και του Μαλακασίου, οι οποίοι, αγνοώντας τα τεκταινόμενα, έρχονταν στην πόλη για το παζάρι.

Ο Διονύσιος κατέφυγε σε μια σπηλιά κάτω από το κάστρο των Ιωαννίνων. Εκεί, εντοπίστηκε από μερικούς Εβραίους, οι οποίοι τον παρέδωσαν στους τούρκους. Τον έφεραν μπροστά στον Ασλάν-πασά, στον οποίο δήλωσε άφοβα: «Πολέμησα για να ελευθερώσω τον λαό από τα βάσανα και την τυραννία σας»! Οι τούρκοι εξαγριώθηκαν και τον διαπόμπευσαν στην πόλη. Μετά, τον έγδαραν ζωντανό. Επί πέντε ώρες ο ηρωϊκός ιεράρχης, ο σπουδαίος Έλληνας μαρτυρούσε στα χέρια τους, δίχως να λυγίσει. Όταν εξέπνευσε, γέμισαν το σώμα του με άχυρο και το περιέφεραν από πόλη σε πόλη προς παραδειγματισμόν. Τέλος, το έστειλαν μαζί με τα κεφάλια άλλων 85 επαναστατών στην Κωνσταντινούπολη. Το θέαμα ήταν τόσο φοβερό, που μόλις το αντίκρισε, ταράχτηκε ακόμη και ο Σουλτάνος. Μετά, κατήργησαν τα προνόμια που απελάμβαναν τα Ιωάννινα από το 1430 και έδιωξαν τους χριστιανούς από την συνοικία του Κάστρου. Έκτοτε, δικαίωμα διαμονής σε αυτήν είχαν μόνον οι μουσουλμάνοι. Τέλος, κατέστρεψαν δεκάδες χωριά, μοναστήρια και εκκλησίες, ενώ εκθεμελίωσαν την Μονή Αγ. Δημητρίου. Σημειωτέον ότι εισέβαλαν στο ιερό ναό του Αγίου Ιωάννου και τον κατέστρεψαν ολοκληρωτικά, ενώ σκότωσαν τους εκεί Έλληνες μοναχούς! Αυτός ήταν ο περίφημος «Ναός του Κάστρου», αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο και Βαπτιστή, εκ του οποίου έλαβε το όνομά της η πόλη των Ιωαννίνων. Το 1619, ανήγειραν επί των ερειπίων του το τζαμί του Ασλάν Πασά, ως μνημείο νίκης επί του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, το οποίο λειτουργεί σήμερα ως Δημοτικό Μουσείο.

Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου καθαίρεσε τον Διονύσιο. Οι εχθροί του τον απεκάλεσαν «Σκυλόσοφο», ενώ ο Μάξιμος Πελοποννήσιος (που ήταν εναντίον του κινήματος και έγραψε τον λίβελλο με τίτλο «Στηλιτευτικός λόγος κατά Διονυσίου και των συναποστησάντων αυτώ εις Ιωάννινα») τον χαρακτήρισε «απατεώνα», «φρενόληπτο» και «Δαιμονύσιο». Το μέρος που κρύφτηκε έμεινε στην ιστορία ως «η σπηλιά του Σκυλοσόφου». Στα τέλη του 20ου αιώνος, η Πολιτεία ετοποθέτησε μαρμάρινη στήλη μπροστά από την σπηλιά όπου κατέφυγε, ενώ προτομές του υπάρχουν στην Καρδίτσα και τα Τρίκαλα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ

 

 

Οι Αγίες των Ρομανώφ

Είναι η ιστορία δύο αδελφών, της Ελισάβετ και της Αλεξάνδρας, που γεννήθηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα ως πριγκίπισσες του γερμανικού οίκου του Μεγάλου Δουκάτου της Έσσης και του Ρήνου και ως εγγονές της κραταιάς βασίλισσας Βικτωρίας της Μεγάλης Βρετανίας. Ακολούθως εντάχθηκαν και οι δύο με το γάμο τους στη δυναστεία των Ρωμανώφ, η Ελισάβετ ως σύζυγος του μεγάλου δούκα Σεργίου της Ρωσίας και η Αλεξάνδρα ως σύζυγος του τελευταίου τσάρου πασών Ρωσιών, Νικολάου Β’. 

