Συγκλονιστική ομιλία του Μητροπολίτη Δράμας για την Μακεδονία!

dramas

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΡΑΜΑΣ κ. ΠΑΥΛΟΥ
ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ
ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΟ
ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΟΥ ΤΕΛΕΣΕ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΜΕΛΑ 17.2.2018

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμε,
Σεβασμιώτατοι Συνοδικοί Ἱεράρχαι,
Σεβασμιώτατοι, τίμιον πρεσβυτέριον, εὐλαβέστατοι διάκονοι,
Ἐντιμώτατοι πολιτικαί καί στρατιωτικαί ἀρχαί,
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.

Ἱερή ὑποχρέωση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ τέλεση μνημοσύνων γιά τούς πεσόντες στούς ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συνεχίζοντας τήν παράδοση αὐτή βρίσκεται σήμερα στή βυζαντινή πόλη τῆς Καστοριᾶς, ὅπου κάθε δρόμος μέ τό γραφικό του ἐκκλησάκι, κομψό καί τοιχογραφημένο, εἶναι τρανή ἀπόδειξη τῆς εὐσέβειας τῶν κατοίκων της καί ἀδιάψευστο τεκμήριο τῆς συνεχοῦς καί ἀκατάλυτης ἑλληνικότητας τοῦ ἀκριτικοῦ αὐτοῦ τμήματος τῆς πατρίδας μας.

Πρός τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καστορίας κ. Σεραφείμ ἐκφράζω τήν εὐχαριστία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιά τήν ἄρτια διοργάνωση τοῦ μνημοσύνου, τήν ἀβραμιαία φιλοξενία καί τόν δίκαιο ἔπαινό της γιά τήν ἐπί μία εἰκοσαετία τίμια καί εὐσυνείδητη ποιμαντορία του στήν ἱστορική καί ἀκριτική αὐτή ἐπαρχία. Φρυκτωρεῖ πάνω στίς ἀδαμάντινες ἐπάλξεις τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος ἔχοντας τήν τιμή νά εἶναι φύλακας τοῦ τάφου τοῦ Παύλου Μελᾶ καί τῶν ἱερῶν ἐκείνων καθιδρυμάτων τῆς Ἐκκλησίας ὅπου τελεσιουργήθηκαν τά τῆς διασώσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ μυστήρια, ὡς ἄξιος διάδοχος ὄχι μόνον τοῦ θρόνου, ἀλλά καί τοῦ τρόπου τῶν μακαρίων προκατόχων του.

Ὅταν ὁ ἀπό τήν Κερασοῦντα τοῦ Πόντου Μητροπολίτης Κορυτσᾶς Φώτιος στίς 9 Σεπτεμβρίου 1906 μέ τό τίμιο αἷμα του καθαγίασε, ὡς πρῶτο θῦμα, τή χορεία τῶν ἱεραρχῶν ἐκείνων πού ἔπεσαν στή διάρκεια τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα (1903-1908) – ἀφοῦ τήν ἐποχή ἐκείνη ἡ Κορυτσά ὑπαγότανε στό βιλαέτι τοῦ Μοναστηρίου, στόν Μακεδονικό δηλαδή χῶρο – συγκινώντας ὁλόκληρο τόν Ἑλληνισμό, ἐλεύθερο καί δοῦλο, δέν ἔμεινε πόλη ἤ χωριό πού νά μήν τέλεσε μνημόσυνο «ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς του», σύμφωνα μέ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, πού ὅριζε στίς 24-9-1906 νά τελεσθοῦν μνημόσυνα «ἱερουργούντων τῶν πανιερωτάτων κατά τόπους ἀρχιεπισκόπων καί ἐπισκόπων» μέ πρώτη τήν ἴδια, ἡ ὁποία ἐπιβλητικό τέλεσε μνημόσυνο στόν Μητροπολιτικό ναό τῶν Ἀθηνῶν, παρουσίᾳ τῶν πολιτικῶν καί στρατιωτικῶν ἀρχῶν γιά τόν Ἐθνομάρτυρα πού εἶχε πεῖ : «Δι’ αὐτό θέλω νά ὑπάγω εἰς τήν Μακεδονίαν, διά νά δράσω ἔστω καί μέ θυσίαν τῆς ζωῆς μου, διότι ἐβαρύνθην πλέον νά γράφω εἰς τά πρακτικά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τά δεινοπαθήματα τῶν ἀδελφῶν μας. Ἄν σκοτωθῶ μίαν φοράν, θά σκοτωθῶ ἐν Μακεδονίᾳ, ἐνῶ ἐδῶ εἰς τά Πατριαρχεῖα ἡ ψυχή μου καθ’ ἑκάστην σχεδόν σφαγιάζεται ὑπό τῶν δεινοπαθημάτων τῶν σφαγῶν τῶν ἐν Μακεδονίᾳ ἀδελφῶν μας». Μακαριώτατε, καί στήν ἕδρα τῆς παλαιᾶς σας Μητροπόλεως, τήν Λιβαδειά, ὁ προκάτοχός σας Ἱερώνυμος καί αὐτός τέλεσε τό μνημόσυνο μέ ὅλο τόν κλῆρο τῆς πόλεως, μέ τή συμμετοχή τῶν ἀρχῶν καί πλῆθος λαοῦ.

