Είδες Έλληνα; Δεν ήθελες τον Χριστό και ξαναήρθε ο Μωάμεθ….

του Στρατή Ανδριώτη

Είδες Έλληνα τους μουσουλμάνους να γονατίζουν δημόσια στις πλατείες μας, να «προσεύχονται» στο θεό τους και παραξενεύτηκες; Είδες τι κάνουν επειδή πιστεύουν σ’ έναν αλάχ, όπως τους είπε κάποιος Μωάμεθ; Είδες ότι γι’ αυτήν την «θεωρία» κάνουν τα πάντα, ακόμα και εγκλήματα, διότι βάζουν πάνω απ’ όλα την πλάνη τους;

Σχετική εικόνα

Εσύ Έλληνα, που έχει τον Χριστό τον Αληθινό Θεό, που αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους και διδάσκει την ΑΓΑΠΗ, την ΕΙΡΗΝΗ, την ΑΓΙΟΤΗΤΑ, τι κάνεις Έλληνα για τον Θεό μας, που Σταυρώθηκε και Αναστήθηκε για να σου χαρίσει την Αιώνια, την ατελεύτητη, την παραδεισένια ζωή;…

Τι κάνεις Έλληνα; που ούτε τον Σταυρό σου δεν ξέρεις να κάνεις; που βαριέσαι να εκκλησιαστείς καί να πας για τον Χριστό στην Εκκλησία, αλλά κάθεσαι κοιμάσαι ή στήνεσαι μαγνητισμένος στην TV, στην μπάλα, στο τάβλι, στα κόμματα που σε κοροϊδεύουν, καθώς και σε κάθε ανοησία και ανωμαλία; Και δεν φτάνουν αυτά, αλλά βρίζεις και τα θεία μόλις θιχτεί ο εγωϊσμός σου…. Εφευρίσκεις σωρεία δικαιολογιών για την αυτοεξόρησή σου από την Αλήθεια της Εκκλησίας, ότι δήθεν φταίει ο αμαρτωλός παπάς, ο ψάλτης, ο καντηλανάφτης, η κυρά Μαρίκα…. αντί να δεις τη σωρεία επιχειρημάτων για την χριστιανική πίστη.

Έλληνα, ο Θεός που πιστεύουμε είναι ο Αληθινός γι΄ αυτό και μας βάφτισαν οι γονείς μας Χριστιανούς. Άκου τι σου λένε γι’ αυτόν τον Αληθινό Θεό οι Άγιοι και μην ακούς τι λένε στα καφενεία και στις βεράντες.

Ακολούθησε τον Χριστό μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και αν κάτι σε σκανδαλίζει διόρθωσέ το. Αν δεν μπορείς, μην το επαναλαμβάνεις και εσύ, αλλά κάνε ότι σου λέει ο Χριστός, ο Αληθινός Θεός. Γιατί είδες Έλληνα; Δεν ήθελες τον Χριστό και ξαναήρθε ο Μωάμεθ, που είδαν κ’ έπαθαν οι προγονοί μας για να αποτινάξουν το ζυγό της σκλαβιάς του ισλάμ, που επί 400 και πλέον έτη βασάνιζαν, εξισλάμιζαν, λεηλατούσαν, έκλεβαν καί θανάτωναν εκατομμύρια Έλληνες και μας ενοχλούν μέχρι και σήμερα. Και όλα αυτά γιατί το έλεγε ο Μωάμεθ.

Στρατής Ανδριώτης

 

«ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΑΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΠΟΝΗΡΕΥΟΜΕΝΩΝ» ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΚΑΙ ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ!

