Αρσενικά, Θηλυκά, Ουδέτερα και άλλα φύλα

07102017

Αρσενικά, Θηλυκά, Ουδέτερα και άλλα φύλα

Πρωτοπρεσβυτέρου Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Κάποιοι από τους σημερινούς επιστήμονες ψυχολόγους πιστεύουν ότι οι άνθρωποι δεν είναι άνδρες ή γυναίκες, αλλά υπάρχει ένα ευρύ φάσμα φύλων ανάλογα με το DNA, τις ορμόνες, τις κοινωνικές επιρροές ή τον ψυχικό τους κόσμο.

Έτσι ο κάθε άνθρωπος εάν σεβόμαστε την ελευθερία του και δεν είμαστε «ομοφοβικοί» μπορεί στην ταυτότητά του να δηλώσει άρρεν, θήλυ ή ουδέτερος. Επειδή και εγώ είμαι προοδευτικός, όπως θέλουν να είναι όλα τα σύγχρονα κράτη, θα ήθελα στην ταυτότητά τους και οι παιδεραστές και οι κτηνοβάτες και τέλος πάντων ό,τι νοιώθει ο καθένας να το δηλώνει, ώστε να μπορεί ο κάθε γονιός να προφυλάσσει τα παιδιά του απ’ όλους αυτούς που θεωρεί επικίνδυνους. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας για το Σχέδιο Νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ανοιχτή επιστολή

Ανοιχτή  επιστολή διαμαρτυρίας για το Σχέδιο  Νόμου  για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου.

Προς:

κ. Σταύρο Κοντονή, Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

κ. Κων/νο Γαβρόγλου, Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

Βουλευτές  Ελληνικού  Κοινοβουλίου

Αξιότιμοι Κύριοι,

Με την παρούσα επιστολή διαμαρτυρίας, ως  μέλος  της ορθοδόξου Εκκλησίας και ως ελληνίδα πολίτις και μητέρα με τέσσερα  παιδιά,  εκφράζω  τη βαθιά μου ανησυχία και την αντίθεσή μου (που εξ’ όσων γνωρίζω  αποτελεί πραγματική  ανησυχία και αντίθεση και πολλών άλλων) για την επιχειρούμενη επικείμενη ψήφιση από τη  Βουλή των Ελλήνων του Σχεδίου  Νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, επειδή με το παραπάνω σχέδιο νόμου:

  1. Kαταστρατηγείται ο νόμος του Θεού στην Αγία  Γραφή «και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ΄εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ  εποίησεν αυτούς» (Γεν. Α,27) και αναιρείται  η διδασκαλία των αγίων Πατέρων και του Κανονικού Δικαίου της Εκκλησίας για τον γάμο και την οικογένεια.
  2. Δέχεται ένα ακόμα χτύπημα ο γάμος ως εκκλησιαστικό γεγονός σταθερής αγαπητικής σχέσης και κοινωνίας ενός άνδρα με μια  γυναίκα και υπονομεύεται η οικογένεια ως συνεκτικό διαχρονικά στοιχείο  της ελληνικής κοινωνίας στη βάση του σχήματος πατέρας-άνδρας/μητέρα-γυναίκα/παιδιά, αγόρια-κορίτσια.
  3. Αναιρείται στην πράξη η έννοια του προσώπου ως μοναδικού και ανεπανάληπτου τρόπου υπάρξεως του παιδιού.
  4. Αναιρείται η αλήθεια ότι το φύλο, ως σημαντικό στοιχείο εξατομικεύσεως του ανθρώπου, διέπεται από την αρχή της μη ελεύθερης επιλογής, της σταθερότητας και της μη μεταβλητότητας με βάση τα οποία το φύλο ούτε επιλέγεται ελεύθερα, ούτε και μεταβάλλεται ελεύθερα.
  5. Εισάγεται το παράδοξο, να έχει το άτομο το δικαίωμα στην αναγνώριση της ταυτότητας φύλου (με δικαίωμα αλλαγής και 2η φορά), όπως την αισθάνεται ανεξάρτητα από το βιολογικό φύλο, ενώ είναι γνωστό  ότι φύλο χωρίς αναφορά σε βιολογικά γνωρίσματα δεν υπάρχει.
  6. Δεν υπολογίζονται οι σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχολογία και την αγωγή των παιδιών τα οποία θα βιώνουν τη σύγχυση φύλου όταν τα ίδια θα αλλάζουν φύλο, αλλά και όταν αργότερα θα γίνουν  τα ίδια γονείς  και θα διαχέουν στα παιδιά τους την ίδια σύγχυση φύλου.
  7. Παρακάμπτεται η δυνατότητα συμβολής της ιατρικής επιστήμης στην επίλυση προβλημάτων που συναρτώνται με το θέμα αυτό  κάτι που αντίκειται στη λογική και δε συμβαίνει σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.
  8. Επιδεικνύεται μια προφανής έλλειψη υπευθυνότητας όταν το δικαίωμα αλλαγής φύλου θα δίνεται σε παιδιά για τα οποία  σε άλλα θέματα ο νόμος αναγνωρίζει το ελαφρυντικό του ανηλίκου ή της μετεφηβικής ηλικίας όταν προκύπτουν πράξεις που έγιναν με απουσία κριτικής σκέψης ή επιπολαιότητας.
  9. Πλήττεται  η ασφάλεια δικαίουκαι η βεβαιότητα ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που πράττει, συναλλάσσεται, επικοινωνεί, συνάπτει σχέσεις μέσω διαδικτύου, επισκέπτεται χώρους αβάτου όπως το Άγιο Όρος   ή  παρανομεί.
  10. Δημιουργούνται με τη μεγάλη μυστικότητα που καθιερώνεται στο θέμα αυτό, κίνδυνοι αποφυγής εκπληρώσεως των υποχρεώσεων του ατόμου που αλλάζει φύλο και απόκρυψης σημαντικού στοιχείου της προσωπικότητας που μπορεί να επηρεάσει τις διανθρώπινες σχέσεις  σε πλαίσιο έλλειψης διαφάνειας.

Για τους παραπάνω λόγους ζητώ την απόσυρση του παραπάνω νομοσχεδίου.

Πάτρα 6/10/2017

Σοφία Ριζογιάννη

Μητέρα με τέσσερα παιδιά

 

http://aktines.blogspot.gr/2017/10/blog-post_53.html#more

 

»Είναι αμαρτία η αλλαγή φύλου»;

sex change surgery

Του π. Γεωργίου Οικονόμου στην Romfea.gr


– Παπανικολάου, έφυγες όπως είσαι! Μεταβολή και σφαίρα. Δυο μέρες αποβολή!

– Κυρία…

– Κεριά και λιβάνια! Σου το είχα πει, αν ξανάρθεις εδώ μέσα δεν γλιτώνεις. Όπως είσαι, ούτε να σε βλέπω.

Ο Παπανικολάου, ο Νίκος, δηλαδή, έφυγε πράγματι. Χωρίς ίχνος δυσαρέσκειας στη μορφή του.

Με μια σκληρότητα αφύσικη θα έλεγες για την ηλικία του, σαν σμιλεμένο πρόσωπο σε πάγο.

Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν λυπόταν, αν ένοιωθε απογοητευμένος, θυμωμένος. Γενικά, δεν ήταν εύκολο να τον ψυχολογήσει κάποιος.

Είχε καλλιεργήσει άμυνες τέτοιες, που να σκαλίσεις τα συναισθήματά του ήταν σχεδόν αδύνατο.

Όχι δεν θα πούμε καμία δακρύβρεχτη ιστορία πονεμένων και τραυματικών παιδικών χρόνων. Δεν θα ήθελε την λύπησή μας.

Ήθελε μόνο το αυτονόητο, όπως νόμιζε, φυσικό δικαίωμα να έχει μάνα και πατέρα. Ο Νίκος, όμως, είχε πάντα δυο μπαμπάδες!