Ὁ Μακεδονικός Ἀγώνας ὑπῆρξε ἡ θρυλική ἐποποιία τοῦ νεότερου ἑλληνισμοῦ, μία ἀπό τίς λαμπρότερες σελίδες τῆς ἱστορίας μας, χάρη στήν ὁποία σώθηκε ἡ Μακεδονία ἀπό τίς ἁρπακτικές διαθέσεις τῶν γειτόνων μας καί πάντοτε ὀφείλουμε νά ἀπονέμουμε τόν δίκαιο ἔπαινο καί τήν προσήκουσα τιμή στούς μάρτυρες καί ἥρωες πού θυσίασαν τή ζωή τους γιά τήν ἐπιτυχία τοῦ ἀγώνα ἐκείνου. Σύμφωνα μέ τόν Θουκυδίδη: «Δίκαιον γάρ αὐτοῖς καί πρέπον δέ ἅμα ἐν τῷ τοιῷδε τήν τιμήν ταύτην τῆς μνήμης δίδοσθαι». Δηλαδή «εἶναι δίκαιο, ἀλλά συγχρόνως καί πρέπον σέ μία τέτοια περίσταση σάν τή σημερινή (κατά τήν ὁποία ἐγκωμιάζουμε τούς νεκρούς μας), νά τούς ἀπονέμεται ἡ τιμή αὐτή τῆς ἀνάμνησης». (Θουκυδίδου Ξυγγραφή, τ.1ος, ἐκδ. Δημητράτου, Ἀθῆναι 1939, σ. 287).

Γι’ αὐτό ἤλθαμε σήμερα στήν Καστοριά, ταπεινοί προσκυνητές τοῦ Ἀποστόλου τῆς Μακεδονικῆς ἐλευθερίας, τοῦ Παύλου Μελᾶ. Ὁ λόφος αὐτός τῆς Καστοριᾶς μέ τό ναό τῶν Ταξιαρχῶν, ὅπου ἀναπαύεται ὁ πρῶτος Ταξίαρχος τῆς Μακεδονικῆς φάλαγγας, εἶναι Πανελλήνιο προσκύνημα. Λυγίζουν τά γόνατα μπροστά στήν ἀπέριττη κρύπτη τῶν ὀστέων τοῦ πρώτου ἀρχοντόπουλου τῆς Ἀθήνας, πού ἄφησε σύζυγο, παιδιά, πλούτη καί ἀξιώματα, καί ἦλθε καί θυσιάστηκε γιά τά ἰδανικά τοῦ Γένους.

Ταπεινός ὁ τάφος πού δέχθηκε τό μαρτυρικό σῶμα τοῦ εὐγενεστέρου τέκνου τῆς νεότερης Ἑλλάδας, στόν ὁποῖο τό κατέθεσαν εὐλαβικά ὁ θρυλικός Δεσπότης τῆς Καστοριᾶς Γερμανός Καραβαγγέλης μέ τόν πρωτοσύγκελλό του Πλάτωνα, πού ἔλαβε καί αὐτός τό στεφάνι τοῦ Ἐθνομάρτυρα στίς 8 Σεπτεμβρίου τοῦ 1921, ἀπαγχονισθείς μαζί μέ τούς προκρίτους τοῦ Πόντου στήν Ἀμάσεια.

