Ένα θαυμαστό γεγονός: Ο ασπασμός της χειρός του Γέροντος Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη από τον Γέροντα Κύριλλο

Τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονὸς  τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος ὁ, μακαριστός πλέον, Γέροντας Κύριλλος, πρὶν μερικὰ χρόνια, μπροστὰ ἀπὸ τὴ λάρνακα τοῦ ἄφθαρτου Γέροντα Βησαρίωνος στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἀγάθωνος στὴν Οἴτη.

Παρόντες ἦταν, ἐκτὸς ἀπὸ ἐμένα, τὴν ἀδελφή μου Σοφία, τὸ σύζυγό της Κωνσταντῖνο, καὶ   ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀγάθωνος Γέρων Δαμασκηνός. Ἐπίσης, ὁ συνοδὸς τοῦ Γέροντος Κυρίλλου πατὴρ Γαβριήλ, νῦν Καθηγούμενος τῆς Μονῆς Ὁσίου Δαβίδ, καὶ ὁ ἱερέας τῆς Ὑπάτης Δημήτριος Καραγιάννης.

Λίγο ἐνωρίτερα εἴχαμε τελέσει, ὅλοι μαζί, Θεία Λειτουργία  στὸ μετόχι τοῦ Μεγάλου Μετεώρου στὴν Ὑπάτη καὶ εἴχαμε μαζί μα τὴν τιμία Κάρα τοῦ Ὁσίου Δαβίδ. Τὴν εἶχε φέρει ὁ Γέροντας μὲ τοὺς πατέρες στὴ Λαμία.

Ἐκεῖ, μπροστὰ στὸ ἱερὸ σκήνωμα τοῦ Ὁσίου Βησσαρίωνος, ὁ Γέροντας μας διηγήθηκε τὰ ἀκόλουθα:

Πρὶν λίγα χρόνια,  ὄχι μακριὰ ἀπὸ τὸ χρόνο τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ ἄφθαρτου λειψάνου τοῦ  Ὁσίου Βησσαρίωνος, ὁ Γέροντας Κύριλλος εἶχε τὴν ἐπιθυμία  καὶ προσῆλθε στὴ Μονὴ Ἀγάθωνος γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸ ἱερό λείψανο.

Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τό σκήνωμα τοῦ  Ὁσίου ἦταν μὲν στὸ ἴδιο σημεῖο (στὸ ἀριστερὸ παρεκκλήσι τοῦ Καθολικοῦ) ἀλλὰ χωρὶς τὴ μεταγενέστερη γυάλινη κάλυψη – προθήκη τοῦ ξύλινου κουτιοῦ, ὅπου άρχικά ἐναποτέθηκε.  Ἔτσι μποροῦσε κάποιος νὰ ἀσπασθεῖ  ἀπευθείας  τὸ σκήνωμα χωρίς την παρεμβολή της γυάλινης προθήκης.

Ὁ Γέροντας Κύριλλος ἤθελε νὰ ἀσπασθεῖ τὸ χέρι τοῦ Ὁσίου ποὺ κρατάει σφικτά τὸ μικρὸ Εὐαγγέλιο, ἤδη ἀπὸ τὸ χρόνο τῆς ταφῆς του.

Πλησίασε, λοιπὸν, μὲ εὐλάβεια πρὸς τὸ ἱερὸ λείψανο καὶ μὲ πίστη εἶπε παρακλητικὰ πρὸς τὸν Ὅσιο :  Ἅγιε Βησσαρίων, δὲν φθάνω νὰ σὲ ἀσπασθῶ (ὁ Γέροντας ἦταν κοντὸς καὶ δυσκίνητος καὶ τὸ σκήνωμα τοποθετημένο ψηλὰ γι’ αὐτόν). Δός μου, σὲ παρακαλῶ,  τὸ χέρι σου νὰ τὸ φιλήσω.

Ὁ Ὅσιος ἄνοιξε τὸ χέρι του, ἄφησε τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ ὁ πατὴρ Κύριλλος, ἐντελῶς φυσικότατα, ἔλαβε τὸ χέρι του μὲ τὸ δικό του χέρι. Τὸ σήκωσε στὸ ὕψος τοῦ στόματός του, σὰν νὰ ἦταν ἕνα  σῶμα ζωντανὸ μὲ ἐλαστικότητα, τὸ ἀσπάσθηκε μὲ σεβασμὸ καὶ τὸ ἄφησε στὴν ἀρχική του θέση. Ὁ Ὅσιος ξανάπιασε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἔκτοτε ἐξακολουθεῖ νὰ τὸ κρατάει σφικτά.