Είχε το «προνόμιο» να είναι το πρώτο ίσως υιοθετημένο παιδί από ομόφυλους γονείς στην Ελλάδα. Ήταν και οι δύο πλούσιοι και μάλλον διάσημοι.

Και πρωτοπόροι βρήκαν το παράθυρο του νόμου, αρκετά χρόνια, πριν μπορέσουν να συνάψουν το μεταξύ τους σύμφωνο συμβίωσης να υιοθετήσει ο ένας το παιδί και να δημιουργήσουν την δική τους «οικογένεια». Με τον δικό τους τρόπο τον αγαπούσαν πάντα τον Νίκο.

Μα το παιδί δεν έχει ανάγκη μόνο μια ψυχολογικού τύπου ανάγκη. Έχει την βαθειά ανάγκη της μάνας. Να θηλάσει την αγάπη της.

Να χαθεί στην αγκαλιά της. Να χωθεί στην κουβέρτα της. Να του κάνει «μα» το χτυπημένο χέρι και να περάσει. Να του σκουπίσει τα δάκρυα.

Όπως έχει ανάγκη και του πατέρα την ασφάλεια. Την σιγουριά. Το σφιχταγκάλιασμα. Το παιχνίδι και την βόλτα. Τις συμβουλές και τα όρια.

Οι «γονείς» του Νίκου όρια δεν του έβαλαν ποτέ. Μα δεν έβαλαν στους εαυτούς τους άλλωστε. Και με τον κουλτουρέ φιλελευθερισμό τους θεωρούσαν ότι το παιδί έπρεπε να είναι ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει.

Και ο Νίκος, ιδιαίτερα από τότε που αισθάνθηκε την διαφορετικότητα της «οικογένειάς» του αντιδρούσε έντονα.

Έσπαζε, ρήμαζε, έβριζε, τους χτυπούσε και πετούσε ό,τι έβρισκε μπροστά του. Αυτό επέφερε κρίση και στην σχέση των μπαμπάδων του, οι οποίοι τελικά χώρισαν, ενώ κράτησε το παιδί εκείνος, που το είχε υιοθετήσει εξ αρχής. Σύντομα, ο Νίκος χρειάστηκε ψυχολογική υποστήριξη.

Η ψυχολόγος, που τον ανέλαβε, ομολόγησε ότι τέτοια κλειστότητα και αδυναμία διείσδυσης στον ψυχικό κόσμο ενός μικρού παιδιού πρώτη φορά συναντούσε. Και, κάπως έτσι, πέρασαν τα έξι χρόνια του Δημοτικού.

Υποστηρικτικά περισσότερο από το σχολείο παρά από τον πατέρα, ο οποίος είχε ήδη αποκτήσει νέο σύντροφο, αλλά και από την ηρωΐδα ψυχολόγο, την κυρία Νένη, μάλλον τα κατάφερε αρκετά καλά.

Ενίοτε δεχόταν ρατσιστικές επιθέσεις από συμμαθητές του για την οικογενειακή του κατάσταση, καθώς τα παιδιά εκφράζουν πηγαία και αδιαχείριστη την σκληρότητά τους χωρίς να σκέφτονται τον πόνο, που μπορεί να προκαλέσουν.

Στο Γυμνάσιο, όμως, πραγματικά η κατάσταση δυσκόλεψε πάρα πολύ. Με την εφηβεία, που εκδηλώθηκε πολύ νωρίτερα από τους συμμαθητές του, και με ένα πολύ σοβαρό θέμα, που προέκυψε για τον ίδιο.

Η αναζήτηση της δικής του ταυτότητας στο θέμα του φύλου. Ένοιωθε να αντρώνεται μα και μια ιδιαίτερη τάση ενστερνισμού γυναικείων συμπεριφορών. Ο υποσυνείδητος θαυμασμός της μάνας, που ποτέ δεν είχε, η δυναμικότητα και η ωριμότητα κάποιων συμμαθητριών του, η επιπολαιότητα και ρηχότητα των άλλων αγοριών λειτουργούσαν μέσα του με έντονο συγκρουσιακό τρόπο.

Ο «μπαμπάς» του, που εδώ και πολλά χρόνια φρόντισε για την σεξουαλική αγωγή του παιδιού του με τρόπο τέτοιο, που να δικαιολογεί πλήρως τις δικές του προτιμήσεις, τον ενθάρρυνε συνεχώς να κάνει ό,τι νοιώθει.

Να αισθάνεται, όπως νοιώθει ότι γεννήθηκε και, αν ένοιωθε γυναίκα, να υπερβεί την τρανσφοβία της εποχής και να προχωρήσει σε αλλαγή φύλου.

Και ο Νίκος ασφυκτιούσε. Καιγόταν! Ένοιωθε μόνος, αν και είχε πολυπληθείς παρέες, γιατί ήταν πολύ cool το να υπάρχει ένας gay στην παρέα, που υποτίθεται ότι όλοι τον αποδέχονται χωρίς να τον κατακρίνουν.

Ένοιωθε, όμως, μόνος απόλυτα. Δεν μπορούσε να τον καταλάβει κανείς. Τις συνεδρίες τις είχε σταματήσει, γιατί ο άλλοτε ευκατάστατος «μπαμπάς» είχε αναδουλειές στο μπαρ με την οικονομική κρίση και δεν μπορούσε να καλύπτει αυτό το έξοδο πολυτελείας ενώ ο άλλος «μπαμπάς» εξαφανίστηκε για πάντα από την ζωή του ακολουθώντας και εκείνος τον δικό του δρόμο με άλλον σύντροφο.

Το σκηνικό του προοιμίου, λοιπόν, κάπως έτσι εκτυλίχτηκε. Ήταν η ώρα των Θρησκευτικών και ένας μαθητής έθεσε στον θεολόγο καθηγητή το ερώτημα αν είναι αμαρτία η αλλαγή φύλου.

Ο Νίκος με ορθάνοιχτα αυτιά και με πραγματικά καλή διάθεση περίμενε να ακούσει την απάντηση της κυρίας Ζαφειρίου, την οποία αγαπούσε και εκτιμούσε.

Πριν προλάβει, όμως, να απαντήσει, ο Νίκος έφαγε μια σπρωξιά από τον Θάνο, που καθόταν από πίσω του και τού’ πε με πνιχτό κοροϊδευτικό γέλιο˙ «Παπανικολάου, για σένα θα πει».

Ο Νίκος χωρίς να απαντήσει σηκώθηκε όρθιος, βγήκε έξω από την τάξη και κατευθύνθηκε στο γραφείο της διευθύντριας.

– Παπανικολάου, έφυγες όπως είσαι! Μεταβολή και σφαίρα. Δυο μέρες αποβολή.

– Κυρία…

– Κεριά και λιβάνια! Σου το είχα πει, αν ξανάρθεις εδώ μέσα δεν γλιτώνεις. Όπως είσαι, ούτε να σε βλέπω.

Έφυγε στα αλήθεια. Και ήθελε να φύγει για πάντα. Από παντού. Και από όλους. Και ανέβασε αυτό ακριβώς το statous «θέλω να φύγω…».

Η διευθύντρια εν τω μεταξύ έμαθε όσα έγιναν στην τάξη από τον θεολόγο και άρχισε να τον αναζητά με αγωνία.

Πήρε τηλέφωνο στο σπίτι, πήρε και το αμάξι της και έκανε συνέχεια γύρους φοβισμένη για τις συνέπειες, που μπορεί να είχε για την ίδια η πράξη της.

Και ο Νίκος ήθελε μόνο να φύγει. Δεν ήξερε που πατούσε και που πήγαινε. Όλα ήταν θολά μέσα του. Και αφού τριγύρισε σε γειτονιές άγνωστες για ώρες, βρέθηκε έξω από μία εκκλησία.