του  ιατρου κ. Λυκ. ΝΑΝΗ

Επέπρωτο να το δούμε και αυτό στους δύστηνους καιρούς μας! Επί των ημερών του κ.Παναγιώτη Σκαλτσή, όστις κατά τας ανεξιχνιάστους βουλάς του Υψίστου τυγχάνει Καθηγητής και Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ , η βραχυκυκλωμένη από τους «καιρίτες» και «συναξιακούς» θολολόγους «θεολογική» σχολή του ΑΠΘ, χωρίς να φοβάται το Θεό και να ντρέπεται τους ανθρώπους, και προκαλώντας αφόρητα το ορθόδοξο αισθητήριο του ορθοφρονούντος κλήρου και του πιστού λαού προσέθεσε έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των οικουμενιστικών της «επιδόσεων» και «κατορθωμάτων»  διοργανώνουσα   συνέδριο που πρόκειται να λάβει χώρα εντός ολίγων ημερών το οποίο προβάλλει και τιμά τον αλήστου (αρνητικής εννοείται) μνήμης πατριάρχη Αθηναγόρα. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Η αγάπη είναι πληγή…»

Η αλήθεια είναι, ότι η αγάπη μετριέται με τις πληγές που άφησε στην ψυχή και το κορμί μας. Αυτοί που αγαπήσαμε μας παίδεψαν πολύ. Αυτούς που αγαπήσαμε τους παιδέψαμε. Το σημείο αναγνώρισης μιας αγάπης, δεν είναι τα λόγια που ειπώθηκαν αλλά ο πόνος που νιώσαμε, οι θυσίες που κάναμε, το φώς που μεταλάβαμε. Είπε ο Μητροπολίτης Γορτύνης Μακάριος σε εσπερινό κήρυγμα του, «Όταν ο Χριστός χρειάστηκε να πείσει τους μαθητές του, ότι είναι ο Κύριος τους, δεν τους έδειξε τον θρίαμβο της ανάστασης του, αλλά τις πληγές του». Ελάτε να δείτε τις πληγές μου, βάλτε το δάκτυλο σας στα τραύματα της αγάπης μου. Ουσιαστικά ήταν σαν να τους έλεγε ««δεν με θυμάστε; δεν με αναγνωρίζετε; εγώ είμαι που σας αγάπησα έως θανάτου. Δείτε τις πληγές μου».
Στην Βασιλεία του Θεού, δεν θα αναγνωριστούμε από τις επιτυχίες και τα κατορθώματα μας, αλλά από τους καημούς και τα βάσανα μας. Όπως εκείνη η πονεμένη γυναίκα στην αιμοκάθαρση που κάποτε έδειξε τις πληγές της στον Άγιο Παίσιο, λέγοντας του «δες γέροντα την πληγή μου, φαίνεται το κόκκαλό μου», για να λάβει την απάντηση, «εγώ δεν βλέπω μέσα στην πληγή σου το κόκκαλο αλλά τον παράδεισο….».
http://plibyos.blogspot.gr/
 

Ανάσταση και Αναστημένοι…

Ανάσταση σημαίνει να μπορώ να σ’ αγκαλιάζω δίχως ο θάνατος να τρυπώνει από τις χαραμάδες των χεριών μου.
Ανάσταση σημαίνει το φιλί να πάρει και πάλι την γεύση που είχε πριν την προδοσία.
Ανάσταση σημαίνει να μην έχουν ρυτίδες οι αντοχές και οι ελπίδες μου, τα βράδια να μπορώ να πω καληνύχτα δίχως να φοβάμαι τις απώλειες που θα φέρει το ξημέρωμα.
Ανάσταση σημαίνει το παιδί από το Αφρίν να δει ξανά δίχως αίμα το βαθύ γαλάζιο του ουρανού. Κι το κορίτσι της γειτονιά μας, που η αρρώστια καθήλωσε στο αναπηρικό καρότσι και στο κρεβάτι του πόνου, να ζήσει την μέρα της ολικής αποκαθήλωσης και την μετοχή στην γιορτή της ζωής.
Ανάσταση σημαίνει να πάρουμε πίσω ότι ύπουλα ο θάνατος έκλεψε από το βλέμμα μας. Όλους εκείνους και εκείνα που βίαια μας στέρησε, πρόσωπα και πράγματα, στιγμές και σιωπές, δειλινά και χαραυγές.
Ανάσταση σημαίνει δικαιοσύνη για όλους τους σταυρωμένους της γης.
Απόψε το βράδυ, εκεί στις εκκλησιές, στα κεριά και τις αγκαλιές ο θάνατος θα υποκύψει. Ο Χριστός σκορπά το φως και την ελπίδα σε στήθη βαριά ως μνήματα. Κατεβαίνει στο άδη της καρδιάς, στην πιο σκοτεινή ώρα της ψυχής μας, λιγο πριν την ολική απόγνωση, και κηρύτει οτι η ζωή κέρδισε τον θάνατο.
Ο Χριστός θα γίνει η απαρχή της βασιλείας Του Θεού. «Χριστός Ανέστη» θα ακουστεί ως ιαχή αιώνιας νίκης απέναντι στο θάνατο, που πλέον δεν θα μπορεί να χαλάσει τα πιο όμορφα ταξίδια της ψυχής μας…