Αποτέλεσμα εικόνας για alexandra romanova

Ασπάστηκαν και οι δύο την Ορθοδοξία και υπερασπίστηκαν την πίστη τους με θέρμη και αποφασιστικότητα. Ο βίος τους υπήρξε παράλληλος, η θεοσέβειά τους απαράμιλλη, η πίστη τους ακλόνητη και το τέλος τους τραγικό.

Η μία,
η μεγάλη δούκισσα Ελισάβετ, μετά τη δολοφονία του συζύγου της, αποσύρεται από τα εγκόσμια, λαμβάνει το σχήμα της μοναχής και αναπτύσσει ένα μοναδικό φιλόπτωχο και νοσηλευτικό έργο μέσα από την αδελφότητα της Αγάπης και του Ελέους των Αγίων Μάρθας και Μαρίας και ιδρύει ομώνυμο μοναστήρι στη Μόσχα.

Η άλλη, η τσαρίνα Αλεξάνδρα υπήρξε υπόδειγμα συζύγου και μητέρας. 


Το ότι ο μοναδικός της γιος και διάδοχος στο θρόνο των Ρωμανώφ, Αλέξιος, ήταν αιμοφιλικός, την κάνει να στραφεί ακόμα περισσότερο προς το Θεό αναζητώντας απεγνωσμένα τη βοήθειά Του. Τότε εμφανίζεται ο Ρασπούτιν, ο μόνος που μπορεί να θεραπεύει τον άρρωστο τσάρεβιτς.
Αγάπησαν και οι δύο τη Ρωσία σαν δική τους πατρίδα και ο ρωσικός λαός ανταπέδιδε την αγάπη τους. 


Όμως η λαίλαπα της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917 τις κατέστησε θύματα του κράτους της αθεΐας και του μπολσεβικισμού. Πρωταγωνίστησαν και οι δύο στην τελευταία πράξη του δράματος της δυναστείας των Ρωμανώφ και έγιναν από τη μοίρα ηρωίδες μιας αλησμόνητης τραγωδίας. 

Αποτέλεσμα εικόνας για elisavet feodorovna

Δύο αδελφές, των οποίων το πεπρωμένο ήταν τόσο άρρηκτα συνδεδεμένο μεταξύ τους, ώστε να δοκιμάσουν το ίδιο τραγικό τέλος, την ίδια σχεδόν μέρα, στην ίδια χώρα, στην ίδια περιοχή, από δολοφόνους που ασπάζονταν την ίδια αθεϊστική ιδεολογία. 

Η συγκινητική ιστορία των δύο αδελφών, οι οποίες έζησαν στιγμές λαμπρής δόξας, αλλά και ποταπών εξευτελισμών, τελειώνει με την αποτρόπαια δολοφονία τους μέσα στα πυκνά δάση της Σιβηρίας.

Ο ευσεβής ρωσικός λαός όμως δεν τις ξέχασε και στα τραγικά χρόνια της σοβιετικής τρομοκρατίας δεν έπαυσε να τιμά την μνήμη τους και να προσκυνά το μαρτύριό τους. 


Η ανακήρυξη και των δύο σε αγίες από την Ορθόδοξη Εκκλησία, συμπεριέλαβε την οσιομάρτυρα Ελισάβετ και την αθλοφόρο Αλεξάνδρα στη χορεία των αγίων νεομαρτύρων της χριστιανικής πίστης και λατρεύονται σήμερα από εκατομμύρια πιστούς ανά την υφήλιο.

πηγή: Προσκυνητής

https://salograia.blogspot.gr/
 

Ο θάνατος του Φώτη Κόντογλου και η θαυμαστή «πληροφορία» από τον Άγιο Εφραίμ…

Ο Φώτης Κόντογλου γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας 
στις 8 Νοεμβρίου 1895 και πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1965. 

Το παρακάτω περιστατικό αναφέρεται στις τελευταίες του στιγμές 
στο νοσοκομείο και την θαυμαστή πληροφορία που είχε η γυναίκα 
του από τον Άγιο Εφραίμ τον θαυματουργό.

-Περνούσε δύσκολες ημέρες στο νοσοκομείο ο αείμνηστος Φώτης 
Κόντογλου, και η γυναίκα του Μαρία Κόντογλου, ήταν γονατιστή 
και προσευχόταν για την θεραπεία του, επικαλούμενη τον Μεγάλο 
μας Άγιο Εφραίμ. 
Ας μην ξεχνάμε, ότι η αγιασμένη χείρα του χαρισματούχου 
αγιογράφου, είχε φιλοτεχνήσει την πρώτη εικόνα του Αγίου μας! 
Η Μαρία Κόντογλου περίμενε λοιπόν από τον Άγιο κάτι.

