Η γεύση της ελευθερίας

Μιλώντας για τους αγίους, εκεί που τρώγαμε, μου είπες αγαπημένo μου :

-Μαγιλίκια! Γουστάρεις αποκρυφιστικές τεχνικές!
Και οι μαύροι μάγοι, τελετές κάνουνε.
Και σεις οι Χριστιανοί, μία απο τα ίδια με αυτούς είστε!
………………………………….
Γιατί το είπες αυτό;

Το είπες, επειδή αγνοείς την αβυσσαλέα δ ι α φ ο ρ ά 
ανάμεσα στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος 
και στη δύναμη του πνεύματος του Εωσφόρου.

Αυτή η διαφορά, είναι κεφαλαιώδης και θεμελιώδης.
Το κρασί και το ξίδι, άμα τα δεις, φαίνονται ίδια,
η γ ε ύ σ η όμως, αποκαλύπτει την πραγματική τους υπόσταση.

Λέγοντας γ ε ύ σ η τι εννοούμε;

Μια εν πολλοίς, υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ή αίσθηση και εκτίμηση, 
η οποία βιώνεται σε συνάρτηση και με την αίσθηση της π ν ε υ μ α τ ι κ ή ς ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς.
Και τι εννοώ λέγοντας πνευματική ελευθερία;

Εννοώ την ε λ ε υ θ ε ρ ί α απο τα π ά θ η, της σαρκός και του πνεύματος.

Είναι κεφαλαιώδης αυτή η διαφορά. 
Ας πούμε, [πράγματι ] εγώ δεν καπνίζω.

Εφόσον δεν καπνίζω, έχω ανά πάσα στιγμή την ελευθερία,
αν θέλω, να ξεκινήσω το κάπνισμα. 

Από τη στιγμή που θα το ξεκινήσω όμως 

και το συνηθίσω, 
μετά, 
αν αποφασίσω να το σταματήσω, 
δ ε ν θ α μ π ο ρ ώ.
Την ελευθερία μου θα την έχω απολέσει.
Θα έχω γίνει δούλη στο πάθος του καπνίσματος, 
όπως μυριάδες είναι δορυάλωτοι υπο του καπνού, αυτή τη στιγμή.

Θα μου σπάνε τα νεύρα, θα μασάω τσίχλες, θα κάνω προσπάθειες ποικίλες, αλλά το κάπνισμα δεν θα μου είναι εύκολο να το σταματήσω- επειδή άνοιξα στο σώμα μου ένα νευρολογικό μονοπάτι εθισμού που δύσκολα σβήνει- προκειμένου να επανέλθω στην πρότερή μου, αθώα και παρθένα- σε σχέση με τον καπνό- κατάσταση.

Είχες τελειώσει το φαγητό σου, και συνεχίζαμε την ειρηνική μας κουβέντα.
Σου διευκρίνησα:

Όσο ο άνθρωπος, στέκεται πάνω στο έδαφος της Εκκλησίας, πάνω στο έδαφος της Χάρης του Αγίου Πνεύματος, μοιάζει με τούτο το φρούτο που έχω ακουμπήσει επάνω στην παλάμη μου απαλά.
Αν θέλω, αφήνω το φρούτο απο τα χέρια μου να κυλήσει…

Το χέρι του Θεού, αφήνει στην κάθε ψυχή, όλους τους βαθμούς ελευθερίας.

Την αφήνει να κυλήσει σε όποια κατεύθυνση θέλει, αν εκείνη – η ψυχή- επιθυμεί να το κάνει…

Ανά πάσα ώρα, από το χέρι του Θεού,
ο άνθρωπος, μπορεί να φύγει- αν θέλει-και να κάνει βουτιά ανεπίστροφη μέχρι την Άβυσσο, .

Το Πνεύμα το Άγιο σ έ β ε τ α ι την προσωπική σου

ε λ ε υ θ ε ρ ί α ε π ι λ ο γ ή ς όσο τίποτε άλλο στον κόσμο…
Το χέρι του Εωσφόρου, αν κάποιον παγιδεύσει, 
τέτοιες πολυτέλειες δεν τις επιτρέπει.
Ο Εωσφόρος, έτσι και τον βάλει στο χέρι, θα σφίγγει σαν τανάλια, όλο και πιο δυνατά, εκβιάζοντάς τον, και ωθώντας τον σε όλο και μεγαλύτερη αυτοκαταστροφική απελπισία. 

Το χέρι του Εωσφόρου, όταν αρχίσει να κλείνεται γύρω απο την ψυχοσωματική υπόσταση-όπως αυτή τη στιγμή το χέρι μου κλείνεται γύρω απο το μαλακό αυτό φρούτο- θα την τυλίγει όλο και πολύ, όλο και πιο δυνατά, μέχρι να τη λιώσει – όπως εγώ έλιωσα αυτή τη σάρκα του καρπού που κρατούσα-μέχρι τη τελική θανάτωση και συντριβή της ψυχής του ανθρώπου, όπερ μη γένοιτο…

Αυτή είναι η κεφαλαιώδης διαφορά, με πολύ απλές εικόνες, 
του Αγίου Πνεύματος, και του πνεύματος του ακάθαρτου του Εωσφόρου.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο καλό κρασί και στο άθλιο ξίδι…

Είναι ζ ω τ ι κ ή ς σημασίας, λοιπόν, αγαπημένο μου, 
να προσέχεις ιδιαίτερα, 
σε τ ί ν ο ς τα πνευματικά χέρια ακουμπάς, 
και τ ί ν ο ς τα χέρια επιλέγεις, ως βάση αφόρμησης,
για την καταξίωση της ζωής σου…

Ευανθία η Σαλογραία

 

 

Ανοικτός πόλεμος στις ΗΠΑ κατά του γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας

AMERIKHSBARTHOLEFRAIM.jpg
Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς
Θεολόγος-Δημοσιογράφος
Εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι τὸ Φανάρι τὸ τελευταῖο διάστημα ἔχει στοχοποιήσει μὲ τὴν ἀλλοπρόσαλλη οἰκουμενιστικὴ καὶ πιθανὸν προσοδοφόρα γιὰ τὰ ταμεῖα του, διπλωματία ποὺ ἀκολουθεῖ, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Δημήτριο ἀλλὰ καὶ τὴν πλειάδα τῶν μοναστηριῶν ποὺ ἔχει ἱδρύσει ὁ γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας!