http://plibyos.blogspot.gr/
 

Η ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Διαβάζουμε στὰ τυπικὰ τῶν Μονῶν ὅτι τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα δὲν χτυπᾶμε «τὰς βαρέας», δηλαδὴ τὶς καμπάνες, λόγῳ τοῦ πενθίμου χαρακτῆρος τῶν ἡμερῶν, ἀλλὰ μόνον τὸ σήμαντρο καὶ τὸ ξύλο. Ἔτσι κι ἐμεῖς, διερχόμενοι τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα, ἂς ἀφήσουμε «τὰς βαρέας» καὶ ἂς χτυπήσουμε τὸ γλυκόηχο σήμαντρο καὶ ξύλο.
Ὁ Θεὸς ἔδωσε ἐντολὴ στὸν Ἀδὰμ νὰ φροντίζη καὶ νὰ καλλιεργῆ τὴν γῆ. Δὲν τοῦ ἔκανε διαχωρισμὸ μεταξὺ κάμπου καὶ βουνοῦ, μεταξὺ κήπου καὶ μπαϊριοῦ. Τοῦ εἶπε κατηγορηματικῶς νὰ φροντίζη καὶ νὰ καλλιεργῆ ὅλη τὴν γῆ. Ἀπὸ τότε, ὁ ἄνθρωπος ὁ φίλεργος δὲν ἀφήνει κανένα κομμάτι τῆς γῆς ἀφρόντιστο καὶ ἀκαλλιέργητο. Εἶναι καὶ τὸ δάσος κῆπος, ποὺ χρειάζεται πολλὴ μέριμνα γιὰ νὰ μεγαλώσουν τὰ ἄγρια δένδρα καὶ νὰ γίνουν εὔχρηστα στὶς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπειδὴ εἶναι ἄγρια, δὲν σημαίνει ὅτι τὰ ἀφήνουμε στὴν τύχη τους. Τὰ προσέχουμε νὰ πάρουν ἴσια πορεία πρὸς τὸν οὐρανό. Τὰ ἀραιώνουμε, τὰ καθαρίζουμε, τὰ κλαδεύουμε, γιὰ νὰ μᾶς ἀποδώσουν ἀργότερα ξυλεία χρήσιμη γιὰ τὶς ξυλοκατασκευὲς τοῦ τόπου τῆς διαμονῆς μας καὶ τὶς τόσες ἄλλες ἀνάγκες μας.
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐργάζονται στὰ δάση εἶναι κυρίως οἱ ξυλοκόποι. Ἄνθρωποι ἔμπειροι, ποὺ συνήθως ἐκ παραδόσεως γνωρίζουν αὐτὴν τὴν δουλειά. Ὅσο καὶ νὰ μιλᾶμε γιὰ δασολογία, τὴν ἐμπειρία ποὺ κουβαλοῦσαν οἱ παλιοὶ γιὰ τὴν καλλιέργεια τῶν δασῶν, οὔτε τὸ πανεπιστήμιο δὲν τὴν διέθετε. Ἦταν ἄνθρωποι καταπονημένοι, στερημένοι καὶ πολλὲς φορὲς γιὰ πολὺ καιρὸ ἀπομονωμένοι ἀπὸ τὶς οἰκογένειές τους. Μόνοι τους φροντίζανε καὶ τὸ λιτὸ φαγητό τους καὶ τὸ πλύσιμο τῶν φορεμάτων τους. Στὴν ὄψη φαίνονταν ἀγροῖκοι, ἀλλ᾽ εἶχαν καὶ λεπτὲς χορδὲς στὴν καρδιά τους· νὰ φροντίσουν τὸ δεντράκι, νὰ τὸ προστατεύσουν, γιὰ νὰ πάρη τὰ πάνω του.
