Πόσο μοιάζουν οι καιροί μας με την εποχή του Νώε! Τότε κατακλυσμός, τώρα τι;

Γένεσις

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 7

[Λόγος 7ος (7:1-16)]

1 Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς Νῶε· «Εἴσελθε σὺ καὶ πᾶς ὁ οἶκός σου εἰς τὴν κιβωτόν, ὅτι σὲ εἶδον δίκαιον ἐναντίον μου ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ. 2 ἀπὸ δὲ τῶν κτηνῶν τῶν καθαρῶν εἰσάγαγε πρὸς σὲ ἑπτὰ ἑπτά, ἄρσεν καὶ θῆλυ, ἀπὸ δὲ τῶν κτηνῶν τῶν μὴ καθαρῶν δύο δύο, ἄρσεν καὶ θῆλυ, 3 καὶ ἀπὸ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ τῶν καθαρῶν ἑπτὰ ἑπτά, ἄρσεν καὶ θῆλυ, καὶ ἀπὸ πάντων τῶν πετεινῶν τῶν μὴ καθαρῶν δύο δύο, ἄρσεν καὶ θῆλυ, διαθρέψαι σπέρμα ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν. 4 ἔτι γὰρ ἡμερῶν ἑπτὰ ἐγὼ ἐπάγω ὑετὸν ἐπὶ τὴν γῆν τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας καὶ ἐξαλείψω πᾶν τὸ ἀνάστημα, ὃ ἐποίησα, ἀπὸ προσώπου πάσης τῆς γῆς». 5 καὶ ἐποίησε Νῶε πάντα ὅσα ἐνετείλατο αὐτῷ Κύριος ὁ Θεός.

6 Νῶε δὲ ἦν ἐτῶν [ἑξακοσίων], καὶ ὁ κατακλυσμὸς τοῦ ὕδατος ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς. 7 εἰσῆλθε δὲ Νῶε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ αἱ γυναῖκες τῶν υἱῶν αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τὴν κιβωτὸν διὰ τὸ ὕδωρ τοῦ κατατακλυσμοῦ. 8 καὶ ἀπὸ τῶν πετεινῶν τῶν καθαρῶν καὶ ἀπὸ τῶν πετεινῶν τῶν μὴ καθαρῶν καὶ ἀπὸ τῶν κτηνῶν τῶν καθαρῶν καὶ ἀπὸ τῶν κτηνῶν τῶν μὴ καθαρῶν καὶ ἀπὸ πάντων τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς 9 δύο δύο εἰσῆλθον πρὸς Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ, καθὰ ἐνετείλατο ὁ Θεὸς τῷ Νῶε. 10 καὶ ἐγένετο μετὰ τὰς ἑπτὰ ἡμέρας καὶ τὸ ὕδωρ τοῦ κατακλυσμοῦ ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς. 11 ἐν τῷ [ἑξακοσιοστῷ] ἔτει ἐν τῇ ζωῇ τοῦ Νῶε, τοῦ δευτέρου μηνός, ἑβδόμῃ καὶ εἰκάδι τοῦ μηνός, 11β τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ἐρράγησαν πᾶσαι αἱ πηγαὶ τῆς ἀβύσσου, καὶ οἱ καταρράκται τοῦ οὐρανοῦ ἠνεῴχθησαν. 12 καὶ ἐγένετο ὑετὸς ἐπὶ τῆς γῆς τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας. 13 ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ εἰσῆλθε Νῶε, Σήμ, Χάμ, ᾿Ιάφεθ, οἱ υἱοὶ Νῶε, 13β καὶ ἡ γυνὴ Νῶε καὶ αἱ τρεῖς γυναῖκες τῶν υἱῶν αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τὴν κιβωτόν. 14 καὶ πάντα τὰ θηρία κατὰ γένος καὶ πάντα τὰ κτήνη κατὰ γένος 14β καὶ πᾶν ἑρπετὸν κινούμενον ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ γένος καὶ πᾶν ὄρνεον πετεινὸν κατὰ γένος αὐτοῦ 15 εἰσῆλθον πρὸς Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, 15β δύο δύο ἄρσεν καὶ θῆλυ ἀπὸ πάσης σαρκός, ἐν ᾧ ἐστι πνεῦμα ζωῆς. 16 καὶ τὰ εἰσπορευόμενα ἄρσεν καὶ θῆλυ ἀπὸ πάσης σαρκὸς εἰσῆλθε, καθὰ ἐνετείλατο ὁ Θεὸς τῷ Νῶε. 16β καὶ ἔκλεισε Κύριος ὁ Θεὸς τὴν κιβωτὸν ἔξωθεν αὐτοῦ.

[Λόγος 8ος (7:17 – 8:22)]

17 Καὶ ἐγένετο ὁ κατακλυσμὸς τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας ἐπὶ τῆς γῆς, 17β καὶ ἐπληθύνθη(1) τὸ ὕδωρ καὶ ἐπῇρε τὴν κιβωτόν, καὶ ὑψώθη ἀπὸ τῆς γῆς. 18 καὶ ἐπεκράτει τὸ ὕδωρ καὶ ἐπληθύνετο σφόδρα ἐπὶ τῆς γῆς, 18β καὶ ἐπεφέρετο ἡ κιβωτὸς ἐπάνω τοῦ ὕδατος. 19 τὸ δὲ ὕδωρ ἐπεκράτει σφόδρα σφόδρα ἐπὶ τῆς γῆς 19β καὶ ἐκάλυψε πάντα τὰ ὄρη τὰ ὑψηλά, ἃ ἦν ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ· 20 πεντεκαίδεκα πήχεις ὑπεράνω ὑψώθη τὸ ὕδωρ καὶ ἐπεκάλυψε πάντα τὰ ὄρη τὰ ὑψηλά. 21 καὶ ἀπέθανε πᾶσα σὰρξ κινουμένη ἐπὶ τῆς γῆς τῶν πετεινῶν καὶ τῶν κτηνῶν καὶ ἀπὸ θηρίων 21β καὶ πᾶν ἑρπετὸν κινούμενον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πᾶς ἄνθρωπος. 22 καὶ πάντα ὅσα ἔχει πνοὴν ζωῆς καὶ πᾶν ὃ ἦν ἐπὶ τῆς ξηρᾶς ἀπέθανε. 23 καὶ ἐξήλειψε πᾶν τὸ ἀνάστημα ὃ ἦν ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς, 23β ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους καὶ ἑρπετῶν καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐξηλείφθησαν ἀπὸ τῆς γῆς· 23γ καὶ κατελείφθη μόνος Νῶε καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ ἐν τῇ κιβωτῷ. 24 καὶ ὑψώθη τὸ ὕδωρ ἐπὶ τῆς γῆς ἡμέρας ἑκατὸν πεντήκοντα.