Μὲ τὸ φθηνὸ πρόσχημα τοῦ ἐλλιποῦς καταλόγου πρὸς ἀρχιερατεία εἶναι γνωστὸ ὅτι ματαίωσε προσφάτως τὴν ἐκλογὴ νέου Μητροπολίτη Σικάγου, προκαλώντας ἀναστάτωση στὰ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Τὸ τραγικὸ εἶναι πὼς μόλις τρεῖς μῆνες πρὶν τὴν ἐκλογὴ εἶχε τὸ ἴδιο τὸ Φανάρι ἐγκρίνει τὸν κατάλογο πρὸς ἀρχιερατείαν!!! Ἔκτοτε πιθανὸν καθ’ ὑπόδειξη ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ξεκινήσει ἕνας πόλεμος ποὺ ἀπώτερο στόχο –ἐμφανῆ πλέον καὶ γιὰ τὸ κοινὸ νοῦ- ἔχει τὸν ἐξαναγκασμὸ σὲ παραίτηση τοῦ ὑπέργηρου Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Δημητρίου.
Τὰ συνεχῆ δημοσιεύματα περὶ οἰκονομικῶν δῆθεν ἀτασθαλιῶν στὰ οἰκονομικά τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἀλλὰ καὶ οἱ ἔμμεσες ἀμφισβητήσεις πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ νῦν Ἀρχιεπισκόπου δεικνύουν τὴν πολιτικὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου! Πολιτικὴ γνωστὴ ἐκ τοῦ παρελθόντος… Τὸ ἐρώτημα ὡστόσο, ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ γιατί τὸ Φανάρι ἐπέλεξε αὐτὴ τὴν συγκεκριμένη χρονικὴ περίοδο γιὰ νὰ προσπαθήσει νὰ ἀλλάξει τὴν ἡγεσία στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς.
Σύμφωνα μὲ καλὰ ἐνημερωμένες πηγὲς δύο εἶναι οἱ βασικὲς αἰτίες τοῦ κλονισμοῦ τῆς ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἡ πρώτη ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ἡλικία του καὶ τὸν κίνδυνο ἄμεσου ἐπηρεασμοῦ του ἀπὸ τὸ ἄμεσο περιβάλλον του, γεγονὸς ποὺ πιθανὸν νὰ προκαλοῦσε προβλήματα στὰ τῆς διοίκησης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπαρχίας. Ἡ δεύτερη καὶ κυριότερη αἰτία ὡστόσο ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ἀνερχόμενη ὀρθόδοξη ἱεραποστολικὴ δύναμη τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἡ ὁποία ἔχει ὡς κινητήριο μοχλὸ τὰ ἀντι-οἰκουμενιστικὰ κατὰ κύριο λόγο ἱεραποστολικά μοναστήρια τοῦ γέροντα Ἐφραὶμ καὶ τὶς δυναμικὲς ἀδελφότητες. Μὲ δεδομένη μάλιστα τὴν ἐμφανῆ ἀδυναμία τοῦ γέροντα Ἐφραὶμ –λόγω ἡλικίας- θεωρεῖται ὡς ἡ καταλληλότερη στιγμὴ γιὰ μία τεχνητὴ σύγκρουση, Ἕναν ἀνοικτό πόλεμο, μὲ ἀπώτερο στόχο καὶ σκοπὸ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῶν ἱερῶν μονῶν ἤ τή διάλυσή τους. Πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ ἄλλωστε ἀποσκοποῦσε καὶ ἡ ἐπιστολὴ ποὺ ἀπέστειλε πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἡ κόρη τοῦ ἀποθανόντος δισεκατομμυριούχου Ἑλληνοαμερικοῦ M. Ζαχάρη, ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστό ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο στὴν ἀπομάκρυνση τοῦ προκατόχου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δημητρίου, Ἀρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα…
«Ἡ ταχεία ἐξάπλωση καὶ ἐπιρροὴ τῶν μοναστηριῶν τοῦ Γέροντος Ἐφραὶμ ἔχει φτάσει σὲ μία κρίσιμη φάση. Προσεγγίζει τὸ σημεῖο τῆς μὴ ἀναστρεψιμότητας… Ὁ ἑπόμενος Μητροπολίτης (σ.σ. Σικάγου) πρέπει νὰ εἶναι πρόθυμος καὶ ἱκανὸς νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν ἐπιρροὴ τῶν Μοναστηριῶν τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ … Ὁ νέος Μητροπολίτης τῆς Μητροπόλεως τοῦ Σικάγου, ἢ θὰ ἀνοίξει τὸν δρόμο τῆς χαλιναγώγησής τους ἢ θὰ ἐπιτρέψει σὲ αὐτὰ τὰ μοναστήρια νὰ συνεχίσουν νὰ ἀναπτύσσονται, καταστρέφοντας τὴν πίστη μας καὶ τὶς κοινότητές μας, καὶ δημιουργώντας σοβαρὲς γεωπολιτικὲς καὶ νομικὲς ἐπιπτώσεις», ἔγραφε στὴν ἐπιστολή της ποὺ ἀπέστειλε στὸ τέλος Ἰουνίου πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ἡ Elaine Jaharis!!! Πιθανόν ἡ ἐπιστολή να συνοδευόταν καί ἀπό τά ἀνάλογα δῶρα τῆς οἰκογενείας πρός τόν Πατριάρχη, γεγονός πού συνέβαλε στό νά ληφθεῖ πολύ σοβαρά ὑπόψη.
Μέσα στὸ πλαίσιο αὐτὸ ὁ «Ἐθνικὸς Κήρυκας» ἔγραφε «…πῶς ἔχει δημιουργηθεῖ ἕνα φονταμενταλιστικὸ κίνημα στὴν Ἀρχιεπισκοπή, ὀνομαζόμενο ‘Ἐφραιμισμός’, τὸ ὁποῖο προέρχεται ἀπὸ τὰ μοναστήρια… Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει πλήρη ἐπίγνωση τῶν μοναστηριῶν καὶ τῶν διδασκαλιῶν τους. Ὑπάρχουν πολλὰ βίντεο στὸ διαδίκτυο μὲ ὁμιλίες τοῦ Γέροντα Ἐφραὶμ οἱ ὁποῖες εἶναι ἀρκετὰ ἀποκαλυπτικὲς ὅσον ἀφορᾶ τὶς διδασκαλίες του, ἀκόμη καὶ ‘τὶς προφητεῖες του’». Καὶ πρόσθετε: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δημήτριος φαίνεται νὰ εἶναι πλήρως ἐνημερωμένος … ἀλλά, δυστυχῶς, δὲν δείχνει νὰ εἶναι διατεθειμένος νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ ζήτημα.. Δὲν ἐφαρμόζονται κἄν οἱ Ἀρχιεπισκοπικοὶ Κανονισμοὶ ποὺ καθορίζουν τὴν λειτουργία τῶν μοναστηριῶν …»
Ὡς ἐκ τούτου ἀπὸ τὸ Καλοκαίρι ἔχει ξεκινήσει ἕνας ἀνελέητος πόλεμος κατὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δημητρίου ἐνῶ λέγεται πὼς παράλληλα ἔχει δοθεῖ τὸ πράσινο φῶς στὸν ἐκλεκτό τοῦ Φαναρίου νὰ προετοιμάζει τὶς βαλίτσες του γιὰ τὶς ΗΠΑ. Πρέπει νὰ γίνει σαφὲς ὅτι τὸ σημαντικότερο ρόλο στὸ βρώμικο αὐτὸ παιχνίδι διαδραματίζει ἡ μασωνοκρατούμενη Ἡγεσία τῶν 100 ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπίσης μασωνοκρατούμενο τάγμα τῶν Ἀρχόντων τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα ποὺ ἀποτελοῦν τὸ βασικὸ χρηματοδότη τοῦ Φαναρίου.
Ὁ ἐπίδοξος διάδοχος, λένε πληροφορίες πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ, προέρχεται καί πάλι ἀπὸ τὴν ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία, διατηρεῖ καλὲς ἕως ἄριστες σχέσεις μὲ τὸν τεκτονισμό καί ἔχει ἐκκλησιαστικὴ θεολογικὴ παιδεία… τὴν ὁποία χρησιμοποιεῖ κατὰ κόρον γιὰ νὰ ἐξυπηρετεῖ τίς κατά καιρούς φαναριώτικες προπαγάνδες ἀκόμη καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση πολιτικῶν προσώπων ποὺ πρωταγωνιστοῦν σὲ γεωπολιτικὲς ἀλλαγὲς καὶ ἀντιτίθενται ἀνοικτὰ στὴν νεοταξικὴ διπλωματία τῶν ΗΠΑ! Τὸν ἐπίδοξο αὐτὸ διάδοχο, τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου κρατοῦν ὡς ἑπτασφράγιστο μυστικὸ τόσο στὸ Φανάρι, ὅσο καὶ στὶς ΗΠΑ θεωροῦν ὡς τὸν πλέον ἱκανὸ νὰ σταματήσει τὸ «φονταμενταλιστικὸ» κίνημα, ὅπως τὸ ἀποκαλεῖ ἡ ἐφημερίδα «Ἐθνικὸς Κῆρυξ» τοῦ γέροντα Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας! Ἤδη, μία συντονισμένη μυστικὴ προπαγάνδα, μὲ τὴ παρασκηνιακὴ συμβολὴ τοῦ Φαναρίου ἀποσκοπεῖ στὴν ἐν Ἑλλάδι ἀναβάθμισή του, γεγονὸς ποὺ θὰ συμβάλει θετικὰ στὴν ἐπιλογή του ἀπὸ τὸ Φανάρι… Ἂν καὶ ἐπιμείναμε ἀπὸ τὸν πληροφοριοδότη μας νὰ μάθουμε περισσότερα γιὰ τὸ ποιὸν προορίζει γιὰ τὶς ΗΠΑ τὸ Φανάρι, ἐκεῖνος μᾶς ἀπάντησε χαρακτηριστικά. «Σᾶς τὸν φωτογράφισα ἀρκετά. Μὴν μὲ πιέζετε ἄλλο. Δὲν θὰ κάψουμε τὸ χαρτί μας. Περιμένετε μέχρι τὰ Χριστούγεννα».
Ὅπως ἄφησε νὰ ἐννοηθεῖ τὸ μέλλον τοῦ νῦν Ἀρχιεπισκόπου Δημητρίου εἶναι ἤδη προδιαγεγραμμένο καὶ οἱ ἀποφάσεις στὰ παρασκηνιακὰ κέντρα τῶν ἐξουσιῶν σὲ Κωνσταντινούπολη καὶ Ν. Ὑόρκη ἔχουν ὁριστικά ληφθεῖ.
«Τὰ πράγματα δείχνουν ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δημήτριος θεωρεῖται ὑπεύθυνος γιὰ ὅλη αὐτὴν τὴν κατάσταση ποὺ ἔχει δημιουργηθεὶ καὶ ὅτι βρισκόμαστε στὰ πρόθυρα ἑνὸς ἀνελέητου πολέμου ἐναντίον τοῦ Γέροντα Ἐφραὶμ μὲ πρῶτο θύμα ἴσως καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Δημήτριο. Ὁ λόγος; Ποιὸς ἄλλος ἀπὸ τὸν προφανῆ. Ἔφτασε ὁ κόμπος στὸ χτένι. Ἡ παρουσία τοῦ Γέροντα Ἐφραὶμ ὄχι μόνο στερεώνει τὸ ποίμνιο στὴν ἀληθινὴ Ὀρθοδοξία καὶ στέκεται ἐμπόδιο στὴν ἀποδοχὴ τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοΣυνόδου, ἀλλὰ κερδίζει συνεχῶς νέο ἔδαφος», διαβάζαμε προσφάτως σὲ ἀνάλογο σχολιασμὸ τοῦ ἰστολόγιου «Ἀβέρωφ».
Ἔτσι ἄλλωστε ἑρμηνεύεται καὶ ἡ ἐσπευσμένη κλήση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δημητρίου ἀπὸ τὸ Φανάρι γιὰ νὰ δώσει ἐξηγήσεις γιὰ τὰ οἰκονομικά τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς μετὰ τὰ ἀλλεπάλληλα τελευταῖα δημοσιεύματα τῆς ἐφημερίδας «Ἐθνικὸς Κῆρυξ»! Ἡ Οὐάσιγκτον ἡ ὁποία ἐπένδυσε πολλὰ καὶ παρακολούθησε στενὰ τὰ ὅσα συνέβησαν στὴν ψευτο-σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου προσδοκᾶ γιὰ τοὺς δικούς της νεοταξικοὺς σχεδιασμοὺς νὰ μεταδώσει καὶ νὰ μεταφέρει τὸ πνεῦμα τῶν ἀποφάσεών της στοὺς πιστοὺς ὀρθοδόξους ὑπηκόους τῶν ΗΠΑ, μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ τῆς πανθρησκείας.
Τὸ δυστύχημα εἶναι πὼς οἱ ἐν Ἑλλάδι Ἀρχιερεῖς δὲν ἔχουν ἀκόμη ἀντιληφθεῖ πὼς ἡ ἀπὸ μέρους τους στήριξη, δῆθεν γιὰ λόγους ἑνότητας, τῶν ἀποφάσεων τοῦ Κολυμπαρίου καὶ ἡ ἐμμονή τους νὰ κλίνουν γόνυ ὑποτελείας στὸ αἱρετικὸ πλέον Φανάρι ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ γυρίσει μπούμερανγκ σὲ βάρος τους. Ἀκόμη καὶ τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους θὰ ὑποστοῦν σύντομα τὶς συνέπειες τῆς ἑρμαφρόδιτης τακτικῆς ποὺ ἀκολουθοῦν στὴ σχέση τους μὲ τὸ Φανάρι…
Δημοσιεύουμε ἐκτενῆ ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς τῆς Ε. Ζαχάρη πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, ἡ ὁποία θεωρεῖται καὶ ἡ αἰτία –ἐντολὴ γιὰ νὰ ἐνεργοποιηθεῖ ἀπὸ τὸ Φανάρι μία προσεκτικὴ ἀλλὰ λίαν ἐπιθετικὴ πολιτικὴ πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Δημήτριο.
 Ἡ ἐπιστολὴ
«Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἑπόμενου Μητροπολίτη τοῦ Σικάγου θὰ διαμορφώσει τὸ μέλλον ὁλόκληρης τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὴν Ἀμερική – γιὰ καλύτερα ἢ χειρότερα. Δὲν ὑπάρχει μέση ὁδός. Ὑπάρχουν πολλοὶ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ παροῦσα κατάσταση δὲν εἶναι βιώσιμη. Αὐτὴ ἡ Μητρόπολη δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει ἄλλο μὲ ἕνα ἀκόμα «μία ἀπ’ τὰ ἴδια» ἢ μὲ ἕναν «προσωρινὸ ἀντικαταστάτη».
Μία ἐμπνευσμένη ἐπιλογὴ θὰ κατευθύνει τὴν Μητρόπολη σὲ νέες κατευθύνσεις· θὰ ἀναζωογονήσει τοὺς ρόλους ἐπιστασίας· καὶ θὰ ἀποκαταστήσει τὴ χαρὰ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἔχει τραυματιστεῖ σοβαρὰ τὰ τελευταῖα χρόνια. Μία ἀκατάλληλη ἐπιλογὴ θὰ καταδικάσει αὐτὴν τὴν Μητρόπολη· θὰ ἐπιταχύνει τὴν πτώση της· καί θά γίνει ἡ ἀφετηρία μίας ἁλυσίδας γεγονότων τὰ ὁποῖα θὰ ἐπηρεάσουν ἀρνητικὰ ὁλόκληρη τὴν Ἀρχιεπισκοπή, καθὼς καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως…
… Ὁ ἑπόμενος Μητροπολίτης πρέπει νὰ εἶναι πρόθυμος καὶ ἱκανὸς νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν ἐπιρροὴ τῶν Μοναστηριῶν τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ στούς κληρικοὺς καὶ στὶς ἐνορίες τῆς Μητροπόλεως τοῦ Σικάγου, τὰ ὁποία, ἐπεκτείνουν τὴν δράση τους πέρα ἀπὸ τὸν παραδοσιακὸ ρόλο τῶν Μοναστηριῶν ὡς μέρος τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ πρέπει νὰ εἶναι πρόθυμος νά ἐπιβάλει σθεναρά τίς ὑποχρεώσεις αὐτῶν τῶν μοναστηριῶν σύμφωνα μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἤ νά τοὺς ἀφαιρέσει τὴν νομιμότητα πού ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ὑπαγωγή τους στὸ Ὠμοφόριό του. Ὁ νέος Μητροπολίτης δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ἀγνοεῖ αὐτὸ τὸ κρίσιμο ζήτημα, τὴν ὥρα ποὺ οἱ ἐνέργειές του καὶ οἱ ἀδράνειές του τὰ ὑποστηρίζουν. [σ.σ. τὰ Μοναστήρια]
Ἡ ταχεία ἐξάπλωση καὶ ἐπιρροὴ τῶν μοναστηριῶν τοῦ Γέροντος Ἐφραὶμ ἔχει φτάσει σὲ μία κρίσιμη φάση. Προσεγγίζει τὸ σημεῖο τῆς μὴ ἀναστρεψιμότητας. Ὁ νέος Μητροπολίτης τῆς Μητροπόλεως τοῦ Σικάγου, ἢ θὰ ἀνοίξει τὸν δρόμο τῆς χαλιναγώγησής τους ἢ θὰ ἐπιτρέψει σὲ αὐτὰ τὰ μοναστήρια νὰ συνεχίσουν νὰ ἀναπτύσσονται, καταστρέφοντας τὴν πίστη μας καὶ τὶς κοινότητές μας, καὶ δημιουργώντας σοβαρὲς γεωπολιτικὲς καὶ νομικὲς ἐπιπτώσεις.
Ἡ Ἐπαρχιακὴ Σύνοδος καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχουν τὴν τεράστια εὐθύνη νὰ ἀποφασίσουν γιὰ τὸ μέλλον τῆς Μητρόπολης τοῦ Σικάγου, τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἀμερικῆς καί, κατ’ ἐπέκταση, τῆς Παγκόσμιας Ἐκκλησίας του Χριστοῦ (!!!). Θὰ φέρουν εὐθύνη γιὰ τὴν ἀπόφαση ποὺ θὰ πάρουν, τώρα καὶ γιὰ πάντα. Προσεύχομαι ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο εἶναι παρὸν παντοῦ καὶ γεμίζει ὅλα τὰ πράγματα, θὰ ἔρθει καὶ θὰ κατοικήσει μεταξὺ τῶν Ἱεραρχῶν μας, γιὰ νὰ κάνουν μία ἐπιλογὴ ποὺ θὰ «εὐαρεστήσει τὸν Θεὸ» καὶ ὅλο τὸν λαό Του».
Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ, Θεολόγος, Δημοσιογράφος