Τόν ἔθαψαν ὄρθρου βαθέος, κρυφά, χωρίς τή συνοδεία τῶν παλληκαριῶν του. Ἡ Ἐθνική ὅμως ψυχή ἀπ’ ἄκρου σ’ ἄκρον τῆς Ἑλλάδας καί ὅπου γῆς ὑπῆρχε Ἕλληνας πατριώτης, ἔχυσε τό θερμότερο δάκρυ καί δέν ἔμεινε μέγαρο καί καλύβα πού νά μήν εἶχε ἐθνικό προσκυνητάρι τήν εἰκόνα τοῦ καπετάν Ζέζα μέ τόν Μακεδονικό ντουλαμᾶ. Ἀπό αὐτό τό δάκρυ ἐμπνεύστηκε ὁ Κωστής Παλαμᾶς, καί τό ἔκανε ὕμνο στόν ἀντρειωμένο:

«Σέ κλαίει ὁ λαός. Πάντα
χλωρό νά σείεται τό χορτάρι.
Στόν τόπο, πού σέ πλάγιασε
τό βόλι ὦ παλληκάρι».
Ἀλλά καί ἡ μακεδονική μοῦσα ἔκλαψε τόν λεοντόκαρδο ἀρχηγό :
«Βαρειά βουίζουν τά βουνά καί οἱ κάμποι ἀνταριάζουν,
τό Βίτσι καί ἡ Καστοριά κλαίγουν κι’ ἀναστενάζουν.
Γλυκιά πατρίδα, σκόρπιζε λουλούδια στό παιδί σου,
τήν λεβεντιά του πένθησε καί μεσ’ στά μαῦρα ντύσου».

Καί ἡ προτομή του πίσω ἀπό τό ἱερό μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Μακεδονία δέχθηκε στά σπλάχνα της τό σῶμα ἑνός ἁγνότατου ἥρωα καί ἀπό τόν τάφο του προῆλθε ἡ ἀφύπνιση καί ἡ ζωή τοῦ ἑλληνισμοῦ. Τό πρόσωπό του θά καθρεπτίζεται αἰώνια στά νερά τῆς λίμνης ἀγναντεύοντας τά ἀγαπητά λημέρια τῶν Μακεδονομάχων ἀνταρτῶν.

Ὦ πανέμορφη πόλη τῆς Καστοριᾶς, ἄς φουσκώνουν τά στήθη σου ἀπό περηφάνεια. Ὅπως ἡ Τρίπολη ἔχει ἐθνικό κειμήλιο τά λείψανα τοῦ Κολοκοτρώνη, ἡ Ρούμελη τόν τάφο τοῦ Καραϊσκάκη, ἡ Δυτική Ἑλλάδα τήν τέφρα τοῦ Βύρωνα, ἔχεις κι ἐσύ τόν τάφο καί τά λείψανα τοῦ Παύλου Μελᾶ. Κεφάλαιο ἐθνικό, ἀκατάλυτο καί διδασκαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς νεότητας.

Ὁ Μελᾶς καί ὅλοι οἱ ἀγωνιστές τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα μᾶς δώρισαν τήν ἐλευθερία. Αὐτοί μᾶς ἔδωσαν τό δικαίωμα νά περπατᾶμε μέ τό κεφάλι ψηλά σ’ ἀνατολή καί δύση.

Αὐτοί ἀνάγκασαν φίλους καί ἐχθρούς ν’ ἀποκαλύπτονται, ὅταν περνοῦν οἱ Ἕλληνες. Ὁρισμένοι προσπαθοῦν νά μᾶς πείσουν ὅτι ἡ λογική ἀπαιτεῖ νά εἴμαστε ἐνδοτικοί στήν ληστρική πνευματική ἔφοδο τῶν ἰσχυρῶν ἐνάντια στήν ἑλληνική κληρονομιά, τήν ταυτότητά μας, τήν ἱστορία. Ὁ λαός μας ἀπέδειξε ὅτι τή λογική αὐτή τήν ἀπεχθάνεται.