Θα ήταν νωρίς το απόγευμα, γιατί δεν είχε πια ούτε κινητό. Το πέταξε σε έναν κάδο, μετά την ανάρτηση εκείνου τουstatous.

Δεν τον ένοιαζαν ούτε λάικ ούτε καρδούλες ούτε λυπάμαι… Βασικά, μάλλον δεν τον ένοιαζε τίποτα πια.

Όπως γύριζε εκεί, λοιπόν, στις δυτικές γωνιές της πόλης σαν την άδικη κατάρα, βρέθηκε κάποια στιγμή έξω από έναν όμορφο μεταβυζαντινό ναό.

Χαμηλό, πετρόκτιστο, κατανυκτικό θαρρείς. Ασυναίσθητα ή υποσυνείδητα ή από άλλη πνευματική ίσως δύναμη παρακινημένος μπήκε μέσα.
Κατευθύνθηκε προς την εικόνα του Χριστού και στάθηκε ώρα πολύ παρατηρώντας το Πρόσωπο εκείνο.

Ήταν όμορφος ο Χριστός, πρώτη φορά συγκλονίστηκε από τέτοια ωραιότητα. Όπως στεκόταν εκεί, πέρασε από κοντά ο παπάς της ενορίας, με το ζωστικό ανασηκωμένο και κουβαλώντας κάποια τρόφιμα.

-Παλληκάρι, καλησπέρα. Θα είχες την καλωσύνη να με βοηθήσεις λίγο σε παρακαλώ;

Ο Νίκος, που τον τελευταίο καιρό ένοιωθε άχρηστος και παντελώς αχρείαστος μάλλον χάρηκε με την πρόσκληση αυτή και προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει.

Όπως ξεφόρτωναν το ημιφορτηγό με τις προμήθειες για το συσσίτιο των φτωχών, έπιασαν δειλά και την κουβέντα.

Αλληλοσυστήθηκαν, είπαν τα βασικά μόνο, βασικά, όμως, που ήταν αρκετά, για να παρατηρήσει ο ιερέας την βαθυτάτη θλίψη, που έκαιγε την καρδιά του Νίκου.

Όταν τελείωσαν οι δουλειές, ο ιερέας του είπε˙ αν έχεις χρόνο, έλα λίγο να κουβεντιάσουμε, να σε κεράσουμε μια πορτοκαλάδα για τον κόπο σου.
Κάθησαν πράγματι και ξαφνιάζοντας τον ιερέα ο Νίκος τον κεραυνοβόλησε με την ίδια ερώτηση του συμμαθητή του προς τον θεολόγο του σχολείου˙ «πάτερ, είναι αμαρτία η αλλαγή φύλου»;

Ο ιερέας τότε με υπομονή και προσευχή, επικαλούμενος την θεία φώτιση για να απαντήσει σε αυτό το δύσκολο ερώτημα, του είπε περίπου αυτά τα λόγια˙ «άκουσε, καλό μου παιδί.

Ο καλός Θεός έχει δημιουργήσει τα πάντα με σοφία. Με αγάπη. Έτσι, δημιούργησε και τον άνθρωπο δίνοντάς του μάλιστα περισσότερα και ασύγκριτα ανώτερα χαρίσματα από κάθε άλλο δημιούργημα.

Τον δημιούργησε δική Του εικόνα. Του έδωσε αιώνια ζωή. Του έδωσε την δυνατότητα να γίνει όμοιος με Αυτόν. Και τον δημιούργησε, όπως λέει η Αγία Γραφή, άρρεν και θήλυ. Άντρα και γυναίκα. Αυτό είναι θείο δώρο.

Γνωρίζει με την σοφία και την αγάπη Του ποιο φύλο μας ταιριάζει. Ας μην αμφισβητούμε εμείς την σοφία και την αγάπη Του θεωρώντας ότι θα τα καταφέρουμε καλύτερα. Και εκείνος ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Είναι δύσβατος. Αν αλλάξει φύλο ένας άνθρωπος και μετά το μετανοιώσει;

Αν έχει σοβαρές επιπλοκές στην υγεία του και κινδυνέψει η ζωή του; Είναι σοβαρά θέματα αυτά. Δεν είναι ότι ο Θεός θα τον τιμωρήσει ή θα πάψει να τον αγαπά. Ο Θεός πάντα αγαπά τα παιδιά Του, όσο μακριά Του και αν φύγουν.

Ποτέ δεν παύει να είναι Πατέρας. Και, αν ορίζει κάποια πράγματα ως εντολές στον νόμο Του, είναι από την άμετρη αγάπη Του, για να μην πονέσουμε περισσότερο εμείς οι ίδιοι. Θα ήθελες να σου πω μια σχετική ιστορία»; Αργοκούνησε καταφατικά ο Νίκος το κεφάλι και διηγήθηκε ο ιερέας…

«Την ιστορία αυτή μου την είπε ο πνευματικός μου πατέρας, που τώρα είναι επίσκοπος στην Κύπρο.

Πριν πολλά χρόνια ένας νέος επισκέφτηκε το Άγιο Όρος και στο μοναστήρι, που φιλοξενήθηκε, εξομολογήθηκε στον πνευματικό ότι ήταν ομοφυλόφυλος.

Ο πνευματικός ήταν πολύ αυστηρός και ούτε λίγο ούτε πολύ του είπε ότι αν δεν θεραπεύσει αυτό το πάθος δεν υπάρχει για εκείνον σωτηρία.

Βγήκε από την εκκλησία και την εξομολόγηση απογοητευμένος ολότελα. Σκεφτόταν ακόμα και να δώσει τέλος στη ζωή του στο πέλαγο, που ατένιζε απέναντι από το μοναστήρι.

Ένας μοναχός βλέποντάς τον τόσο λυπημένο τον πλησίασε και έμαθε όσα συνέβησαν και όσα τον βασάνιζαν.

Τον ρώτησε ο μοναχός τότε, θα έρθεις μαζί μου να επισκεφτούμε κάποιον; Και επισκέφτηκαν τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Ο Άγιος άκουσε με πολύ προσοχή και απέραντη αγάπη την δυσκολία του νέου και την ομολογία του ότι δεν μπορούσε να αλλάξει προτιμήσεις στο θέμα αυτό.

Ο Άγιος τότε πήρε ένα ραβδί και κάνοντάς του διάφορες ερωτήσεις άρχισε να χαράζει κύκλους στο χώμα. Οι ερωτήσεις ήταν σαν και αυτές˙

– μπορείς, παιδί μου, να πηγαίνεις κάθε Κυριακή στην Εκκλησία;

– μπορείς να νηστεύεις κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;

– μπορείς να επισκέπτεσαι ένα γηροκομείο να κάνεις παρέα τους ηλικιωμένους;

Σε κάθε καταφατική απάντηση ζωγράφιζε έναν κύκλο. Όταν τελείωσε, το χώμα είχε γεμίσει με πολλούς μικρούς κύκλους, τους οποίους περιέγραψε με έναν μεγαλύτερο.

– Αυτός ο μεγάλος κύκλος είναι η ζωή σου, καλό μου παιδί.

Οι πολλοί μικροί κύκλοι είναι όλα αυτά τα αγαθά πράγματα, που μπορείς να κάνεις, ενώ αυτός ο μικρός κύκλος που έμεινε στην άκρη είναι το πάθος, που δυσκολεύεσαι να αντιμετωπίσεις.

Κάνε εσύ όλα αυτά, που μπορείς, και εκείνο που δεν μπορείς άσε το στην αγάπη του Θεού. Θα κάνουμε και πολύ προσευχή και δεν θα αφήσει ο Θεός».