 

 

Οι δέκα πληγές-μαγαρισιές

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΑΞΗ ΗΡΩΕΣ 21

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Θυμάμαι, πριν από μερικά χρόνια, υπηρετούσα σε σχολείο χωριού του νομού Κιλκίς, που βρίσκεται στις υπώρειες του όρους Μπέλες, στα σύνορα με το υπερφίαλο ανθυποκρατίδιο των Σκοπίων. Το σχολείο παλιό, με θέα εξαιρετική στο κατάφυτο βουνό, χρησιμοποιούσαμε ακόμη τις ξυλόσομπες. Κάποια μέρα με επισκέφτηκε ο σχολικός σύμβουλος.

Mικρή παρένθεση.Το ΠΑΣΟΚ το σκοτεινό 81, κατά το συνήθειό του, κατάργησε τους επιθεωρητές και τους μετονόμασε σε σχολικούς συμβούλους. Συνοδεύτηκε η κατάργηση και με αρκετές δόσεις συκοφαντίας και απαξίωσης για το έργο των επιθεωρητών. Και όμως οι άνθρωποι εκείνοι, στην πλειονότητά τους, επιτελούσαν σπουδαίο έργο, τους διέκρινε συνέπεια και επιστημοσύνη. Οι δάσκαλοι είτε από σεβασμό, οι εργατικοί είτε από φόβο, οι …«αργόσυρτοι» και ράθυμοι, εργάζονταν με ζήλο στην τάξη, γιατί υπήρχε έλεγχος και δοκιμασία του εκπαιδευτικούς τους έργου. Η επί το προοδευτικότερον εξέλιξη του θεσμού οδήγησε στη σημερινή, ουσιαστικά ανύπαρκτη, επίβλεψη της δημόσιας παιδείας.   Συνέχεια ανάγνωσης

 

Το ύψος του παιδιού σου

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Έφυγε ένα μπαλόνι από το χέρι ενός παιδιού. Το έκαναν χάζι οι άνθρωποι για το πόσο ψηλά θα φθάσει. Το κοιτούσαν. Ξανακοιτούσαν. Πιάστηκε ο σβέρκος των ανθρώπων, ωσότου αυτό δε φαινότανε.