Δὲν ἔλειπαν ἀπὸ τὸ δάσος καὶ οἱ καρβουνιάρηδες. Αὐτοὶ ποὺ ἔκαναν τὰ ξυλοκάμινα καὶ ἔβγαζαν τὸ κάρβουνο γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων. Οἱ πιὸ καταπονημένοι ὅμως ἦταν οἱ πελεκάνοι, ποὺ δούλευαν ἀνάμεσα στὰ πόδια τους τὸ τσεκούρι. Δὲν ἔβαζαν πριόνι οὔτε ἁλυσοπρίονο –αὐτὰ κόβουν τὰ νεῦρα τοῦ ξύλου καὶ χάνει τὶς ἀντοχές του– ἀλλὰ δούλευαν τὸν κορμὸ τοῦ δένδρου μόνον μὲ τὸν πέλεκυ.
Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ὁσάκις τοὺς περιεργάστηκα τὴν ὥρα τῆς δουλειᾶς τους, τοὺς θαύμασα γιὰ τὴν ἀντοχή τους καὶ τὴν προσεκτικὴ ἐργασία τους στοὺς κορμοὺς τῶν δένδρων. Καὶ ἀναρωτήθηκα καθ᾽ ἑαυτόν: «Ὁ ποιμένας, ὁ ἐπίσκοπος, ὁ Γέροντας τοῦ κάθε μοναστηριοῦ, δὲν εἶναι ἕνας πελεκάνος, ὄχι βέβαια στὸν κορμὸ τοῦ δένδρου, ἀλλὰ στὸν κορμὸ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης; Ἂν ὁ πελεκάνος τοῦ ξύλου μοχθῆ καὶ προσέχη, πόσῳ μᾶλλον ὁ ἐπίσκοπος καὶ ὁ ἡγούμενος;».Ὁ νεοφερμένος μοναχὸς εἶναι σὰν τὸ ροζιασμένο ξύλο καὶ πρέπει ὁ ἡγούμενος νὰ δοθῆ ὅλος καρδίᾳ καὶ ψυχῇ, νὰ κόψη τοὺς ρόζους καὶ τὰ ἄχρηστα κλαριὰ ἀπὸ τὸν κορμὸ τοῦ πεσόντος ἀνθρώπου. Ἡ καταροζιασμένη μὲ ἕλκη ἀνθρώπινη φύση θέλει πολλὴ φροντίδα καὶ μέριμνα, ἀλλιῶς θὰ μείνη –ὅπως λέγει ὁ λαός– ξύλο ἀπελέκητο, ποὺ σὲ λίγα χρόνια μὲ τὶς φλοῦδες του, μὲ τοὺς ρόζους του θὰ τὸ φάη τὸ σαράκι.
Πελεκάνος ὁ Γέροντας, πελεκάνος ὁ ἐπίσκοπος, ἀλλὰ καὶ καλλιεργητὴς τοῦ δάσους, ὅποιο καὶ νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ βρέθηκε μπροστά του. Πρέπει νὰ μείνη πολλὲς ὧρες μόνος του, νὰ μετρήση τὸ βάθος, τὸ ὕψος καὶ τὸν πνευματικὸ πλοῦτο κάθε ἀνθρώπου καὶ ἀνάλογα νὰ τὸν ἐπεξεργαστῆ. Πόσες