Μέγας εἶ Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου καὶ οὐδεὶς λόγος ἐξαρκέσει,πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου.

 

Γεώργιος Ἀποστολάκης

Δικαστικὸς Λειτουργὸς

Τρίκαλα

Υ.Γ.

Ὁ παριστάμενος  στὴ σκηνὴ αὐτὴ πατὴρ Δημήτριος Καραγιάννης, ἐφημέριος Ἁγίου Νικολάου Ὑπάτης, ὡς δόκιμος ὑμνογράφος, δὲν παρέλειψε νὰ ἐξιστορήσει τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονός, κατὰ τὸ ὁποῖο ὀφθαλμοφανῶς κατελύθησαν οἱ φυσικοὶ νόμοι, στὴν Ἱερὰ  Ἀσματικὴ  Ἀκολουθία ποὺ  πρόσφατα συνέθεσε πρὸς τιμὴν τοῦ Ὁσίου Βησσαρίωνος. Στὸ Μεγάλο Ἑσπερινὸ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ προσόμοια (πρὸς τό: Χαίροις ἀσκητικῶν) ἀναφέρει τὰ ἑξῆς:

Ὤφθη θαῦμα φρικτὸν διά σοῦ,

ὅτε τὴν χεῖρα τῷ αἰτήσαντι  ἔδωκας

(ἢ ὅτε τὴν χεῖρα τῷ Κυρίλλῳ προσέφερες)

τοῦ θείου σκηνώματός σου

χαριτοβρύτου, σεπτοῦ,

εὐλαβείας χάριν

τοῦ ἀσπάσασθαι

καὶ νῦν ἐπληρώθησαν

τὰ ψαλμῶν θεῖα λόγια

τὰ τοῦ Προφήτου,

ἃ ἐν Πνεύματι ἔφησεν

ὅτι δίκαιοι

τοῦ θανάτου οὐ γεύσονται.

Ὅθεν τὴν χαριτόβρυτον

κυκλοῦντες, μακάριε,

λάρνακα πάντες αἰτοῦμεν

τῶν πρεσβειῶν σου τάς χάριτας

καὶ γὰρ ἡ δικαίου

ἐξισχύει μεσιτεία

πολλὰ πρὸς Κύριον.

 