Ἔχει τήν λογική τοῦ Λεωνίδα καί τῶν Σπαρτιατῶν του στίς Θερμοπύλες. Τήν λογική τοῦ Παπαφλέσσα καί τῶν παλληκαριῶν του στό Μανιάκι. Τήν λογική τῆς ἐποποιίας τοῦ 1940, τῶν ὀχυρῶν καί τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης.

Ἐπειδή πολλοί κατά τίς μέρες μας προσπαθοῦν νά βροῦν συμμάχους καί ἐπιστηρικτές τῶν ἐπιλογῶν τους, χρησιμοποιοῦν κατά τό δοκοῦν τήν Μητέρα Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, στό ὁποῖο ὀφείλεται ἡ διάσωση τῆς Μακεδονίας μας μέ τήν πολιτική πού ἐφάρμοσε ὁ μεγάλος Πατριάρχης Ἰωακείμ Γ΄ κατά τή δεύτερη Πατριαρχία του (1901-1912).

Πρέπει ἐδῶ νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τό 2004 μέ ἀφορμή τό ἐπετειακό συνέδριο πού πραγματοποίησε ἡ Μητρόπολη Καστοριᾶς γιά τά ἑκατό χρόνια ἀπό τό θάνατο τοῦ Παύλου Μελᾶ, μέ Πατριαρχικό εὐχετικό καί συγχαρητήριο γράμμα πρός τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καστορίας κ. Σεραφείμ ἔγραψε μεταξύ ἄλλων τά ἑξῆς: «Οἱ ἄχρι τότε σύμπνοες ἀδελφοί ἐν Χριστῷ ἤγειραν φονικάς χεῖρας κατά ἀθώων ὁμοπίστων, προξενήσαντες μεγίστην καί πολυχρόνιον ταραχήν εἰς τόν εὐαίσθητον καί εὔφλεκτον χῶρον τῆς πνευματικῆς ἐπιρροῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εὑρεθέντος πρό δυσκολωτάτων καταστάσεων καί ἀναγκασθέντος νά λάβῃ προστατευτικά μέτρα ὑπέρ διασώσεως τοῦ παραμένοντος καί διαρ¬κῶς κινδυνεύοντος πιστοῦ ποιμνίου εἰς τάς ρηθείσας περιοχάς.

Διά τῆς ἀποστολῆς εἰς αὐτάς γενναιοψύχων καί ἱκανοτάτων Ἀρχιερέων, προσεπάθησε νά ἐμψύχωσῃ τά λιποψυχοῦντα τέκνα αὐτοῦ καί νά διαφύλαξῃ ταῦτα ἐκ τοῦ σωματικοῦ θανάτου καί τοῦ ψυχικοῦ κινδύνου τοῦ σχίσματος.

Εἰς τήν προσπάθειαν δέ ταύτην μεγάλως συνέδραμον καί φιλογενεῖς ἄνδρες ἐκ τῆς ἐλευθέρας Πατρίδος, ἐν ἐθελοντικῇ αὐτο¬θυσίᾳ πορευθέντες καί δραστηριοποιηθέντες εἰς τάς κινδυνευούσας περιοχάς, θέντες τήν ζωήν αὐτῶν ἐν διαρκεῖ κινδύνῳ ὑπέρ τῶν ὁμαιμόνων καί ὁμοπίστων ἀδελφῶν.

Μεταξύ τῶν γενναίων τούτων μορφῶν πρωτεύουσαν θέσιν κα¬τέχει ὁ ἡρωϊκός καί εὐγενέστατος ἀξιωματικός Παῦλος Μελᾶς, ἀνήρ πλήρης πίστεως καί ἀγάπης πρός τόν Χριστόν καί τήν Πα¬τρίδα, ὅστις ἀρνησάμενος πᾶσαν κοσμικήν εὐημερίαν καί οἰκογενειακήν θαλπωρήν, ἐθυσιάσθη πρό ἑκατονταετίας ἀγωνιζόμενος ἐν Μακεδονίᾳ ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν, γενόμενος καί παραμείνας οὕτω θρύλος εἰς τάς συνειδήσεις καί τά στόματα τῶν συνελλήνων, μεγάλως ἐντυπωσιασθέντων ἐκ τῆς ἡρωϊκῆς αὐτοῦ θυσίας.