Πράγματι, ο νέος εκείνος με την προσευχή του Αγίου, τις φωτισμένες συμβουλές, τον προσωπικό αγώνα και την βοήθεια του Θεού αντιμετώπισε και θεράπευσε οριστικά το πάθος της ψυχής του. Έκανε, μάλιστα, και μία ευλογημένη οικογένεια.

Ο Νίκος ακούγοντας την ιστορία αυτή ένοιωθε ακτίνες πνευματικές να τον διαπερνούν και να γιατρεύουν την ψυχή του.

Ένοιωθε θείο φως να πλημμυρίζει την καρδιά του. Αντί για απόρριψη ή κολακεία διδάχτηκε αλήθειες, που έσωσαν την ψυχή του όχι μόνο από διλήμματα προσωπικά αλλά και από αποφάσεις, που θα ήταν καθοριστικές για την ζωή του.

– Θα μπορούσα να εξομολογηθώ, πάτερ;

– Μετά χαράς, παιδί μου, είπε ο ιερέας και πήγαν στο εξομολογητήριο, όπου έβαλε το πετραχήλι και άκουσε με προσοχή την εξομολόγηση του Νίκου, την πιο συγκινητική ίσως σε όλη την ζωή του. Και στο ερώτημα, τί πρέπει να κάνει στην συνέχεια, ακολούθησε ευλαβικά την ποιμαντική καθοδήγηση του ιερέα.

Γύρισε στο σπίτι του να μην ανησυχούν, γύρισε και στο σχολείο του την επόμενη ημέρα. Όχι για μάθημα αλλά για αίτηση μετεγγραφής.

Και, πραγματικά, πήγε σε ένα σχολείο, όπου τόσο η διεύθυνση του σχολείου όσο και ο σύλλογος των καθηγητών αλλά και οι συμμαθητές του τον αποδέχτηκαν με χαρά. Ένοιωσε σύντομα μέλος μιας οικογένειας. Και όχι μόνο μίας. Μία ήταν η οικογένεια στο σχολείο και άλλη μία στην ενορία.

Με την Χάρη του Θεού ο Νίκος όχι μόνο δεν έλειπε Κυριακή από την εκκλησία αλλά συμμετείχε ενεργά σε όλα τα μυστήρια και τις ακολουθίες και έγινε το δεξί χέρι του ιερέα.

Το σπουδαιότερο ίσως από όλα είναι ότι κατάφερε να συγχωρέσει τον εαυτό του για τις ενοχές, που αδίκως ένοιωθε και τον βασάνιζαν, αλλά και την «οικογένειά» του, καθώς έστω και δι’ αυτής της οδού, της τεθλιμμένης και δύσβατης, γνώρισε τον Πατέρα, που δεν είχε ποτέ του.

Αλλά και την μητέρα, την μάνα Παναγιά, που στέκει πάντοτε άγρυπνη κοντά στα πονεμένα παιδιά της.

Να τα σφουγγίσει τα δάκρυα. Να ακούσει τον πόνο τους. Να τα ζεστάνει στην αγκαλιά της. Να τα θηλάσει αγάπη και παραμυθία.

Γλυκειά Παντάνασσα να θεραπεύει κάθε πόνο και να εύχεται στον Υιό της αδιαλείπτως για την σωτηρία του κόσμου όλου.

 

http://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/17361-einai-amartia-i-allagi-fulou-diigima

 

Το ξεραμένο αντίδωρο

Αποτέλεσμα εικόνας για αντιδωρο

Παλιότερα μα τώρα πιο αραιά, το εκκλησίασμα ζητούσε δεύτερο και τρίτο αντίδωρο μετά τη λειτουργία. Άλλοι, κυρίως γυναίκες, είχαν κι έχουν κάτι σακουλάκια που έβαζαν και βάζουν το παραπάνω αντίδωρο.

Τα πολύ παλιά χρόνια, το αντίδωρο είχε χαρακτήρα τεχνικής φύσεως: αφού όλο το εκκλησίασμα κοινωνούσε, έτρωγαν αντίδωρο για να φύγει ολοτελώς η Θεία Κοινωνία από το στόμα, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να την “φτύσει” κανείς κατά λάθος. Έπειτα, κι όσο χάθηκε η καλή συνήθεια της Μετάληψης απ’ όλο το εκκλησίασμα, το αντίδωρο δόθηκε σε όλους και αυτούς που κοινώνησαν και αυτούς που όχι, φεύγοντας από την Εκκλησία. Σήμερα σε πολλούς ναούς δίνεται αντίδωρο αμέσως μετά τη Θεία Κοινωνία. Βέβαια, με τον καιρό και δεδομένου ότι οι Πατέρες μας ήσανε Ανατολίτες που θα πει ότι έψαχναν το σύμβολο σ’ όλα τα πράγματα, το αντίδωρο άρχισε να ξεπερνά τον τεχνικό του χαρακτήρα -πλύσης του στόματος- και ν’ αποκτά έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Οι παλαιοί είχαν το καλό έθιμο να τρώνε αντίδωρο κάθε πρωί, πίνοντας αγιασμό και κάνοντας τον σταυρό τους, πριν αρχίσουν κάθε έργο. Σήμερα, αυτό γίνεται στα μοναστήρια. Όταν δεν τελείται η Θεία Λειτουργία, δηλαδή δεν υπάρχει Θ. Κοινωνία άρα δεν υπάρχει αντίδωρο, στην έξοδο από την ορθρινή ακολουθία, προσφέρεται αγιασμός και φρυγανισμένο αντίδωρο, μικρό κυβάκι, σα κρουτόν. Οι μοναχοί αρχίζουν την καθημερινή τους διατροφή με βρώση και πόση αγιασμένη, αντίδωρο κι αγιασμό. Κάθε σκέψη και κίνηση να γίνεται Χριστός.

Εύκολα λοιπόν θα σκεφτεί κανείς κι αμέσως θα κολλήσει την “ταμπέλα” του αναχρονιστή ή παλιομοδίτη σε κάποιον που διατηρεί αυτή τη συνήθεια. Δεν είναι μόνο ο κακός λογισμός των άλλων αλλά και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε κι εμείς συχνά τα πράγματα. “Θα φάω αντίδωρο και θα πιω αγιασμό για να μου πάει καλά η μέρα…”, θα σκεφτεί κάποιος. “Φάε λίγο αντίδωρο, έτσι για το καλό! ”, θα πει η μάνα στο παιδί και θα επιμείνει. Εξετάζουμε όμως συχνά το αποτέλεσμα και όχι την αιτία. Όντως είναι καλό κι ευλογημένο να τρώμε αντίδωρο το πρωί, πριν κάθε τροφή και να πίνουμε αγιασμό. Όχι απλώς για να μας “πάει καλά η μέρα”..!

Το ότι τρώω λοιπόν αντίδωρο το πρωί και πίνω αγιασμό σημαίνει ότι στυλώνω το σώμα μου μαζί με την Εκκλησία Του λέω, στην ουσία, ότι “και σήμερα αρχίζω τη συντήρηση του χωματένιου μου σώματος από Σένα”.
Θυμίζει σ’ όλους ότι θα κοινωνήσουμε και την επόμενη Κυριακή. Φαντάσου ο καθένας να είχε στο νου του να κοινωνάει κάθε Κυριακή. Πόσο διαφορετικοί θα είμασταν όλοι…

Αν αρχίζουμε με το Θεό τη μέρα μας, ας συμμετέχουμε στη Λειτουργία, να καταλαβαίνουμε τα λόγια, να μη τ’ ακούμε μηχανικά, να τα ζούμε, έστω να προσπαθούμε…τότε, τίποτε δεν θα πηγαίνει στραβά ή εμείς θα έχουμε αλλάξει τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα. Κι αυτό κι αν είναι ευτυχία. Μακαριότητα.

