Η σκέψη στα χρόνια του smartphone

Η μεγάλη ψευδαίσθηση της γενιάς μου, χονδρικά η γενιά των τριαντάρηδων, είναι πως έχουμε φτάσει κοντά στο τέλος της ιστορίας σχετικά με την πρόσβαση στη γνώση. Η πανεύκολη, άμεση πρόσβαση στον χωροχρόνο του ίντερνετ και ο χαοτικός βομβαρδισμός πληροφορίας από τα ηλεκτρονικά μέσα δημιουργεί την επικίνδυνη και λανθασμένη εντύπωση ότι η γνώση είναι εύκολη.

Αντιθέτως, αυτό που συντελείται μέρα με την μέρα, γενιά με την γενιά είναι η απαξίωση της αυτόνομης σκέψης και η τυφλή εμπιστοσύνη πως όλα είναι εν δυνάμει γνωστά «εκεί έξω» και όποτε το θελήσουμε. Για να δώσουμε ένα πολύ απλό παράδειγμα, σκεφτείτε πόσους αριθμούς τηλεφώνων έχετε απομνημονεύσει συγκριτικά με δέκα χρόνια πριν. Σκεφτείτε πόσα βιβλία διαβάζουμε στον ελεύθερο χρόνο μας ή αντίστροφα, πόσο ανούσιο χρόνο περνάμε αγκαλιά με τα κινητά και τις ταμπλέτες μας.Η γνώση και η κατανόηση, όμως, είναι δύο διανοητικο-συναισθηματικές προσπάθειες & καταστάσεις που ξεκινάνε δομικά από μέσα μας. Βασίζονται στην αντίληψη, την φαντασία, την ενσυναίσθηση. Την περιέργεια, την υπομονή να διαβάσεις, να σκεφτείς κριτικά, να συνδέσεις, να στοχαστείς. Μιλώντας για υπομονή, είναι ενδεικτικό και άκρως ανησυχητικό το γεγονός ότι η χρονική διάρκεια κατά την οποία μπορεί κάποιος να μείνει συγκεντρωμένος σε κάτι (attention span) έχει αρχίσει να μειώνεται δραματικά στον σύγχρονο άνθρωπο. Σαν μια προσπάθεια υπαρξιακής διαφυγής από το ΤΩΡΑ.Καίρια ευθύνη για αυτή τη μείωση συγκέντρωσης έχουν τα smartphones και όλη η σύγχρονη χαοτική κουλτούρα του «γνωσιακού fast food». Να δούμε δυο βιντεάκια στο YouTube, scroll down στο Facebook, πέντε τίτλοι ειδήσεων που πέρασαν από μπροστά μας. Ο βομβαρδισμός πληροφοριών και η έλλειψη συγκέντρωσης αλλά και διάθεσης εξερεύνησης μιας είδησης σε μεγαλύτερο βάθος, δημιουργεί ανθρώπους εύκολα χειραγωγήσιμους ως παθητικούς γνώστες.

 

Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι η μάχη στο Χαλέπι. Άραγε, πόσα βιντεάκια που πέρασαν από τα μάτια μας, πόσοι τίτλοι ειδήσεων πόνταραν στο ότι ενώ θέλουμε να μάθουμε τι συμβαίνει, ταυτόχρονα δεν έχουμε την διάθεση ή / και τον χρόνο να το ψάξουμε σε μεγαλύτερο βάθος. Να διασταυρώσουμε την πληροφορία πριν την θεωρήσουμε γνώση, να ελέγξουμε τα βαθύτερα αίτια μιας κατάστασης ώστε να μη γίνουμε εύκολα θύματα προπαγάνδας.Όσο περνάει ο καιρός, η πρόσβαση στην πληροφορία γίνεται τόσο εύκολη αλλά και χαοτική ώστε απαιτείται να εκπαιδεύσουμε από την μικρότερη δυνατή ηλικία, παιδιά και μαθητές να διατηρούν την εγγενή περιέργεια τους. Την αυτονομία της σκέψης τους. Την αμφιβολία και τον υγιή σκεπτικισμό. Την κριτική ανάλυση. Ειρωνικά, αυτές οι αρετές χάνονται όσο μεγαλώνει η διαθέσιμη γνώση. Και θα συνεχίσουν να χάνονται όσο μειώνεται η επαφή των μαθητών με μαθήματα όπως η Φιλοσοφία, η Γλώσσα, η Λογική, η Ψυχολογία. Καθόλου τυχαία, τα πλέον απαξιωμένα μαθήματα στην Ελλάδα του σήμερα.

το βρηκα:αντιφωνο

 

 

Οι ψιθυριστές κι οι ισχνόφωνοι

Αποτέλεσμα εικόνας για φρηγοριοσ ζουμη

Ενθυμούμαι τους σεισμούς του ᾽57-᾽58 στα νησιά του Αρχιπελάγους. Πεντέμιση η ώρα το πουρνό-πουρνό ήρθε ανήκουστος θόρυβος. Οι μεγάλοι έλεγαν «Χριστός ανέστη». Έτσι έμαθαν να προϋπαντούν τον σεισμό. Τα μοσχάρια μούγκριζαν άναρθρα και σπαρακτικά. Όλοι αφήσαμε την στρωμνή μας και βγήκαμε στους δρόμους.

Χωρίς να το καλοσκεφτούμε, άρχισε να σείεται η γη και να φουσκώνη η θάλασσα. Φόβος και τρόμος ήρθε στην καρδιά μας και σε μας τα μικρά παιδιά. Ήρξατο να σείεται η γη όπως της καλαμιάς τα φύλλα. Χωρίς να λέγη κανένας την λέξη σεισμός, μας απομάκρυναν από τα κτίσματα. Ράγισε η γη, ράγισαν τοιχοποιίες παλιές και νέες πιο πολύ, και όλοι περιμέναμε το αποβησόμενο. Κι η γιαγιά θυμήθηκε τον σεισμό του ᾽32 και άρχισε να λέγη τον στίχο «Ο επιβλέπων επί την γην και ποιων αυτήν τρέμειν».

Αυτόν τον καιρό όμως έρχονται στ᾽ αυτιά μας ψιθυρισμοί, κλαυθμυρισμοί, αναστεναγμοί, ανήκουστες κραυγές, λαχταρισμοί απροσδιόριστοι, όχι από τα σπλάγχνα της γης, αλλά από τα ανθρώπινα σπλάγχνα. «Τι θα απογίνουμε; Σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε και που θα φτάσουμε;» Και τα γλέντια ακόμη των ανθρώπων κλαυθμυρισμό και πόνο εκφράζουνε.