Όταν ο Παπουλάκος «συνάντησε» τους Ινδιάνους

Όλοι οι ευαίσθητοι και προβληματισμένοι σύγχρονοι άνθρωποι συγκινούνται με την απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Seattle στον πρόεδρο των ΗΠΑ Franklin Pierce, το 1854, όπου του εξηγεί γιατί δε μπορεί να του πουλήσει τη γη της φυλής του (που «δεν της ανήκει, αλλά οι άνθρωποι ανήκουν σ’ αυτήν»).
Ακριβώς αυτό έκανε κι ο Παπουλάκος: υπερασπίστηκε το δικό του πολιτισμό απέναντι στον εισαγόμενο, που τον εισήγαγαν οι ξένοι εξουσιαστές, σε βάρος του δικού του (του δικού μας). Και μάλιστα τα ‘βαλε μ’ ένα παντοδύναμο (μπροστά στον πολίτη) κράτος, με μια ισχυρή Εκκλησία (ισχυρή απέναντί του, κατά τα άλλα όργανο του κράτους) και τελικά θυσίασε τη ζωή του γι’ αυτό. Κι όμως, πολλοί συγκινούνται π.χ. για τοΘεόφιλο Καΐρη, μοναχό που τον καταδίκασε σε περιορισμό η Εκκλησία για τις αιρετικές του απόψεις (τις οποίες μάλιστα απέκρυπτε, παριστάνοντας τον ορθόδοξο μοναχό), αλλά θυμώνουν όταν ακούσουν καλό λόγο για τον Παπουλάκο.
Αν για μας ήταν προτιμότερη η δυτική τεχνολογία από τις δικές μας (οικολογικές) μεθόδους παραγωγής και μετακίνησης και το δικό μας τρόπο ζωής, γιατί δεν είχε λάθος κι ο Ινδιάνος αρχηγός; Ή μήπως οι Ινδιάνοι είχαν ένα σοφό πολιτισμό, ενώ οι Ρωμιοί (εμείς) δεν είχαν σοφία (και φιλοσοφία);
Οποιοσδήποτε λαός στην κόσμο αντιστέκεται στο δυτικό ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, και καλά κάνει. Μια εστία αντίστασης ήταν και ο Παπουλάκος (μαζί με τον Κοσμά Φλαμιάτο και άλλους συνοδοιπόρους του, και παλαιότερα τους αγίους Κολυβάδες – άλλο κόκκινο πανί για τους προοδευτικούς).
Όταν ο Daniel Quin γράφει στον Ισμαήλ πως οι άνθρωποι δεν είναι πιο σημαντικοί από τις τσούχτρες, η άποψή του χειροκροτείται διεθνώς ως εναλλακτική και ενδιαφέρουσα – ο Παπουλάκος, επειδή συμβαίνει να είναι χριστιανός, λοιδωρείται ως σκοταδιστής.
Το 1744 η Ιροκέζικη Ομοσπονδία των Έξι Εθνών απάντησε στους Λευκούς, που πρότειναν να πάνε κάποια Ινδιανόπουλα να σπουδάσουν στο κολλέγιο του Γουΐλλιαμσμπουργκ:
«…Μερικοί από τους νέους μας πήγαν παλαιότερα σε κολλέγια των βόρειων επαρχιών, διδάχτηκαν όλες σας τις επιστήμες, όμως, όταν ξαναγύρισαν πίσω σε μας, ήταν κακοί στο τρέξιμο, αγνοούσαν όλους τους τρόπους επιβίωσης σ’ ένα δάσος, ήταν ανίσχυροι απέναντι στην αρκούδα, το κρύο ή την πείνα, δεν ήξεραν καν πώς να φτιάξουν ένα καλύβι, να πιάσουν ένα ελάφι ή να σκοτώσουν τον εχθρό, δε μιλούσαν καλά τη γλώσσα μας και, επομένως, δεν ήταν κατάλληλοι για κυνηγοί, πολεμιστές ή σύμβουλοι. Δεν ήταν καλοί για τίποτε απολύτως.
Παρότι δεν θα τη δεχτούμε, η ευγενική σας πρόταση οπωσδήποτε δε μας υποχρεώνει λιγότερο απέναντί σας και, για να σας δείξουμε πόσο το εννοούμε αυτό, αν οι κύριοι από τη Βιρτζίνια μας στείλουν έξι αγόρια τους, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για την εκπαίδευσή τους. Θα τους διδάξουμε όλα όσα γνωρίζουμε και θα τους κάνουμε άνδρες» (Βενιαμίν Φρανκλίνος, Οι Ινδιάνοι, εκδ. «Ελεύθερος Τύπος», Αθήνα 1995, σελ. 11-12).
Αυτό απάντησαν οι σοφοί Ινδιάνοι. Αυτό έλεγε κι ο Παπουλάκος, όταν κήρυττε πως «τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον τόπο μας». Κοιτάξτε γύρω σας, δείτε τους δρόμους που έχει πάρει η νέα γενιά και η κοινωνία ολόκληρη (μια κοινωνία βουτηγμένη μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής της στη σύγχρονη τεχνολογία και επιστήμη) και πείτε στον εαυτό σας με ειλικρίνεια αν είχε ή όχι δίκιο.
διαβάστε ολόκληρο το εξαιρετικό αφιέρωμα του ΝΕΚΡΟΥ για τον άγιο Παπουλάκο εδώ

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2012/01/blog-post_9954.html#ixzz54dXeDeic

 

 

Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης (1916 – 20 Ιανουαρίου 2006)

 
Θεόκλητος μον. Διονυσιάτης
 
Θεόκλητος μον. Διονυσιάτης

(Φωτ.: Σπύρος Λουλακάκης, 1955)

 
Θεόκλητος μον. Διονυσιάτης

ως Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους (1974-75)

(Φωτ.: Χρήστος Ζέγκος)

Το γέννημα της περιφήμου Ναυπάκτου, αλλά και το βλάστημα και θρέμμα της Ιεράς Μονής Διονυσίου, αλλά και το καύχημα ολοκλήρου του αγιορειτικού κόσμου.

