Μάθετε τι γράφει το Κοράνι για τους Έλληνες !

 
1437293739-caeb0b32468d250e2ef4815e880dcdfb

«Οι Έλληνες θα νικούν . Είναι θέλημα του Αλλάχ»   [Surah ΧΧΧ, 1-5]
 
(Φυσικά , με το ισχυρότερο όπλο στον κόσμο : τον πολιτισμό τους !
 Τα κανόνια σκουριάζουν . Ο πολιτισμός όμως διαιωνίζεται .)
 
Λίγοι γνωρίζουν ότι η ιερή λέξη «Κοράνιο» είναι ελληνικότατη και μάλιστα ομηρική *.
Προέρχεται από το ιερό ελληνικό ρήμα «κορέω»,
 που σημαίνει σπέρνω – τον Λόγο του Θεού ! – και κατ’ επέκταση «σαρώνω».
 Το ρήμα «κορέω» εκφράζει και την ιερή πράξη της δημιουργίας :
 όταν ο πατέρας μας «εκόρευσε», δηλαδή έσπειρε τον σπόρο του
 στην κόρη-μάνα μας και έπλασαν εμάς !
Σήμερα το ρήμα είναι γνωστό ως : «δια-κορεύω» ,
Στο «Κοράνιο» (η λέξη είναι   από το ελληνικό-ομηρικό : κορέω).
Το «Κοράνιο» έχει 114 «Κεφάλαια»
 (η αντίστοιχη «Αραβική» λέξη : «Surah» είναι και αυτή ελληνική , από το «Σειρά»).
 
Αλλά και η λέξη «Αλλάχ» είναι από το ελληνικότατο «άλιος» ,
που είναι η πρωτο-ελληνική λέξη Ήλιος : 
Ο πρώτος – πρώτος Θεός του πρωτο-Έλληνα Πελασγού
ήταν , όχι ο Δίας , όχι ο Κρόνος , αλλά ο Ήλιος !
Που χαρίζει το φως και τη ζωή στους Ανθρώπους : 
άλιος**ήλιος**Ελλάς (=το Φως)**Hellas**(Η=Χ) Αλλάχ…
Και το όνομα «Μωάμεθ» είναι δάνειο 
από το ελληνικότατο «μεγάθυμος» = ον με πλούσιο κόσμο ψυχής .
 
Καθηγητής Πάντειου Πανεπιστημίου 
Σταύρος Θεοφανίδης , 
                 Αποσπάσματα από το Βιβλίο του 
                      « Τα Αγγλικά Είναι Ελληνική Διάλεκτος »
                               (English is a Hellenic Dialect)
 

«ΕΓΩ ΓΡΑΙΚΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ, ΓΡΑΙΚΟΣ ΘΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ»

«Στὶς 24 Ἀπριλίου, ὁ αἰχμάλωτος Ἀθανάσιος Διάκος, μὲ ἀνοιχτὲς τὶς πληγές του, αἱμόφυρτος, μεταφέρεται στὴν Λαμία.…Ἡ ποινὴ ποὺ τοῦ ἐπιβλήθηκε ἦταν θάνατος διὰ ἀνασκολοπισμοῦ καὶ ἐκτελέστηκε τὴν ἴδια μέρα». Οἱ Ἥρωες τοῦ ᾽21 ἀνασκολοπίστηκαν, σφάχτηκαν, κατακρεουργήθηκαν, κάηκαν, γιὰ νὰ διαφεντεύουν τὸν πατρίδα καὶ τὴν μοίρα της οἱ ΟΥΤΙΔΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ, ΤΗΣ ΜΙΖΑΣ, ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ, ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΩΝ.