Μετά το πέσιμο του χάρτινου πύργου του Μαρξ, του Λένιν, του Στάλιν και των λοιπών, ήρθε δύο χρονιές στο μοναστήρι μου στην γιορτή του αγίου Παντελεήμονος ο επίσκοπος Λένινγκραντ Αντώνιος. Γλυκύς, ευπροσήγορος, άγιος. Του λέγω εμπιστευτικά:

− Πως αισθάνεστε τώρα;

− Αβεβαιότητα. Δεν ξέρουμε τι θα ξημερώση η άλλη μέρα.

Αυτήν την αβεβαιότητα ζη σήμερα ο λαός μας. Να παντρευτή ο νέος φοβάται. Να κάνη παιδιά το νέο ζευγάρι φοβάται. Η γιαγιά φοβάται να κρύψη πιά στις δίπλες της βελέντζας το δίλεπτο. Και ο χειράνακτας μαζεύει τα χέρια του, σκύβει το κεφάλι του και λέγει: «Για ποιόν να δουλέψω; Για το κράτος, που κατήντησε μία κόφα χωρίς πάτο; Για την οικογένειά μου; Όσο και να δουλέψω, δεν φτάνει το ψωμί που θα πάω, για να φάη. Για να κάνω ελεημοσύνες στα πλάσματα και στα κλάσματα, τους μουσουλμάνους; Συνέχεια ανάγνωσης

 

Κραυγή….

Αποτέλεσμα εικόνας για κραυγαζω στο θεο
Αυτή Κύριε, αυτή η σιωπή σου πόσο με τυράννησε. Πόσες φορές με εκνεύρισες Κύριε που έμεινες σιωπηλός όταν εγώ χανόμουν σε δρόμους που δεν ήξερα που οδηγούν, σε μονοπάτια που για πρώτη φορά ρακένδυτός περπάτησα. Τότε χρειάστηκε να αμαρτήσω πολλές φορές για να νιώσω ότι «υπάρχω», να αισθανθώ ότι «ζω». Όχι δεν αμαρτάνουν όλοι για την ηδονή, για να κάνουν το κέφι τους και να χαρούν με ψεύτικα αποκαΐδια μιας φωτιάς που ποτέ δεν άναψε μέσα τους.
Υπάρχουν κι εκείνες οι ταλαίπωρες και αναγκεμένες ψυχές, που κάθε μέρα παλεύουν να κρατηθούν στην ζωή ένα βήμα μόλις πριν τον θάνατο και την ολική έκλειψη του βλέμματος τους.
Υπάρχουν κι αυτοί που η ζωή τους δυσκολεύει αφάνταστα και τα μεταξωτά σωθικά τους σκίζονται εύκολα στα σκληρά βλέμματα του κόσμου. Όλοι εκείνοι που οι μέρες και οι νύχτες τους ξέγνοιαστες δεν είναι, κι ας πρέπει να γελούν για να καλύψουν τα ανείπωτα δάκρυα τους. Μια στιγμή μονάχα εάν αφήσουν να φανεί το δράμα της ψυχής τους θα χαθεί μονομιάς όλο το μπλε της γης.
Τέτοιες στιγμές Χριστέ σε φώναξα με ότι φωνή μου είχε απομείνει. Μα η σιωπή σου με ράγισε, κι ας ήξερα στα βάθη της ψυχής μου, ότι είσαι εκεί. Δεν έφτανε όμως αυτό για να σωπάσει ο καημός μου. Ξέρεις καλά εσύ Χριστέ μου, δεν ήταν άπιστοι, προδότες και εχθροί, όσο δεν άντεξαν σε αυτή την σιωπή και χάθηκαν στους λογισμούς τους. Τα πιο αδύναμα δικά σου ήταν παιδιά, που κύρτωσαν οι αντοχές τους στην απουσία Σου. Αυτό φοβάμαι κι εγώ, εκείνες τις ώρες που φρικτά μου λείπεις μην χαθώ και ξενιτέψω από την πίστη.
Μα ύστερα πάλι στον κήπο της Γεθσημανής σε σκέφτομαι εκείνο το φρικτό το βράδυ που επίμονα ζητούσες την συντροφιά των μαθητών. Τα δάκρυα και τους ιδρώτες συλλογιέμαι, τον φόβο και την αγωνία σου, κι αυτό το μαρτύριο που ζήτησες από τον Θεό να σε απαλλάξει. Κι όμως στο τέλος έκανες αυτό που ήθελε Εκείνος.
Αυτή είναι η ελπίδα μου, ότι ενώ πιστεύω δεν με εμποδίζεις να αμφιβάλω, να ρωτώ, να ψάχνω να σε βρω κομματιασμένος. Είναι του έρωτα καμώματα κι αυτά, να φεύγω σαν δεν μου μιλάς. Να χάνομαι στην απουσία σου, κι όταν αργείς τα βράδια να μην κοιμάμαι….. Κι είναι κάτι νύχτες Κύριε που αργούν πολύ να ξημερώσουν…

 

http://plibyos.blogspot.gr/2017/05/blog-post_8.html

 

Η Pravda καλεί τους Ρώσους σε μετάνοια με λόγους του Γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη εξ αιτίας των Παγκοσμίων Δεινών. Εμείς τι κάνουμε ;

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Το να καλεί η pravdareport. που είναι το κατ εξοχήν στρατηγικό εργαλείο της ρωσικής δημοσιογραφίας τον ρωσικό λαό σε μετάνοια μέσω των λόγων του Δίκαιου Γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη , κτήτορα τόσων περίλαμπρων Ορθόδοξων Ιερών Μονών στις ΗΠΑ και Αγιορείτη Ηγούμενου της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, πνευματικό τέκνον της Αγιοπνευματικής Συνοδείας του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή…

Είναι το γεγονός αυτό  από μόνο του αξιοπρόσεκτο και επίκαιρο στους τόσους δύσκολους καιρούς μας .

Στις 26.04.2017  η Pravda   με το άρθρο της

«Elder of Mount Athos gives frightening prediction for evil to destroy mankind»

Προσεγγίζει την τρομακτική καθημερινότητα μας με πνευματικούς λόγους του Γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη ότι:


«Ζούμε σε τρομακτικά χρόνια»

«διαβολικές δυνάμεις απειλούν την ειρηνική συνύπαρξη στην Γη»

«ο διάβολος είναι πολύ οργισμένος , άνοιξε ήδη το στόμα του και καταπίνει πολλές ψυχές»

«Ευλογημένος είναι αυτός που δραπετεύει  από τα δόντια του και βλέπει στον Ουρανό για τη σωτηρία του», είπε ο Γέροντας Εφραίμ.