Και τι μεγαλύτερη βοήθεια θα μπορούσε να βρει απ’ αυτή, 
το να δει εκείνη ακριβώς την ώρα που προσηύχετο, την ψυχή του 
Φώτη Κόντογλου να την κρατά ο Άγιος Εφραίμ, και μέσα σε τόση 
δόξα να την οδηγεί στον Ουρανό!
Παραξενεύτηκε βλέποντας όλα αυτά! Τι τάχα να σήμαιναν; 
Κείνη την ώρα λοιπόν διέλυσε την απορία της κάποιο τηλεφώνημα
νοσοκομείο, που της ανακοίνωνε ότι ο άνδρας της πέταξε 
ανάλαφρα στον Ουρανό! 
Ο Άγιος ήταν στ’ αλήθεια ο συνοδός του!

Από το βιβλίο: 
«Οπτασίαι και Θαύματα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ του Θαυματουργού» 
– Γ΄τόμος (Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου – 
Όρος Αμώμων Αττικής).
πηγή/αντιγραφή
 

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Ένας οικουμενικός Ιεράρχης

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Ένας οικουμενικός Ιεράρχης

Νίκος Σακαλάκης, ΜαθηματικόςΣχετική εικόνα

Πανίσχυρες ήταν οι θείες ενέργειες και δυνά­μεις, τις οποίες η χάρις του Τριαδικού θεού δώρισε στον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, (1896-1966) επίσκοπο Σαγγάης και Σαν Φρανσίσκο, του οποίου τη μνήμη επιτελούμε στις 2 Ιουλίου.

Στο συναξάρι της ημέρας αυτής, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε: «Ήταν Ρώσος στην καταγωγή και χει­ροτονήθηκε επίσκοπος για τη ρωσική εκκλησία της διασποράς στη Σαγγάη το 1934. Το 1951 ορίστηκε Αρχιεπίσκοπος Δυτικής Ευρώπης με έδρα αρχικά το Παρίσι και στη συνέχεια τις Βρυξέλλες.

Το 1962 τον τοποθέτησαν στο Σαν Φρανσίσκο, ε­κεί όπου υπέμεινε αγόγγυστα πολλές δοκιμασίες και κα­τηγορίες.

Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 2 Ιουλίου (νέο ημερολό­γιο) το 1966 μετά την τέλεση της Θείας Λειτουρ­γίας.

Δοξάστηκε από το Θεό με την αφθαρσία και μυροβλυσία του αγίου λειψάνου του.

Υπάρχουν δύο σπουδαίες εκδόσεις – μεταφράσεις στα ελληνικά για τη ζωή του αγίου. Δύο βιβλία, που μιλούν στις καρδιές των Ελλήνων για το μεγάλο ά­γιο των καιρών μας.

Υπάρχει κίνδυνος με τα πολλά εγκώμια να τον υποτιμήσουμεήνα τον υπερτιμήσουμε, παρά να τον τιμήσουμε όπως αρμόζει στα όρια της Εκκλησίας. Γι’ αυτό θα προσπαθήσουμε να τον προσεγγίσου­με, ιστορώντας σαφώς τους κεντρικούς άξονες της ζωής του. Το πνευματικό του παιδί, ο μακαριστός ιερομόναχος π. Σεραφείμ Ρόουζ, γράφει σχετικά: «Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης κατάφερε στη ζωή του να ενώσει τρία είδη χριστιανικών ιδιοτήτων, που σπάνια συναντώνται μαζί: Πρώτον ήταν τολμηρός και διακεκριμένος ηγέτης της Εκκλησίας. Δεύτερον, ασκητής, συνεχιστής της παράδοσης των στυλιτών αγίων, καθώς υπέβαλε τον εαυτό του σε σκληρές, μέχρι θανάτου κακουχίες και τρίτον έλε­γε «Σαλός» για χάρη του Χριστού».