.         […] Ἡ Στερεὰ καἡ Πελοπόννησος βρίσκονται σἐπαναστατικἀναβρασμὸ καὶ τὰ κακὰ μαντάτα δὲν ἀργοῦν νὰ φθάσουν στὸν Χουρσίτ. Ὁ Πασὰς τῆς Πελοποννήσου βρίσκεται στὴν Ἤπειρο ἐπικεφαλῆς στρατευμάτων γιὰ νὰ τιμωρήσει τὸν Ἀλὴ Πασά, ποὺ δείχνει τάσεις αὐτονομίας ἀπὸ τὸν Σουλτάνο. Ὁ Χουρσὶτ διατάσσει τὸν Ὀμὲρ Βρυώνη καὶ τὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ νὰ καταστείλουν τὴν Ἐπανάσταση στὴ Ρούμελη καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ προχωρήσουν ἀπὸ δύο κατευθύνσεις πρὸς τὴν Πελοπόννησο γιὰ τὴν ἄρση τῆς πολιορκίας τῆς Τριπολιτσᾶς. Στς 17 πριλίου ο δύο πασάδες μ 8.000 νδρες στρατοπεδεύουν στ Λιανοκλάδι, λίγα χιλιόμετρα ξω π τὴν Λαμία. κίνδυνος εναι μεγάλος γι τος παναστατημένους λληνες.
.             Οἱ ὁπλαρχηγοὶ τῆς περιοχῆς συσκέπτονται στὸ χωριὸ Καμποτάδες (20 Ἀπριλίου 1821) καὶ ἀποφασίζουν νὰ ὑπερασπιστοῦν ὅλες τὶς διαβάσεις τοῦ Σπερχειοῦ (Ἀλαμάνας), διαμοιράζοντας τοὺς 1500 ἄνδρες ποὺ διαθέτουν, ὥστε νὰ ἀποκόψουν τὴν πρόσβαση τῶν Τούρκων πρὸς τὰ Σάλωνα καὶ τὴν Λιβαδιά. Τὸ ἐναλλακτικὸ σχέδιο τοῦ Γιάννη Δυοβουνιώτη γιὰ τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἀντιμετώπιση τῶν Τούρκων στὸν Γοργοπόταμο ἀπορρίπτεται. Ἔτσι, ὁ Πανουργιᾶς Πανουργιᾶς μὲ 600 ἄνδρες ὀχυρώνεται στὰ ὑψώματα τῆς Χαλκωμάτας, ὁ Δυοβουνιώτης καταλαμβάνει τὴν χαράδρα τοῦ Γοργοποτάμου μὲ 400 ἄνδρες καὶ ὁ Διάκος μὲ 500 ἄνδρες θὰ ἀντιμετώπιζε τὸν ἐχθρὸ στὴν ξύλινη γέφυρα τῆς Ἀλαμάνας (Σπερχειοῦ), πλησίον τῶν Θερμοπυλῶν.
.             Τὸ πρωὶ τῆς 23ης Ἀπριλίου οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται ταυτόχρονα καὶ στὰ τρία σώματα τῶν ἐπαναστατῶν. Ὁ Πανουργιᾶς καὶ ὁ Δυοβουνιώτης ὑποχρεώνονται νὰ ὑποχωρήσουν, πρὸ τῶν ὑπερτέρων δυνάμεων τοῦ Ὀμὲρ Βρυώνη, μὲ συνέπεια ὁ κύριος ὄγκος τῶν Ὀθωμανῶν ὑπὸ τὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ νὰ ἐπιπέσει ἐπὶ τοῦ Διάκου στὴν Ἀλαμάνα. Ὁ Διάκος ἀρνεῖται νὰ φύγει καὶ νὰ σωθεῖ, ὅπως τὸν προέτρεψαν οἱ συμπολεμιστές του, καὶ ὡς ἄλλος Λεωνίδας μὲ μόνο 48 ἄνδρες μένει καὶ πολεμᾶ μέχρις ἐσχάτων. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μάχης, τὸ σπαθί του σπάει κι ἕνα ἐχθρικὸ βόλι τὸν τραυματίζει στὸν δεξιὸ ὦμο, στὸ ὁποῖο κρατᾶ τὸ πιστόλι. Πέντε Ἀλβανοὶ ὁρμοῦν στὸ χαράκωμά του καὶ τὸν συλλαμβάνουν αἰχμάλωτο.
.             Ὁ ἐπίλογος τῆς μάχης γράφεται τὴν ἑπομένη ἡμέρα. Στὶς 24 Ἀπριλίου, ὁ αἰχμάλωτος Ἀθανάσιος Διάκος, μὲ ἀνοιχτὲς τὶς πληγές του, αἱμόφυρτος, μεταφέρεται στὴν Λαμία. Οἱ Ὀθωμανοὶ τοῦ προτείνουν νὰ προσκυνήσει καὶ νὰ συνεργαστεῖ μαζί τους.  Ὁ Διάκος ὑπερήφανα ἀρνεῖται: «Ἐγὼ Γραικὸς γεννήθηκα, Γραικὸς θὲ νὰ πεθάνω», φέρεται νὰ τοὺς ἀπάντησε. Ὁ ἑλληνικῆς καταγωγῆς Ὀμὲρ Βρυώνης δὲν θέλησε νὰ τὸν σκοτώσει, ἀφοῦ τὸν γνώριζε πολὺ καλὰ ἀπὸ τὴν αὐλὴ τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ καὶ ἐκτιμοῦσε τὶς ἱκανότητές του. Ἐπέμενε, ὅμως, ὁ Χαλήλμπεης, σημαίνων Τοῦρκος τῆς Λαμίας, ὁ ὁποῖος ἔπεισε τὸν Κιοσὲ Μεχμέτ, ἱεραρχικὰ ἀνώτερο τοῦ Ὀμὲρ Βρυώνη, ὅτι ὁ Διάκος θὰ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθεῖ παραδειγματικά, ἐπειδὴ εἶχε σκοτώσει πολλοὺς Τούρκους.
.             Ἡ ποινὴ ποὺ τοῦ ἐπιβλήθηκε ἦταν θάνατος διὰ ἀνασκολοπισμοῦ καὶ ἐκτελέστηκε τὴν ἴδια μέρα. Προτοῦ ξεψυχήσει, ὁ Διάκος λέγεται ὅτι εἶπε τὸ περίφημο αὐτοσχέδιο τετράστιχο: “Για ἰδὲς καιρὸ ποὺ διάλεξε/ὁ χάρος νὰ μὲ πάρει/τώρα π᾽ ἀνθίζουν τὰ κλαδιὰ/καὶ βγάζει ἡ γῆς χορτάρι”.

 

ΠΗΓΗ: sansimera.gr

 

Η δίκη του Χριστού ήταν μία δίκαιη δίκη, έγινε σύμφωνα με το νόμο και τη δικονομία;

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 

ΜΙΑ ΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ 

Χρήστου Δερμοσονιάδη (Δικαστή)

  Όταν ο Πιλάτος βεβαιώθηκε για την αθωότητα του Χριστού και θέλησε να τον απολύσει τότε οι Ιουδαίοι φώναξαν: «Ημείς νόμον έχομεν και κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν, ότι Θεού υιόν εαυτόν εποίησε.» (Ιωάν.10’7). Αυτή είναι και η σημερινή θέση των Εβραίων.