-επίσης υπάρχει και κόσμος πια που ζητά παραπάνω αντίδωρο γιατί δεν έχει να φάει-

Ιάσονας Διάκονος
https://proskynitis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_69.html

 

 

Νέο άρθρο του Γέροντα Γρηγορίου του Αρχιπελαγίτη: ΟΙ ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΕΣ

hqdefault-1-640x480_c.jpg

Ἀπὸ παλιὰ χρόνια ὑπῆρχε μιὰ μυστικὴ ἀντίθεση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος (καὶ ὄχι μόνο). Τὸ ἅγιο αὐτὸ βουνὸ μὲ διάφορους τρόπους ἀπωθεῖται καὶ ἐπισκιάζεται, ὅσο γίνεται περισσότερο, ἀπὸ τὸ κλίμα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ οἱ σλαυϊκοὶ λαοὶ τὸ ὑπερυψώνουν, τὸ εὐλαβοῦνται, τὸ θεωροῦν τὸ δεύτερο μεγάλο προσκύνημα μετὰ τὰ Ἱεροσόλυμα. Ρίξε-ρίξε μαυροσέντονα, κοντεύει νὰ μὴ φαίνεται, ἐνῶ οἱ περισσότεροι διαβιοῦντες καὶ διακονοῦντες τὸν ἱερὸ αὐτὸν τόπο εἶναι γεννήματα καὶ θρέμματα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ πιὰ οἱ σκλαβωμένες πατρίδες δὲν ἔχουν δυναμικὸ νὰ προσφέρουν.

Ὅλοι οἱ μοναχοὶ τοῦ Ὄρους εἶναι προσφορὰ τῶν Γεροντάδων ποὺ ἐργάζονται στὸν ἀμπελῶνα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, κι ἐμεῖς μὲ εὐγνωμοσύνη καὶ σεβασμὸ πολὺ τοὺς δεχόμαστε, τοὺς φιλοξενοῦμε καὶ τὸ πρῶτο ποὺ τοὺς ἀναθέτουμε εἶναι νὰ λειτουργήσουν, εἴτε μόνοι τους εἴτε μαζί μας. Γιατί λοιπὸν νὰ δημιουργηθοῦνε τόσο μεγάλες ἀποστάσεις μεταξὺ Ὄρους καὶ Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας; Εἴμαστε ἀπὸ τὴν ἴδια Ἐκκλησία, ἀπὸ τὸ ἴδιο Ἔθνος, καὶ τὸ καύχημα τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ ἱερὸ αὐτὸ βουνό. Γιατί θεωρούμαστε ξένοι καὶ ἐπήλυδες; Ποιός ἀπὸ τὸ Ὄρος δὲν ἱερουργεῖ, δὲν ἐξομολογεῖ, δὲν ὁμιλεῖ κατόπιν προσκλήσεως τοῦ ἐπιχωρίου ἐπισκόπου; Αὐτὴ ἡ Ἐγκύκλιος πιστεύω ὅτι εἶναι μιὰ ἀπερίσκεπτη ἐνέργεια κι ἕνας κανονιοβολισμὸς ὁμοβροντίας στοῦ Ἁγίου Ὄρους τὰ σκηνώματα.

Ἐπειδὴ θεωρῶ μάννα μου τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ρίχνω τοὺς τόνους καὶ παρακαλῶ ἀναθεώρηση τῆς Ἐγκυκλίου. Καθίσατε νὰ λογαριάσετε πόση βοήθεια δέχεται ἡ ἐνορία ἀπὸ τοῦ Ὄρους τὴν μυστικὴ ἐργασία; Πόσοι ἐνορίτες βρίσκουν τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς Ἁγιορεῖτες πατέρες; Γιατί αὐτὸ τὸ ἔργο προσπαθεῖτε νὰ τὸ ἐξοβελίσετε καὶ νὰ τὸ ἀμαυρώσετε; Τί συμβουλεύουμε τοὺς πιστοὺς ποὺ προσέρχονται; Δὲν προσπαθοῦμε νὰ τοὺς ἐπισυνάγουμε καὶ νὰ τοὺς συμπάλλουμε στὴν ἐνορία; Πόσοι ἐπίσκοποι καὶ μητροπολίτες δὲν ἰχνηλατοῦν τὰ μονοπάτια καὶ τὶς ὁδοὺς ποὺ διανοίγει ἡ ἁγιορείτικη ἀγρυπνία καὶ λατρεία; Μπορεῖ νὰ ζοῦμε στὸ Ὄρος, ἀλλὰ εἴμαστε προσεκτικοὶ οἰκοδόμοι τῆς ἐνορίας. Συνεχῶς λαξεύουμε πέτρες καὶ δομοῦμε τὴν Ἐκκλησία ἔξω στὸν κόσμο. Πόσες οἰκογένειες ἐνδιατρίβουν στὶς συμβουλὲς τῶν Ἁγιορειτῶν καὶ σώζεται ἡ οἰκογένεια ἀπὸ τὸν διασκορπισμὸ καὶ τὸ ναυάγιο;

Ἁγία Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἶναι πολὺ κακὸ νὰ διαγράψετε ἀπὸ τὸν χάρτη σας τὸ Ἁγιώνυμον Ὄρος. Σκάφες εἴμαστε καὶ διασώζουμε πιστοὺς καὶ σᾶς τοὺς ναυτολογοῦμε στὸ καράβι ποὺ κυβερνᾶ κάθε ἐπίσκοπος. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΕΝΕΙΑΣ : ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

Ο όσιος Παΐσιος, σε επιστολή του το 1969, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε ένα φαινόμενο της χριστιανικής κοινωνίας της εποχής του, μια νοοτροπία επικίνδυνη για την ψυχική υγεία και το εκκλησιαστικό ήθος. Περιγράφει μια μερίδα ανθρώπων που ζουν μεν μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, αλλά χαρακτηρίζονται από τάσεις ασυμφωνίας και διαίρεσης.

«Είναι εκείνοι οι αδελφοί, που … α­σχολούνται με την κριτικήν ο ένας του άλλου και όχι δια το γενικώτερον καλόν του αγώνος. Παρακολουθεί δε ο ένας τον άλλον (περισσότερον από τον εαυτόν του) εις το τί θα ειπή ή τί θα γράψη, δια να τον κτυπήση κατό­πιν αλύπητα. Ενώ ο ίδιος αν έλεγε ή έγραφε το ίδιο πράγμα, θα το υπεστήριζε και με πολλές μάλιστα μαρτυ­ρίες της Αγίας Γραφής και των Πατέρων. Το κακό που γίνεται είναι μεγάλο, διότι αφ’ ενός μεν αδικεί τον πλη­σίον του, αφ’ ετέρου δε και τον γκρεμίζει μπροστά στα μάτια των άλλων πιστών. Πολλές φορές σπέρνει και την απιστία στις ψυχές των αδυνάτων, διότι τους σκανδαλί­ζει. Δυστυχώς, μερικοί από εμάς έχουμε παράλογες απαιτήσεις από τους άλλους. Θέλουμε οι άλλοι να έχουν τον ίδιο με εμάς πνευματικόν χαρακτήρα…»

Διαδεδομένος στην εποχή μας, αυτός ο τύπος ανθρώπου ασχολείται μόνο με τους άλλους. Έτοιμος για άμυνα και επίθεση, βρίσκει το νόημα της ζωής του σε μια διαρκή αντιπαράθεση πού αναζητά πάντοτε ένα θέμα να διοχετευθεί: τώρα η ακρίβεια της πίστεως, τώρα η αίρεση, τώρα οι σκοτεινές δυνάμεις, αλλά ποτέ η μαύρη του η μιζέρια. Τρέφεται από την πόλωση. Διψάει να πάρει θέση σε στρατόπεδο (ασχέτως αν σε πραγματικό πόλεμο μπορεί και να έστρεφε τα νώτα!). Κι αν ακόμη του δώσεις ένα λόγο της δικής του κατεύθυνσης και ιδεολογίας με την ετικέτα της αντίθετης, προκειμένου να τον εκτιμήσει, θα τον πολεμήσει αμείλικτα. Να εκτιμήσει δεν μπορεί, διότι πουθενά δε βλέπει το καλό, και η μυωπία αυτή τον βοηθά να εκτοξεύει ιεροπρεπώς Ιερεμιάδες. Δεν είναι σαν την μέλισσα που παίρνει το νέκταρ από τα άνθη αλλά (όπως το διατύπωσε ο όσιος Παΐσιος), σαν τη μύγα που γυρεύει τις ακαθαρσίες. Η πνευματική του ένδεια καλύπτεται από το περίβλημα του κοινωνικού ή πνευματικού αγώνα – και μη θαρρείτε πως το «πνευματικός» έχει κάποια εσωτερικότητα, το φαίνεσθαι ταυτίζεται με το είναι του.