 

Παραπομπαί

(ἡ παραπομπὴ Χ:0 σημαίνει ὅλον τὸ Χ κεφάλαιον)

7. 1) 5:32· 6:9· 7:1,6,13. Ψ 32:18,19. Πρμ 10:9. Μτ 24:38-39. Λκ 17:26-27. Εβρ 11:7. 1Πετ 3:20. 2Πετ 2:5,6,9. 2) 7:8. Λευ 10:10· 11:0. Δευτ 14:0. Ιεζ 44:23. 4) 7:12,17. Εξ 24:18. 5) 6:22. 6) 5:32· 6:1. 7) 7:1. Μτ 24:38-39. Λκ 17:27. 11) 1:7· 8:2. 4Βασ 7:2,19. Ψ 77:23· 103:6-9. Πρμ 8:28. Ιωβ 12:15. Ησ 24:18. Ιεζ 26:19. Μλχ 3:10. 2Πετ 3:6. 12) 7:4,17. 13) 5:32· 6:18· 7:1,7. Εβρ.11:7. 1Πετ 3:20. 2Πετ 2:5. 14) 7:2,3,8,9. 15) 6:20. 16) 7:2,3. 17) 7:4,12. 18) Ψ 102:6· 103:26. Ιερ 3:23. 19) Ψ 103:6. Ιερ 3:23. 21) 2:7· 6:13,17· 7:4. Ιωβ 22:16. Μτ 24:39. Λκ 17:27. 2Πετ 3:6. 22) 2:7. 23) Ιεζ 14:14. 1Πετ 3:20. 2Πετ 2:5· 3:6. 24) 7:11· 8:3,4.

 

 

Ο ΚΑΗΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Όλα θα έρθει καιρός που θα ξεχαστούν. Όσοι θα γράψουν για την οικογένειά της, θα περιοριστούν σε μάχες και χρονολογίες, θα ασχοληθούν με την οικονομική πολιτική και τη διπλωματία του πατέρα της περιληπτικά, θα αναφερθούν στα χρυσόβουλλά του, επικρίνοντας ή επαινώντας τον αυθαίρετα. Για την καθημερινή αγωνία, τις πίκρες, τα οράματα και τις διαψεύσεις του κανείς δεν θα μιλήσει. Δεν θα νοιαστεί κανείς αν κάθιζε στο τραπέζι και δεν μπορούσε να καταπιεί από τη στενοχώρια του, ούτε για τους πόνους των ποδιών του, ούτε για τις αγρύπνιες του. Συχνά βουρκώνει η Άννα, όταν αναρωτιέται τί θα απογίνουν μέσα στον χρόνο. Αν θα τους θυμηθεί κανείς ποτέ. Ποιος θα τους βράσει λίγο στάρι ή θα τους ψάλει ένα τρισάγιο.

Έτσι διαλογίζεται πικρά η Άννα Κομνηνή, πρωτότοκη του Αυτοκράτορα Αλεξίου και της Αυγούστας Ειρήνης, στο ιστορικό μυθιστόρημα της Μάρως Δούκα Ένας Σκούφος από Πορφύρα. Έτυχε να διαβάσω το απόσπασμα λίγες ώρες προτού πέσουν στην αντίληψή μου οι προτάσεις για το νέο πρόγραμμα σπουδών Ιστορίας. Λες και οι προτάσεις αυτές απαντούσαν στην Κομνηνή: «Όχι κυρά μου, ούτε εσάς θα θυμόμαστε, ούτε καν τα χρυσόβουλλα του πατέρα σου, ούτε μας έγνοιαξε ο πόνος σας ούτε και κόλλυβα θα σας κάνουμε. Εμάς μας ενδιαφέρουν μόνο οι οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις, κι αυτές περιληπτικά.»

Αυτό άλλωστε δεν θέλει και ο νεαρός μαθητής; Γιατί να ταλαιπωρείται με γεγονότα του παρελθόντος, με πρόσωπα που απέχουν εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια από τον ίδιο!;

Έγραψαν Ιστορία ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Ξενοφών, η Άννα Κομνηνή, ο Νικήτας Χωνιάτης, και άλλοι στον καιρό τους και στον καιρό μας, με μεράκι και επιστημοσύνη, να μη λησμονηθούν τα πάθη και τα κατορθώματα των ανθρώπων, να γνωρίζουμε τις ρίζες που βυθίζονται βαθιά στον χρόνο, γιατί η λήθη είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, και το φυτό μπορεί να αυξάνει χωρίς επίγνωση των χυμών του, ο άνθρωπος όμως όχι. Γι αυτό ο γιός ρωτά και ξαναρωτά τον πατέρα να του διηγηθεί δικές του ιστορίες, και τα εγγόνια τη γιαγιά τους, και οι νέοι μοναχοί τους γέροντες της μονής, που έχουν μάτια σαν λευκώματα φωτογραφιών από αλλοτινούς καιρούς. Κι ακούν απ’ αυτούς συχνά τα ίδια και τα ίδια, με πανομοιότυπες λεπτομέρειες, και με το ενδιαφέρον της πρώτης φοράς.

Κάποιοι όμως σαν να μη θέλουν την Ιστορία.

Σα να θέλουν να μην υπάρχουν μαθήματα από το παρελθόν. Να μην υπάρχει η αίσθηση της συνέχειας και της ευθύνης. Να μήν υπάρχει παλιό κρασί να μπει σε νέους ασκούς, ούτε καν ασκοί, τα πλαστικά μπετόνια του εργοστασίου να γεμίσουν με προϊόν light. Άνθρωποι με μιαν ακαθόριστη, θαμπή μνήμη του παρελθόντος είναι απόλυτα υποβόλιμοι, τραγικά ευχείρωτοι. Άνθρωποι μεθυσμένοι όχι από το ευφραντικό γέννημα της αμπέλου, αλλά από τις αναθυμιάσεις μιας προσποίησης (ή προσομοίωσης) ευτυχίας. Στο 1984 του Όργουελ ο ήρωας επιχειρεί να θυμηθεί κάτι από το παρελθόν, το προσωπικό του παρελθόν, όσο και της πόλης, όπου ζει, αλλά η μνήμη του είναι απολύτως κενή.