Η ζωή του ήταν ένα οδοιπορικό μέσα στον κόσμο της ορθόδοξης θεολογίας και ζωής. Ό,τι έχει αποθησαυριστεί στην παράδοση, ό,τι έχει βιωθεί από την ορθόδοξη εκκλησία στο διάβα των αιώνων, για τον επίσκοπο π. Ιωάννη Μαξίμοβιτς είχε πρωταρ­χική και θεμελιώδη θέση στη ζωή του.

«Ήταν ο αυστηρότερος όλων, σε ό,τι είχε σχέση με τα δόγματα της Ορθοδοξίας», σημειώνει ο π. Σε­ραφείμ Ρόουζ.

Αβίαστα, μας θυμίζει τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, που τόνισε: «ιδικόν μου μεν δεν θα είπω τί­ποτε απολύτως, αυτό δε που έχω διδαχθή από τους πατέρας, αυτό λέγω».

Το ίδιο έλεγε και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Στώμεν εν τη πέτρα της πίστεως, και τη παραδόσει της εκκλησίας, μη μεταίροντες όρια, α έθεντο οι άγιοι Πατέρες ημών, μη διδόντες τόπον τοις βουλομένοις καινοτομείν, και καταλύειν την οικοδομήν της αγίας του Χριστού καθολικής (=Ορθοδό­ξου) και αποστολικής εκκλησίας».

Να υπογραμμίσουμε, ότι ως Αρχιεπίσκοπος Δυτι­κής Ευρώπης, αποκατέστησε την ευλάβεια και το σεβασμό στους αγίους της Γαλλίας, που έζησαν προ του σχίσματος.

Στην ασκητική ζωή του αγίου Ιωάννη και αυτή του αγίου Μελετίου Λεόντοβιτς, παρατηρούμε τρεις ο­μοιότητες:

α) Είναι γνωστό ότι ο Άγιος Ιωάννης είχε σαράντα χρόνια να κοιμηθεί σε κρεβάτι, β) γνώριζε την ημέ­ρα του θανάτου και γ) σήμερα, το άγιο λείψανό του είναι άφθαρτο.

Αναμφίβολα, στο πρόσωπο και τη ζωή του Αγίου Ιωάννη ανατράπηκε η λογική του κόσμου τούτου. Του είχε δοθεί από το θεό το προορατικό χάρισμα και οι δυνατές προσευχές, που έφερναν ιάσεις, θεραπείες και λύτρωση από πειρασμούς.

Στο Παρίσι γράφτηκε γι’ αυτόν το εξής:

«Ζει πέρα από το δικό μας επίπεδο ύπαρξης. Δεν είναι τυχαίο πως σ’ ένα ναό του Παρισιού, που υπάγεται στη Ρώμη, ένας παπικός ιερέας, απευθυνόμενος στους νέους είπε:

«Ζητάτε αποδείξεις; Λέτε ότι πια δεν υπάρχουν ού­τε θαύματα, ούτε άγιοι. Γιατί χρειάζεστε θεωρητι­κές αποδείξεις, όταν ένας ζωντανός άγιος περπα­τά στους δρόμους του Παρισιού, ο Άγιος Ιωάννης ο Ανυπόδητος!».

Επίσης, ο επίσκοπος Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, είπε με απόλυτη κατηγορηματικότητα:

«Αν θερμά επιθυμείς να δεις ένα ζωντανό άγιο, πή­γαινε στο Μπίτολ (επισκοπή Αχρίδας) στον π. Ιω­άννη».

Τέλος, ας θυμηθούμε ότι «στα έσχατα χρόνια μας κάθε Χριστιανός είναι υπεύθυνος για το σύνολο της Χριστιανοσύνης» (Αγ. Ιωάννης Μαξίμοβιτς).

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

 

Η Γερόντισσα Άννα απο την Δράμα

Αποτέλεσμα εικόνας για γεροντισσα ασκητρια
Η μακαριστή γερόντισσα Άννα Γιοβάνογλου γεννήθηκε το 1903 στην Πάνορμο της Μικράς Ασίας από γονείς πολύ ευλαβείς, τον Ιωάννη και την Δήμητρα. Ήταν πρωτότοκη και είχε άλλα οκτώ αδέλφια. Στην βάπτιση της δόθηκε το όνομα Αναστασία. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, μετά από ταλαιπωρίες, εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πηγάδια Κυργίων Δράμας. Στα Πηγάδια ο πατέρας της έγινε κτηνοτρόφος. Αυτή ως μεγαλύτερη φρόντιζε για τα μικρότερα αδέλφια της, γιατί και η μητέρα της εργαζόταν. Συνέχεια ανάγνωσης