Ο τύπος αυτός βρήκε ένα παράδεισο στο διαδίκτυο. Εδώ ο καθένας μπορεί να έχει εξίσου δημόσιο λόγο, ανεξέλεγκτο λόγο, με την πιο εντυπωσιακή πλατφόρμα, ενώ ταυτοχρόνως μπορεί εύκολα να κρύβει την ταυτότητά του και να κατασκευάζει το προφίλ που θέλει ο ίδιος (πράγμα πιο δυσχερές στην μη εικονική πραγματικότητα). Εδώ εύκολα εντάσσεται σε κάποιο στρατόπεδο και γίνεται «αγωνιστής».

Έτσι το διαδίκτυο γίνεται ένας κυκλώνας πληροφοριών, που ανακατεύει ξερά και χλωρά, σκουπίδια, μυαλά και συνειδήσεις, ευτελίζοντας ουσιαστικά την αλήθεια, αφού πλέον ο καθένας, και η κάθε ομάδα, επιδιώκει εγωιστικά, και με κάθε τρόπο, να επιβάλλει τη δική της αλήθεια, το δικό της «δίκιο», τη δική της αντίληψη και ερμηνεία. Στην διαδικασία αυτή επικρατεί η παρόρμηση και, κατ’ επέκτασιν, η προχειρολογία, η επιπολαιότητα, η προπέτεια, ακόμη και η λεκτική βία. Αυτό που συνέβαινε στο ποδόσφαιρο και στην πολιτική, βρήκε έδαφος και στον εκκλησιαστικό διαδικτυακό χώρο: πληροφορίες, ειδήσεις, γνώμες, υπηρετούν το χάος, τη σύγχυση και τα ανθρώπινα πάθη.

Εδώ όλα είναι ταχύτατα και εύκολα, η πληροφορία είναι fast food. Η ταχύτητα και ευκολία αυτή καθιστά και τον επισκέπτη του ίντερνετ ανίκανο να διαβάσει ένα βιβλίο στοιχειωδών απαιτήσεων, ανίκανο να εμβαθύνει ή να ανταποκριθεί ακόμη και σε ένα μικρό συγκροτημένο κείμενο. Ο εθισμένος στην ιντερνετική προχειρότητα, βία, και λατρεία της εικόνας, που ενίοτε συνεργάζονται με τη δική του εσωτερική σύγχυση ή ανασφάλεια, αδυνατεί πλέον να διαβάσει. Θα παρασυρθεί αναγκαστικά από τον τίτλο ενός κειμένου, από το πρώτο σχόλιο, και, αν έχει λάβει εκ των προτέρων στάση άμυνας, θα κάνει ένα scanning, για να αρπάξει τις φράσεις που τον εξυπηρετούν. Έπαυσε η διαδικασία της ανάγνωσης ως συνάντησης με τον συγγραφέα, ως προσπάθεια να κατανοηθεί το δικό του μήνυμα και να επιχειρηθούν οι προεκτάσεις του. Εκείνο που έχει σημασία είναι η στράτευση. Γι αυτό και συνήθως το μη στρατευμένο κείμενο ή δέχεται πυρά από τα αντίθετα στρατόπεδα ή απλά αγνοείται, αφού δεν διεγείρει.

Αλλά πού να δώσεις σημασία, όταν ο επίδοξος συγγραφέας του διαδικτύου, άσχετος, ψυχασθενής ή κομπογιαννίτης (ή επιτυχής συνδυασμός και των τριών) αναπτύσσει (καταχρηστικό το ρήμα) την όποια άποψή του με τον δυναμισμό και την πεποίθηση του προφήτη και διδασκάλου, επιχειρώντας να γίνει κι αυτός πελάτης της δημοσιότητας; Αυτός ο ανεύθυνος διαμορφωτής της κοινής γνώμης διεγείρει, συγχύζει και μακροπρόθεσμα αποθαρρύνει πάσαν ψυχήν θλιβομένην. Από πού θα τον καταλάβουμε; Το καλό κείμενο σέβεται τόσο τον αναγνώστη όσο και το θέμα που πραγματεύεται, δεν προσβάλλει, δεν κολακεύει, δεν απευθύνεται στα πάθη, αλλά επιχειρεί ταπεινά να εμβαθύνει σ’ αυτό που είναι κοινός πλούτος και του συγγραφέα και του αναγνώστη, στη φυσική προίκα που έχει δοθεί από τον Θεό και συμβάλλει στην προκοπή όλων εν αληθεία.

Δυστυχώς, στον φαύλο κύκλο του διαδικτύου η γνώση εκτοπίζεται από την ανεξέλεγκτη πληροφορία, που με τη σειρά της ανεβαίνει στον θρόνο της γνώσης, για να τυφλώσει με ψεύτικα, παραπλανητικά φώτα. Και ο «πληροφορημένος» γίνεται ο ημιμαθής και παντογνώστης.

Δικαιολογημένα στον χώρο αυτό δεν υπάρχει χρόνος και πολυτέλεια για ευγένειες. Ούτε για την κοσμική ούτε για την πνευματική ευγένεια. Αυτά θέλουν άσκηση και περιχώρηση. Πιο εύκολη, πιο άμεση, πιο διεγερτική είναι η βία, στις χονδροειδείς όσο και στις εκλεπτυσμένες μορφές της, και βρίσκει έδαφος σε ψυχές ταραγμένες.

Αλλά ας κλείσουμε με μια θέση. Γραφή, ανάγνωση, γνώση, απαιτούν πειθαρχία εσωτερική· συγκέντρωση των ψυχικών δυνάμεων και καταπολέμηση των παθών της ανυπομονησίας, του εγωισμού και της φιλαυτίας· προσπάθεια να κατανοήσουμε τον άλλον, και να αναζητήσουμε μαζί του, με υπομονή, τον κοινό πλούτο της φύσης και της χάρης. Αν δεν γίνει αυτό, θα περιφερόμαστε στην περιφέρεια, έχοντας χάσει το κέντρο, έτοιμοι να εκσφενδονισθούμε από τις φυγόκεντρες δυνάμεις, σαν θλιβεροί μετεωρίτες. Και το χειρότερο, θα φανταζόμαστε ότι είμαστε αστέρια που φωτίζουν τον κόσμο.

 

Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός, ιερομόναχος

 

 

Έλληνα ξύπνα. Ήρθε η ώρα. Αντίσταση τώρα.

Έλληνα ξύπνα. Ήρθε η ώρα. Αντίσταση τώρα.
***
Εμπρός εσύ ραγιά, σώπασε και
δίδαξε στα παιδιά σου την προσευχή του Αλλάχ.
***
Εξευτελισμός και τέλος.
Ο απόλυτος διασυρμός-εξευτελισμός της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ελληνικής Εκκλησίας
και το τέλος του Ελληνικού Ορθόδοξου Χριστιανικού κράτους.