Ισχυρίζονται ότι ο Χριστός παρέβη πράγματι το Μωσαϊκό Νόμο και δίκαια κατεδικάσθη σε θάνατο. Είναι δυνατόν όμως η ανθρώπινη Δικαιοσύνη να έφθασε σε τέτοια αντίθεση προς τη Θεία Δικαιοσύνη ώστε να καταδικάσει σε θάνατο τον ίδιο το Θεό και εν ονόματι του Νόμου να θανατώσει το Δημιουργό; Το βασικό λοιπόν ερώτημα είναι αν η δίκη του Χριστού ήτανε μία δίκαιη δίκη, κατά το ανθρώπινο μέτρο, αν δηλαδή έγινε σύμφωνα με το νόμο και τη δικονομία. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΜΠΟΥΤΟΒΟ, Ὁ Γολγοθᾶς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας

Το τέταρτο Σάββατο μετά το Πάσχα, από το 2003, καθιερώθηκε Σύναξις των εν Μπούτοβο Νεομαρτύρων. Την ημέρα αυτή στο πολύγωνο Μπούτοβο τελείται Θεία Λειτουργία, δέηση και Μνημόσυνο (Τρισάγιο).
Κατά την έναρξη της Περεστρόικα, όταν εγκρίθηκαν ειδικές απόφασεις του Ανωτάτου Σοβιέτ και οι νόμοι για την αποκατάσταση της μνήμης, η αποκατάσταση των δικαιωμάτων των καταπιεσμένων, διατάχθηκε να βρεθούν οι τόποι ταφής των βαρυποινιτών και να δημοσιευτούν τα ονόματα των εκτελεσθέντων. 
Στην KGB της Μόσχας βρέθηκαν 11 τόμοι των πράξεων για εκτέλεση θανατικής ποινής εναντίον 20765 καταδικασμένων. Από αυτούς, περίπου 1000 άνθρωποι, όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη των ανακριτικών υποθέσεων, μαρτύρησαν για τον Χριστό και την αφοσίωση στην Εκκλησία Του.
 Οι 255 απ’αυτους αγιοποιήθηκαν από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Μια ειδική έρευνα που διενεργήθηκε από υπαλλήλους του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας (KGB), έδειξε ότι αυτοί οι άνθρωποι εκτελέστηκαν στο Μπούτοβο, τους εκτέλεσαν κατά την περίοδο από τις 8 Αυγούστου του 1937 έως τις 19 Οκτωβρίου του 1938. Στη Ρωσία δεν υπάρχει άλλο μέρος με Λείψανα τόσων πολλών Αγίων.
Oι μαζικές εκτελέσεις των ετών 1937-1938 ήταν το αποτέλεσμα των αποφάσεων του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ, απο τις 2 Ιουλίου 1937 και των συνακολουθούμενων εντολών του κρατικού επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων N.I. Εζόφ (№ 00439, 00447, 00485 και 00593, της 25ης, της 30ής Ιουλίου 1911 και της 20ης Σεπτεμβρίου) για τον αγώνα κατά των «εχθρών του λαού», συμπεριλαμβανομένων των «εκκλησιαστικών».
Στο πολύγωνο Μπούτοβσκι τους καταδικασμένους έφερναν από τις φυλακές της Μόσχας. Μετά την άφιξη τους πήγαιναν στις παράγκες, δήθεν για υγειονομικό έλεγχο. Αμέσως πριν από πυροβολισμό ανακοίνωναν την καταδίκη, έλεγχαν δεδομένα και τη φωτογραφία. Εκτελoύσε την απόφαση μία από τις «εκτελεστικές ομάδες» – ομάδα από 3-4 αξιωματικούς του ειδικού αποσπάσματος, κατά κανόνα,από τα άτομα με πείρα που υπηρετούσαν στα όργανα της NKVD από τον εμφύλιο πόλεμο, και είχαν βραβεία της Κυβέρνησης.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

O tempora, o mores!

Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της

 Roilos-georgios-poets-parnassos-literary-club.jpg
  • 1926 Φωκίων Νέγρης
  • 1927 Γεώργιος Χατζιδάκις
  • 1928 Κωνσταντίνος Ζέγγελης
  • 1929 Δημήτριος Αιγινήτης
  • 1930 Κωστής Παλαμάς
  • 1931 Γεώργιος Στρέιτ
  • 1932 Αλέξανδρος Βουρνάζος
  • 1933 Κωνσταντίνος Ρακτιβάν
  • 1934 Δημήτριος Καμπούρογλους
  • 1935 Μιχαήλ Κατσαράς
  • 1936 Θεόφιλος Βορέας
  • 1937 Αλέξανδρος Μαζαράκης Αινιάν
  • 1938 Αντώνιος Κεραμόπουλος
  • 1939 Δημήτριος Μπαλάνος
  • 1940 Μαρίνος Γερουλάνος
  • 1941 Γεώργιος Σωτηρίου
  • 1942 Νικόλαος Εξαρχόπουλος
  • 1943 Σπυρίδων Δοντάς
  • 1944 Κωνσταντίνος Άμαντος
  • 1945 Γεώργιος Μπαλής
  • 1946 Αριστοτέλης Κούζης
  • 1947 Ιωάννης Καλιτσουνάκης
  • 1948 Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος
  • 1949 Ιωάννης Πολίτης
  • 1950 Αναστάσιος Ορλάνδος
  • 1951 Γεώργιος Μαριδάκης
  • 1952 Εμμανουήλ Εμμανουήλ
  • 1953 Σωκράτης Κουγέας
  • 1954 Γρηγόριος Παπαμιχαήλ
  • 1955 Γεώργιος Ιωακείμογλου
  • 1956 Κωνσταντίνος Ρωμαίος
  • 1957 Παναγιώτης Πουλίτσας
  • 1958 Γεώργιος Φωκάς Κοσμετάτος
  • 1959 Σπύρος Μελάς
  • 1960 Παναγιώτης Μπρατσιώτης
  • 1961 Ιωάννης Τρικκαλινός
  • 1962 Επαμεινώνδας Θωμόπουλος
  • 1963 Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος
  • 1964 Ιωάννης Ξανθάκης
  • 1965 Γεώργιος Αθανασιάδης Νόβας
  • 1966 Κωνσταντίνος Τσάτσος
  • 1967 Μάξιμος Μητσόπουλος
  • 1968 Ερρίκος Σκάσσης
  • 1969 Αμίλκας Αλιβιζάτος
  • 1970 Λεωνίδας Ζέρβας
  • 1971 Σπυρίδων Μαρινάτος
  • 1972 Γρηγόριος Κασιμάτης
  • 1973 Ηλίας Μαριολόπουλος
  • 1974 Διονύσιος Ζακυθηνός
  • 1975 Παναγιώτης Ζέπος
  • 1976 Νικόλαος Λούρος
  • 1977 Πέτρος Χάρης
  • 1978 Μιχαήλ Στασινόπουλος
  • 1979 Καίσαρ Αλεξόπουλος
  • 1980 Γεώργιος Μυλωνάς
  • 1981 Ιωάννης Καρμίρης
  • 1982 Περικλής Θεοχάρης
  • 1983 Μενέλαος Παλλάντιος
  • 1984 Γεώργιος Μιχαηλίδης Νουάρος
  • 1985 Λουκάς Μούσουλος
  • 1986 Κωνσταντίνος Τρυπάνης
  • 1987 Κωνσταντίνος Μπόνης
  • 1988 Γεώργιος Μερίκας
  • 1989 Σόλων Κυδωνιάτης
  • 1990 Γεώργιος Βλάχος
  • 1991 Ιωάννης Τούμπας
  • 1992 Μιχαήλ Σακελλαρίου
  • 1993 Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος
  • 1994 Θεμιστοκλής Διαννελίδης
  • 1995 Μανούσος Μανούσακας
  • 1996 Ιωάννης Πεσμαζόγλου
  • 1997 Νικόλαος Ματσανιώτης
  • 1998 Αγαπητός Τσοπανάκης
  • 1999 Γεώργιος Μητσόπουλος
  • 2000 Νικόλαος Αρτεμιάδης
  • 2001 Νικόλαος Κονομής
  • 2002 Ιωάννης Ζηζιούλας Μητροπολίτης Περγάμου
  • 2003 Γρηγόριος Σκαλκέας
  • 2004 Σπύρος Ιακωβίδης
  • 2005 Εμμανουήλ Ρούκουνας
  • 2006 Κωνσταντίνος Στεφανής
  • 2007 Παναγιώτης Λ. Βοκοτόπουλος
  • 2008 Κωνσταντίνος Δρακάτος
  • 2009 Πάνος Α. Λιγομενίδης
  • 2010 Κωνσταντίνος Σβολόπουλος
  • 2011 Απόστολος Σ. Γεωργιάδης
  • 2012 Γεώργιος Κοντόπουλος
  • 2013 Σπύρος A. Ευαγγελάτος
  • 2014 Επαμεινώνδας Παν. Σπηλιωτόπουλος
  • 2015 Δημήτριος Νανόπουλος
  • 2016 Θανάσης Βαλτινός
  • 2017 Λουκάς Παπαδήμοςhttp://www.academyofathens.gr/el/presidents
 

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και το 1821

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑς

 

Το νεοελληνικό Κράτος στην προσπάθεια του να νομιμοποιηθεί εθνικά χρησιμοποίησε μύθους και επιστημονικές φαντασιώσεις. Μέσα σε αυτούς τους μύθους «έντυσε» και την αγία προσωπικότητα του μεγάλου διδασκάλου του Γένους ιερομάρτυρος Κοσμά του Αιτωλού με την «προβιά» του Επαναστάτη. Η ευρύτατη πληροφόρηση που σήμερα είναι δυνατή από τις τεχνολογικές εξελίξεις μας δίνει την άνεση να κατανοήσουμε σωστά αυτό το πνευματικό ανάστημα, να αποθαυμάσουμε το προφητικό του χάρισμα και να αντλήσουμε επιπλέον  σημαντικά μηνύματα για την σύγχρονη πραγματικότητα και για το μέλλον αυτού του τόπου. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για μακρυγιαννησ

Σε μια συντροφιά από μητέρες, που ενδιαφέρονται για το φυσικό τρόπο ανατροφής των παιδιών τους, αναφέρθηκε ο λόγος του ήρωα Μακρυγιάννη, ότι ο ίδιος θήλασε για τέσσερα χρόνια. Ο λόγος αυτός προκαλεί εντύπωση τη σημερινή εποχή όπου ο θηλασμός, αλλά και γενικά η φυσικός τοκετός  και ο φυσικός τρόπος ανατροφής των παιδιών έχουν παραμεληθεί, λόγω του σύγχρονου, αφύσικου τρόπου ζωής.

Αναζήτησα λοιπόν, μέσα στα απομνημονεύματα του ήρωα τη συγκεκριμένη πληροφορία και ,με αρκετό κόπο ,την εντόπισα.