 

» Επι τη γεννήσει αυτού πολλοί χαρήσονται»

Δεν είναι τυχαίο οτι η εκκλησία μας γιορτάζει μόνο τα γενέθλια-την γέννηση.
Της Παναγίας και του Ιωάννου του Προδρόμου.
Γιατί;
Επειδή η είσοδός τους στον κόσμο αποτελεί ευλογία για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και αξίζει να αγωνίζεται κανείς να μιμείται, όσο μπορεί, την αγιότητά τους που φαίνεται από την βρεφική τους ηλικία.
Βέβαια, ο Ιωάννης, ήταν χοϊκός, απλός άνθρωπος, αλλά ταυτόχρονα ήταν κολοσσός αγιότητος. Τόσο άγιος, που η Εκκλησία μας αισθάνεται την ανάγκη παντού και πάντοτε, όπου τον ζωγραφίζει, να τον φτιάχνει με φτερά.

Όχι πως είχε φτερά ο Τίμιος Πρόδρομος στην επίγεια ζωή του, αλλά για να μη ξεχνάμε εμείς που βλέπομε την εικόνα του, ότι παρ’ ότι είχε σάρκα όμοια με μας, δεν έζησε τη ζωή που κάνουμε όλοι εμείς.

Αλλά έζησε επάνω στη γη πραγματικά αγγελική ζωή.
Σήμερα που εορτάζομε τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του μεγαλυτέρου Προφήτου και του αγιωτέρου ανθρώπου που πέρασε από τον κόσμο, ας φροντίσομε να μάθωμε δύο διδάγματα.
Πρώτο, ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τη λογική του Θεού, το λόγο και το θέλημα του Θεού, με τη λογική τη δική μας που είναι διαμορφωμένη από τα δεδομέμα του κόσμου τούτου.
Σε όσα σημεία η λογική μας έρχεται σ ἀντίθεση με το λόγο και το θέλημα του Θεού, θέλει διόρθωση, γιατί διαφορετικά είναι λογική διεστραμμένη. Είναι λογική αλλοιωμένη. Είναι λογική τυφλωμένη από την ενέργεια του διαβόλου.
Και το δεύτερο είναι, ότι πρέπει να φροντίζομε να αποκτάμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο Θεό και στο λόγο του, που μας λέγει:
«Η βασιλεία του Θεού είναι κοντά σας».

Από τότε που ήλθε ο Χριστός στο κόσμο, η βασιλεία του Θεού είναι κοντά μας. Όποια ώρα θέλουμε απλώνομε τα χέρια μας και την πιάνομε.
«Ήγγιγεν η βασιλεία των ουρανών· μετανοείτε», διορθωθείτε, τρέξτε να την απολαύσετε.

 Αποσπάσματα απο την ομιλία του μακαριστού μητρ. Μελετίου

 

 

» Ὁ Θεός μοῦ το είπε, για να σοῦ το πῶ.!»

Φωτογραφία του Γιάννης Τσιτλακίδης.

Κάποια φορὰ ὁ Γέρων Πορφύριος ξεκίνησε μαζὶ μὲ τρία πνευματικὰ τέκνα του νὰ πᾶνε σ’ ἕνα μοναστήρι, γιὰ νὰ τελέσουν ἕνα Ἑσπερινό.
Ἀρχικά, εἶπαν νὰ πᾶνε μὲ τὰ πόδια. Ἀφοῦ, ὅμως, περπάτησαν κάποια ἀπόσταση κι ἐπειδὴ ὁ Γέρων Πορφύριος ἦταν κουρασμένος, σκέφτηκαν, μιὰ καὶ τὸ μοναστήρι ἐκεῖνο ἦταν κάπως μακριά, νὰ βροῦν ἕνα μεταφορικὸ μέσον, ἀντὶ νὰ πᾶνε μὲ τὰ πόδια. Ἐκείνη τὴν ὥρα φάνηκε ἀπὸ μακριὰ ἕνα ταξί. Εἶπαν τότε στὸν Γέροντα οἱ συνοδοί του – καὶ οἱ τρεῖς λαϊκοί, ὄχι κληρικοί – νὰ κάνουν ἕνα νεῦμα στὸ ταξὶ νὰ σταματήσει, γιὰ νὰ ρωτήσουν τὸν ὁδηγὸ ἂν μποροῦσε νὰ τοὺς μεταφέρει στὸ μοναστήρι.
«Μὴ φοβᾶστε», τοὺς εἶπε, «θὰ σταματήσει μόνος του ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξί. Ἀλλά, ὅταν θὰ μποῦμε στὸ ταξί, νὰ μὴ μιλήσει κανένας σας στὸν ὁδηγό, μόνο ἐγὼ θὰ τοῦ μιλήσω».