Του Παναγιώτη Τσαγκάρη, Γεν. Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων

Η διανομή από το Υπουργείο Παιδείας, στους μαθητές/τριες των ελληνικών  σχολείων των νέων βιβλίων-«Φακέλων μαθητή» του μαθήματος των Θρησκευτικών, συνιστά τον απόλυτο διασυρμό-εξευτελισμό της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ελληνικής Εκκλησίας και του Ελληνικού κράτους, διότι διαμέσου αυτών των «Φακέλων» ουσιαστικά:

1. H Ορθόδοξη Χριστιανική Ελληνική Εκκλησία αυτοπαραιτείται πλέον από το δικαίωμά της να χαρακτηρίζεται ως η Εκκλησία, εκχωρώντας στην πολιτεία το δικαίωμα αφενός να την χαρακτηρίζει ως μία των Θρησκειών και  όχι ως την Εκκλησία, την κατέχουσα την μόνη εξ Αποκαλύψεως Αλήθεια και αφετέρου να διδάσκει, να κατηχεί και να προπαγανδίζει τους ορθόδοξους χριστιανούς μαθητές/τρίες με πολυθρησκειακή διδασκαλία η οποία καλλιεργεί το διαθρησκειακό πνεύμα, τη σύγχυση και τον συγκρητισμό.

2. Η Διοικούσα Εκκλησία, υποταγμένη και συμβιβασμένη καθώς είναι, με αδικαιολόγητη δουλοπρέπεια, στην νεοταξική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ακολουθεί το πνεύμα της «ρεαλπολιτίκ» και δίνει την γραμμή της υποχώρησης στις κάθε είδους νεοταξικές απαιτήσεις, στην παθητικά αποδεχόμενη τα πάντα και υπνώτουσα Ελληνική κοινωνία, με αποτέλεσμα να επέρχεται -και σε συνδυασμό με τη σταδιακή ολοκλήρωση του σχεδίου του ειρηνικού εποικισμού της χώρας από μουσουλμανικές ορδές που συντελείται σταδιακά στις μέρες μας- το τέλος του σύγχρονου Ελληνικού Ορθόδοξου Χριστιανικού κράτους.

Μια νέα Άλωση του Ελληνισμού, της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας, κολοσσιαίων, κοσμοπολιτικών, οικουμενικών διαστάσεων και συνεπειών επιχειρείται και συντελείται, μέσω όλων των προαναφερόμενων αυτών γεγονότων, που ίσως είναι μεγαλύτερες των συνεπειών που βίωσε ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τη Μικρασιατική καταστροφή.

Δανειζόμενοι μάλιστα και ελαφρά παραφράζοντας φράσεις από τη δραματική και προφητική επιστολή, του Αγίου Χρυσόστομου Σμύρνης στον Ελευθέριο Βενιζέλο, την προπαραμονή του μαρτυρικού θανάτου του στις 25 Αυγούστου 1922, κατά την κατάληψη της Σμύρνης, στην οποία διακρίνεται η αγωνία του γι΄ αυτό που επέρχεται για τους Έλληνες της περιοχής, χωρίς κανείς να μπορεί να το αποτρέψει, θα λέγαμε και εμείς σήμερα ότι : «Ο Ελληνισμός, το Ελληνικόν Κράτος αλλά και σύμπαν το Ελληνικόν Έθνος καταβαίνει πλέον εις τον Άδην από του οποίου καμμία πλέον δύναμις δεν θα δυνηθή να το αναβιβάση και το σώση…». Απευθυνόμενος τότε στους Έλληνες, ο μαρτυρικός Ιεράρχης τόνιζε,  ότι «της αφαντάστου ταύτης καταστροφής βεβαίως αίτιοι είναι οι πολιτικοί και προσωπικοί σας εχθροί, πλην και Υμείς φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος δια τας πράξεις Σας…». Η ίδια ακριβώς διαπίστωση ισχύει σήμερα στο ακέραιο και για τους νεοέλληνες. Ναι, έτσι είναι διότι η Ελληνική κοινωνία δεν αποδομείται, έχει ήδη αποδομηθεί!

Άραγε, λοιπόν, δεν υπάρχει λόγος πλέον, να τεκμηριώσει ο οποιοσδήποτε τίποτε και για κανέναν; Μήπως ήρθε η ώρα κι η στιγμή που κάποιος πρέπει να αναφωνήσει το ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ του Ελληνισμού, της Ελλάδας;

Θεωρούμε πως όχι ακόμη. Φαίνεται ότι δυστυχώς στην Ελληνική κοινωνία και Εκκλησία υπάρχουν πολλοί ραγιάδες αλλά υπάρχουν ακόμη και Έλληνες με ανδρεία ψυχή και δυνατή χριστιανική πίστη. Επομένως Έλληνες, «επέστη η μεγάλη ώρα της μεγάλης εκ μέρους σας χειρονομίας».

Εμπρός λοιπόν εσείς οι ραγιάδες, εμπρός εσείς οι σκλάβοι της Νέας Τάξης Πραγμάτων, σιωπήστε και διδάξτε στα ορθόδοξα παιδιά σας την προσευχή του Αλλάχ, μέσα από τα βιβλία των Θρησκευτικών που σας επιβάλλει το ελληνικό κράτος.

Εμπρός όμως κι εσείς οι γενναίοι Έλληνες, ξυπνήστε τώρα, αντισταθείτε τώρα! Διατηρήστε την ελευθερία και την ταυτότητα των Ελλήνων. Κρατήστε ψηλά στην ψυχή σας, την Ελλάδα!

Αντίσταση τώρα!

Εφημερίδα «Ορθόδοξος τύπος», 22 Σεπτεμβρίου 2017

 

 

Ο θρίαμβος του Εφιάλτη!

Αποτέλεσμα εικόνας για λεωνιδας

 

Ο θρίαμβος του Εφιάλτη!

Νικολάου Ταμουρίδη

»Πορφυρέαν σοι Λεωνίδα, ώπασε χλαίνην Ξέρξης, ταρβήσας έργα τεάς αρετάς. Ου δέχομαι! Προδόταις αύτα χάρις. Ασπίς έχει με και νέκυν, ο πλούτος γαρ ουκ εμόν εντάφιον», δηλ. »Με πορφυρά χλαίνη σε σκέπασε ο Ξέρξης Λεωνίδα, φοβηθείς τα έργα των αρετών σου. (Αλλά είπες) Δεν δέχομαι! Αυτά είναι χάρη για τους προδότες. Είθε η ασπίδα να με σκεπάζει και νεκρόν, αφού ο πλούτος δεν (θέλω να) είναι δικό μου εντάφιο», διατρανώνει επιτύμβιο επίγραμμα προς τιμήν του Λεωνίδα, τιμώντας τον άνδρα για την, μοναδικής ιστορικής και όχι μόνο αξίας, μάχη των Θερμοπυλών. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Περί εκλογής Αρχιερέων

mitres

Γράφει ο Αρχιμ. Βασίλειος Μπακογιάννης στην Romfea.gr


Είναι γνωστό πώς έγινε η εκλογή τού αποστόλου Ματθία. Ο απόστολος Πέτρος πρότεινε στό λαό νά εκλέξουν δυό υποψηφίους, καί ο λαός εξέλεξε τόν Ιούστο καί τόν Ματθία.

Μετά από προσευχή (Πρ. 1:24), έριξαν κλήρο, καί εξέλεξαν τόν Ματθία (Πρ.1:26). Μερικοί, στηριζόμενοι σ’ αυτό, λένε πώς έτσι, από τό λαό θά πρέπει εκλέγονται οι αρχιερείς.