Σα να θέλουν να μη φωτίζει ο άνθρωπος τον εαυτό του. Όταν ένα γεγονός του παρελθόντος το φωτίζεις από πολλές πλευρές και κατανοείς τις αιτίες, τα κίνητρα και τις σχέσεις των ανθρώπων, γνωρίζεις περισσότερο τον εαυτό σου, και τότε μόνο έχεις ελπίδα να τον αλλάξεις. Πόσοι δεν αλλοιωθήκαμε διαβάζοντας για μια μεγάλη μορφή, πόσοι δεν ταυτιστήκαμε δημιουργικά μαζί της; Πόσοι δεν καταφύγαμε σ’ αυτήν σε καταστάσεις διλημμάτων και αδιεξόδων; Πόσοι δεν θαυμάσαμε το σθένος μιας πόλης και τη δημιουργική πνοή της, πόσοι δεν συγκλονισθήκαμε από το νεύρο, τα πάθη και τα λάθη μιας επανάστασης;

Σα να θέλουν να μην αγαπά ο άνθρωπος το σπίτι του, την πόλη του, την πατρίδα του. Αν δεν ξέρεις το παρελθόν της πόλης που σε γέννησε κι ανάθρεψε, εύκολα την παραδίδεις στη φωτιά, μαζί με την μάνα και τον πατέρα σου, για να σώσεις το τομάρι σου ή να γίνεις διασημότητα ή να αποκτήσεις μια θεσούλα executive. Αν δεν αγαπάς το σπίτι σου, τίποτε δεν μπορείς να αγαπήσεις, κι αν δεν αγαπήσεις, θα είσαι δέσμιος του ναρκισσισμού σου και όσων επιτηδείων τον θωπεύουν.

Το μάθημα της Ιστορίας μπορεί να απονευρωθεί. Να γίνει αναιμική, άχρωμη έκθεση κοινωνικών, πολιτισμικών, τεχνολογικών αλλαγών, χωρίς τον δρώντα και πάσχοντα άνθρωπο, ώστε το μόνο που θα μένει να είναι η αμυδρή αίσθηση μιας κοινής καταγωγής και εξέλιξης. Να γίνει κονσέρβα, όπου και το ψεματάκι, μικρό ή μεγάλο, θα χάνεται στη συμπυκνωμένη χημεία.

Εννοείται ότι εδώ δεν βρίσκει γωνιά η θρησκευτική συνείδηση και η ιστορική της έκφραση, εκτός αν πρόκειται να συκοφαντηθούν άμεσα ή έμμεσα. Ο τρόπος είναι απλός: κάνε την ιστορία αχταρμά, ανακάτεψε αγίους και δαίμονες, επισκόπους και μάγισσες, ώστε όλα μαζί να πεταχτούν ως σκύβαλα. Και λοιπόν τί έγινε; θα πει ο μαθητής, για να καταργήσει το βιβλίο, τον διεκπεραιωτή διδάσκοντα, και μαζί τους την ίδια τη σημασία της Ιστορίας, και εν συνεχεία να επιλέξει τον τύπο κρετίνου που του προσφέρει η παγκόσμια αγορά, ο καινούργιος Θεός.

Η Ιστορία είναι για μερικούς επικίνδυνη, γιατί εκεί υπάρχει ο αγώνας και οι άθλοι της ανθρώπινης ελευθερίας, η πάλη του ανθρώπου με τον εαυτό του και με τον Θεό, η παρουσία νόμων πνευματικών, που απαντούν στην αυθαιρεσία και ύβρι. Γιατί εκεί φαίνεται ότι και ένας άνθρωπος μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων ή και να αλλάξει τον ρου των ποταμών.

Το Άγιον Όρος ζει την ιστορία ευλαβικά, γόνιμα, …διαδραστικά! Όχι ως νεκρός οργανισμός και μουσείο, αλλά (για να δανειστώ τις λέξεις του ποιητή) με νεκρούς χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς, με τους ζωντανούς να δίνουν το αίμα τους, όλους πολίτες της Χώρας των Ζώντων.

Εδώ, Άννα, βράζουμε το στάρι και ψάλλουμε το τρισάγιο που επεθύμησες, θυμόμαστε όσα γνωρίζουμε και όσα δεν γνωρίζουμε. Γιατί τα χίλια χρόνια που πέρασαν είναι σήμερα, γιατί το παρελθόν και το μέλλον είναι η ζωντανή μνήμη του λειτουργικού, δοξολογικού χρόνου μας.

 

Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός, Ιερομόναχος

 

Η προσευχή του Γιώργου Σεφέρη

Η Ιωάννα Τσάτσου γράφει για τον αδελφό της Γιώργο Σεφέρη:
… H μάνα, χωρίς ποτέ να μας διδάξει, μας άφησε ανυπολόγιστη κληρονομιά: την πίστη στην παρουσία του Θεού. Τ’ αγόρια, με την αντρίκεια τους αιδώ δεν εκφράζονταν εύκολα, δεν πήγαιναν συχνά στην εκκλησιά. Όμως λίγο να τους γνώριζες, ένιωθες ν’ αναπνέουν αυτήν την παρουσία, να ζουν την ορθοδοξία ολόκληρη.
Αυτή η πίστη παραστάθηκε το Γιώργο ώς το τέλος. Κι η προσευχή που γνώρισε παιδάκι ήταν έτοιμη να βρει το δρόμο της. Στις ώρες της κρίσιμες, τις ώρες τις γόνιμες, την έβλεπα αυτή την εκ βαθέων έκκληση ν’ ανεβαίνη στα μάτια του.
Μόνο εκείνο το ιερό: «Δοσμένα» λέει πολλά. Τόλεγε και τόγραφε ο Γιώργος σε κύριο τίτλο για τους στίχους του.
 – Τι καλό ποίημα, «ο Βασιλιάς της Ασίνης»
– Αυτά είναι από το Θεό.
Χαμογέλασε σαν μου χάρισε τη μετάφρασή του της Αποκάλυψης:
– Βλέπεις, Ιωάννα, καθένας έχει το δικό του τρόπο να κάνει την προσευχή του.
Και στο τέλος, στην αρρώστια του, ακίνητος στο δωμάτιο της ανάνηψης, κι εγώ καθισμένη στο πλαϊνό του σκαμνάκι, μ’αγκάλιαζε με το δεμένο του χέρι, όλο μάτια. Όταν ακόμη μπορούσε να μιλήσει:
– Άναψε το κεράκι σου για μένα
πηγή :Από το έργο της Ιωάννας Τσάτσου, Ο αδερφός μου Γιώργος Σεφέρης, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», Ι.Δ. Κολλάρου & Σία, Αθήνα χ.χ., 4η έκδ., σ. 16-7.
 