Νέος 25 περίπου ετών, απόφοιτος ανωτάτων σπουδών, αφού προηγουμένως σύμφωνα με τους νόμους ετέλεσε την στρατιωτικήν του θητεία, υπακούοντας στην φωνήν της πατρίδος επιτάσσεται ξανά κατά τον φοβερόν εκείνον πόλεμον του 40, όπου και με ανδρείο πατριωτικό φρόνημα προχωρά στην πρώτη γραμμή.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης – Ομιλεί η Συμμαθήτρια του κ. Βεατρίκη Καλαϊτζή

Η συμμαθήτρια του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Βεατρίκη Καλαϊτζή, παραθέτει μια συγκλονιστική μαρτυρία για τη ζωή της κοντά στον μεγάλο Άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας Παΐσιο Αγιορείτη.

Η καταγραφή είχε πραγματοποιηθεί πριν την αγιοκατάταξη του Αγίου Παϊσίου.

 

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος αντωνιος

Γεννήθηκε το 251 στην πόλη Κόμα κατά τη νότια Μέμφιδα κοντά στην Ηρακλεόπολη της Μέσης Αιγύπτου. Οι γονείς του ήσαν Αιγυπτιώτες χριστιανοί. Η ανατροφή του ήτο βέβαια χριστιανική, αλλά κατά περίεργο τρόπο δεν μορφώθηκε σχολικά, αν και ήταν εύπορος. Ο Μ. Αθανάσιος, ο και βιογράφος του, μας πληροφορεί, ότι «γράμματα μαθείν ουκ ηνέσχετο… θεοδίδακτος γενόμενος ο μακάριος και φρόνιμος ην λίαν· και το θαυμαστόν ότι, γράμματα μη μαθών, αγχίνους ην και συνετός άνθρωπος». Αργότερα σε κάποιους ειδωλολάτρες ο Αντώνιος θα ειπή: «μη μαθόντες ημείς γράμματα πιστεύομεν εις τον Θεόν». Ύστερα από τον θάνατο των γονέων του, όταν ήταν περίπου 20 ετών, άκουσε στον ιερό ναό την περικοπή του Ευαγγελίου, που είπεν ο Χριστός στον πλούσιο νεανίσκον· «ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησον πάντα τα υπάρχοντά σοι και δος πτωχοίς και δεύρο ακολούθει μοι». Πράγματι· μόλις ετελείωσε η θεία λειτουργία, ο Αντώνιος άρχισε να σκορπάη στους φτωχούς και καταφρονεμένους τη σημαντική περιουσία του. δεν βάσταξε για τον εαυτό του και την αδελφή του που προστάτευε, παρά μόνο ελάχιστα χρήματα. Συνέχεια ανάγνωσης

 

η προσευχή ενός αγίου (του οσίου Σιλουανού) ανάβει της φωτιές τού Άδη…

13.jpg
Kατά το τέλος της θητείας τους και λίγο πριν φύγουν οι στρατιώτες της κλάσεως του για τα σπίτια τους ο Συμεών πήγε με τον γραφέα του λόχου να δή τον πατέρα Ιωάννη της Κροστάνδης , για να ζητήση τις προσευχές και την ευλογία του.
Δεν τον βρήκαν όμως κι αποφάσισαν να του αφήσουν γράμματα.
Ο γραφέας άρχισε να γράφη καλλιγραφικά μια σοφή επιστολή,μα ο Συμεών έγραψε μόνο λίγες λέξεις:

«Άγιε Πάτερ, θέλω να γίνω μοναχός.
Προσευχηθήτε να μη με κρατήσει ο κόσμος.» 

 
Επέστρεψε στον στρατώνα στην Πετρούπολη, κι όπως έλεγε ο Γέροντας , την επόμενη μέρα άρχισε να αισθάνεται ολόγυρα του να βουίζουν οι φλόγες του Άδη.
Όταν άφησε την Πετρουπολή, ο Συμεών γύρισε για μια βδομάδα στο σπίτι του.
Άρχισαν να του προσφέρουν λινά υφάσματα και άλλα αφιερώματα για το μοναστήρι.
Τους αποχαιρέτησε όλους και αναχώρησε για τον Άθω.
Από εκείνη τη μέρα που προσευχήθηκε γι αυτόν ο Πατήρ Ιωάννης «οι φλόγες του Αδη βούιζαν γύρω του», όπου κι αν βρισκόταν :στο τραίνο,στην Οδησσό, στο πλοίο, ακόμη και στον Άθω, στο μοναστήρι, στην εκκλησία, παντού.