φορὲς δειλίασε ἡ ψυχή μου, ἀπὸ ποῦ ἀρχίζω καὶ ποῦ θὰ τελειώσω μὲ αὐτὸν ποὺ μοῦ ἔστειλε ὁ Θεός. Εἶναι δουλειὰ πονεμένη, εἶναι δουλειὰ μὲ αἰώνια ἀπεραντοσύνη. Δὲν μπορεῖ κανένας νὰ πῆ: Ἑτοίμασα, καλλιέργησα τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεὸς γιὰ τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Ἡμέρα καὶ νύκτα θὰ ἀγωνιᾶ καὶ θὰ θορυβῆται ἡ ψυχή σου, Γέροντα, γιὰ νὰ φτιάξης, νὰ ἑτοιμάσης χρήσιμη ξυλεία γιὰ τὸν παράδεισο. Οἱ μονὲς τοῦ παραδείσου δὲν εἶναι μὲ ξύλα τοῦ δάσους καὶ τοῦ δρυμοῦ, ἀλλ᾽ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔδωσαν τὸν ἑαυτό τους γιὰ καλὴ ἐπεξεργασία καὶ καλλιέργεια.
Πραγματικὰ ὁ Θεὸς φέρνει καὶ τρέφει καὶ συντηρεῖ τὰ δάση στὶς ἐρημιές, στὶς λαγκαδιές, στὶς ἀπάτητες κορυφές. Ἔτσι καὶ ὁ Γέροντας πρέπει νὰ προσπαθῆ νὰ ἐπεξεργάζεται τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ὁ Θεὸς ἔστειλε στὰ χέρια του. Καὶ ἂν μὲν ἔχη ἤδη δεχθῆ κάποια καλὴ προετοιμασία, ἔχει καλῶς. Ἂν ὅμως ἔλαχε σὲ χέρια ἀδέξιου πελεκάνου καὶ δέχθηκε τὴν συμφορὰ τῆς κακῆς ἐπεξεργασίας, τότε τὰ πράγματα γίνονται ἀκόμη δυσκολώτερα. Ἀκοῦς χωρὶς νὰ τὸ θέλης: Ἔτσι μοῦ τὸ ὑπέδειξαν.
Ἤκουσα Γεροντάδες νὰ εὐγνωμονοῦν αὐτοὺς ποὺ ἑτοίμασαν τοὺς ὑποτακτικούς τους. Ἄλλο εἶναι νὰ βρῆς ἕνα ξύλο πεταμένο στὸ δάσος καὶ ἄλλο ἕνα πελεκημένο καὶ καλοειργασμένο. Ὁ ὅσιος Ἀμφιλόχιος εὐγνωμονοῦσε τοὺς πνευματικοὺς ποὺ ἔστελναν στὸ μοναστήρι ὑποτακτικὲς μὲ πνευματικὴ προπόνηση καὶ τοὺς μνημόνευε σὲ ἰδιαίτερη θέση στὴν προσκομιδή.
Μὴ μένης, Γέροντα, στὴν ἀνάπαυσή σου. Ἔμπα μέσα στὸ δάσος τοῦ κόσμου καὶ ἐπίλεξε τὰ ξύλα τοῦ παραδείσου. Ὅλες οἱ ἐργασίες ἐπάνω σ᾽ αὐτὴν τὴν γῆ εἶναι ὄμορφες. Ἡ πιὸ ὄμορφη, ἡ πιὸ δύσκολη, ποὺ θέλει πολλὴ καταπόνηση, θέλει πολλὴ προσευχὴ καὶ προσοχή, εἶναι ἡ δουλειὰ τοῦ Γέροντα. Καὶ δὲν ὁμιλῶ γιὰ τὸ γεροντιλίκι. Ὁμιλῶ γι᾽ αὐτὸν ποὺ ξεκίνησε ὑποτακτικὸς καὶ σὲ χέρια σκληρῶν Γεροντάδων, καὶ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς σὰν βραβεῖο τὸ χάρισμα τοῦ ποιμαίνειν, τοῦ καλλιεργεῖν ψυχὲς ἀνθρώπων.