Ὅθεν, ἄριστα ἐπράξετε, Ἱερώτατε καί τιμιώτατε ἀδελφέ, καί ἐν συνεργασίᾳ καί μετά τῶν ἄλλων ἐκεῖσε Ἐντίμων ‘Αρχῶν ἡτοιμάσατε ἑορτίους ἐκδηλώσεις μνήμης τοῦ ἀοιδίμου τούτου τέκνου τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πατρίδος, πρός φρονηματισμόν τῶν συγ¬χρόνων ὁμογενῶν, πρεσβυτέρων καί νεωτέρων.

Συγχαίροντες ἐκ καρδίας διά τήν πρωτοβουλίαν τῶν ἑορτα¬σμῶν πάντας τούς σχόντας τήν εὐθύνην τῆς ὀργανώσεως, προτρεπόμεθα ἅπαντας πατρικῶς καί δή τούς νεοσσούς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φρονηματίζωνται ἐκ τοῦ ἡρωϊκοῦ προσώπου τοῦ Παύ¬λου Μελᾶ, πληρούμενοι θυσιαστικῆς ἀφοσιώσεως εἴς τε τήν Πατρίδα καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν, εἰρηνεύοντες ἐν ἀγάπῃ, ἀλλά καί μηδόλως διαπραγματευόμενοι καί παραβλέποντες τά ἀδιαπραγμάτευτα, ὑπέρ ὧν τοσοῦτοι ποταμοί προγονικῶν αἱμάτων ἐχύθησαν, καί ἐπότισαν καί ηὔξησαν τό δένδρον τῆς συγχρόνου ἐλευθερίας».

Ἀλλά καί πρόσφατα, στίς 10 Φεβρουαρίου, μετά τόν ἑσπερινό στόν πάνσεπτο πατριαρχικό ναό τοῦ ἁγίου Γεωργίου ἀπευθυνόμενος στούς ἀπό τήν Μακεδονία προσκυνητές εἶπε: «Γνωρίζετε ἐσεῖς οἱ Μακεδόνες τί ἔχει προσφέρει αὐτή ἡ μαρτυρική Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως σέ ἐσᾶς, στόν τόπο σας, γιά νά παραμείνει ἑλληνικός. Ἀπό ἐδῶ σᾶς ἀπεστάλησαν ὁ Γρεβενῶν Αἰμιλιανός Λαζαρίδης, ὁ Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, ὁ Καστορίας Γερμανός Καραβαγγέλης, ὁ Κορυτσᾶς Φώτιος καί ὅλοι αὐτοί οἱ ἥρωες Ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι πρωτοστάτησαν στόν Μακεδονικό ἀγῶνα καί ὑποστήριξαν, προτάσσοντας τά στήθη τους, τό Γένος μας καί τήν Πίστη μας.

Ἀπό τή μία ἦταν οἱ Ἐξαρχικοί καί ἀπό τήν ἄλλη ἦταν οἱ Πατριαρχικοί, οἱ ὁποῖοι μέ κατεύθυνση καί ὁδηγίες ἀπό τό κλεινόν Φανάριον, τό ἄσημον κατά κόσμον, διεξήγαγον ἕνα ἡρωικόν ἀγῶνα. Καί τό ξέρω ὅτι ἐσεῖς εἴσαστε πάντοτε εὐγνώμονες πρός τό Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον». Γι’ αὐτό ἄς μήν ἐμπλέκουμε στήν ἑλλαδική μιζέρια τόν ἱερό αὐτό θεσμό. Τό ἔχει πληρώσει πολύ ἀκριβά αὐτό.

Ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί πιστά τῆς Ἐκκλησίας τέκνα ἀκολουθοῦμε τήν Εὐαγγελική ἐντολή πού λέει: « … ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν … » (Μτθ. 5,44) καί ἐνστερνιζόμαστε τόν ὅρο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, πού συνῆλθε στήν Κωνσταντινούπολη τό 1872, πού λέγει: «Ἀποκηρύττομεν κατακρίνοντες καί καταδικάζοντες τόν φυλετισμόν, τουτέστι τάς φυλετικάς διακρίσεις καί τάς ἐθνικάς ἔρεις καί ζήλους καί διχοστασίας ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ, ὡς ἀντικείμενον τῇ διδασκαλίᾳ τοῦ Εὐαγγελίου καί τοῖς ἱεροῖς κανόσι τῶν μακαρίων Πατέρων ἡμῶν, «οἵ καί τήν ἁγίαν Ἐκκλησίαν ὑπερείδουσι, καί ὅλην τήν χριστιανικήν πολιτείαν διακοσμοῦντες πρός θείαν ὁδηγοῦσιν εὐσέβειαν».

Σαφέστατα μέσα στόν ὅρο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου καταδικάζονται προφητικά ὁ φασισμός καί ὁ ναζισμός πού ἔχουν ὡς ρίζα τόν ἐθνοφυλετισμό.

Γι’ αὐτό καί ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τόνισε τήν προσήλωσή της στούς ἱερούς κανόνες καί ὅτι δέν δύναται ν’ ἀναγνωρίσει τήν Φραγκεσταϊνικοῦ τύπου Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων ὡς Μακεδονική, διότι εἶναι προϊόν πνευματικῆς τερατογενέσεως. Στήν ἐκκλησιαστική πτυχή τοῦ Μακεδονικοῦ ἔχουμε δύο παράδοξα: 1)Ὅπως ἡ Βουλγαρική Ἐξαρχία δημιουργήθηκε πρίν ἀπό ὁποιαδήποτε ὕπαρξη ἐπίσημης κρατικῆς ὀντότητας, ἔτσι καί αὐτή δημιουργήθηκε μέσα στήν Γιουγκοσλαβία ὡς ἐφαλτήριο γιά τά ἐπιδιωκόμενα. Τό παράδειγμα ὑπῆρχε, γι’ αὐτό καί τώρα ἔσπευσαν νά ζητήσουν χεῖρα βοηθείας ἀπό τούς πρώτους, καί 2) Ὅπως ἡ Ἐξαρχία ἱδρύθηκε μέ αὐτοκρατορικό φιρμάνι (1870) ἀλλοθρήσκου ἡγεμόνα, ἔτσι καί ἡ «ψευδομακεδονική» Ἐκκλησία ἱδρύθηκε μέ ἀπόφαση τοῦ ἄθεου σατραπίσκου τῆς Γιουγκοσλαβίας Τίτο.

Οἱ Ἕλληνες ἀγαπᾶμε ὅλους τούς λαούς, καί εἰδικά τούς γειτονικούς, καί τό ἔχουμε ἀποδείξει. Θέλουμε ὁ λαός τῶν Σκοπίων νά στηρίξει τήν κρατική του ὕπαρξη σέ θεμέλια στερεά, νά ἀναπτυχθεῖ μέ ἀξιοπρέπεια καί νά μήν παρουσιάζει ἡ πρωτεύουσά του εἰκόνα Disneyland.

Τό ἑλληνικό Ἔθνος πιστεύει σταθερά στά δίκαιά του. Δέν ἐποφθαλμιᾷ κανενός τό δίκαιο, ἀλλά καί δέν ἀνέχεται ἄλλοι νά καταπατοῦν τό δικό του.

Ἡ μοῖρα τῆς Ἑλλάδας εἶναι νά θυσιάζεται, νά καταστρέφεται χάριν τῶν ἱερῶν καί ὁσίων, νά αὐτοκτονεῖ χάριν τῶν φίλων καί συμμάχων της, καί ἐν τέλει νά ἐγκαταλείπεται ἀπό αὐτούς χάριν ποταπῶν σκοπῶν καί ἰδιοτελῶν συμφερόντων. Αὐτοί οἱ μεγάλοι, οἱ δυνατοί τῆς γῆς, χάριν τῶν ὁποίων θυσιάστηκε ὁ ἑλληνικός λαός ἐπανειλημμένα, εἶναι οἱ στραγγαλισταί τῶν δικαίων του.