Ποτέ δε γνώρισαν οι άνθρωποι σε τι ύψος έφθασε, αν έσκασε, τι απέγινε μ’ αυτό το μπαλόνι. Ίσως κάποιο σύννεφο το έπιασε και το έκανε δώρο στα παιδιά του, στα τρία λιλιπούτεια συννεφάκια.

Η ζωή των ανθρώπων συνεχίστηκε, χωρίς να ρωτήσουνε πια.

Κάποιος από τους ανθρώπους, θυμήθηκε τον γιο του που έφυγε για μοναχός. Στην αρχή τον εκβίαζε ως πατέρας, προσπαθούσε να τον συγκινήσει, τον πίεζε απάνθρωπα. Το παιδί του, όμως, άντεξε, στάθηκε ανδρείο, επιμένοντας για το μοναστήρι του.

«Κοίτα το μπαλόνι, Μαρία» είπε στη γυναίκα του. «Έτσι κι ο Μανώλης μας, τώρα, ε; Έχει φθάσει ψηλά, αλλά το πόσο δεν το ξέρουμε». Ήταν πλέον υπερήφανος και προέτρεχε σε όλους να το πει:

«Έχω γιο μοναχό. Έλληνα ορθόδοξο μοναχό!».

Γι’ αυτό, άστονε να φύγει. Μια μέρα θα είσαι υπερήφανος για το δυσθεώρητο ύψος του παιδιού σου. Που ούτε καν θα ξέρεις, ούτε καν θα βλέπεις, για να το μετρήσεις.

Την καταπληκτική φωτογραφία του ορθοδόξου μοναχού αλιεύσαμε από τον ιστοχώρο > agiameteora.net   

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/10/blog-post_11.html#more

 

ΚΡΑΥΓΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ: Περί της συντελεσθείσας από την Ιεραρχία προδοσίας στο ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών

AMVROSIOS.jpg
 ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ!
«ΕΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΡΔΙΑΣ…..»
Στην πρωϊνή μας προσευχή μεταξύ άλλων χρησιμοποιούμε και την φράση «εν εξομολογήσει καρδίας…», για να ομολογήσουμε την ειλικρίνεια της ψυχής μας, με την οποία απευθυνόμεθα προς τον Πανοικτίρμονα Θεό, τον Οποίον παρακαλούμε και ικετεύουμε να μας αξιώνει να ανυμνούμε το άγιον Όνομά Του με ειλικρίνεια (βλ. Προοιμιακή προσευχή).

Καθώς, λοιπόν, τελείωσαν και περατώθηκαν οι εργασίες της Τακτικής κατ’ έτος Συνόδου της Ιεραρχίας της Ελλάδος (03-06.10.2017) πολλοί πιστοί θα ήθελαν να πληροφορηθούν τις θέσεις της Ιεραρχίας μας πάνω σε σύγχρονα καυτά ζητήματα της επικαιρότητος.
Μεταξύ των άλλων σχολίων κλπ., τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητος τούτες τις ημέρες, την προσοχή μας τράβηξε η ακόλουθη επιγραφή από την ιστοσελίδα» ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ» (29.09.2017):
«Εδώ τα Θρησκευτικά, εκεί τα Θρησκευτικά, που είναι τα Θρησκευτικά στην ατζέντα της Ιεραρχίας; Δυσοίωνα τα μηνύματα ενόψει της συνεδρίασης την άλλη εβδομάδα».
………. Συγκεκριμένα, ενώ η χώρα και το εκπαιδευτικό σύστημα συγκλονίζεται από τις κινητοποιήσεις αναφορικά με το μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά και το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου, η διοικούσα Εκκλησία δεν περιλαμβάνει επισήμως στην θεματολογία της ούτε το ένα ούτε το άλλο! Εκλογές Αρχιερέων, διάλογος με Ρ/καθολικούς και σχέσεις Κράτους-Πολιτείας θα την απασχολήσουν επισήμως….».

Με δεδομένα τα παραπάνω αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω δημοσίως συγγνώμην από το σύνολο των πιστών χριστιανών, οι οποίοι αγωνιούν για τις εξελίξεις στο μάθημα των Θρησκευτικών, θέμα με το οποίον, δυστυχώς, ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ η Συνέλευση των Ιεραρχών της Εκκλησίας μας.

Αισθάνομαι ντροπή, όταν σκέπτομαι, ότι είμαι ένας από τους Ιεράρχες-Μέλος της προλαβούσης Συνόδου, που δεν κατόρθωσε να μεταδώσει τις ανησυχίες του εκκλησιαστικού Πληρώματος στους Αδελφούς του Ιεράρχες.

Εκφράζω τον πόνο της ψυχής μου και ζητώ την συγχώρεση από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, από κάθε γνήσιο Εκπαιδευτικό, από από τους θλιμμένους γονείς και από κάθε άλλον, που έχει σκανδαλισθεί από την χαλαρή στάση της Εκκλησίας στο καυτό αυτό θέμα.
Βεβαίως δεν παρέλειψα να πράξω το καθήκον μου. Στη Συνεδρία της Πέμπτης (5ης Οκτωβρίου) έλαβα τον λόγο και -μεταξύ των άλλων- αναφέρθηκα και στο καυτό θέμα των Θρησκευτικών. Κατήγγειλα τον Υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου, ο οποίος με Δηλώσεις στις 29 Σεπτεμβρίου αποκάλυψε, ότι όσα εφαρμόζονται σήμερα στην Εκπαίδευση ως προς το μάθημα των Θρησκευτικών έγιναν αποδεκτά από την Εκκλησία, δηλ. με την σύμφωνη γνώμη των εκκλησιαστικών Παραγόντων, αλλά με τον τρόπο αυτό εξέθεσε ανεπανόρθωτα την Μητέρα Εκκλησία! Επί λέξη είπε τα εξής σκανδαλώδη:
«Στο βιβλίο έχουν γίνει αλλαγές μετά από συζητήσεις με την Εκκλησία, οι οποίες (το ορθόν: τις οποίες) και τις δέχθηκε. Έχουμε φθάσει σε ένα σημείο συνύπαρξης παρά τις διαφορές μας».
Θεωρώντας πολύ βασικό και άκρως επείγον το ζήτημα αυτό, δυστυχώς, ομίλησα ενώπιον της Ιεραρχίας και ενήργησα «το κατά δύναμιν». Δυστυχώς ΔΕΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑ να συγκινήσω τις ψυχές των Σεβ. Συνέδρων. Τα λόγια του κ. Υπουργού, εάν αληθεύουν -και γιατί να μη αληθεύουν;- αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη, ότι η Εκκλησία στο ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών πρόδωσε την αποστολή της!

Ένα επί πλέον δείγμα περί της συντελεσθείσης προδοσίας αποτελούν τα εγκωμιαστικά λόγια, τα οποία είπε ο κ. Γαβρόγλου για τον Σεβασμιώτατο Πρόεδρο της Επιτροπής Διαλόγου κατά την διάρκεια του Αγιασμού σε κάποιο Δημοτικό της Αίγινας, Αγιασμό κατά την έναρξη του σχολικού έτους. Να τι ακριβώς είπε:

«Θέλω να ευχαριστήσω τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη ………. Πραγματικά είναι για μένα τιμητικό να είμαστε σήμερα με τον Μητροπολίτης μας για ένα λόγο που ενδεχομένως οι περισσότεροι από σας δεν γνωρίζετε. Ο Μητροπολίτης μας είναι επικεφαλής της Επιτροπής, που όρισε η Εκκλησία με εντολή του Μακαριότατου Αρχιεπισκόπου Κυρίου Ιερώνυμου για το θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Απεδείχθη –δεν ξέρω αν είναι λόγω της νησιώτικης καταγωγής του- ένας συγκλονιστικός καπετάνιος, ένας Ιεράρχης από τον οποίον έμαθα εγώ πάρα πολλά πράγματα. Νομίζω, ότι επιλύσαμε πολύ σύνθετα ζητήματα λόγω και της συμβολής του Μητροπολίτη μας. Θέλω να τον ευχαριστήσω και γι’ αυτό»!!!!.
Έπειτα από όλα αυτά αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη πρωτίστως από τον Φιλάνθρωπο Κύριό μας Ιησού Χριστό και εν συνεχεία από τους ευσεβείς Ορθοδόξους χριστιανούς για την εκ μέρους μας συντελεσθείσα προδοσία. Ήμαρτον, Θεέ μου! Αμαρτήσαμε, αδελφοί μου! Αμαρτήσαμε, αγαπητά μου τέκνα εν Κυρίω! «Ημάρτομεν…. Ηνομήσαμεν ενώπιόν Σου, Κύριε!». Προδώσαμε την αγία Ορθοδοξία μας! Υποχωρήσαμε στις απαιτήσεις αθέων και απίστων Υπουργών της Κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, του Πρωθυπουργού και άλλων παραγόντων του εν γένει πολιτικού φάσματος.
Αμυνόμενοι, εμείς εδώ στην ιστορική μας Μητρόπολη, προσφύγαμε στη βοήθεια του Κυρίου. Από της 1ης Σεπτεμβρίου ε.έ. στους ιερούς Ναούς της Επαρχίας μας κατά την τέλεση της θείας λατρείας στα Ειρηνικά προσθέσαμε την εξής δέηση:
«Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου…
«Υπέρ των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών, του Κυρίου δεηθώμεν».
Επίσης στην ευχή «Του αγίου Ιωάννου, προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου….», την οποίαν διαβάζει ο ιερεύς μυστικώς αμέσως μετά την καθαγίαση των Τιμίων Δώρων, και μετά τις λέξεις «υπέρ των εν αγνοία και σεμνή πολιτεία διαγόντων» προσθέσαμε τα εξής:
«Μνήσθητι, Κύριε, των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών. Δος αυτοίς ειρηνικήν την Αρχήν, ίνα και ημείς, εν τη γαλήνη αυτών, ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι».
Ο Χριστός σώζοι την Ελλάδα μας! Αμήν.
Αίγιον, 25 Οκτωβρίου 2017
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

 

 

Μισούν το ΟΧΙ.