Σύμφωνα με τον ίδιο «η κατάσταση στον κόσμο επιδεινώνεται κάθε χρόνο.»

Ρωτά  μάλιστα τον εαυτό του: «αν αυτοί που είναι  μακριά από τα εγκόσμια και τους  πειρασμούς κάνουν λάθη με συνέπεια να τους καίει ο πονηρός , τι γίνεται με αυτούς που βρίσκονται μέσα στην φλεγόμενη  φωτιά της κοσμικής καθημερινότητας;» Pravda.Ru#sthash.F2BeBYXW.dpuf

Τι συμβαίνει και οι  Ρώσοι με το κατ εξοχήν δημοσιογραφικό όργανο τους προσεγγίζουν πνευματικά αυτό που βιώνει  τρομακτικά ολόκληρος ο  πλανήτης μας αναδεικνύοντας τους λόγους ενός ΕΛΛΗΝΑ ΓΕΡΟΝΤΑ; Συνέχεια ανάγνωσης

 

«ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΟΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥΝΤΑΙ – ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΒΩ ΤΟ ΚΕΡΙ Η ΘΑ ΔΙΝΩ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΜΕ ΤΟ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ;»

(ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ)

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΘΕΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟ !!!
 
Μᾶς προανήγγειλαν πὼς ἄθεοι εἶναι· δὲν πιστεύουν στὸν Χριστό, δὲν πιστεύουν στὴν ἁγία Τριάδα, δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν Παναγία, δὲν δέχονται τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους, τοὺς Μάρτυρες καὶ τοὺς Ἁγίους. Αὐτὸ τὸ τήρησαν ἐπακριβῶς. Καὶ τὸ τηροῦν ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας. Ὅ,τι μυρίζει λιβάνι καὶ κερί, προμελετημένα τὸ μάχονται. Μάχονται τὴν Ἐκκλησία καὶ προσπαθοῦν αὐτὸν τὸν «μπελὰ» νὰ τὸν διώξουν ἀπὸ τὸν δρόμο τους. Μάχονται λυσσαλέα νὰ μὴν ὑπάρχη σταυρός, νὰ μὴ χτυποῦν καμπάνες, νὰ μὴν ἀνάβη καντήλι. Τὶς ἐρημιὲς καὶ τ᾽ ἀκρογιάλια νὰ μὴ τὰ στολίζουν ἐκκλησιδάκια, ἀλλὰ μπαράκια καὶ καφετέριες. Καὶ τὸ ράσο, τὸ φλάμπουρο τῆς πίστης καὶ τοῦ Γένους, νὰ μὴν ἀνεμίζη στοὺς δρόμους. Ἀφήνουν τὰ χωριά μας χωρὶς παπᾶ, γιατὶ δὲν φτάνουν τὰ λεφτά! Τί νὰ θέλουν τὰ γεροντάκια, οἱ ἀπόμαχοι τῆς ζωῆς; Δάσκαλο καὶ πρόεδρο; Παπᾶ γυρεύουν, λειτουργιὰ ν᾽ ἀκούσουν, καμπάνα νὰ χτυπήση.
Εἶναι φοβερὸ πρᾶγμα νὰ ζῆς σ᾽ ἕνα ὀρεινὸ χωριὸ καὶ νὰ μὴν ἀκοῦς μηδὲ ψάλτη μηδὲ παπᾶ. Γιὰ ὅλα ἔχουν χρήματα. Γιὰ νὰ βοηθήσουν ἕνα παπᾶ νὰ μείνη στὸ φτωχὸ χωριό, ἔχουν ἀνεπάρκεια, ἔχουν δυστυχία. Τοὺς τρώει ἡ ἀνέχεια καὶ ἡ κακομοιριά.
Βρέθηκα παραμονὲς ἑορτῶν στὸν νομάρχη τοῦ Καρπενησίου. Οἱ πρόεδροι, πού, δόξα τῷ Θεῷ, ὑπῆρχαν ἀκόμη τότε στὰ ὀρεινὰ χωριά, κατέβηκαν στὸν νομάρχη νὰ ζητήσουν παπᾶ.
– Δὲν θέλετε –τοὺς λέγει– δάσκαλο;
– Τὰ γράμματα ποὺ θὰ μᾶς πῆ ὁ δάσκαλος τὰ ξέρουμε. Τὰ γράμματα ποὺ θὰ μᾶς πῆ ὁ παπᾶς ζητοῦμε καὶ ἀναζητοῦμε στὰ χωριά μας. Ἡ παρουσία τοῦ παπᾶ στὸ ἐρημωμένο χωριό μας εἶναι ἡ παρηγοριά μας, ἡ παραμυθία μας, εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι ρωτᾶνε «Τί λὲς κι ἐσύ, παπᾶ;»
Τόσο ἀφορεσμὸς ἔπεσε στὸ ἑλληνικὸ κράτος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ δώση ἕνα μικρὸ μισθὸ στὸν ἐφημέριο; Θὰ γυρίσουμε πίσω στὰ χρόνια τοῦ μεσοπολέμου κι ἀκόμα πιὸ πέρα καὶ θὰ κάνουμε τὸν παπᾶ στὸ χωριὸ καὶ ράφτη καὶ παπουτσῆ καὶ σαμαρᾶ καὶ πεταλωτή, γιὰ νὰ συντηρήση τὴν οἰκογένειά του; Τί μᾶς ἔμελλε νὰ πάθουμε καὶ ἀκόμα δυστυχῶς δὲν τὸ ἐννοήσαμε. Δὲν πίστεψε ὁ λαὸς ὅτι οἱ ἄρχοντες εἶναι ἄθεοι. Νόμισαν ὅτι αὐτὰ ποὺ λέγαν ἦταν λουκουμόσκονη, ποὺ θὰ τὴν φυσήξουν καὶ θὰ τὴν πάρη ὁ ἄνεμος. Δυστυχῶς, καίτοι μᾶς τὸ διαβεβαίωσαν ὅτι Θεὸ δὲν πιστεύουν, δύο φορὲς τοὺς ψηφίσαμε.
Τί στρίβεις, παπποῦ, τὸ μουστάκι σου στὸ καφενεῖο καὶ βρίζεις τοὺς Συριζαίους; Ἐσὺ δὲν τοὺς ψήφισες; Τί βαστᾶς, γιαγιά, τὸ ροῒ ἀδειανὸ καὶ δὲν ἔχεις λάδι ν᾽ ἀνάψης τὸ καντήλι καὶ καταριέσαι τοὺς Συριζαίους; Γιατί, νέε μου, ὅταν σὲ ρωτῶ «Τί δουλειὰ κάνεις;», μὲ διπλωμένη γλῶσσα μοῦ λές «Ἄνεργος»; Ὡραία λέξη, ἐλπιδοφόρα γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας.
– Εἶσαι παντρεμένος;
– Ὄχι· συζῶ μὲ μιὰ κοπέλα.
– Γιατί δὲν παντρεύεσαι;
– Δὲν ἔχω δουλειά.