Η υποψηφιότητα της ελληνικής για επίσημη γλώσσα των Η.Π.Α. μύθος ή πραγματικότητα;

 

γράφει ο Βασίλης Σ. Ε. Τσίχλης

Ήμουν στην πρώτη γυμνασίου όταν ένας καθηγητής είπε στην τάξη ότι για μια μόλις ψήφο η ελληνική δεν έγινε η επίσημη γλώσσα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ακόμη θυμάμαι πόσο εντυπωσιάστηκα: για μία μόνη ψήφο η αγγλική κατέληξε να κυριαρχήσει στον κόσμο αντί της ελληνικής! Ατυχία! Προβληματίστηκα όμως, στο εξής: πόσοι Αμερικανοί τον καιρό εκείνο μιλούσαν την ελληνική; ίσως μερικές δεκάδες λόγιοι, άντε και μερικοί Έλληνες μετανάστες. Πώς θα μπορούσαν, λοιπόν, να συνεννοούνται και να συντάσσουν τους νόμους τους στην ελληνική; Σε κάθε περίπτωση, η πληροφορία ήταν τόσο ισχυρή ώστε ήθελα να την πιστέψω, όχι να τη σκεφτώ.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Σαν σήμερα μαρτύρησε ο επίσκοπος Τρίκκης Διονύσιος Β΄, ο φιλόσοφος και ουχί σκυλόσοφος. Είναι άγιος (μάρτυρας); Κύριος οίδεν. Αιωνία του, πάντως, η μνήμη!

Διονύσιος ο φιλόσοφος

Βιογραφία
Το βιογραφικό του σημείωμα, αναφέρεται στο «Λεξικό Νεομαρτύρων» του Περαντώνη ως εξής:
Αποτέλεσμα εικόνας για διονυσιος ο φιλοσοφος
«Διονύσιος ο Σκυλόσοφος, Μητροπολίτης Λαρίσης. Ούτος ήτο Ιεράρχης έλλογιμώτατος και φιλόσοφος, χλευαστικώς υπό των Τούρκων «σκυλόσοφος» αποκαλούμενος. Εν Τρίκκη εδρεύων ούτος και παρακινηθείς υπό του Δουκός του Νεβέρ, αναγνωρισθέντος υπό πολλών Ιεραρχών, ως έχοντος κληρονομικά δικαιώματα επί του θρόνου των Παλαιολόγων, προυκάλεσε τω 1600 την κατά των Τούρκων έξέγερσιν του Χριστιανικού λαού, όν και καθώπλισεν, άνευ πολεμικής προπαρασκευής, δια της πίστεως εις την έλευθερίαν και του θρησκευτικού ενθουσιασμού. Μετά την άποτυχίαν της επαναστάσεως ταύτης, κατέφυγεν εις την Δύσιν, καταδιωχθείς υπό των Τούρκων. ‘Ορμηθείς άργότερον εκ της Μονής του αγίου Δημητρίου του Διχούνη, κειμένης μεταξύ Παραμυθίας, Καρασόβου και Ραδοβίτσης, είσέβαλεν εις Ιωάννινα τω 1611 και έπολιόρκησε το Διοικητήριο. Καταπνιγείσης και ταύτης της επαναστάσεως ο Διονύσιος έκρύβη εις τι σπήλαιον της εν τη λίμνη των Ιωαννίνων νησίδος. Προδοθείς υπό των Εβραίων και συλληφθείς υπό των Τούρκων, υπέστη φρικτά βασανιστήρια, παραμένων αδούλωτος την ψυχήν και πιστός εις την Χριστιανικήν πίστιν. Οι Τούρκοι εξέδειραν τον άγιον ζώντα και παραγεμίσαντες το δέρμα αυτού δι’ άχυρων περιήγαγαν αυτό εις διαφόρους πόλεις. Κομίσαντες τούτο εις Κωνσταντινούπολιν, το επέδειξαν εις τον Σουλτάνον, όστις φρικιάσας επί τη οικτρή ταύτη θέα, ήγέρθη από του θρόνου. Οι σύγχρονοι του Διουνυσίου έπέκριναν αυτόν μέχρι τοιούτου σημείου, ώστε το Πατριαρχείο έκήρυξεν αυτόν έκπτωτον του θρόνου Λαρίσης. Εκ του λόγου τούτου αιτιολογείται πιθανώς ή έλλειψις πάσης μνείας του αγίου τούτου ανδρός, όστις ήδικήθη υπό της ιστορίας, εν τοις συναξαρισταίς. Παρά ταύτα ο μάρτυς ούτος δια την εν Χριστώ άθλησιν αυτού τιμάται ως άγιος εν Ηπείρω. Μνεία του αγίου τούτου ελλείπει εκ της τοπικής αγιολογίας Μητροπόλεως Ιωαννίνων και Λαρίσης, εν Ημερολογίω της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ωσαύτως ουδεμία μνεία του αγίου γίνεται εν Μ. Εύχολογίω και τω Άγιολογίω Σωφρ. Εύστρατιάδου».
Περισσότερα:

Ο Μητροπολίτης Διονύσιος είναι μία από τις εκκλησιαστικές μορφές που (κατά πολλούς) ανήκουν μάλλον στο Έθνος παρά στην Εκκλησία. Γεννήθηκε στην Παραμυθιά, γύρω στο 1560 (ή κατ’ άλλους το 1540). Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια της Αβδέλλας Γρεβενών. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για τα παιδικά του χρόνια.  Εκάρη μοναχός στην Μονή Διχουνίου, αλλά σε ηλικία 15 ετών έφυγε για την Πάδοβα προκειμένου να σπουδάσει ιατρική, φιλοσοφία, φιλολογία και αστρονομία. Δεν είναι γνωστόν κατά πόσον έλαβε κάποιο δίπλωμα, αλλά ο χαρακτηρισμός «φιλόσοφος» καταδεικνύει την παιδεία του. Φημολογείται ότι άσκησε την ιατρική στην Κωνσταντινούπολη, όπου εγκαταστάθηκε πιθανότατα μετά το 1582.