Όμως, ποιός ήταν αυτός ο λαός, στόν οποίο ο απόστολος Πέτρος ανέθεσε τήν εκλογή; «Είχαν συγκεντρωθεί περίπου εκατόν είκοσι άτομα» (Πρ. 1:15). «Μαζί τους ήταν καί γυναίκες καθώς καί η Μαρία, μητέρα τού Ιησού καί τά αδέρφια Του» (Πρ. 1:14).

Θά ήταν σίγουρα καί οι εβδομήκοντα μαθητές (Λουκ. 10:1). Άρα ο Πέτρος ανέθεσε τήν εκλογή σέ μιά μικρή, γνωστή ομάδα πού ακολουθούσε τόν Κύριο.

Όλοι οι υποψήφιοι ήταν άξιοι, όπως επίσης άξιοι ήταν καί οι εκλέκτορες, άρα δέν υπήρχε κίνδυνος νά εκλεγεί κάποιος ανάξιος. Άν ο Πέτρος είχε μπροστά του ένα άγνωστο, ανώνυμο πλήθος, είναι αμφίβολο, άν θά έκανε μιά τέτοια «κίνηση».

Οι εκλογές αρχιερέων από τόν λαό, (καί από ποιόν λαό;), θά ήταν μιά πληγή γιά τήν Εκκλησία. Θά ανάγκαζαν τούς υποψηφίους νά κάνουν τήν προεκλογική τους εκστρατεία, κατά μίμηση τών πολιτικών, ξευτελίζοντας έτσι τήν Εκκλησία. Τό ίδιο θά γινόταν, άν οι αρχιερείς εκλέγονταν από τούς Ιερείς τών (εν χηρεία) Μητροπόλεων.

Οι υποψήφιοι θά έκαναν καί εδώ τήν προεκλογική τους εκστρατεία, τάζοντας «λαγούς μέ πετραχήλια». Οι Ιερείς θά χωρίζονταν σέ παρατάξεις, υποστηρίζοντας η κάθε μία τόν δικό της υποψήφιο.

Καί μετά; Ο Επίσκοπος πού θά κέρδιζε τίς εκλογές, θά είχε τήν ταπείνωση καί τήν αγάπη νά αγκαλιάσει τούς Ιερείς πού δέν τόν ψήφισαν ή θά τούς έβλεπε ως αντιπάλους, θέτοντάς τους στό περιθώριο; Πιθανότερο, τό δεύτερο…!

Ο Επίσκοποι χειροτονούν τόν Επίσκοπο, άρα αυτοί έχουν τό δικαίωμα νά επιλέξουν ποιόν θά χειροτονήσουν. Δέν είναι δηλαδή υποχρεωμένοι νά χειροτονήσουν τόν οποιονδήποτε, πού θά τούς υποδείξουν.

Ο Παύλος από μόνος του επέλεξε τόν Τίτο ως Επίσκοπο Κρήτης (Τίτ. 1:5) τό ίδιο έκανε καί μέ τόν Τιμόθεο από μόνος του τόν επέλεξε ως Επίσκοπο Εφέσσου (Β΄Τιμ. 1:6).

Όμως, αυτό δέν σημαίνει, πώς άν ο λαός πρότεινε στόν Παύλο κάποιον όντως ικανό, άξιο υποψήφιο, ο ταπεινόφρων Παύλος, θά καταφρονούσε τήν επιθυμία τού ποιμνίου του, καί θά «προωθούσε» τόν δικό του, επειδή καί μόνο ήταν δικός του…! Τέτοια πράγματα γιά τόν Παύλο ήταν αδιανόητα!

Είναι γνωστό πώς γίνονται σήμερα οι εκλογές αρχιερέων στήν Εκκλησία τού Χριστού. Έχεις (φεύ!) δόντι; Προάγεσαι…..!. Γι’ αυτό πρίν ακόμα συνέλθει η Ιεραρχία, ήδη είναι γνωστός ο νέος Επίσκοπος.

Γίνονται κατά καιρούς συζητήσεις, ώστε νά αλλάξει ο τρόπος εκλογής τών αρχιερέων. Άν κάτι πρέπει νά αλλάξει, είναι η νοοτροπία, τό φρόνημα τών εκλεκτόρων, γιατί εδώ είναι τό πρόβλημα.

Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α΄, στό βιβλίο του «Τό δράμα ενός Αρχιεπισκόπου» (σελ.135), σημειώνει σοκαρισμένος έναν σχετικό διάλογο πού είχε περί τό 1940 μέ έναν Μητροπολίτη.

Γράφει: «Θά μού επιτραπή νά αναφέρω μίαν συνομιλίαν μου μέ κάποιον μακαρίτη τώρα (1975) Μητροπολίτην. Η συνομιλία αυτή πρέπει νά είχε γίνει περί τό 1940 μού είχεν όμως κάμει τόσην εντύπωσιν, ώστε τήν ενθυμούμαι σάν νά έγινε χθές (…). Συνεζήτουν, λοιπόν, μέ τόν μακαρίτην διά τήν ανάγκην νά εκλέγωνται ως επίσκοποι οι κληρικοί εκείνοι πού διέθετον πρό παντός ήθος, αλλά καί πραγματικήν μόρφωσιν καί αποδεδειγμένας ικανότητας καί είχαν εργασθεί ευεργετικώς υπέρ τής Εκκλησίας.(…). Μού είπε μέ τήν διακρίνουσαν αυτόν ελευθεροστομίαν τά εξής πού δέν μπορώ νά τά λησμονήσω: «Βρέ Ιερώνυμε, άκου νά σού πώ εμείς θά κάνουμε δεσποτάδες κατ’ εικόνα καί καθ΄ ομοίωσιν δική μας. Θά είναι σάρξ εκ τής σαρκός μας καί οστούν εκ τών οστέων μας. Κατάλαβες;».

Ομολόγησε τήν απροθυμία τους νά εκλέγουν τούς αξίους! Όντως, ομολογία, σόκ! Γιατί άραγε; Η κακή (κοσμική) χρήση τού αρχιερατικού αξιώματος, μεταξύ τών άλλων, τούς «αφαίρεσε» καί τήν ικανότητα νά εκλέγουν τόν καλύτερο!

Καί ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος σχολίασε εν απελπισία: «Κατάλαβα τό «εκκλησιαστικό κατεστημένο»(…) μέ κάθε μέσον προσπαθούσε νά μή αφίση εις τάς τάξεις του, άν ήταν δυνατόν, ούτε καί εις τόν κλήρον, κανένα υγιές στοιχείον».

Αλήθεια, από τότε μέχρι σήμερα, έχει αλλάξει κάτι σ’ αυτό τό ουσιώδες θέμα; Καί άν όχι, γιατί δέν έχει αλλάξει;

«Ο Θεός σού συγχωρεί όλες σου τίς αμαρτίες, εκτός από τίς χειροτονίες αναξίων Ιερέων», αποκάλυψε ο Απόστολος Πέτρος στόν Άγιο Αρχιερέα Λέοντα πάπα Ρώμης, γιατί οι ανάξιοι Ιερείς δίνουν μαχαιριές στό σώμα τής Εκκλησίας.

Καί άν οι χειροτονίες αναξίων Ιερέων είναι ασυγχώρητη αμαρτία, άς σκεφθούμε πόσο πιό ασυγχώρητη είναι η χειροτονία (εκλογή) αναξίων Μητροπολιτών. Γιατί οι μαχαιριές τους είναι βαθιές καί θανατηφόρες!

Ηθικοί αυτουργοί είναι, όσοι τούς δίνουν τά μαχαίρια….! Καί «πάντες γάρ οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρα αποθανούνται» (Ματ. 26: 52), είπε μέ νόημα Χριστός.

Στήν άλλη τη ζωή θά έχουμε (φαρμακερές ) εκπλήξεις. «Θεός ου μυκτηρίζεται» (Γαλ. 6:7).

http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/17170-peri-eklogis-arxiereon