Γιὰ τὴν ἁμαρτία ὅλα οἰκονομοῦνται! Ἐσὺ παλιὰ ξήλωνες τὰ πεζοδρόμια, ἂν κάτι ψήφιζε ἡ κυβέρνηση ποὺ ἦταν ἀσύμφορο γιὰ τὴν ζωή σου. Τώρα ποὺ βλέπεις τὸν Χριστὸ νὰ χλευάζεται, νὰ μαστιγώνεται, νὰ σταυρώνεται, σιωπᾶς; Ἐμπαίκτης τοῦ Χριστοῦ γίνεσαι κι ἐσὺ μαζὶ μὲ τοὺς κυβερνῶντες. Ψηφίζουν νόμους ποὺ βλασφημοῦν τὴν φύση, ποὺ ἀρνοῦνται τὸ κατὰ φύσιν καὶ δέχονται τὸ παρὰ φύσιν, κι ἐσὺ ρέγχεις καὶ δὲν φοβᾶσαι τὸ μέλλον σου. Γιὰ κρίση καὶ ἀνταπόδοση πῶς νὰ μιλήσουμε; Πῶς νὰ φθάση στ᾽ αὐτιά σου αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὑπάρχει ἐσχάτη ἡμέρα, ἐν ᾗ ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ;
Παλιὰ ἔδιναν βοήθημα στὶς πολύτεκνες γυναῖκες. Τώρα βοηθοῦν τὶς γυναῖκες ποὺ δὲν ἔχουν ἄνδρες καὶ ἔχουν παιδιά.
«Σκοντάψαμε» λένε οἱ παλιακοὶ ἄνθρωποι. Γιὰ νὰ δοῦμε, θὰ τὰ καταφέρετε νὰ σηκωθῆτε; Λέγαν οἱ παλιοὶ στὸ χωριό μου: «Δὲν φτάνει ποὺ δὲν βλέπουμε, μᾶς λένε καὶ τύφλα». Ἀνέτοιμη ἡ Ἐκκλησία, ὅπως πάντοτε, νὰ ἀντιμετωπίση τὸ σφυροδρέπανο τῶν Συριζαίων.
Εἴδαμε ἀκόμη καὶ τὴν πολιτική τους εἰλικρίνεια. Ὑποσχέθηκαν ὅτι δὲν θὰ ὑπογράψουν τὰ εὐρωπαϊκὰ μνημόνια. Ὄχι μόνον τὰ ὑπέγραψαν, ἀλλὰ καὶ πόσα ἄλλα κακὰ καὶ καταστρεπτικὰ καὶ ἀνήκουστα ἐπραγμάτωσαν καὶ τῷ ὄντι, ἀδελφοί μου, ἀσέλγησαν ἐπάνω σ᾽ αὐτὸν τὸν ἅγιο τόπο. Λὲς καὶ ἀνέλαβαν νὰ σκορπίσουν τὴν φτώχεια, τὸ ἀδιέξοδο τῆς ζωῆς. Μόνον τὸ «πάρε» ξέρουνε πολὺ καλά· τὸ «δῶσε» ποτέ.
Ἐγὼ τὸν κόπο μου τὸν θέλω στὴν τσέπη μου καὶ θέλω νὰ τὸν διαθέσω ὅπου ἐγὼ βούλομαι. Μὲ πλαστικὸ χρῆμα θὰ ἀνάβω τὸ κερὶ στὴν ἐκκλησία; Μὲ πλαστικὸ χρῆμα θὰ δίνω ἐλεημοσύνη; Τόσο ἀνέντιμος εἶμαι γιὰ τοὺς κρατοῦντες καὶ τόσο ἐπιζήμιος γιὰ τὸ κράτος; Καλύτερα νὰ πεθάνω παρὰ νὰ ζῶ. Μαῦρα χρήματα εἶναι μόνον αὐτὰ ποὺ κλέβονται ἀπὸ τὸ δημόσιο. Ἐκεῖνα ποὺ βγαίνουν μὲ τὸν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου εἶναι ὑπὲρ τὸ χιόνι λευκότερα καὶ καθαρώτερα. Οἱ μισθοὶ εἶναι χρήματα ποὺ τὰ ἔχει κρατήσει τὸ κράτος, καὶ τὰ ἀσφάλισαν οἱ ἄνθρωποι στοῦ κράτους τὴν ἀρχὴ καὶ τὴν ἐξουσία καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη, γιὰ νὰ ἔχουνε σήμερα νὰ φᾶνε καθάριο ψωμί.
Φοβᾶστε νὰ μιλήσετε; Τὴν ταφή σας γιορτάζουνε καὶ πανηγυρίζουν κάθε μέρα. Στὸν τάφο σας στήνουν χορὸ καὶ τρῶνε καὶ πίνουν καὶ τραγουδᾶνε: «Τοὺς πατάξαμε, τοὺς ἀφανίσαμε, τοὺς ἁρμέξαμε». Ἁρμεκτήρια ἠλεκτρονικὰ στήθηκαν παντοῦ. Γιὰ ἀγελάδια βρὲ μᾶς περάσατε;
Εἶδα ἀνθρώπους στὸν δρόμο ἐντελῶς ἀνυποψίαστα να ἀνοίγουν τοὺς κάδους τῶν σκουπιδιῶν νὰ πάρουν κάτι νὰ φᾶνε. Τρομερό, τρομερό, ἀβάσταχτο, ἀπίστευτο! Μὰ πρὸ καιροῦ εἶχε μαγαζὶ στὴν ὁδὸ Παπατρέχα καὶ σήμερα περιμένει νὰ σιτιστῆ ἀπὸ τοὺς σκουπιδοτενεκέδες; Ζοῦμε τὶς μεγαλύτερες ἀντιθέσεις. Τοῦ Ἕλληνα γιὰ τὸ κάτι τι τοῦ παίρνουν τὸ σπίτι καὶ μὲ χρήματα τῆς χιλιοκαταραμένης εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης νοικιάζουν σπίτια στοὺς τάχατες πρόσφυγες. Πῶς θὰ βοηθήσουμε τὴν προσφυγιά; Νὰ τοὺς βοηθήσουν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους νὰ παραμείνουν στὸν τόπο τους, ἐκεῖ ποὺ τοὺς φύτεψε ὀ Θεός, νὰ μείνουν στὸ σπίτι τους, στὸ χωράφι τους, στὴν δουλειά τους.
Γιατί, μεγάλε, ξερριζώνεις τοὺς λαοὺς καὶ μετὰ τάχατες τοὺς περιθάλπεις;
Κάτω κάθε ἠθικὴ ἀξία, κάθε σύμβολο τῆς πίστεως, κάθε σύμβολο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους καὶ κάθε ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Ὄχι ἥρωες, ὄχι ἐθνικὲς ἑορτές. Ὅλα αὐτὰ δίδονται στὰ παιδιὰ διεστραμμένα καὶ εὐώνυμα. Ἀπάνω τὸ ψέμα, ἡ εἰρωνία καὶ ἡ τρομοκρατία. Ποτὲ δὲν ὑπῆρξε δημοκρατία στὸν κόσμο. Πάντα τυραννία, δουλεία, μαύρη σκλαβιά. Μέχρι δώδεκα χρονῶ δὲν ἤξερα ὅτι τὸ σπίτι ἔχει κλειδί. Πίστευα ὅτι τὸ κλειδὶ εἶναι στὰ μαγαζιά· στὸ σπίτι πατᾶς τὴν πετούγια καὶ ἀνοίγει ἡ πόρτα. Τώρα, μπαρώσατε τὶς ἐκκλησιές, μπαρώσατε τὰ σπίτια σας, περάστε περάτη στὴν πόρτα σας. Οἱ ληστοπεράτες εἶναι μπροστὰ ἀπὸ κάθε πόρτα. Ἔχουν πολλὰ ὀνόματα. Προσέχετε σὲ ποιὸν ἀνοίγετε. Ἔλεγαν οἱ παλιοί: «Μέρες θὰ περπατᾶς, γιὰ νὰ βρῆς ἕνα χριστιανό». Καὶ ἦρθε αὐτὴ ἡ μαύρη ὥρα, ποὺ νὰ μὴν ἐρχότανε ποτέ. Φώναζαν οἱ παλιοὶ στοὺς τόπους τῆς συγκέντρωσης: «Χριστιανοί, χριστιανοί» καὶ γύριζαν ὅλοι τὸ κεφάλι. ΤώΑρα… κανείς. Ὅλοι τὸ σκύβουν νὰ μὴ φανοῦν χριστιανοί.
Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ Γένους, τοῦ Ἔθνους μας καὶ τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Καὶ ἀπέλασον τοὺς ἀπίστους μακράν, ἐκεῖ ποὺ δὲν κατοικεῖ ἄνθρωπος, ἐκεῖ ποὺ δὲν ἐπισκοπεῖ οὔτε ὁ Θεός. Ἀμήν.
πηγη