Μισούν αυτόν που είπε το ΟΧΙ. Μισούν τον ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών. Μισούν την εθνική ομοψυχία. Γι’ αυτό έχουν αποφασίσει να υποτιμήσουν και τελικά να καταργήσουν την 28η Οκτωβρίου 1940

Πάει περίπου ένας χρόνος, μπορεί και παραπάνω, που ένα πρωινό ενώ ήμουν στο αυτοκίνητο, άκουσα από τον αθλητικό ραδιοσταθμό της σοβιετικής ραδιοφωνίας τηλεόρασης μια «διανοούμενη πόρνη» (σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη των New York Times, Τζον Σουίντον), μπροστά στο μικρόφωνο να … παραπονιέται για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, γιατί είμαστε λέει, «η μόνη χώρα που γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την λήξη του». Οι υπόλοιποι που βρίσκονταν στο στούντιο δεν έφεραν καμία αντίρρηση, ούτε καν ψέλλισαν καμία ένσταση, σιωπώντας προφανώς, μπροστά στο ανυπέρβλητης σοφίας απόφθεγμα του συναδέλφου τους (ή συντρόφου τους). Και όλα αυτά, το τονίζω, σεαθλητικό σταθμό, όπου μπαίνεις υποτίθεται για να ακούσεις καμία είδηση του στυλ αν θα πάρει μεταγραφή ο Μάκης και πότε θα αποθεραπευτεί ο Λάκης. Συνέχεια ανάγνωσης

 

~ Από τον πόλεμο του ’40…Για να μαθαίνουν και τα παιδιά όσα έζησαν οι μεγάλοι…

Α΄.

Αποτέλεσμα εικόνας για Από τον πόλεμο του ’40Ο μικρός Γιώργος Μαυράκης, απ’ το 52ο δημοτικό σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, διηγείται για τον παππού του, που ήταν κι αυτός στον πόλεμο του 1940. Ζούσε στο Καστέλλι Πεδιάδος και όπως και οι άλλοι έπρεπε να κάνει πολλά πράγματα για να ζήσει.

Έτσι λοιπόν μια μέρα, που ο παππούς ο Κώστας μαζί με άλλους τρεις πήγαιναν να δουλέψουν στο εργοστάσιο, έπεσαν ξαφνικά σε μια ομάδα από Γερμανούς. Οι Γερμανοί νόμισαν ότι οι Έλληνες εργάτες τούς είχαν κλέψει τρόφιμα, γι’ αυτό τους συνέλαβαν. Επειδή κανένας δεν μιλούσε, τους οδήγησαν στο χώρο της εκτέλεσης.

Ο παππούς από μέσα του προσευχόταν. Οι Γερμανοί τους σταμάτησαν έξω από την εκκλησία του Άη Γιάννη του Τρεμουλιάρη. Ο αξιωματικός έβγαλε το όπλο του και σκότωσε 14 ανθρώπους. Την ώρα που έφταναν στον παππού, που δε σταμάτησε να προσεύχεται στον άγιο, ο αξιωματικός σταμάτησε. Είπε στον διερμηνέα του να τους πει να φύγουν.

Όσα χρόνια έζησε ο παππούς δεν έλειψε ποτέ απ’ τη γιορτή του Άη Γιάννη.

Να λοιπόν που όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, δεν χωράει απελπισία. Μπορείς να φωνάξεις τον μεγάλο σύμμαχο και βοηθό σου, τον Θεό.

Πηγή: http://52primaryschool.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html

Β΄.

Αποτέλεσμα εικόνας για Από τον πόλεμο του ’40

Ο Πάνος Δημ. Ντούμας, από τα Λουσικά Αχαΐας, θυμάται και διηγείται ιστορίες που έζησε, όταν ήταν παιδί, στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής…

Υπήρχε τόση πείνα τις μέρες εκείνες, που για να καταφέρει ο πεινασμένος κόσμος να βρει κάτι να φάει , άρχιζε και πούλαγε τα υπάρχοντά του.

Βγαίναν στους δρόμους και την πλατεία του χωριού και πουλούσαν ό,τι μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος. Κουστούμια, γούνες (οι μεγαλοκυρίες), εσώρουχα, ραπτομηχανές, γραμμόφωνα, κεντήματα , σερβίτσια κλπ.

Ορισμένοι που έφταναν σε πολύ μεγάλη ανάγκη, πουλούσαν ακόμα και τα σπίτια τους για λίγα τσουβάλια στάρι.

Μια ημέρα που ήμουν στο στέκι όπου πουλούσα χόρτα, μου λέει ο μπακάλης που είχε μαγαζί δίπλα:

–  Ρε Παναγιώτη, αυτό το σπίτι απέναντι είναι του κουνιάδου μου και το πουλάει για 500 οκάδες στάρι. Πες το στον πατέρα σου, να το πάρετε εσείς που σας έχουμε συμπαθήσει, να μην το πάρουν ξένοι.

Ήταν ένα όμορφο σπίτι, διώροφο νεοκλασικό. Το βράδυ που ήρθα σπίτι και το είπα στους γονείς μου, η μητέρα μου άρχισε να κλαίει. Μου λέει:

–  Αυτό, παιδάκι μου, μη διανοηθείς ποτέ να το κάνεις (δηλ. το να εκμεταλλεύεσαι τον άλλον πάνω στην ανάγκη του και να παίρνεις την περιουσία του για μια μπουκιά ψωμί). Αύριο λοιπόν θα βάλεις 10 οκάδες στάρι σε μια σακούλα, θα πας σ’ αυτό το σπίτι, θα χτυπήσεις το κουδούνι, και όταν σου ανοίξουν, θ’ αφήσεις τη σακούλα από μέσα γρήγορα και θα εξαφανιστείς χωρίς να σε πάρει είδηση κανένα μάτι.

Αυτά τα διδάγματα νομίζω ότι με βάλανε σε καλό δρόμο στη ζωή.

Να τι θα πει γονιός, άνθρωπος, Έλληνας, Χριστιανός!

(Η οκά ήταν μονάδα βάρους, ίση με 400 δράμια ή 1.282 γραμμάρια).

Γ΄.

Στο χωριό μου, συνεχίζει ο Πάνος Ντούμας,  περνούσαν κάθε μέρα δεκάδες άνθρωποι διαφόρων ηλικιών ζητιανεύοντας μια φέτα ψωμί. Σε ποιον να πρωτοδώσεις;

Μια μέρα που όργωνα στο χωράφι μας για να σπείρουμε αργότερα αραποσίτι (καλαμπόκι), κάθισα για να φάω 50 μέτρα μέσα από το δρόμο, να μη φαίνομαι. Τότε έρχεται μια γυναίκα ηλικιωμένη, φορτωμένη στην πλάτη τα φτωχικά της πράγματα.

Πιάνεται από το φράχτη και με κοιτούσε που έτρωγα, χωρίς να μου μιλάει.

Εγώ άργησα να καταλάβω ότι για να με κοιτάει έτσι αυτή, θα πείναγε. Παίρνω τότε το ψωμί και το τυρί που μου είχαν μείνει και της τα πάω.

Αυτή δεν τα παίρνει αμέσως, αλλά πρώτα γονατίζει, σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει:

Αν υπάρχει Θεός, το χωράφι τούτο να θησαυρίσει (να βγάλει δηλ. μεγάλη, πλούσια σοδειά).

Και είναι αλήθεια, ότι χωρίς να βρέξει την άνοιξη, το αραποσίτι θησαύρισε.

Μπορεί να χαθεί ποτέ ο τόπος που βγάζει τέτοιους ανθρώπους!

Πηγή: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=25486

Διασκευή-επιμέλεια: Αντιύλη, Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα.