***Η περιπετειώδης γέννηση  του ήρωα

Είναι συγκλονιστική, μέσα στην απλότητα που είναι δοσμένη, η περιγραφή της γέννησης του Μακρυγιάννη. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε μια ετοιμόγεννη, μια έγκυο στις μέρες της, να ξεκινάει να μαζέψει ξύλα από το βουνό, γιατί ήταν απαραίτητα για το σπίτι. Φορτωμένη με τα ξύλα, στην ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι της γέννας. «Μόνη της η καημένη και αποσταμένη» γέννησε, ξελεχώνεψε, φορτώθηκε λίγα ξύλα, τύλιξε με χόρτα το νεογέννητο, το φορτώθηκε και αυτό και επέστρεψε στο χωριό. Τι δύναμη, τι ψυχή έκρυβε μέσα της αυτή η γυναίκα! Και αν δεχτούμε την άποψη της σύγχρονης επιστήμης ότι  ο τοκετός σηματοδοτεί ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου, κατανοούμε πως αυτό το παιδί πήρε όλη την παλληκαριά της μάνας του… Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Αποτέλεσμα εικόνας για σημαια σταυρος

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.          16 Ἰανουαρίου 1822. Ὕστερα ἀπὸ τέσσερις αἰῶνες σκλαβιᾶς τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος διὰ τῶν νομίμων ἐκπροσώπων του στὴν Α´ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, διακηρύττει ἐπίσημα «ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ ἀνεξαρτησίαν». Συγχρόνως ἀποφασίζει τὴν καθιέρωση ἑνιαίας σημαίας, ἡ ὁποία ὁρίζεται νὰ εἶναι γαλανόλευκη καὶ νὰ φέρει τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ.
.           Δὲν ἦταν αὐθαίρετη ἐπιλογὴ οὔτε τυχαία ἱστορικὴ συγκυρία τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἱερότερο σύμβολο τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, ὁ Τίμιος Σταυρός, καθιερώθηκε ὡς ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, τοῦ ἐνδοξότερου ἐθνικοῦ μας συμβόλου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Α´ Ἐθνοσυνελεύσεως, ποὺ ἐπικυρώθηκε καὶ ἀπὸ τὶς ἑπόμενες δύο Ἐθνοσυνελεύσεις, ἦταν ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ κοινοῦ χαρακτηριστικοῦ ποὺ εἶχαν σχεδὸν ὅλες οἱ σημαῖες τῶν Ἀγωνιστῶν: τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ.
.          Τὴν πρώτη ἐπίσημη σημαία τῆς Ἐ­παναστάσεως ὕψωσε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης στὸ Ἰάσιο τῆς Μολδαβίας, στὶς 22 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ σημαία αὐτὴ ἦταν τρίχρωμη καὶ στὴ μία πλευρά της εἶχε τὴν εἰκόνα τῶν ἁγίων Κωνσταν­τίνου καὶ Ἑλένης μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ τὴν ἐπιγραφὴ «ΕΝ ΤΟΥΤῼ ΝΙΚΑ». Τὸν Σταυρὸ ὡς τρόπαιο νίκης προέβαλε ὁ Ὑψηλάντης καὶ στὴν ἐμπνευσμένη Προκήρυξή του: «Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν».
.          Σημαία ὁλόλευκη μὲ Σταυρὸ πλαισιωμένο ἀπὸ στεφάνι δάφνης εἶχε ὁ Ἀετὸς τῆς Ρούμελης, ὁ Μᾶρκος Μπότσαρης. Τὸν Σταυρὸ εἶχε στὸ κέντρο τῆς σημαίας του κι ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ. Κι ὁ θρυλικὸς Παπαφλέσσας ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη μεγάλη νίκη τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς, προκειμένου νὰ ὑψώσει ἑλληνικὴ σημαία, ἔκοψε ἕνα κομμάτι ὕφασμα ἀπὸ τὸ γαλάζιο ράσο του, ἔσχισε καὶ δύο λωρίδες ἀπὸ τὴ λευκὴ φουστανέλλα τοῦ ἀγωνιστῆ Κεφάλα κι ἔφτιαξε αὐτοσχέδια «σημαία κυανὴ μὲ λευκὸν σταυρόν».
.          Ἀλλὰ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ κυμάτιζε ἐπιβλητικὸς στὶς σημαῖες τῶν ὁπλαρχηγῶν, ἦταν ἐπίσης βαθιὰ χαραγμένος στὶς καρδιές τους καὶ τοὺς μετέδιδε θάρρος καὶ ἀνδρεία. Ἔλεγε ὁ ναύαρχος Μιαούλης: «Προχωροῦμε μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ». Καὶ ὁ Ψαριανὸς ἥρωας Κανάρης μὲ τὸν δαυλὸ στὸ χέρι, πλάι στὴν τούρκικη ναυαρχίδα, τὴν κρίσιμη ὥρα φώναξε στοὺς ναῦτες του: «τὸν σταυρόν σας καὶ ρίξτε τοὺς γάντζους!»
.             Παράλληλα, τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὡς αἰώνιο σύμβολο θυσίας, ἐνέπνεε τοὺς Ἀγωνιστὲς νὰ μάχονται μὲ ἀξιοθαύμαστη αὐταπάρνηση καὶ ἀπόφαση θανάτου. Ἡ θυσία τοῦ Ἐσταυρωμένου συγκινοῦσε τὶς καρδιές τους καὶ δυνάμωνε μέσα τους τὸν πόθο νὰ προσφέρουν κι αὐτοὶ τὴ ζωή τους θυσία γιὰ τὸ Γένος, προκειμένου νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Πατρίδα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης σημειώνει χαρακτηριστικά: «αὐτείνη ἡ πατρίδα δὲν λευτερώθη μὲ παραμύθια, λευτερώθη μ’ αἵματα καὶ θυσίες».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Παναγία μου, βοήθησε καὶ τούτην τὴν φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν

 

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

«Γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα
στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους
θέλει ἕνα Καιάδα
γκρεμοτσακίστε τους»  (Ν. Γκάτσος)

   Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ «Ἔτσι γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες. Περάσανε ἀπὸ τὴν πλάτη μας ἄγριες ἀνεμοζάλες κάθε λογῆς, ἀγριάνθρωποι σκληροί, φονιάδες μὲ σπαθιὰ μὲ κοντάρια καὶ μὲ ἅρματα κάθε λογῆς, Πέρσες, Ἀλαμάνοι, Φράγκοι, Ἀραπάδες, Τοῦρκοι κι ἄλλοι. Μᾶς σφάζανε, μᾶς κομματιάζανε, μᾶς κρεμάζανε, μᾶς σουβλίζανε, μὰ δὲν πεθάναμε, γιατί μᾶς ἀτσάλωνε ὁ ἀγώνας, δίναμε φωτιὰ στὴ φωτιά…». (Φ. Κόντογλου, «Μυστικὰ Ἄνθη», σελ. 12, ἔκδ. «Ἀστὴρ»)

Πρέπει, ἐμεῖς οἱ Ρωμηοί, νὰ ξαναβροῦμε τὸν ἑαυτό μας, τὰ καίρια καὶ τὰ οὐσιώδη του βίου. Εἴμαστε «καταδικασμένοι» ὡς ἔθνος ἱστορικὸ νὰ στραφοῦμε πίσω «ὅλα τὰ ἔθνη, γιὰ νὰ προοδεύσουν, πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», γράφει ὁ σοφὸς ἀθηναιογράφος Δημ. Καμπούρογλου. Νὰ ἀνακαλύψουμε καὶ πάλι «τὸ ἄριστον ἐκεῖνο, Ἑλληνικὸς/ ἰδιότητα δὲν ἒχ’ ἡ ἀνθρωπότης τιμιωτέραν» (Καβάφης).

«Νὰ σωθεῖ τὸ κράτος», ψελλίζουν τὰ τυμπανιαία ψοφίμια τῆς πολιτικῆς καὶ ἐννοοῦν τὴν διαιώνιση τῆς ἐλεεινῆς βιοτῆς τους, τὴν ἐξαπάτηση ἑνὸς ὁλόκληρου λαοῦ, τὸν ἐκφυλισμό του. Ἂς μὴν ἀποροῦμε γιὰ τὸ κατάντημά μας. Εἶναι ἱστορικὸ ἀξίωμα. Πρὶν φτάσεις στὴν ὑλικὴ κατάρρευση, προηγεῖται μία πνευματικὴ ἥττα. Ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης συνοψίζει σὲ μία φράση τὴν ἥττα. «Χωρὶς ἀρετὴ καὶ πόνο εἰς τὴν πατρίδα καὶ πίστη εἰς τὴν θρησκεία τους ἔθνη δὲν ὑπάρχουν». Τρία πράγματα ἐχάλασαν τὴν Ρωμανία κατὰ τὸν πατριδοφύλακα ἀγωνιστή: ἡ ἀπιστία, ἡ ἀφιλοπατρία (ὁ πόνος γιὰ τὴν πατρίδα) καὶ ἡ ἔλλειψη ἀρετῆς (καὶ ἐξυπονοεῖ προφανῶς τὴν ἀνηθικότητα). Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ μυστικὸ ὑφάδι, ὁ μίτος ποὺ θὰ μᾶς ἐπανενώσει μὲ τοὺς κεκοιμημένους μας, τὰ εὐκλεῆ λείψανα τοῦ Γένους ποὺ ἐβαρέθηκαν στὸ μνῆμα ἐκαρτερώντας. Καὶ ὀφείλουμε, ὅσοι γράφουμε, ψευτογράφουμε πέντε ἀράδες νὰ ἀνασύρουμε ἀπὸ τὶς πνευματικές μας σιταποθῆκες κείμενα πίστης, φιλοπατρίας καὶ ἀρετῆς, γιὰ νὰ ἀναθαρρήσουμε, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, σὲ τούτους τοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους. «Ὁ φόβος κερδίζει ὁλοένα ἔδαφος μέσα τους σὰν γάγγραινα», μονολογεῖ μὲ θλίψη ὁ Σεφέρης γιὰ τὰ χρόνια τὰ κατοχικά. Καὶ δὲν μιλῶ γιὰ χαζοαισιοδοξίες καὶ παρηγοριὲς τῆς μιάς πεντάρας. Οἱ Φράγκοι τοκογλύφοι καὶ τὰ ἐντόπια ἄταφα πτώματα, δὲν θὰ μᾶς σώσουν, ἔστω καὶ οἰκονομικὰ («παλιοφράγκοι ποὺ πέφτετε/ σὰν ὄρνια στὰ ψοφίμια/ ἐσεῖς πάντοτε κυνηγοὶ/ καὶ πάντα ἐμεῖς ἀγρίμια»). Τὰ δυτικὰ «ὄρνια» θὰ μᾶς «σώσουν», ἂν ὑποκύψουμε στοὺς ἐκβιασμοὺς τῆς Τουρκίας καὶ παραδώσουμε τὸ Αἰγαῖο καὶ ὅταν προδώσουμε τὴν ἱστορία τῆς Μακεδονίας. Τότε θὰ βρεθοῦν τὰ δισεκαταμμύρια ἐν μιᾷ νυκτί. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821.