 

 

Υπάρχει μόνο ένας τρόπος θεραπείας από την ζήλια

Όχι. Δεν θα μας στείλει το πάθος της ζήλιας στην κόλαση. Υπάρχει τρόπος θεραπείας

Αδελφοί μου, Χριστός ανέστη!

Θα ήθελα ταπεινά να αναφερθώ σε μια πνευματική ασθένεια που υπάρχει δυστυχώς στους περισσότερους σημερινούς ορθοδόξους χριστιανούς και δεν είναι άλλη, από την ζήλια. Η ζήλια είναι ένα φοβερό πάθος, ένα σαράκι που κατατρώει την ψυχή του ανθρώπου, που δεν τον αφήνει να ησυχάσει, να ηρεμήσει, μέχρι να ικανοποιηθεί το αίτημά της.

Η ζήλια είναι αποτέλεσμα μεγάλης ελλείψεως αγάπης προς τον πλησίον. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, όλοι ζηλεύουμε, τρελαινόμαστε όταν βλέπουμε ότι κάποιος άλλος είναι καλύτερος, πιο όμορφος, πιο χαμογελαστός, από εμάς, δεν μπορούμε να το δεχτούμε, τόσο μεγάλη ιδέα έχουμε για τον εαυτό μας. Αχ, και θέλουμε να λεγόμαστε και χριστιανοί. Αδέρφια μου, ας απαλλαχτούμε από αυτό το πάθος, ας ικετέψουμε με δάκρυα τον Χριστό να μας το πάρει, δεν μας κάνει καλό, ούτε ψυχικά ούτε σωματικά, όσο το συντηρούμε. Μας καταστρέφει.

Ας προσπαθήσουμε από σήμερα να προσευχόμαστε έμπονα γι’ αυτούς που ζηλεύουμε, όταν τους συναντούμε να τους ευεργετούμε με τα καλά μας λόγια και έτσι σιγά σιγά θα τους αγαπήσουμε αληθινά. Ας δώσουμε μια ευκαιρία στον εαυτό μας να ευτυχήσει, διώχνοντας το φοβερό αυτό πάθος από μέσα μας. Είμαστε χριστιανοί, άνθρωποι δηλαδή απέραντης αγάπης, ας το δείξουμε λοιπόν και ας μην ζηλεύουμε ο ένας τον άλλον, αλλά να χαιρόμαστε με την επιτυχία του και να κλαίμε με τον πόνο του. Αυτό μας προστάζει ο θείος Απόστολος Παύλος, ας το εφαρμόσουμε, αμήν.

Καλή δύναμη, καλόν αγώνα, χαίρετε!

Με πολλή αγάπη, ένας ανάξιος δούλος του Θεού.

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2017/04/blog-post_294.html#more
 

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΘΡΩΠΑΡΕΣΚΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΘΕΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ

(Η διήγηση του Αρχιμανδρίτη Γεωργίου Καψάνη για την επιστροφή άθεου μαρξιστή στην Εκκλησία αποτελεί  διαχρονικό παράδειγμα)

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Αποτέλεσμα εικόνας για Γεωργίου ΚαψάνηΟι περιπτώσεις αντιμετώπισης της άθεης μαρξιστικής στάσης από κάποιους Κληρικούς  με ανθρωπάρεσκο τρόπο, λυπούν το πλήρωμα της Εκκλησίας, αλλά στο τέλος δεν βοηθούν και τους άθεους μαρξιστές να αντιληφθούν την πλάνη τους.  Η περίπτωση του άθεου μαρξιστή γιατρού στην πρώην Σοβιετική Ένωση, που επέστρεψε στην Εκκλησία και που διηγήθηκε ο  Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, αποτελεί πιστεύω διαχρονικό παράδειγμα*.