 

E-mail: antiyli.gr@gmail.com

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

Με ποιο κριτήριο είναι μικρός κανείς για το αξίωμα που κατέχει;

του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Αποτέλεσμα εικόνας για αναξιοκρατια

Οι αρχαίοι δεν απένειμαν δημόσια αξιώματα σε ανθρώπους, που δεν τα άξιζαν,ιδίως όσον αφορά στο ήθος.Έτσι είχαν άξιους ηγέτες.Μερικές φορές οι ηγέτες τους αναδεικνύονταν ανώτεροι απ΄ το αξίωμά τους.
Στις περιπτώσεις αυτές ,χάρις στην ανώτερότητά τους ενέπνεαν το σεβασμό σε όλους. Ο κόσμος όταν κινδύνευε η πόλη τους καλούσε να αναλάβουν ξανά το αξίωμά τους , ακόμα κι όταν είχαν αποχωρήσει λόγω γήρατος. Ο Κάτων π.χ. ανέλαβε ξανά την αρχηγία του Αθηναϊκού στρατού σε ηλικία ογδόντα ετών!
Ο Κάτων είχε χαρίσει εκατό νίκες στους Αθηναίους. Η τελευταία του αρχηγία κατέληξε σε ήττα, όχι εξαιτίας του, αλλά εξαιτίας της μη τήρησης της συμφωνίας από μέρους του Αλεξάνδρου. Ο Κάτων δέχθηκε με ηρεμία την θανατική ποινή. Στα παιδιά του άφησε αυτήν την πνευματική υποθήκη:»Μη μνησικακείν Αθηναίοις.»
Με ποιο κριτήριο είναι μικρός κανείς για το αξίωμα που κατέχει; Η ίδια η επιθυμία απόκτησης αξιωμάτων είναι ένδειξη αναξιότητας. Εκείνοι που αξίζουν δεν επιζητούν το αξίωμα. Αγωνίζονται όχι για να καταλάβουν το αξίωμα, αλλά για να βρεθεί ο πιο άξιος να το καταλάβει. Κατά την Ορθοδοξία η επιθυμία να εξουσιάζεις τους άλλους είναι αρρώστια.Ο Κύριος εισήλθε στην Ιερουσαλήμ επιβαίνων όνου και όχι ίππου, ο οποίος ήταν σύμβολο βασιλικής εξουσίας και πολέμου.
moschoblog.blogspot.com
 

Με άθεους, με εκκλησιομάχους, πολιτικούς «το έθνος δεν στέκη»

Με άθεους, με εκκλησιομάχους, με καταδιεφθαρμένους πολιτικούς «το έθνος δεν στέκη»

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

6f293ff749686d32f8456b6e47df67aa_XL.jpgΣτον 2ο τόμο των «Απομνημονευμάτων του Κολοκοτρώνη» – (έκδ. Γ. Βαλέτα, σελ. 323 )- εντόπισα ένα πολύ ωραίο και διδακτικό επεισόδιο, που διαδραματίζεται κατά την Αγιασμένη Επανάσταση του ΄21. Το διηγείται ο Γεώργιος Τερτσέτης- τι σπουδαίος άνθρωπος – σε λόγο του στις 25 Μαρτίου του 1855, στην τότε Βουλή των Ελλήνων. Το μεταφέρω, ως έχει:

«Κύριοι ακροαταί, εις τα 1822 πολεμιστής, στρατιώτης περίφημος επήγε εις σεβάσμιον πνευματικόν να ξομολογηθεί, να μεταλάβει.

Εξωμολογήθη ο πνευματικός του ευχήθη, τον εχαίδευσεν, αλλά του είπε: δεν ημπορώ να σε δώσω μεταλαβιά.

– Διατί;

– Χύνεις αίμα ανθρώπινο…!

Ωργίσθη ο στρατιώτης και έτρεξε παραπονούμενος εις τον επίσκοπον Μεθώνης. Του είπε όσα λέγει ο πνευματικός, ο στρατιώτης ήτο θυμώδης. Τον ήκουσεν ο επίσκοπος. Την Κυριακή του λέγει, ήσου (=να είσαι) εις την λειτουργίαν, ήσου πλησίον μου.

Ήλθε η Κυριακή, ψάλλεται η λειτουργία. Ο Δεσπότης εις την μεσινή θύρα, εις την ώρα της μεταλαβιάς, κρατώντας το δισκοπότηρο, φωνάζει τον στρατιώτη.

Έλα, του λέγει, πάρε, κράτει το δισκοπότηρο, μετάλαβε με τα ίδια σου τα χέρια, τα χέρια σου είναι πλέον αθώα, πλέον ευεργετικά εις την πατρίδα από τα εδικά μας. Ημείς οι ιερείς δεόμεθα τον Ύψιστο με τη φωνή, εσύ, σταίνοντας τα στήθη σου, εις τα βόλια του εχθρού». Συνέχεια ανάγνωσης

 

Όταν η πατρίδα κινδυνεύει, ο Θεός βγάζει ήρωες και όταν η Εκκλησία διώκεται, ο Θεός δίνει τους Αγίους του

*Καταπληκτικό κείμενο, που εξηγεί πολλά. Αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να το διαβάσετε.

Κωνσταντίνου Γανωτῆ φιλολόγου-συγγραφέως

Ο Θεὸς ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο μὲν ἀλλὰ μὲ τὴν εὐχὴ καὶ τὴ δυνατότητα νὰ γίνει ἅγιος ἔβαλε τὸν ἄνθρωπο μπροστὰ σὲ  πειρασμοὺς καὶ προβλήματα ἀπὸ μεσ’ ἀπ’ τὸν Παράδεισο ἀκόμα. Ἔτσι ἔκανε τὴν ἁγιότητα ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβίωση ἀκόμα προβληματικὴ καὶ ἀντικείμενο ἀγῶνος καὶ θυσιῶν, ἀκόμα καὶ βασάνων καὶ μαρτυρίων.

Φαίνεται καθαρὰ μάλιστα ὅτι θέλει νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἄξιον γιὰ τὰ μεγάλα αὐτὰ δῶρα καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἁγιότητα, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο ὅμοιον μὲ τὸν Θεό. Ἡ ἐπιβίωση ἔγινε πρόβλημα στὸν ἄνθρωπο μετὰ τὴν ἔξωση τῶν Πρωτοπλάστων. Γενικὰ ὅμωςὁ ἀνθρώπινος βίος ἀποτελεῖ ἕνα στάδιο ἀθλημάτων, δὲν εἶναι ἀνάπαυση καὶ ἠρεμία. Ἀρκεῖ μία ἀνάγνωση τῆς παγκοσμίου ἱστορίας καὶ τῆς μυθολογίας ἀκόμη ὅλων τῶν λαῶν γιὰ νὰ μᾶς πείσει ὅτι ἡ πολυπόθητη ἀνάπαυση καὶ εὐημερία ἦταν πάντα τόσο σύντομες περίοδοι, ὥστε νὰ μὴν ἐπηρεάζουν τὴν εἰκόνα τῆς ζωῆς.

Αὐτὸ ποὺ λέμε εἰρήνη στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν κρατῶν ἦταν πάντα τόσο εὔθραυστο, ὥστε καὶ ὅταν τὴν ἀπολάμβανε κανεὶς ζοῦσε μὲ τὸ φόβο ὅτι κάθε στιγμὴ διακινδυνευόταν. Γι’ αὐτὸ οἱ Ρωμαῖοι ἔλεγαν “si vis pacem, para bellum”, δηλαδὴ ἂν θέλεις εἰρήνη, παρασκεύαζε πόλεμο. Καταλαβαίνομε βέβαια ὅτΙ μιλοῦσαν γιὰ εἰρήνη στὶς διακρατικὲς σχέσεις, γιατί ὅταν ἑτοιμάζεις πόλεμο, ἡ καρδιά σου εἶναι ἀνήσυχη καὶ ἐκδικητική.

Ἂν ἀκόμα χρησιμοποιήσομε τὸ σοφὸ ρητὸ τῶν Ρωμαίων στὶς μεταξὺ μας διανθρώπινες σχέσεις, τότε ἀκόμα γιὰ λιγότερη εἰρήνη θὰ μιλοῦμε, ἀφοῦ θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε σὲ διαρκῆ ὑποψία ἑτοιμοπόλεμοι μὲ τοὺς γείτονές μας. Γι’ αὐτό ὅταν μιλοῦμε γιὰ κίνδυνο τῆς πατρίδας μας, θὰ πρέπει νὰ πάει ὁ νοῦς μας σὲ μία διαρκῆ καὶ ἀδιάκοπη ἀνησυχία καὶ μία συνεχῆ ὀργάνωση ἄμυνας μέσα στὴν καθημερινότητα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ἡ εἰρήνη μέσα στὴν ψυχή μας ἀπειλεῖται τὴν κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Οἱ ἐμφύ λιοι πόλεμοι, οἱ δικαστικὲς διαμάχες, οἱ πολιτικὲς συγκρούσεις, οἱ ταξικές, οἱ συνδικαλιστικὲς ἀντιπαραθέσεις, οἱ θορυβώδεις ἐκδηλώσεις μέσα στὶς πόλεις, ὅλα αὐτὰ συμπληρώνουν μία εἰκόνα ἀσταμάτητου πολέμου καὶ ἡ εἰρήνη ἔχει πετάξει ἀπὸ τὴ ζωή μας ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα. Αὐτὴ ἡ ἀνεμοταραγμένη ζωὴ δὲν εἶναι ἡ ζωή, ποὺ ὀνειρεύεται καὶ ἐπιθυμεῖ κάθε βρεφάκι ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο, δὲν εἶναι μὰ ζωὴ ἀντάξια του εὐγενικοῦ καὶ θεαγάπητου πλάσματος τοῦ Θεοῦ.
Ἂν δεχτοῦμε αὐτὴ τὴ ζωὴ σὰν φυσικὴ καὶ λογικὴ κατάσταση, ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι «πόλεμος πάντων πατήρ, πάντων δὲ βασιλεύς…», θὰ ἀδικούσαμε τὸν δημιουργό μας.