Σήμερα βλέπει κανεὶς πολλὰ παράδοξα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας: Ἐχθὲς φοιτητής, ἐχθὲς χειροτονήθηκε καὶ σήμερα Γέροντας καὶ ἱεροκήρυκας! Ὁ λαὸς λέγει μία παροιμία: «Πότε γίνηκες κολοκύθα, πότε μάκρυνε ὁ λαιμός σου;». Οἱ Γέροντες δὲν εἶναι ἄνθρωποι τῶν θρανίων, ἀλλὰ διακονητὲς τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχει μία βιασύνη, νὰ δώσουμε στοὺς ἐπιδέξιους τὸ χάρισμα τοῦ πνευματικοῦ. Καὶ δυστυχῶς μένει καὶ ὁ κόσμος ἀκαλλιέργητος καὶ ἀνεπεξέργαστος. Πόσο μοῦ ἄρεσε ἡ ἐρώτηση τῶν παλαιῶν Γεροντάδων: «Ποῦ ἔκανες ὑποτακτικός;». Αὐτὴ λοιπὸν ἡ τόσο ἐπίπονη ἐργασία μέσα στὸν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου θέλει πολλὴ προσοχή. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνη κανεὶς πνευματικὸς ἐργάτης μέσα στὴν Ἐκκλησία μὲ ὁρμόνες, μὲ τὰ ἀκαδημαϊκὰ γράμματα. Ἰσχύει κι ἐδῶ ἡ παροιμία: «Ἀγάλια-ἀγάλια γίνεται ἡ ἀγουρίδα μέλι». Δὲν χρειάζεται βιασύνη οὔτε γιὰ τὸν ἴδιο ποὺ θέλει νὰ κάνη τὸν Γέροντα οὔτε γιὰ τοὺς ὑποτακτικοὺς νὰ τὸν ποῦν καὶ νὰ τὸν ὀνομάσουν Γέροντα. Ἀτσάλωσε πρῶτα τὸν ἑαυτό σου στὸ καμίνι τῶν πνευματικῶν ἀγώνων καὶ εἶτα ἀνάλαβε νὰ δουλεύης τὸ ἀτσάλι στοὺς ἀνθρώπους. Ὁ γεροντισμὸς εἶναι ἀρρώστια τῆς ψυχῆς καὶ πρέπει ὁπωσδήποτε μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ ἀποφεύγεται.
Ὁ Θεὸς νὰ δώση νὰ φυσήξουν εὔκρατοι καιροὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ μᾶς δώση σωστοὺς ὄχι διδασκάλους ἀλλὰ Πατέρες. Ἀμήν.
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