Στην Ελληνική Επανάσταση η γυναικεία συμμετοχή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αποφασιστική. Αυτοί που συγκροτούν τη σιδερένια γροθιά της Επανάστασης είναι οι άνδρες. Όμως, η σποραδική έστω παρουσία των γυναικών σε κρίσιμες περιόδους πολέμου είναι ενδεικτική των δυνατοτήτων του γυναικείου φύλου, το οποίο έτσι ενέγραψε στο κεφάλαιο των δικαιωμάτων του μια μακροπρόθεσμη υποθήκη. Όσες γυναίκες ξεχώρισαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 επέβαλαν άτυπα την ισοτιμία των φύλων στα πεδία των μαχών. Με το απαράμιλλο θάρρος τους, την αξιοθαύμαστη γενναιότητα, τις περιπέτειες και τις θυσίες τους αποτελούν αξεπέραστα σύμβολα δυναμισμού και πατριωτισμού που συνεχίζουν να εμπνέουν σε εθνικά κρίσιμες περιόδους.
ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΣΕΣ…

Οι σχέσεις των φύλων στο περήφανο και αδούλωτο Σούλι ήταν διαφορετικές απ΄ ό,τι στην υπόλοιπη
Ελλάδα. Θύμιζαν τη θέση της γυναίκας στην αρχαία Σπάρτη. Οι άντρες σέβονταν τις γυναίκες τους και συχνά ζητούσαν τη γνώμη τους, ιδιαίτερα σε κρίσιμες περιστάσεις. Οι σεβαστότερες απ΄ αυτές αναλάμβαναν το ρόλο του διαιτητή σε διαμάχες μεταξύ των ανδρών. Αντίθετα, ουδέποτε άνδρες ανακατεύονταν σε γυναικείους καβγάδες.

Μερικές καπετάνισσες έπαιρναν μέρος στα στρατιωτικά συμβούλια, όπου οι γνώμες τους υπολογίζονταν όσο και των καπεταναίων. Στο σπίτι, τέλος, οι γυναίκες ήταν οι αδιαμφισβήτητες αφέντρες.

Οι Σουλιώτισσες, πέρα από το νοικοκυριό, έπαιρναν όλες μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις, όπου ο ρόλος τους ήταν, σε πρώτη φάση, εφεδρικός και βοηθητικός Όταν όμως οι περιστάσεις το απαιτούσαν, οι γυναικείες εφεδρείες ρίχνονταν στη μάχη, άλλοτε κατρακυλώντας βράχους πάνω στον εχθρό, άλλοτε περιβρέχοντάς τον με καυτά βόλια, άλλοτε ορμώντας μπροστά με το σπαθί στο χέρι.

Ο «Χορός του Ζαλόγγου» (παραμονές Χριστουγέννων 1803) αποτελεί αιώνιο σύμβολο για τη γυναίκα που προτιμά το θάνατο από την ατίμωση και τη δυστυχία. Τη γυναίκα-ηρωίδα που «της Ελευθερίας ο έρως» τη σπρώχνει να θυσιάσει τον εαυτό της και τα παιδιά της, να αποχαιρετήσει παντοτινά «τη γλυκιά ζωή» και τη «δύστυχη πατρίδα». «Στη στεριά δε ζει το ψάρι ούτ’ ανθός στην αμμουδιά / κ’ οι Σουλιώτισσες δε ζούνε μέσ’ τη μαύρη τη σκλαβιά». Η πρώτη σέρνει το χορό, φτάνοντας στο χείλος του γκρεμού, πηδάει και χάνεται στα βάθη του. Την ακολουθούν με τον ίδιο τρόπο, πάντα τραγουδώντας και χορεύοντας, η δεύτερη, η τρίτη, η τέταρτη… Γύρω ακούγεται το μουγκρητό του ανέμου, που στροβιλίζει το χιόνι κι ανακατεύεται με το τραγούδι…

Την ίδια χρονική στιγμή(Δεκ. 1803), η Δέσπω Σέχου-Μπότση, σύζυγος του Γιωργάκη Μπότση, κυνηγημένη από τους Τουρκαλβανούς, μετά τη συνθηκολόγηση του Αλή Πασά με τους Σουλιώτες, οχυρώθηκε με τις κόρες, τις νύφες και τα εγγόνια της στον πύργο του Δημουλά στη Ρηνιάσα και ύστερα από σθεναρή αντίσταση ανατίναξε τον πύργο, για να μην παραδοθούν στον εχθρό.

Από τις Σουλιώτισσες ξεχώρισαν άλλες δυο, οι οποίες υπήρξαν οι διασημότερες από τις άλλες, καταφέρνοντας να περάσουν τα ονόματά τους στο δημοτικό τραγούδι κι από εκεί στη σφαίρα του θρύλου. Η Μόσχω Τζαβέλα, σύζυγος του Λάμπρου, κατέχει τον τίτλο της «γυναίκας του Σουλίου». Ήταν η πρώτη και μεγαλύτερη ηρωίδα του Σουλίου. Με βαριά καρδιά έδωσε στο χέρι του αιμοβόρου Αλή Πασά τον πρωτότοκο γιο της Φώτο, για θυσία, και έβαλε πάνω από τον ίδιο της το γιο την αγάπη της για την πατρίδα. «Το παιδί μου είναι παιδί του Σουλίου και σα γλιτώσει το Σούλι γλιτώνει και το παιδί μου»,είπε χαρακτηριστικά στον πασά.