Σ’ αὐτὸν τὸν ἀνελέητο πόλεμο ποὺ μαίνεται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς κρατᾶ ἀναστατωμένους ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν ὁ Θεὸς ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τοὺς ἥρωες. Οἱ ἥρωες προετοιμάζουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή τους. Ἀντὶ νὰ ταράζονται ἀπὸ τὴν ἀνησυχία καὶ νὰ τροχίζουν μαχαίρια κατὰ τῶν συμπολιτῶν τους, βάζουν τὸν ἑαυτό τους ὁ καθένας στὴ δοκιμασία τῶν ἀρετῶν. Δὲν γίνεται κανένας ἥρωας τὴ στιγμὴ τοῦ κινδύνου πάνω στὴ μάχη. Ὁ ἥρωας τότε ἐκδηλώνεται, ἀλλὰ ἥρωας γίνεται μὲ τὴν παιδεία καὶ τὴν ἄσκηση στὶς ἀρετές.

Μαθαίνει πρῶτα νὰ ἀγαπᾶ τοὺς πλησίον καὶ τοὺς μακράν. Καὶ ἀγαπῶντας ἑτοιμάζεται νὰ ὠφελήσει, νὰ βοηθήσει καὶ νὰ θυσιαστεῖ ἀκόμα γιὰ ὑπεράσπιση τῶν φίλων του. Αὐτὸς εἶναι ὁ πατριώτης. Ὁ πατριώτης δὲν ἐπιτίθεται γιὰ νὰ αὐξήσει τὴν ἔκταση ἢ τὸν πλοῦτο τῆς δικῆς του πατρίδας. Ὁ ἀρχαῖος Περικλῆς στὸν περίφημο Ἐπιτάφιό του καυχιέται γιὰ τοὺς Ἀθηναίους ὅτι πολεμοῦν τοὺς διπλανούς τους («τοὺς πέλας») ὅταν αὐτοὶ οἱ διπλανοί τους πολεμοῦν γιὰ τοὺς δικούς τους («περὶ τῶν οἰκείων») καὶ συνήθως τοὺς νικοῦν. Αὐτὸ δὲν εἶναι πατριωτισμὸς βέβαια ἀλλὰ εἶναι ἡ τέλεια ἔννοια τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Καὶ οἱ «ἥρωες» τέτοιων πολέμων δὲν εἶναι ἀληθινοί, ὅπως δὲν εἶναι καὶ οἱ ληστές, οἱ τρομοκράτες καὶ λοιποὶ κακοποιοί. Αὐτοὶ ἡ ψευτοήρωες τοῦ τριακονταετοῦς πολέμου, δὲν δίστασαν μετὰ τὴ ἅλωση τῆς Ἀθήνας τὸ 404 π.Χ. νὰ κατασφάξουν καὶ τοὺς συμπολῖτες τους, ὅταν ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀθῆνα ἡ ἀρχὴ τῶν τριάκοντα τυράννων. Ἔτσι ἐλέγχονται οἱ πρὶν ἀπὸ λίγους μῆνες δῆθεν πατριῶτες Ἀθηναῖοι ὅτι δὲν ἄξιζαν τοὺς ἐπαίνους τῶν ρητόρων, ποὺ ἀγόρευαν τοὺς ἐπιτάφιους γι’ αὐτούς. Ὅταν ὅμως τὸ 490 ἀντιμετώπιζαν τοὺς Μήδους στὸ Μαραθῶνα καὶ μάλιστα ἐνίκησαν νίκην λαμπρὰν παρὰ τὸ ἄνισον τῶν δυνάμεών τους ἀπέναντι στὸ ἀσιατικὸ πλῆθος, ἀπέ-σπασαν τὸ θαυμασμὸ τοῦ κόσμου καὶ ἡ δόξα τοὺς παρέμεινε αἰώνια. Τότε ἦταν ἥρωες ἀληθινοὶ ὅπως καὶ οἱ ἀπόγονοί τους ὑπερασπιστὲς τῆς Βασιλεύουσας τὸ 1453, ὅπως οἱ ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ὅπως οἱ ἀπελευθερωτὲς τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Θρᾴκης στὰ 1912 καὶ 13, ὅπως οἱ ἐπαναστάτες τῆς Κρήτης καὶ τὰ παλληκάρια τοῦ 1940-41.

Σ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐθνικές μας περιπέτειες καὶ σὲ ἄλλες ποὺ παραλείπομε ἀναδείχτηκαν ἥρωες, ποὺ οἱ περισσότεροι σκοτώθηκαν, ἀλλὰ ὅποιος μελετήσει τὴ ζωὴ τῶν ἡρώων αὐτῶν καὶ τὸ ἦθος ποὺ καλλιέργησαν στὸν ἑαυτό τους, θὰ διαπιστώσει ὅτι ὁ ἡρωισμός τους φύτρωσε καὶ γιγάντωσε πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τοὺς κάλεσε ἡ πατρίδα, καὶ στὴν κρίσιμη ἐκείνη ὥρα ὁ ἡρωισμός τους ἀναδείχτηκε καὶ φάνηκε τὸ μεγαλεῖο του. Ἐπειδὴ ξέρει ὁ Θεὸς ὅτι οἱ πολλοὶ εἶναι καὶ ἀδύνατοι καὶ δειλοὶ καὶ ἀμαθεῖς, καλλιεργεῖ τὶς ψυχὲς τῶν ἡρώων γιὰ νὰ τοὺς ἐμπιστευθεῖ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἥρωες, ὅταν βρεθοῦν κι ἀναλάβουν νὰ σηκώσουν τὸ χρέος τους, γίνονται θαύματα. Καὶ τὰ θαύματα ὁ Θεὸς δὲν τὰ κάνει μόνος του, τὰ πραγματοποιεῖ μὲ τὴ λεβεντιὰ καὶ τὴ αὐτοθυσία τῶν ἡρώων μας, γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ τὰ παραδείγματά τους μαθήματα στὶς ἑπόμενες γενιές. Γι’ αὐτὸ δίνομε τόση σημασία στὴνπαιδεία, ποὺ χρέος ἔχει νὰ καλλιεργεῖ ὑγιεῖς ἠθικοὺς χαρακτῆρες καὶ νὰ μεταδίδει τὴν ἐθνικὴ ἱστορία στὰ νέα βλαστάρια τοῦ ἔθνους, ἔτσι θὰ ξέρουν τὰ παλληκάρια μας γιατί χρωστοῦν νὰ πολεμήσουν, γιὰ ποιά πατρίδα καὶ μὲ ποιά παραδείγματα ἀπ’ τὴ ζωὴ τῶν προγόνων τους.

Ἡ πατρίδα μας ποὺ μᾶς ὑποδέχτηκε στὴ ζωὴ καὶ μᾶς χάρισε τὰ πρῶτα τοπία της καὶ μᾶς ἔθρεψε μὲ τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ πνευματικὰ ἀγαθά της εἶναι ὁ πρῶτος στόχος τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν μας, ποὺ χωρὶς νὰ τοὺς προκαλοῦμε ἁπλώνουν βέβηλα χέρια, γιὰ νὰ μᾶς τὴν ἀποσπάσουν. Ἄλλοι ὀρέγονται τὰ νησιά μας, ἄλλοι τὴ Θράκη μας, ἄλλοι τὴ Μακεδονία, τὴν Ἤπειρο. Κι ἀπ’ αὐτὸ ἀκόμα μποροῦμε νὰ ἐκτιμήσομε καλύτερα τὴν ἀξία τῆς πατρίδας μας, ἀπὸ τὸ ὅτι πολλοὶ λαοὶ γύρω μας ζηλεύουν τὰ κάλλη της καὶ θέλουν νὰ τῆς τὰ πάρουν. Ἀλλὰ δὲν ἔχουμε μία μόνο πατρίδα. Ἐπειδὴ ζοῦμε καὶ στὴ γῆ αὐτὴ καὶ στὸν οὐρανὸ συγχρόνως, ἔχουμε καὶ τὴν οὐράνια πατρίδα μας, ποὺ κι αὐτὴ ζητάει τὴν ἀγάπη μας, κι αὐτὴ διώκεται καὶ κινδυνεύει τὴν κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐξω τερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Ἡ οὐράνιά μας πατρίδα βέβαια δὲν κινδυνεύει ἡ ἴδια, κινδυνεύουμε ὅμως ἐμεῖς νὰ τὴ χάσουμε καὶ νὰ βρεθοῦμε ἔξω ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Ἡ σωτηρία μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὑπαρξιακό μας πρόβλημα. Καὶ τὰ ἐμπόδιά μας σ’ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα μὲ τὰ ἀνυπολόγιστα μεγάλα ἔπαθλα εἶναι πολλὰ καὶ μάλιστα τὰ πιὸ κρίσιμα ἀπ’ὅλα προέρχονται ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας.