Τότε, ευρέθη πλησίον του μορφωμένου Πατριάρχη Ιερεμία Β΄ του Τρανού, ο οποίος αρέσκετο να συγκεντρώνει γύρω του πνευματικούς ανθρώπους. Αρχικώς, υπηρέτησε ως διάκονος και αργότερα έγινε Μέγας Αρχιδιάκονος και Πρωτοσύγκελλος. Διορίστηκε εφημέριος στον ιερό ναό της Παναγίας Χρυσοπηγής στον Γαλατά. Κατόπιν, έλαβε τον τίτλο του Εξάρχου, καθώς εστάλη από τον Πατριάρχη σε ειδική αποστολή στην Θεσσαλία και την Ήπειρο. Η τουρκοκρατία είχε απλώσει βαρειά την σκιά της πάνω απ’ ολόκληρη την Βαλκανική και η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν το μόνο καταφύγιο των Ελλήνων. Καθ’ όλη την περίοδο αυτή, διατηρούσε αλληλογραφία με σπουδαίους λόγιους κληρικούς (όπως ο Άγιος Μελέτιος Πηγάς, ο Μάξιμος Μαργούνιος, ο μετέπειτα υβριστής του Μάξιμος Πελοποννήσιος κ.α), ενώ έχαιρε της γενικής εκτιμήσεως.

Στα τέλη του 1592 ή τις αρχές του 1593, εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσσης, αλλά επέλεξε να εγκατασταθεί στα Τρίκαλα. Δεν διεκρίνετο μόνον για την μόρφωση, αλλά και για την φιλοπατρία του, σχεδιάζοντας την επανάσταση του υπόδουλου Γένους. Προς τούτο επικοινώνησε με διαφόρους αξιωματούχους. Οι τούρκοι τον κατηγόρησαν ότι ευρίσκετο σε παρασκηνιακές συνεννοήσεις με τον ηγεμόνα της Βλαχίας Μιχαήλ τον Γενναίο. Αυτό δεν έχει εξακριβωθεί. Πάντως, είναι αδιαμφισβήτητο ότι είχε επαφές με τους κλεφταρματολούς των Αγράφων. Το 1600, κήρυξε την επανάσταση κατά του Σουλτάνου Μεχμέτ Γ΄ από το Μοναστήρι της Παναγίας Τατάρνης, με το σύνθημα «Τρίκκη Βυζάντιον ανακτήσει». Η επανάσταση κατεστάλη και οι τούρκοι προχώρησαν σε εκτεταμένες σφαγές κληρικών και λαϊκών, ενώ ο Διονύσιος απεμακρύνθη της επαρχίας του, καθώς το Πατριαρχείο κατεδίκασε την επανάσταση. Εν τούτοις, το τελευταίο δεν τον καθαίρεσε, αλλά τον εκήρυξε έκπτωτο και διόρισε αντικαταστάτη του. Σημειωτέον ότι συνελήφθη ως συνεργός ο επικεφαλής της γειτονικής Μητροπόλεως Φαναρίου και Νεοχωρίου Σεραφείμ, ο οποίος φυλακίστηκε και βασανίστηκε σκληρά για να αρνηθεί την πίστη του, αρνούμενος να υποκύψει. Οι τούρκοι εξοργίστηκαν, τον έφεραν στην αγορά του Φαναρίου, όπου τον βασάνισαν και τον σούβλισαν ζωντανό την 4η Δεκεμβρίου 1601. Μετά μερικές μέρες, έκοψαν το κεφάλι του και το έστησαν σε πάσσαλο σε κοινή θέα, προς φόβο των Ελλήνων.

Ο Διονύσιος κατέφυγε στην Δύση, όπου άρχισε να προετοιμάζει μία νέα επανάσταση. Ήρθε σε επαφή με τον δούκα της Νεβέρ Κάρολο Α΄, του οποίου η γιαγιά ήταν απόγονος των Παλαιολόγων. Επί μακρόν, ο τελευταίος σχεδίαζε να στραφεί εναντίον της Υψηλής Πύλης. Επίσης, ο Διονύσιος φαίνεται ότι ήρθε σε επαφή και με διαφόρους Δυτικούς (ίσως και τον Πάπα), όπως τον Βασιλέα της Νεαπόλεως και τους Ιππότες της Μάλτας. Μάλιστα, οι επικριτές του τον κατηγορούν ότι επεχείρησε να εκμαιεύσει την υποστήριξη της «Αγίας Έδρας», υποσχόμενος την ένωση των δύο Εκκλησιών. Παντού, διεκήρυττε ότι οι Έλληνες της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας ήταν έτοιμοι να επαναστατήσουν για να αποκτήσουν την ελευθερία τους. Η αναφορά του σε «Έλληνες» διασώζεται σε επιστολή του προς τον Φίλιππο Γ΄ της Ισπανίας, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι οι πρόγονοί μας αυτοπροσδιορίζονταν ως «Έλληνες» 200 χρόνια προ της Επαναστάσεως του 1821.