Μια άλλη γυναίκα φυσιογνωμία που ξεχώρισε ήταν η Χάιδω Γιαννάκη Σέχου. Το όνομά της είχε πρωτακουστεί στον πόλεμο του 1792, όπου ο ηρωισμός της , μας πληροφορούν ξένοι διπλωμάτες την εποχή εκείνη στην κατεχόμενη Ελλάδα, προκαλούσε το σεβασμό και το θαυμασμό των συμπατριωτών της. Πρώτη έτρεχε στη μάχη, συχνά δίπλα στους άντρες, συχνότερα μπροστά απ’ αυτούς. Η ηρωίδα αυτή άγγιξε το απόγειο της δόξας της στη δραματική τριετία 1800-1803, οπότε «καμιά γυναίκα δεν αναδείχθηκε όσο η Χάιδω», βεβαιώνει ο Γερμανός Μπαρτόλντι.

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΣΣΕΣ
Αξιοθαύμαστο θάρρος έδειξαν και οι Μεσολογγίτισσες «ελεύθερες πολιορκημένες», οι οποίες σε όλη τη διάρκεια της μακράς πολιορκίας του προπυργίου της δυτικής Ελλάδας βοήθησαν με κάθε τρόπο στην άμυνα:μεταφορά υλικών για τα οχυρωματικά έργα, περίθαλψη των ασθενών και τραυματιών.

Φιλέλληνες πολεμιστές του Μεσολογγίου, όπως ο Αύγουστος Φαμπρ και άλλοι, έχουν αποθανατίσει ατέλειωτες σκηνές βομβαρδισμών με θύματα γυναίκες, όπως εκείνη με τις έξι φίλες που περπατούσαν μαζί και μια οβίδα έσκασε στα πόδια τους, σκοτώνοντας ή τραυματίζοντας και τις έξι. Ή εκείνη με το αίμα μιας πληγωμένης μητέρας να βρέχει τα πτώματα των εννέα κοριτσιών της, τα οποία κείτονταν γύρω της. Οι Μεσολογγίτισσες όχι μόνο δε δείλιασαν, αλλά αντίθετα εμψύχωναν τους μαχητές και τους παρακινούσαν να αγωνιστούν ως το τέλος.

Όταν αποφασίζεται η ηρωική έξοδος(10 Απριλίου 1826), μετά το φοβερό λιμό, ακολουθούν πολλές γυναίκες με αντρική ενδυμασία, κρατώντας από το ένα χέρι το σπαθί και από το άλλο το μωρό τους, ενώ οι άοπλες μπήκαν στη μέση της φάλαγγας μαζί με τα παιδιά τους. Αυτές οι γυναίκες είχαν την ίδια φρικτή τύχη, όπως και οι άνδρες της Εξόδου, κατά τη γνωστή φοβερή σύγχυση που επικράτησε, και όσες κατάφεραν να γυρίσουν στην πόλη αυτοκτόνησαν, σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν.

Από ότι ξέρουμε από τις τόσες ηρωίδες του Μεσολογγίου λίγα ονόματα διέσωσε η ιστορία για τις ηρωικές πράξεις τους.

Μια από τις γυναίκες του Μεσολογγίου ήταν και η Αλεφαντώ. Η ενδυμασία προσιδίαζε αυτής των αντρών.Αψηφούσε τους κινδύνους, τις κακουχίες και τις στερήσεις. Αντίθετα, εμψύχωνε τους άνδρες στον αγώνα και θυσίασε τη ζωή της για την ελευθερία και την τιμή της.Εκτός από αγωνίστρια, ήταν σύζυγος και μητέρα. Ο σύζυγός της σκοτώθηκε το Μάιο του’21 και νεαρά τότε η Αλεφαντώ έμεινε χήρα με μια μικρή κόρη.Όταν έγινε η έξοδος,συνελήφθη μαζί με την κόρη της και για πολλά χρόνια είχε μαρτυρική ζωή.

ΧΙΩΤΙΣΣΕΣ
Οι γυναίκες της Χίου, σύμφωνα με περιηγητές της εποχής, ήταν «ωραίες και αβρές», με «ευγενική συμπεριφορά, ιδιαίτερα απέναντι στους ξένους». «Πουθενά αλλού οι γυναίκες δεν απολαμβάνουν τόση ελευθερία κι ωστόσο καμιά κατάχρησή της δεν παρατηρείται. Εργάζονται και τραγουδάνε. Τα σκάνδαλα είναι σπάνια».

Οι σφαγές στο νησί(1822) εμπνέουν το Γάλλο ζωγράφο Ντελακρουά, που στο γνωστό του πίνακα αποτυπώνει όλη τη φρίκη αυτής της τραγωδίας. Από τους 100.000 κατοίκους στο νησί έμειναν λιγότεροι από 2000. «Χιλιάδες γυναίκες , κορίτσια κι αγόρια πουλιόνταν κάθε μέρα στο παζάρι. Πολλά από αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα αυτοκτόνησαν κατά τη μεταφορά. Βλέπεις γυναίκες να μη δέχονται τροφή, μ’ όλο που μαστιγώνονταν, για να πεθάνουν από την πείνα», ανέφερε ο Άγγλος πρόξενος στη Σμύρνη Francis Werry.