Ἡ ραθυμία μας, ὁ ἐγωισμός μας, ἡ λιποψυχία μας μπροστὰ στὶς ἀπειλές, ἡ προσκόλλησή μας στὶς ἡδονὲς εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ ἐμπόδια ποὺ βάζομε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὴ σωτηρία μας. Καὶ οἱ Πατέρες μᾶς λένε ὅτι αὐτὰ εἶναι τὰ μεγαλύτερα καὶ τὰ κρισιμότερα ἐμπόδια στὴ σωτηρία μας. Ὁ ἀγῶνας μας γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀπαιτεῖ πρῶτα ἀπόφαση καὶ στὴ συνέχεια λεβεντιά. Οἱ πολλοὶ ὅμως εἶναι πάντα ράθυμοι καὶ ὅσο μποροῦν ξένοι ἀπὸ τὸν Θεό. Πῶς λοιπὸν ὁ Θεός, ποὺ δὲν παύει νὰ φροντίζει γιὰ τὴ σωτηρία μας, πῶς θὰ μᾶς φιλοτιμήσει νὰ ἀναθαρρήσομε; Σ’ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ ὁ Θεὸς τοὺς ἁγίους, ὁσίους καὶ μάρτυρες, τοὺς
«καλῶς ἀθλήσαντας καὶ στεφανωθέντας». Οἱ ἅγιοί μας ἀναδεικνύονται πάντοτε ὑπερασπιστὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ οἱἄνθρωποι οἱ πολλοὶ σὰν ἐμᾶς εἶναι διαρκῶς πολιορκούμενοι ἀπὸ πάθη καὶ περιστασιακὲς ἁμαρτίες. Οἱ πολλοὶ δὲν ἔχουν οὔτε πίστη ἀρκετή, οὔτε παρρησία, πῶς νὰ ἀποσπάσουν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ; Οἱ προσευχὲς ὅμως τῶν ἁγίων εἰσακούονται καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ παρατείνεται. Ἂν ἡ ἐπίγεια πατρίδα μας ἔχει ἐμφανῆ ἐμπόδια καὶ συγκεκριμένους ἐχθρούς, ἡ Ἐκκλησία μας ποὺ μέσα τῆς τελετουργεῖται τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μᾶς ἔχει ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθρούς.
Ἔχει ἀσταμάτητο πόλεμο «πρὸς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου».

Σ’ ἕνα τέτοιο πόλεμο χρειάζονται πνευματικὲς δυνάμεις, λεβεντιὰ ψυχικὴ καὶ σωματική. Γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀγωνιζόμαστε μὲ ὁλόκληρη τὴν ὑπόστασή μας στὴν πίστη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ λατρεία μας στὰ ἔργα μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴ φιλανθρωπία. Καὶ ὅπως τὰ κοπάδια τῶν προβάτων ἔχουν τὸν ποιμένα ἀλλὰ καὶ τοὺς πιστικοὺς καὶ τὰ μαντρόσκυλα ποὺ παλεύουν τοὺς λύκους ἔτσι κι ἐμεῖς πορευόμαστε μὲ τὸν ποιμένα τὸν καλὸν καὶ μὲ τοὺς ἁγίους μας. Λένε συνήθως πὼς ὅταν ἡ Ἐκκλησία διώκεται, βγάζει
ἁγίους. Μὰ πότε δὲν διώκεται ἡ Ἐκκλησία; Κάθε στιγμὴ τὸ σαρκικό μας φρόνημα τὴ διώχνει ἀπὸ πάνω μας καὶ στὴ ζωὴ μέσα ὁ κόσμος, ποὺ ἔχει ἀνοίξει πόλεμο ἀπ’ ἀρχῆς ἐναντίον της, μάχεται τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἐκμεταλλεύεται κάθε ἀδύνατο σημεῖο στὴν πανοπλία τους, γιὰ νὰ τοὺς παραπλανήσει. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὀνόμασε τὴν ἁμαρτία ἔτσι,ἐνῷ στὴν ἀρχαιότητα τὴν ἔλεγαν «ὕβριν», γιατί τὴν θεωρεῖ ἀστοχία, λάθος καὶ ὄχι συνειδητὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ φαίνεται ἀκόμα καὶ στὸν πολὺ καὶ ἀμύητο κόσμο εἶναι ἡ μεγάλη ἐποποιία τῶν διωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανεὶς γιατί ὅλος, μὰ ὅλος ὁ κόσμος ρίχτηκε δύο χιλιάδες χρόνια ἐπάνω στοὺς χριστιανοὺς μὲ τόση ἀγριότητα, ἐνῷ οἱ χριστιανοὶ δὲν ἐδίωξαν κανένα. Βέβαια εἴχαμε τὴ βιαιότητα τῶν λεγόμενων Σταυροφόρων, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν λογαριάζονται χριστιανοί. Μόνο τὸ ὄνομα εἶχαν, ἀπὸ τὸ χριστιανισμό.

Στοὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων αἰώνων ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, καθὼς καὶ στοὺςδιωγμοὺς ποὺ ἔκαναν οἱ Ζωροαστρινοί,οἱ πυρολάτρες κι ἀργότερα οἱ Μουσουλμάνοι στὴν Αἴγυπτο, στὴν Ἀσία καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου εἴχαμε ἑκατομμύρια μάρτυρες. Κι ἀκόμα στὶς μέρες μας ἔχουμε διωγμοὺς μαρτυρικοὺς στὴ Συρία καὶ σὲ ἄλλα μέρη. Λογικὰ οἱ διῶκτες περίμεναν νὰ σβήσει ἡ Ἐκκλησία τῶν χριστιανῶν κάτω ἀπὸ τὰ ἀνελέητα χτυπήματα τῶν διωγμῶν. Καὶ ὅμως μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ αὔξηση τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν καὶ ἡ κατάκτηση τῆς ἐξουσίας τοῦ πανίσχυρου ρωμαϊκοῦ κράτους ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ὀφείλεται στὴν ἀντιστροφὴ τῆς λογικῆς τῶν διωκτῶν.

Ὁ Θεὸς ποὺ κυβερνᾶ τὸν κόσμο ποὺ ἔπλασε βραβεύει τοὺς μάρτυρές του μὲ τὸ θρίαμβο τοῦ μαρτυρίου, ποὺ ἁγιάζει τὸν κόσμο καὶ ἀντιστρέφει τὰ ἀποτελέσματα τῆς κοσμικῆς πολιτικῆς τῶνἐχθρῶν του. Καὶ αὐτὸ γίνεται μὲ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς μάρτυρες. Θὰ μποροῦσε βέβαια ὁ Θεὸς νὰ ἀναλάβει ὁλόκληρο τὸ θαῦμα καὶ νὰ ἀναδείξει τὴν Ἐκκλησία ἀήττητη. Φαίνεται ὅμως καθαρὰ ὅτι θέλει νὰ νικήσει τοὺς ἐχθρούς του μὲ τὴ συνεργασία τῶν ἁγίων του. Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ κάθε διωγμὸ «παράγει» ἁγίους-παλληκάρια. Κι ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο ἐπιβιώνει ἀλλὰ καὶ θριαμβεύει.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ μεγάλο παλληκάρι τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μπορεῖ νὰ κηρύσσει ἀπὸτὸν ἄμβωνα μ’ αὐτὸ τὸ ἐμβατήριο τὸ μεγαλεῖο της Ἐκκλησίας. «Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλη-σία, πολεμουμένη νικᾷ, ἐπιβουλευομένη περιγίνεται, ὑβριζόμενη λαμπροτέρα καθίσταται, δέχεται τραύματα καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν, κλυδωνίζεται, ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται, χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει, παλαίει, ἀλλ’ οὐχ ἡττᾶται, πυκτεύει ἀλλ’ οὐ νικᾶται».

Ἀκοῦμε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Χρυσοστόμου καὶ βλέπομε ὅτι ἀποδεικνύονται ἀκέραια μὲ τὰ συναξάρια καὶ μὲ τὴ ἱστορία καὶ ἀποροῦμε πῶς συμβιβάζονται μὲ τὴ ἀδυναμία μας καὶ μὲ τὴ χαλαρότητά μας. Βλέπομε ὅμως ὅτι, ἐνῷ οἱ πολλοὶ θαυμάζουν μόνο καὶ τιμοῦν μὲ εὐλάβεια τοὺς ἁγίους, οἱ ἅγιοι μπαίνουν μπροστὰ σημαιοφόροι καὶ χαίρονται μὲ τὰ βασανιστήρια τῶν διωγμῶν τους, ἀναφωνοῦν μαζὶ γιὰ τὸν σύγχρονό μας ἅγιο Λουκᾶ τὸν ἐπίσκοπο Συμφεροπόλεως «Ἀγάπησα τὸ μαρτύριό μου». Ἂς δοξάσομε λοιπὸν τὸν Θεὸ γιατί δὲν μᾶς ἀφήνει στὴν ἀνεπάρκειά μας ἀβοήθητους, ἀλλὰ στέλνει στὴν πατρίδα ποὺ κινδυνεύει τοὺς ἥρωες καὶ στὴν Ἐκκλησία ποὺ διώκεται τοὺς ἁγίους της. Ἰδιαίτερα τὴν πατρίδα μας τὴ χριστιανικὴ Ἑλλάδα τὴν ἐπροίκισε μὲ ἥρωες πολεμιστές, μὲ ἥρωες εὐεργέτες, μὲ ἁγίους ὁσίους, μὲ ἁγίους σοφοὺς Πατέρες καὶ μὲ θαυμαστοὺς μάρτυρες καὶ γι’ αὐτὸ κανεὶς νὰ μὴν ἀπελπίζεται γιὰ τὸ μέλλον της.

πηγή: http://www.enromiosini.gr/ , http://epanastasilae.blogspot.gr/