Ο Διονύσιος επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου μεταξύ Κερασόβου και Ραδοβυζίου. Περιόδευσε στην ευρύτερη περιοχή, ρίχνοντας τον σπόρο της επαναστάσεως. Ήρθε σε συμφωνία με τοπικούς παράγοντες στην Θεσπρωτία και ξεσήκωσε τους χωρικούς της Παραμυθιάς και του Μαλακασίου. Οργάνωσε επιδρομές κατά των μουσουλμάνων των χωριών Ζαραβούτσι (νυν Άγιος Νικόλαος) και Τουρκογρανίτσα. Οι εξεγερμένοι σημείωσαν κάποιες τοπικές επιτυχίες, οι οποίες ενεθάρρυναν και άλλους Έλληνες να τους ακολουθήσουν. Την νύκτα της 10ης προς 11η Σεπτεμβρίου του 1611, 800-1000 χωρικοί που ήταν οπλισμένοι με ρόπαλα, δρεπάνια, πέτρες και μαχαίρια, βάδισαν κατά των Ιωαννίνων. Επικεφαλής τους ήταν ο Διονύσιος, ο οποίος είχε επικοινωνία με Έλληνες της πόλεως προκειμένου να τον βοηθήσουν στην κατάληψη του φρουρίου. Δυστυχώς, κάποιοι δείλιασαν την τελευταία στιγμή, ενώ λέγεται ότι οι Εβραίοι πρόδωσαν το σχέδιο που προέβλεπε να ανοίξουν ταυτόχρονα από μέσα και οι πύλες του Κάστρου, ώστε οι επαναστάτες να το καταλάβουν αιφνιδιαστικά μέσα στη νύχτα, με τη συνεργασία των προσυνεννοημένων Γιαννιωτών. Εν τούτοις, οι εξεγερμένοι εισήλθαν στην πόλη και πυρπόλησαν την οικία του Οσμάν ή Ασλάν πασά, διαβόητου γενίτσαρου από το χωριό Μονοδένδρι, ο οποίος γλίτωσε την τελευταία στιγμή.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Μαξίμου του Πελοποννησίου και ενός Ηπειρωτικού χρονικού (αμφότερες πηγές εχθρικές προς τον Διονύσιο), οι επαναστάτες επετίθεντο σε όποιον μουσουλμάνο έβλεπαν μπροστά τους, φωνάζοντας «Κύριε ελέησον» και «Χαράτσι, χαρατσόπουλο και αναζουλόπουλο», αναφερόμενοι στους νέους φόρους που είχαν θεσπίσει οι τούρκοι. Πολλοί Έλληνες της πόλεως πήραν τα όπλα για να κτυπήσουν τους κατακτητές, οι οποίοι αρχικώς αιφνιδιάστηκαν. Σύντομα, όμως, ανασυντάχτηκαν και, αντιλαμβανόμενοι το ασύντακτο και απειροπόλεμο των εξεγερμένων, αντεπιτέθηκαν σφάζοντας όποιον χριστιανό συναντούσαν στο διάβα τους. Εστράφησαν ακόμη και κατά των ανυποψίαστων κατοίκων του Ζαγορίου, των Κουρέντων και του Μαλακασίου, οι οποίοι, αγνοώντας τα τεκταινόμενα, έρχονταν στην πόλη για το παζάρι.

Ο Διονύσιος κατέφυγε σε μια σπηλιά κάτω από το κάστρο των Ιωαννίνων. Εκεί, εντοπίστηκε από μερικούς Εβραίους, οι οποίοι τον παρέδωσαν στους τούρκους. Τον έφεραν μπροστά στον Ασλάν-πασά, στον οποίο δήλωσε άφοβα: «Πολέμησα για να ελευθερώσω τον λαό από τα βάσανα και την τυραννία σας»! Οι τούρκοι εξαγριώθηκαν και τον διαπόμπευσαν στην πόλη. Μετά, τον έγδαραν ζωντανό. Επί πέντε ώρες ο ηρωϊκός ιεράρχης, ο σπουδαίος Έλληνας μαρτυρούσε στα χέρια τους, δίχως να λυγίσει. Όταν εξέπνευσε, γέμισαν το σώμα του με άχυρο και το περιέφεραν από πόλη σε πόλη προς παραδειγματισμόν. Τέλος, το έστειλαν μαζί με τα κεφάλια άλλων 85 επαναστατών στην Κωνσταντινούπολη. Το θέαμα ήταν τόσο φοβερό, που μόλις το αντίκρισε, ταράχτηκε ακόμη και ο Σουλτάνος. Μετά, κατήργησαν τα προνόμια που απελάμβαναν τα Ιωάννινα από το 1430 και έδιωξαν τους χριστιανούς από την συνοικία του Κάστρου. Έκτοτε, δικαίωμα διαμονής σε αυτήν είχαν μόνον οι μουσουλμάνοι. Τέλος, κατέστρεψαν δεκάδες χωριά, μοναστήρια και εκκλησίες, ενώ εκθεμελίωσαν την Μονή Αγ. Δημητρίου. Σημειωτέον ότι εισέβαλαν στο ιερό ναό του Αγίου Ιωάννου και τον κατέστρεψαν ολοκληρωτικά, ενώ σκότωσαν τους εκεί Έλληνες μοναχούς! Αυτός ήταν ο περίφημος «Ναός του Κάστρου», αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο και Βαπτιστή, εκ του οποίου έλαβε το όνομά της η πόλη των Ιωαννίνων. Το 1619, ανήγειραν επί των ερειπίων του το τζαμί του Ασλάν Πασά, ως μνημείο νίκης επί του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, το οποίο λειτουργεί σήμερα ως Δημοτικό Μουσείο.

Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου καθαίρεσε τον Διονύσιο. Οι εχθροί του τον απεκάλεσαν «Σκυλόσοφο», ενώ ο Μάξιμος Πελοποννήσιος (που ήταν εναντίον του κινήματος και έγραψε τον λίβελλο με τίτλο «Στηλιτευτικός λόγος κατά Διονυσίου και των συναποστησάντων αυτώ εις Ιωάννινα») τον χαρακτήρισε «απατεώνα», «φρενόληπτο» και «Δαιμονύσιο». Το μέρος που κρύφτηκε έμεινε στην ιστορία ως «η σπηλιά του Σκυλοσόφου». Στα τέλη του 20ου αιώνος, η Πολιτεία ετοποθέτησε μαρμάρινη στήλη μπροστά από την σπηλιά όπου κατέφυγε, ενώ προτομές του υπάρχουν στην Καρδίτσα και τα Τρίκαλα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ

 

 