Ο άθεος  αυτός κομμουνιστής γιατρός, στην πρώην Σοβιετική Ένωση του αντίθεου και απάνθρωπου κομμουνιστικού καθεστώτος, μια μέρα ήρθε σπίτι του και ζήτησε από τη μητέρα του να του μαγειρέψει κοτόπουλο, γιατί θα ερχόταν κι ένας φίλος του.   Η μητέρα του η οποία ήταν ευσεβής Ορθόδοξη έκπληκτη τον ρώτησε, ‘’ξέχασες παιδί μου τι είναι σήμερα;’’  Ο γιός απορημένος τώτησε ‘’τι μέρα είναι’’ και εκείνη του απάντησε ότι είναι Μεγάλη Παρασκευή.  Ως πραγματικός αντίθεος κομμουνιστής απάντησε ότι ‘’δεν τον νοιάζει και ζήτησε από την ευσεβή μητέρα του να βάλει το κατόπουλο στον φούρνο’’.  Με βαριά καρδιά έβαλε η μητέρα του το κοτόπουλο στον φούρνο και ‘’επειδή δεν ήθελε να το βλέπει, έβαλε τον φούρνο στο χαμηλό’’.  Κατά το μεσημέρι ‘’κατ’ οικονομία Θεού’’, όπως εξήγησε ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, ο γιος της ήρθε μόνος του.  Και όταν ρώτησε που είναι το κοτόπουλο, του είπε ‘’πήγαινε να το πάρεις’’.  Η ευσεβής μητέρα του, ούτε που ήθελε να κοιτάξει.  Ο άθεος κομμουνιστής πήγε και προς έκπληξή του βρήκε το κοτόπουλο ψημένο, αλλά ‘’με χίλια σκουλίκια’’.  Φώναξε όπως ήταν φυσικό την μητέρα του και εκείνη όταν είδε τι έγινε τον κάλεσε να γονατίσουν και να προσευχηθούν.  ‘’Το αποτέλεσμα’’, τόνισε ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, ‘’ήταν να καταθέσει την επομένη την ταυτότητα του κομμουνιστικού κόμματος, δηλώνοντας Ορθόδοξος Χριστιανός’’.  Η ομολογία του αυτή είχε ‘’ως αποτέλεσμα να χάσει τη θέση του στο Νοσοκομείο όπου ήταν διευθυντής’’. Πρακτική εξάλλου προσφιλής του αντίθεου και απάνθρωπου κομμουνιστικού καθεστώτος στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΜΑΡΤΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΟΗΣΙΑ

Α] Το ποιον και τι ψηφίζω, δείχνει ποιον και τι θεωρώ καλύτερο για την Πατρίδα μου και για μένα.
Εγώ είμαι Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός.
Πιστεύω στο Θεό και την Ελληνορθόδοξη Παράδοση.
Είμαι βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός και η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μάνα μου.
Βρίσκω κοντά στο Θεό κάθε καλό και κάθε ευλογία.
Έχω πνευματικό πατέρα και κοινωνώ των Αχράντων Μυστηρίων και στηρίζω την παραδοσιακή Οικογένεια.
Πηγαίνω στους ιερούς Ναούς τις Κυριακές και στις μεγάλες Γιορτές. Έχω βαφτίσει τα παιδιά μου.
Αγαπώ την Πατρίδα μου, καυχιέμαι για την ιστορία μου και συμμετέχω με περηφάνια σε κάθε εθνική γιορτή.
Δεν έχω κανένα παράπονο από το Θεό και μάλιστα ομολογώ ότι σ΄ Αυτόν οφείλω την ευτυχία μου και από Αυτόν αντλώ δύναμη στις δυσκολίες της ζωής.
Αυτά δε τα αισθήματα ξέρω ότι αγγίζουν και άλλους, την πλειοψηφία δηλαδή του λαού μου, που εμφορείται από τα ίδια ιδανικά και έχει τις ίδιες αξίες.
Χαίρομαι που η πατρίδα μου εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια είναι Χριστιανική και Ορθόδοξη και ο πληθυσμός της είναι κατά 97% θρησκευτικά και εκκλησιαστικά ομοιογενής.
Σα λαός περάσαμε πολλές δυσκολίες, αλλά με την πίστη και τη βοήθεια του αληθινού Θεού βγήκαμε στο ξέφωτο.
Η Εκκλησία μας έσωσε και το έθνος μας.
Και ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός μας για 1000 χρόνια φώτισε τον κόσμο.
Σε κάθε δύσκολη στιγμή – χιλιάδες φορές – μας έσωσε η πίστη στο Θεό.
Δοξάζω τον Θεό για την Αγία Γραφή που έχουμε στη γλώσσα μας, για το Άγιο Όρος που έχουμε στα σπλάγχνα μας και για την Ιεραποστολή που κάνουν ΄Ελληνες ορθόδοξοι ιερείς στα πέρατα του κόσμου και συνεχίζουν το έργο του Χριστού στη γη.
Ξέρω ότι αυτά είναι αληθινά και τα πιστεύω με επίγνωση και αλήθεια.
Επιπλέον πιστεύω απόλυτα ότι ο Χριστός, το Ευαγγέλιο και η Ορθόδοξη Εκκλησία σώζουν τον κάθε άνθρωπο.
Εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία.
Β] Τώρα, αν όλα αυτά που πιστεύω, τα στείλω πίσω, στην άκρη και στο περιθώριο της υπάρξεώς μου και της ζωής μου, και βάλω άλλα μπροστά, δεν θάμαι ανακόλουθος;
Αν αυτά που για μένα είναι διαμάντια, τα πετάξω, και αντ΄ αυτών αγοράσω σκουπίδια και χαλίκια, δεν θάχω κα΄νει τη χειρότερη ανταλλαγή;
Αν αυτά που θεωρώ μέχρι τώρα απαραίτητα δομικά στοιχεία της προσωπικής μου ευτυχίας, και το έχω αυτό βιώσει πάνω στα πράγματα, δεν τα εγκρίνω για τους άλλους, δεν θάμαι υποκριτής και προδότης;
Αν για την πατρίδα μου και το λαό μου ψηφίζω ανθρώπους και κόμματα που πρεσβεύουν τα αντίθετα από την πίστη και τα ιδανικά μου κι αυτό το λένε δημόσια, δεν θάμαι διχασμένη προσωπικότητα και σχιζοφρενής το λιγότερο;
Αν εγώ με επίγνωση επέλεξα τον τίμιο εκκλησιαστικό γάμο και την παραδοσιακή οικογένεια, δεν θάναι προδοσία να στείλω στην νομοθετική εξουσία ανθρώπους εκ πεποιθήσεως αστεφάνωτους και αβάπτιστους, άθεους και οπαδούς του συμφώνου συμβιώσεως, που θα νομοθετήσουν τα αντίθετα με το Ευαγγέλιο που πιστεύω και ακολουθώ;
Αν εγώ πασχίζω να στηρίξω τα παιδιά μου στον αναγεννητικό και καθαρτικό φόβο του Θεού, δεν θα κάνω έγκλημα να στείλω στο Υπουργείο Παιδείας ανθρώπους άγαμους, αστεφάνωτους και από άποψη αρνητές της Παράδοσης ενός έθνους;
Και με χρυσά κουτάλια να μου έταζαν ότι θα τρώω, ποτέ δε θάπρεπε να γίνω Ιούδας και να πουλήσω Χριστό και Ελλάδα για τριάκοντα ευρωαργύρια και να βάλω ανθρώπους στην Εξουσία που θα βλάψουν έναν ολόκληρο λαό.
Τον ευσεβή ορθόδοξο Ελληνικό λαό.
Ντροπή μου και κρίμα μου αν το κάνω!
Εγώ συμβάλλω οικονομικά να πάει ο Χριστός και το Ευαγγέλιο στα μαύρα βάθη της Αφρικής και θα συντελέψω με την ψήφο μου να φύγει ο Θεός από τον τόπο μου;
Σε κάθε γιορτή της Εκκλησίας τιμώ τους αγίους πατέρες και τους μάρτυρες. Σε κάθε Εθνική Επέτειο τιμώ τους ήρωες. Αυτοί πάλεψαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία»… Έχυσαν το αίμα τους…Πως μπορώ να τους αρνηθώ;
Την Πατρίδα μου την κληρονόμησα από τους προγόνους μου και τη δανείστηκα από τους απογόνους μου.
Πως μπορώ να ψηφίσω λοιπόν έναν άθεο μαρξισμό, έναν ανέστιο κοσμοπολιτισμό, έναν διεθνιστικό καπιταλισμό, έναν πανθρησκειακό συγκρητισμό, έναν παναιρετικό οικουμενισμό και να αρνηθώ την ιστορία μου γενόμενος επιλήσμων των πατρικών μου παραδόσεων;
Μπορώ να κάνω ίσως, αν θέλω, ένα μεγάλο κακό στον εαυτό μου και με την ψήφο μου να βάλω θηλειά στο λαιμό μου και στην συγγένειά μου…
Τι μου φταίνε όμως οι άλλοι συμπατριώτες μου;
Γ] Γιατί να είμαι διπολικός και διηρημένος σαν προσωπικότητα;
Τι φοβάμαι; Ποιους φοβάμαι; Ποιους θαυμάζω;
Δεν είναι μόνο τα οικονομικά μεγέθη στη ζωή μας.
Προβάδισμα έχουν τα πνευματικά.
Μπροστά πάει ο Χριστός και η Εκκλησία Του.
Πως θα επιτρέψω σε μερικούς άθεους να κάνουν άθεο το κράτος μου και να βγάλουν το Χριστό από την κοινωνία;
Γιατί θέλω νάμαι ανθρωπάρεσκος και όχι θεάρεστος;
Γιατί θέλω νάμαι ευχάριστος και όχι ωφέλιμος;
Γιατί τόση και τέτοια επιπολαιότητα;
Γιατί θέλω να με κυνηγάνε μετά οι ερινύες των επιλογών μου;
Γιατί μετά να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο;
Δε θέλω νάμαι ήσυχη τη συνείδησή μου;
Ευδοκεί ο Θεός σε μια τέτοια στάση ζωής;
Θέλει να πατάω σε δυο βάρκες;
Ή δεν πιστεύω λοιπόν ειλικρινά αυτό που είμαι ή «χάζεψα»!
Δεν είναι λοιπόν μόνο αμαρτία αυτή η διαφορά στην συμπεριφορά μου.
Είναι και βλακεία, διότι κόβω την ψυχή μου στα δύο και εξ αυτού του γεγονότος δεν νιώθω καμιά ευτυχία.
Κάνω πρωτίστως δυστυχή τον εαυτό μου.
Αυτό είναι ακραίος μαζοχισμός!!!