Ἔτσι κι ἔγινε. Σταμάτησε ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξί, χωρὶς αὐτοὶ νὰ τοῦ κάνουν νεῦμα, μπῆκαν μέσα καὶ ὁ πατὴρ Πορφύριος εἶπε στὸν ὁδηγὸ τὸν προορισμό τους.
Μόλις ξεκίνησαν, ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξὶ ἄρχισε νὰ καταφέρεται ἐναντίον τῶν κληρικῶν καὶ νὰ τοὺς κατηγορεῖ γιὰ χίλια δυὸ πράγματα. Καὶ κάθε φορά, ποὺ ἔλεγε κάτι, ἀπευθυνόταν στοὺς τρεῖς λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι κάθονταν στὸ πίσω μέρος τοῦ ταξὶ καὶ τοὺς ρωτοῦσε: «Ἔτσι δὲν εἶναι, βρὲ παιδιά; Τί λέτε κι ἐσεῖς;».

 Ἐκεῖνοι, ὅμως, τσιμουδιά ∙ δὲν ἔλεγαν τίποτε, κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Γέροντος. Ἀφοῦ εἶδε κι ἀπόειδε ὁ ὁδηγὸς ὅτι δὲν τοῦ ἀπαντοῦσαν οἱ ἄλλοι, στράφηκε στὸν Γέροντα Πορφύριο καὶ τοῦ εἶπε:

«Ἔτσι δὲν εἶναι, παππούλη; Τί λὲς κι ἐσύ; Δὲν εἶναι ἀλήθεια αὐτὰ τὰ πράγματα, ποὺ τὰ γράφουν κι οἱ ἐφημερίδες;».

Τοῦ λέει τότε ὁ Γέρων Πορφύριος: «Παιδί μου, θὰ σοῦ πῶ μιὰ μικρὴ ἱστορία, θὰ σοῦ τὴν πῶ μιὰ φορά ∙ δὲν θὰ χρειαστεῖ δεύτερη». Κι ἄρχισε νὰ τοῦ ἀφηγεῖται:
«Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ τάδε μέρος (ὁ Γέροντας τὸ ἀνέφερε), ποὺ εἶχε ἕνα ἡλικιωμένο γείτονα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἕνα μεγάλο κτῆμα. Μιὰ νύκτα τὸν σκότωσε καὶ τὸν ἔθαψε. Στὴ συνέχεια, μὲ διάφορα πλαστὰ χαρτιά, πῆρε τὸ κτῆμα τοῦ γείτονά του καὶ τὸ πούλησε. Καὶ ξέρεις τί ἀγόρασε μὲ τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα πῆρε πουλώντας αὐτὸ τὸ κτῆμα; Ἀγόρασε ἕνα ταξί».

Μόλις ἄκουσε αὐτὴ τὴν ἀφήγηση ὁ ὁδηγὸς τοῦ ταξί, τόσο πολὺ συγκλονίστηκε, ποὺ σταμάτησε τὸ αὐτοκίνητο στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου καὶ φώναξε: «Μὴ πεῖς τίποτε, παππούλη ∙ μόνο ἐγὼ τὸ ξέρω αὐτὸ κι ἐσύ».
«Τὸ ξέρει κι ὁ Θεός», τοῦ ἀπάντησε ὁ Γέρων Πορφύριος.

«Ἐκεῖνος μοῦ τὸ εἶπε, γιὰ νὰ σοῦ τὸ πῶ. Καὶ νὰ φροντίσεις ἀπ’ ἐδῶ κι ἐμπρὸς ν’ ἀλλάξεις ζωή».

Διήγηση τοῦ Παν. Σωτήρχου. Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Κλείτου Ἰωαννίδη «Ὁ Γέρων Πορφύριος. Μαρτυρίες καὶ Ἐμπειρίες».