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ,

Αποτέλεσμα εικόνας για "Μοναχὰ τὸ Βυζάντιο κατέβασε στὴ γῆ τὴν οὐράνια ἁρμονία..."
Εντυπωσιακό…
Ένα σχόλιο σχετικά με τον «επίλογο» του ντοκιμαντέρ:
Nιώθω ότι η επιστήμη στον τόπο μας ποτέ δεν κοιμήθηκε και δεν χάθηκε. 
Η αναζήτηση της γνώσης ποτέ δε σταμάτησε.
Αφού γνώρισε η Ελλάδα την αλήθεια, τον αληθινό Θεό, κατέβασε τον ουρανό στη γη με το Βυζάντιο, όπως λέει ο Φ.Κόντογλου:
 «Μοναχὰ τὸ Βυζάντιο κατέβασε στὴ γῆ τὴν οὐράνια ἁρμονία…» 
(Από το έργο του «Μυστικά Άνθη). 
Περάσαμε στην αναζήτηση για το καθ΄ομοίωση. 
Η συμβολή της Ελλάδας στον κόσμο και σήμερα είναι μεγάλη, γιατί σε κάθε θεία λειτουργία και όχι μόνο, η Ελλάδα εύχεται στον αληθινό Θεό για αυτόν (τον κόσμο), παρά τους πειρασμούς και τις σύγχρονες μόδες που διαστρεβλώνουν την αλήθεια. 
Ο ουρανός συνεχίζει να κατεβαίνει στη γη σε κάθε θεία λειτουργία και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. 
Και επίσης, πόσοι σύγχρονοι Άγιοι… Έλληνες!
Τι πιο σπουδαίο…
Ο Θεός να μας χαρίζει μετάνοια να κρατήσουμε…
 
Μαιρούλα
* Υπάρχει και σχετική ανάρτηση και στο
«Ζωντανό ιστολόγιο»
https://amfoterodexios.blogspot.gr/
 

Τα μυστικά του Παρθενώνα

Το εκπληκτικό αυτό ντοκιμαντέρ του PBS με τίτλο: «Secrets of the Parthenon» (τα μυστικά του Παρθενώνα) αναλύει τον τρόπο που χτίστηκε ο περίφημος Παρθενώνας και καταγράφει λεπτό προς λεπτό τις προσπάθειες των τελευταίων δεκαετιών για την αναστήλωση του, από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου, διεισδύοντας στα βάθη του ιερού αυτού βράχου της Ακροπόλεως.

 

Απολαύστε το εκπληκτικό αυτό ντοκιμαντέρ, διάρκειας μίας ώρας και γνωρίστε «Τα μυστικΠροεπισκόπησηά του Παρθενώνα»

.

 

 

Η Άλωση της Πόλης: Ανάμνησις και Αυτοκριτική

Αποτέλεσμα εικόνας για αλωση της πολης

 

Από τό περιοδικό «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ»

της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους,

αριθμ. 23 του 1998

.

 Με αυτό το θέμα εκφωνήθηκε ομιλία υπό του ιερομ. Λ.Γ. της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου εις τον Ι.Ν. Μεταμορφώσεως Βόλου την 29ην Μαΐου 1998. Από την αξιοπρόσεκτη και επίκαιρη αυτή ομιλία αναδημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της προς σωφρονισμό μας.

…Όταν προσεγγίζουμε την ιστορία εκκλησιαστικά, στην πραγματικότητα θεολογούμε. Ψηλαφούμε τα ίχνη της παρουσίας του Θεού μέσα στην ιστορία. Ο Κύριος είναι παρών στην ιστορία δια των ακτίστων ενεργειών του, προνοών και ρυθμίζων τα πάντα προς το συμφέρον και την σωτηρία μας: «Κύριος πτωχίζει και πλουτίζει, ταπεινοί και ανυψοί» (Α’ Βασιλ. 2, 7).

Πίσω από το γεγονός της Αλώσεως κρύβονται οι ανεξιχνίαστες βουλές του Θεού….

…Προσεγγίζοντες, το γεγονός της Αλώσεως φέρομε στην μνήμη μας τέσσερα σημεία, με την ελπίδα ότι θα προκύψη και η ανάλογη πνευματική ωφέλεια σε όλους μας. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η Ιστορία μας είναι πολύτιμος καθρέπτης

 

Του Αρχιμανδρίτη π. Γεωργίου Καψάνη

Ο λαός μας βιώνει σήμερα μία κατάσταση, η οποία του προκαλεί έκπληξη, απορία, αγωνία, φόβο, οργή.Και όλα αυτά παράλληλα με περικοπές μισθών και συντάξεων, με φτώχεια, με ανεργία, με απολύσεις από την εργασία, με εκπατρισμό των ταλαντούχων νέων, με σχεδόν βέβαιη συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας, με απειλή εθνικών περιπετειών.

Το έθνος μας βιώνει κάτι που δεν θέλει πολύ για να φέρει τους ανθρώπους σε απόγνωση, τον λαό σε ξεσηκωμό, την κοινωνία στην κατάρρευση.

Διερωτάται ο λαός μας: Ποιός μας έφερε, ή γιατί φθάσαμε σε αυτό το σημείο;

Οι αναλύσεις που έχουν γίνει, κάνουν λόγο για αποτυχία του οικονομικού μοντέλου της Δύσης, για λάθη του πολιτικού συστήματος της χώρας, για οικονομικό ανορθολογισμό, για συνέπειες της εκτεταμένης διαφθοράς στην κοινωνία, για πειραματισμούς της Νέας Τάξης Πραγμάτων, για στοχοποίηση του λαού μας από ξένα κέντρα αποφάσεων, για μεθοδευμένη υπονόμευση των πνευματικών αρχών και αξιών που συγκροτούν την εθνική μας συνείδηση, κ.α.

Το Γένος μας όμως έχει μακρά και πλούσια ιστορία. Δεν είναι η πρώτη φορά που πέρασε τέτοιες και χειρότερες δοκιμασίες. Αν και έμεινε σήμερα μικρό και αδύναμο, όμως έχει την ίδια ψυχή.

Η Ιστορία μας είναι πολύτιμος καθρέπτης. Μπορεί ο λαός μας και πάλι να σταθεί με ειλικρίνεια μπροστά της και κοντά στις – οπωσδήποτε αξιόλογες οικονομικοπολιτικές αναλύσεις -, να κάνει και άλλους υπολογισμούς. Μπορεί να κάνει την αυτοκριτική του, να δει τις πνευματικές παραμέτρους της κρίσεως και να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του.

Οι εποχές που προηγήθηκαν από την άλωση της Θεσσαλονίκης και από την Άλωση της Πόλης έχουν πολλές ομοιότητες με την δική μας σήμερα. Τότε μεγάλοι και σοφοί πατέρες της Εκκλησίας και του Γένους προείδαν τον κίνδυνο, μίλησαν προφητικά, ζήτησαν από τους άρχοντες και τον λαό να ανανήψουν, να μετανοήσουν.