 

 

 

Αγίους χρειαζόμαστε!

Έλληνες άγιοι οικοδομούν την Εκκλησία του Χριστού
Image result for Έλληνες άγιοι οικοδομούν την Εκκλησία του ΧριστούΣτην πραγματικότητα, ο ελληνισμός είχε συντριβεί πολιτικά πολύ πριν την εμφάνιση του Ιησού Χριστού. Όταν ο Χριστός κήρυξε το Ευαγγέλιο δεν υπήρχε Έλληνας που να μην είχε υπαχθεί στην εξουσία της Ρώμης. Τους τελευταίους αιώνες πριν την εμφάνιση του Ιησού Χριστού και τους πρώτους μετά την εμφάνισή Του,
οι Έλληνες ασχολούντο με τον σχολιασμό και την κατάταξη των παλαιών έργων. Καινούργιες σημαντικές αναβάσεις και τομές σ’ όλους τους τομείς της πνευματικής ζωής δεν συντελούνταν πλέον. Εκεί που άλλοτε έρεε ένας μεγάλος ποταμός, μετά βίας υπήρχε ένα μικρό ρυάκι. Αυτό δεν έγινε εξαιτίας ενός εξωτερικού παράγοντα αλλά από εσωτερικούς λόγους. Οι βαθείς λόγοι της παρακμής του ελληνισμού βρίσκονται στην αντιφατική και δίβουλη λειτουργία της ελληνικής ψυχής και όχι σε κάτι εξωτερικό. Το να επισημάνουμε τους λόγους της αυτοφθοράς του ελληνισμού είναι προϋπόθεση για μια εθνική αναγέννηση, γιατί ό,τι ίσχυε παλιά ισχύει και σήμερα. Πάντως, λογικά, δεν είναι δυνατόν να συνδυάσουμε την παρακμή του ελληνισμού με τον Χριστιανισμό, γιατί η ελληνική παρακμή και το πνευματικό αδιέξοδο της ελληνικής ψυχής εμφανίζεται και εξελίσσεται αιώνες πριν την εμφάνιση του Ιησού Χριστού, αγκαλιάζοντας όλες τις πλευρές του βίου και της ψυχής του Έλληνα.
Λοιπόν, όταν ο Ιησούς Χριστός εμφανίζεται, ο ελληνισμός βρίσκεται σε αδιέξοδο και παρακμή, η οποία διαρκεί αιώνες. Είναι τελείως φανερό πως ο ελληνισμός με τα δικά του μέσα δεν μπορούσε να ξεφύγει από το αδιέξοδο. Ακριβώς επειδή η ελληνική ψυχή μπορεί λόγω της παιδείας της να συνειδητοποιεί το αδιέξοδό της, και επειδή έχει μάθει να ερευνά, αντιλαμβάνεται πιο εύκολα από τους ανθρώπους άλλων πολιτισμών τη μεγάλη ευκαιρία που δίνει σ’ όλους τους ανθρώπους ο Ιησούς Χριστός, ο άρτος ο εκ του Ουρανού καταβάς.
Ο ελληνισμός, όταν δέχεται τον Χριστό, πραγματοποιεί δύο μεγάλα έργα, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους. Το πρώτο έργο είναι η οικοδόμηση της εκκλησίας του Χριστού. Αμέτρητοι μάρτυρες και άγιοι στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, Έλληνες στη συντριπτική τους πλειοψηφία, με τη δράση τους, την πίστη τους, το αίμα τους οικοδομούν την εκκλησία του Χριστού. Σε συνδυασμό μ’ αυτό το έργο, αυτήν την εποχή μέσα στην ελληνική ψυχή συντελείται μια μεγάλη πνευματική επανάσταση. Η φιλοσοφία μετατρέπεται σε φιλοκαλία…
Η φιλοκαλία, όπως λέει η λέξη, είναι η αγάπη του καλού, εργάτης της φιλοκαλίας είναι ο άγιος. Ο άγιος είναι ένας καινούργιος τύπος ανθρώπου, ένα καινούργιο πρότυπο. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι πολλοί επιφανείς άγιοι των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού είχαν πολύ ισχυρή φιλοσοφική μόρφωση. Ήξεραν πολύ καλά τη φιλοσοφική μέθοδο και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο μπορούσαν να εκτιμήσουν με ακρίβεια τα όρια αυτής της μεθόδου. Ο χριστιανός άγιος ξέρει ότι η γνώση αυτή καθεαυτή δεν μπορεί να μετουσιώσει τα ψυχικά περιεχόμενα ενός ανθρώπου. Όπως ακριβώς η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι είμαι βρώμικος δεν με καθαρίζει αν δεν κάνω μπάνιο, έτσι και η λογική κριτική ενός πάθους της ψυχής δεν οδηγεί στην απαλλαγή μου από το πάθος. Ο φιλόσοφος νους μπορεί να ερευνά και να ορθολογίζεται, όμως δεν μπορεί να καθαρίσει την ψυχή από τα πάθη, που δημιουργούν δυσαρμονία μέσα μας και έξω μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι η λογική γνώση είναι άχρηστη. Αντιθέτως, είναι πολύ χρήσιμη, γιατί μας βοηθάει να εντοπίσουμε το πρόβλημα και μας εμπεδώνει την διάθεση να το λύσουμε. Τη λύση του προβλήματος της ανθρώπινης ψυχής δεν μας την δίνει ο Έλληνας φιλόσοφος, αλλά ο Έλληνας Άγιος. Οι χριστιανοί άγιοι έχουν εκπονήσει μια μέθοδο θεραπείας της ανθρώπινης ψυχής. Ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας της ανθρώπινης ψυχής είναι η ζωντανή και βιωματική σχέση με τον Ιησού Χριστό. Χωρίς αυτήν τη σχέση, η οποία περνάει από πολλά στάδια και αναβαθμούς, τίποτα δεν είναι δυνατόν. Το δεύτερο σημείο που έχει τεράστια σημασία είναι η θέληση να γεννηθεί μέσα μας η απέραντη, η απεριόριστη Αγάπη, η οποία αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα. Η Αγάπη αυτή δεν έχει καμία σχέση με την «αγάπη» του συναισθήματος, που μας κρατάει εξαρτημένους απ’ ό,τι έχουμε ανάγκη. Αντίθετα, η απέραντη Αγάπη, για την οποία μιλάμε, μας δίνει απέραντη ελευθερία και αυτάρκεια και μας μετατρέπει σε δημιουργούς. Οι Έλληνες άγιοι δημιούργησαν μια πλούσια κληρονομιά, η οποία δυστυχώς είναι άγνωστη ακόμα και σε εμάς τους Έλληνες. Το αν θα θελήσουμε να προσεγγίσουμε τον πνευματικό θησαυρό που έχουν συσσωρεύσει οι Έλληνες άγιοι θα καθορίσει την τύχη του έθνους μας αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Σήμερα…
Σήμερα ζούμε μια εποχή που πολλούς απελπίζει. Όλα τα νοήματα που θέλησε να υψώσει η ανθρώπινη έπαρση έχουν καταπέσει, στερημένα από αξία. Όλες οι διαδρομές έχουν διανυθεί πολλές φορές. Όλες οι πιθανότητες και τα ενδεχόμενα έχουν ερευνηθεί λεπτομερειακά και δεν έχει βρεθεί λύση στο ανθρώπινο πρόβλημα. Τι θα παρηγορήσει την ανθρώπινη ψυχή; Τι θα την καθαρίσει από τα πάθη; Τι θα τη θρέψει και αναπτύξει; Κανένας φιλόσοφος, κανένας ερευνητής δεν έδωσε ποτέ πραγματική απάντηση. Μόνον ο Ιησούς Χριστός και οι πραγματικοί μαθητές Του, οι άγιοι της φιλοκαλίας. Πρέπει σήμερα να αναρωτηθούμε τι καινούργιο έφερε στον κόσμο η ελληνική ψυχή και τι απέραντες προοπτικές έφερε στον κόσμο ο Ιησούς Χριστός.
Πρέπει να κατανοήσουμε βαθιά πώς και γιατί ο ελληνισμός συναρμόστηκε και υπηρέτησε τον Λόγο του Ιησού Χριστού, ώστε σήμερα η πεμπτουσία του να είναι ενσωματωμένη αξεδιάλυτα στον λόγο και την πράξη των αγίων της φιλοκαλίας.
Αν…
Αν ο κρυμμένος μαργαρίτης της φιλοκαλίας βγει στο φως. Αν παραμερίσουμε τις στάχτες για να λάμψει η πυροστιά. Αν θελήσουμε να ρίξουμε φρύγανα στην πυροστιά για να φανεί η φλόγα. Αν πολλοί εργάτες της φιλοκαλίας εργασθούν στον κόσμο. Άνθρωποι που θα ενώνονται βιωματικά με τον Ιησού Χριστό, που θα θέλουν να γεννηθεί μέσα τους η απεριόριστη Αγάπη και ακόμα που θα θεωρούν με ήρεμη και εντατική προσοχή το πάντα μέσα τους κι έξω τους. Τότε ποιος θα μπορεί να μιλάει για την ελληνική παρακμή; Ποιος θα μπορεί να μιλάει για το σάπισμα του κόσμου και του ανθρώπου;
Απόσπασμα από το άρθρο «Ο ελληνισμός και ο χριστιανισμός είναι εχθροί;»του Α.Ζεπάτου