(από την βιογραφία του οσίου Σιλουανού, κατά κόσμον Συμεών
στη φωτογραφία ιδιόγραφο σημείωμα του αγίου Ιωάννη , γραμμένο στις 28 Iανουαρίου 1904, με το παλαιό ημερολόγιο)

 

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ὁ ἐν Εὐβοίᾳ ὡς ἱερουργὸς τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ

Ὁμιλία Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου π. Νεοφύτου στὴν ἱερατικὴ σύναξη τῆς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν αἰθουσα ἐκδηλώσεων Ἱερᾶς Μητροπολέως Λεμεσοῦ στὶς 11 Ἰανουαρίου 2018.

 

Δέν γνωρίζεις ὅτι ἐάν ἔχεις τήν εὐχή τῶν γονέων καί εὑρίσκεσαι σέ γυμνό μέρος ἔχεις τά πάντα;

«Παιδί μου, χθές εἶχες μία συζήτηση μέ τήν μητέρα σου γιά κληρονομικά θέματα. Μπορεῖ ἡ δική σου γνώμη νά εἶναι ἡ πιό δίκαιη ἀλλά ποτέ δέν ὑψώνουμε τήν φωνή στήν μάννα μας…»

Απίστευτη στιχομυθία…

Ὁ Γέροντας Μάξιμος ὁ Ἰβηρίτης ὁ ὑπεύθυνος τοῦ παρεκκλησίου τῆς ἁγίας εἰκόνος τῆς Πορταϊτίσσης, ἦταν ἄγνωστος σέ ἐμένα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ὁ Γέροντας Μάξιμος ὁ Ἰβηρίτης

Τήν παραμονή τoῦ προσκυνήματός μου στό Ἅγιον Ὄρος εἶχα μία συζήτηση μέ τήν μητέρα μου γιά τήν μικρή κληρονομιά πού μᾶς ἄφησε ὁ πατέρας μου, πού ἡ συζήτηση δέν ἄργησε νά γίνει ἔντονη.

Κατά τήν διάρκεια τῆς συζητήσεως ὕψωσα τήν φωνή μου ἀντιδρώντας στό τρόπο τῆς μοιρασιᾶς.

Ὅταν τήν ἑπομένη ἔφθασα στό παρεκκλήσι τῆς Πορταϊτίσσης, βλέπω ἀπέναντι ἀπό τήν εἴσοδο ἕναν Γέροντα νά μοῦ κάνει νόημα ὅτι μέ θέλει.

Μετά τήν προσκύνηση στήν εἰκόνα πῆγα κοντά του πῆρα τήν εὐχή καί μοῦ λέγει:

«Παιδί μου χθές εἶχες μία συζήτηση μέ τήν μητέρα σου γιά κληρονομικά θέματα. Μπορεῖ ἡ δική σου γνώμη νά εἶναι ἡ πιό δίκαιη ἀλλά ποτέ δέν ὑψώνουμε τήν φωνή στήν μάννα μας. 

Δέν γνωρίζεις ὅτι ἐάν ἔχεις τήν εὐχή τῶν γονέων καί εὑρίσκεσαι σέ γυμνό μέρος ἔχεις τά πάντα;

Ἤ ἐάν βρίσκεσαι σέ ἕνα δωμάτιο μέ ὅλους τούς πολύτιμους λίθους τοῦ κόσμου, ἐάν δέν ἔχεις τήν εὐχή των προκοπή δέν θά δεῖς;

Μόλις ἐπιστρέψεις θά πᾶς νά τῆς βάλλεις μετάνοια καί νά τῆς φιλήσεις τό χέρι ζητώντας συγχώρεση».

Ὁ Γέροντας Μάξιμος ὁ Ἰβηρίτης

Aἰπόλος

πηγή

https://amfoterodexios.blogspot.gr/