 

 

«Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν»

Αποτέλεσμα εικόνας για χριστος ανασταση πιστη

 

Γράφει ο ΕΝΟΡΙΤΗΣ

Στὰ διδασκόμενα στὰ σχολεῖα «νέα θρησκευτικά», τὰ ὁποῖα πρόσφατα ἡ ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ ἀκύρωσε ὡς ἀντισυνταγματικὰ, καὶ συγκεκριμένα στὴ Γ΄ τάξη τοῦ Δημοτικοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς παρουσιάζεται ὡς ξένος, ὡς προσδοκώμενος Μεσσίας, ὡς δάσκαλος ποὺ ὅλοι θαυμάζουν, ὡς ἀγαπημένος φίλος, ὄχι ὅμως ὡς Σωτήρας τοῦ κόσμου.

            Παρὰ ταῦτα: Ὁ Χριστὸς ἤδη ἦλθε, ἐσταυρώθη ἐπί Ποντίου Πιλάτου καὶ ἀληθῶς ἀνέστη! Ἀπὸ τότε, μὲ τὸ Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ἔχουμε ὅλοι δυνατότητα σωτηρίας!

            Τὴν ἱερὴ καὶ πανευφρόσυνη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, τότε πού οἱ καμπάνες θὰ  ἠχήσουν πανηγυρικὰ καὶ χαρμόσυνα, τότε πού οἱ πιστοὶ συναγμένοι γύρω ἀπὸ τοὺς λαμπροφορεμένους ἱερεῖς θὰ ψάλλουμε χαρούμενα τὸ νικητήριο παιάνα «Χριστὸς ἀνέστη»,  τότε οἱ κακοδοξίες τῆς Νέας Ἐποχῆς ποὺ σερβίρουν τὰ «θρησκευτικὰ» αὐτὰ ὡς πνευματικὸ δηλητήριο στὶς ἀθῶες ψυχὲς τῶν παιδιῶν θὰ ὑποστοῦν τὴ διάψευση καὶ συντριβή τους.

«Χριστὸς ἀνέστη», θὰ ψάλλουμε ὅλοι μας τὴν ἁγία καὶ  φωταυγὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως καὶ θὰ  αἰσθανθοῦμε τὰ κύματα τῆς χαρᾶς ἀπὸ τὴ νίκη πού πήγασε ἀπὸ τὸ μοναδικό, τὸ κοσμοϊστορικὸ καὶ σωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.     Θα αἰσθανθοῦμε τὴν ἴδια ἐκείνη χαρὰ πού πρωτογεύτηκαν οἱ Μυροφόρες, καθὼς ὁ ἄγγελος τὶς πληροφοροῦσε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν βρισκόταν νεκρὸς ἐντός του μνημείου.    Τή χαρὰ πού πρωτοαισθάνθηκαν οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου, καθὼς ἦσαν κλεισμένοι στὸ ὑπερῶο  βουβοὶ καὶ φοβισμένοι, μὲ νεκρὲς τὶς ἐλπίδες τους. Ἡ ἐλπίδα τους ἀναστήθηκε ἀπὸ τὴ θέα τοῦ Ἀναστημένου Σωτήρα. Τότε ἡ χαρὰ πῆρε τὴ θέση τῆς θλίψεως καὶ ἀναπτέρωσε τὸ φρόνημά τους. «Ἐχάρησαν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον». Συνέχεια ανάγνωσης

 

H ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΟΥ 1821

Σήμερα δίνεται «γραμμή» να διαλυθούν τα κράτη για να σχηματισθεί ο παγκόσμιος πολτός για χάρη των δυνατών

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο

Εν πρώτοις, θεωρώ απαράδεκτο να μικροποιούμε τους ανθρώπους που έζησαν στο παρελθόν και δημιούργησαν το δικό μας παρόν (με ό,τι καλό ή κακό). Συχνά, η μικροποίηση του χθες δεν γίνεται από αντικειμενικότητα, αλλά από σκοπιμότητα. Κρύβει την ηθική μας μικροβιότητα. Κάποιοι, που δεν μπορούν να φθάσουν

ψηλά, προσπαθούν να κατεβάσουν τους υψηλούς τού χθες στα χαμηλά, εν ονόματι κάποιας «αποδομητικής Ιστορίας», με την οποία προσπαθούν να υποβαθμίσουν ό,τι λέγεται «έθνος», «εθνικό», και πρώτα απ’ όλα την εθνική Ιστορία και την εθνική λογοτεχνία μας, που εμπνέουν το εθνικό μας φρόνημα και την εθνική πολιτική της ανεξαρτησίας.

Ετσι, σπιλώνονται συστηματικά οι άνθρωποι που δημιούργησαν το αθάνατο ‘21. Υπάρχουν σχολικά βιβλία για το έπος αυτό, στα οποία οι αναφερόμενοι αγωνιστές, πολιτικοί και στρατιωτικοί δεν ξεπερνούν τη σύνθεση μιας καλαθοσφαιρικής ομάδας, χωρίς τον προπονητή!  Συνέχεια ανάγνωσης