Σήμερα μπορούμε να ακούσουμε την φωνή τους καθαρώτερη, διδαγμένοι από την Ιστορία…Και σήμερα, παρά την ζοφερή εικόνα που διαγράφεται στον ορίζοντα, η ελπίδα του Γένους δεν εξέλιπε. Επειδή υπάρχει η ανάμνηση και η αυτοκριτική.

.

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους – Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (Πρωτοχρονιά 2012)

*από το βιβλίο: «Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ- ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ» – Εκδόσεις Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους 2012.

 

Πηγή: Σημεία Καιρών /το διαβάσαμε στο Σπιτάκι της Μέλιας

 

H προφητεία της γιαγιάς Κουφίταινας, για την Μικρασιατική καταστροφή!

Σπυρίδων Τριμυθούντος αχειροποιητη εικονα Κουφιταινας_κορωνος Ναξου_Спиридон Тримифунтский нерукотворная икона_St Spyridon Bishop of Tremithus_Greek Byzantine Orthodox Icon 2


Έτος 1900.
Ένα παιδί έξη χρονών, έπαιζε έξω από την αγροικία της γιαγιάς- Κουφίταινας στο «Ποτιστικό». Ήταν ανέμελο, χωρίς τις έγνοιες των μεγάλων.
Κράταγε μία σφεντόνα κι ήτανε απορροφημένο από χιλιάδες πουλιά που γέμιζαν τα δέντρα! Η αθώα του ψυχή δεν μπορούσε να φανταστεί, πως στο μέλλον θα κρατούσε μια άλλη σφεντόνα, αλλά που δεν θα ήταν για πουλιά! …
Σταμάτησε κάτω από μια αχλαδιά κι έτρωγε αχλάδια. Παιδί της ορεινής Ναξιώτικης γης π’ από μικρός μάθαινε να εξασφαλίζει την τροφή του και να επιβιώνει.

Ξαφνικά, η γλυκιά φωνή της γιαγιάς Κουφίταινας διέκοψε τις παιδικές του σκέψεις:
«Δημητράκη Δημητράκη!» Κι ο μικρός Δημητράκης έτρεξε προς την γιαγιά με πολύ σεβασμό, γιατί άκουγε τους μεγάλους τι έλεγαν γι’ αυτήν.
Τον ήθελε να της γεμίσει το βιτσιβιδάκι της με νερό, (μικρό πήλινο σταμνάκι)
Κι ο Δημητράκης, το πήρε από τα τρεμάμενα χέρια της, γεμάτος δέος.
Πήγε στο «Πηγαδάκι» και το γέμισε με δροσερό νερό.

Όταν γύρισε όμως, βρήκε την γιαγιά- Κουφίταινα δακρυσμένη κι η καρδιά του παιδιού κομπώθηκε! Η ευλογημένη γιαγιά, πήρε κοντά της το παιδί και του είπε: Δημητράκη παιδί μου, όταν εσύ πήγες στο «πηγαδάκι» για να μου φέρεις νερό, ήλθε ο ΑΓΙΟΣ Σπυρίδωνας εδώ στο φτωχικό μου και μου είπε:« Κυρά-Καλή, έρχεται μεγάλη καταστροφή για την Ελλάδα! Πόλεμος με την Τουρκία! Ξεριζωμός των Eλλήνων από τους Tούρκους στην Μικρά Ασία!Και το παιδί που έστειλες για να σου φέρει νερό θα πάει κι αυτό σε αυτόν τον πόλεμο! αλλά θα γυρίσει σώος.»

Αυτά, του έλεγε η γιαγιά κλαίγοντας με αναφιλητά! Το παιδί συγκλονίστηκε. Τα λόγια της γιαγιάς σμιλεύτηκαν στη μνήμη του Δημητράκη! Είχε ακούσει μία μεγάλη προφητεία! Κι αλήθεια πως μπορούσε να ξεχάσει και το τελευταίο που του είπε ότι: «Και συ παιδάκι μου θα πας σε αυτόν τον πόλεμο, αλλά θα γυρίσεις σώος! Έτσι μου είπε ο ΑΓΙΟΣ Σπυρίδωνας»…

Πέρασαν 14 χρόνια, έτος 1914 και η προφητεία της Κυρά-Κουφίταινας επαληθεύτηκε! Οι πόλεμοι με την Τουρκία ξεκίνησαν! Ο μικρός Δημητράκης που τώρα ήταν άντρας επιστρατεύτηκε κι έτσι επαληθεύτηκε η Κούφιταινα και σε αυτό! Και στο τέλος ήλθε και η μεγάλη Μικρασιατική καταστροφή, ο ξεριζωμός του ελληνισμού! Κι αφού τελείωσε αυτός ο ολέθριος πόλεμος, ο μικρός Δημητράκης, ο έλληνας στρατιώτης Δημήτριος Μελισσουργός(Ο Φασολάκης) γύρισε σώος και αβλαβής στο χωριό του στην Κόρωνο της Νάξου!

Ο Δημήτριος Μελισσουργός έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στο χωριό του και πέθανε σε μεγάλη ηλικία. Αυτήν την καθ’ όλα αληθινή ιστορία, μου την διηγήθηκε ο ίδιος, όπως την είχε ‘πει και σε άλλους Κορωνιδιάτες. Μάλιστα, μου έλεγε πως επειδή γνώριζε από την προφητεία, ότι θα γυρίσει σώος από αυτόν τον πόλεμο, δεν φοβότανε τους Tούρκους! Χαρακτηριστικά, μου είχε ‘πει: «Γιάννη οι σφαίρες πέρναγαν δεξιά και αριστερά μου και καμιά δεν με έβρισκε!…» Όμως αυτή του η τόλμη εντυπωσίασε αλλά και προβλημάτισε τον διοικητή του κι όπως μου είπε, τον κάλεσε στην σκηνή του και του είπε: « Εσύ Μελισσουργέ είσαι έξυπνος άνθρωπος, μπορείς να μου ‘πεις γιατί δεν φοβάσαι και συνέχεια βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή;»

 Και τότε ο Δημητράκης του αφηγήθηκε τις προφητείες της Κουφίταινας κι ο διοικητής του έμεινε εκστατικός αλλά και λυπημένος, για το τρίτο μέρος της προφητείας που έμελε να έλθει, δηλαδή την καταστροφή του ελληνισμού στην Μικρά Ασία…

Γιάννης Τζουάνου