Ἐάν αὐτοί οἱ ἔμποροι τῶν Ἐθνῶν δέν εἶχαν τά ἀνόσια συμφέροντά τους, δέν θά πίεζαν τόσο πολύ μέ κυνισμό, πού τόν προκαλεῖ ἡ ἱστορική ἀμάθεια καί ἡ προκρούστεια λογική, νά γίνει ἡ ὀνοματοδοσία ὅπως – ὅπως, δηλαδή ἡ μεγαλύτερη πλαστογραφία τῆς ἱστορίας στά Βαλκάνια.

Ἡ ἱστορία ἔχει δείξει ὅτι εἰρήνη στά Βαλκάνια σημαίνει σταθερότητα καί εἰρήνη στήν Εὐρώπη.

Τά συμφέροντα τῶν ἑταίρων μας δέν ὑπηρετοῦνται μέ τό στραγγαλισμό τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας. Ἕνας ἔντιμος Ἕλληνας μέ βαθειά πολιτική παιδεία καί ὅραμα γιά τήν Ἑλλάδα, τά Βαλκάνια καί τήν Εὐρώπη τονίζει: «Δέν χρειάζεται νά παραχαραχθεῖ ἡ ἱστορία τῆς ἴδιας τῆς Εὐρώπης, νά φθάσουμε σέ πολέμους, γιά νά πωλοῦνται στά Σκόπια τά ἰταλικά σπαγγέτι, τά γαλλικά τυριά, τά γερμανικά βιοῦστελ καί τά ἀμερικανικά Μάρλμπορο καί ἡ κόκα – κόλα. Αὐτά ἐξ ἄλλου δέν ἀποτέλεσαν ποτέ τίς κινητήριες δυνάμεις τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας πρός τά ἐμπρός».

Τό Μακεδονικό ἔχει οἰκουμενική διάσταση. Δέν πρόκειται ἐδῶ γιά τήν ὀνοματοδοσία ἑνός μαχαλᾶ. Νά τόν ποῦμε Ἄνω ἤ Κάτω. Ἡ Μακεδονία δέν εἶναι μαχαλᾶς, εἶναι τό θεμέλιο τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ, εἶναι ἡ οἰκουμένη. Ἡ Ἑλλάδα, ἡ ἑλληνική ἐπιστήμη καί ἡ ἑλληνική πολιτική ὀφείλουν νά ὑπερασπιστοῦν τήν ἱστορία τήν δική μας, ἀλλά καί ὅλων τῶν λαῶν.

Κράτη πού στήθηκαν μέσα ἀπό τήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας εἶναι φορεῖς βίας καί παρακμῆς, καί δέν ἔχουν διάρκεια. Κράτος μέ τό ὄνομα Μακεδονία, θεμελιωμένο στήν παραχάραξη θά εἶναι ἐκβιάσιμο ἀπό τούς προστάτες του. Ἡ ἡγεσία του δοτή καί ἐξαρτώμενη, καί ὁ λαός του δοῦλος στό σύγχρονο νεοφεουδαλισμό τῶν ἰσχυρῶν.

Ὅσοι θεωροῦν ὅτι εἶναι Μακεδόνες, σημαίνει ὅτι εἶναι μέρος ἑνός ἱστορικομαρτυρικοῦ τμήματος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τοῦ Μακεδονικοῦ, πού διά τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἕνωσε τό Ἑλληνικό Ἔθνος καί κατέστησε τόν ἑλληνικό πολιτισμό παγκόσμιο.

Γιά δεῖτε τήν μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στήν Ἀλεξάνδρεια ἀπό τόν Πτολεμαῖο καί τούς ἑβδομήκοντα. Ἄν ἡ Σκοπιανή πλαστογράφηση ἰσχύει, γιατί δέν χρησιμοποίησαν τή διάλεκτο πού θέλουν νά ἐπιβάλλουν ὡς μακεδονική γλῶσσα; Γι’ αὐτό τά σαθρά, χωρίς ἔρεισμα στήν ἱστορία, ἐπιχειρήματα ἀποτελοῦν ὕβρη πρός ἕνα λαό πού τόσα προσέφερε στά Βαλκάνια καί τήν οἰκουμένη, καί παρά τά ὅσα ἔπαθε, ἔχει διαθέσεις εἰρήνης καί ἀδελφοσύνης καί πρός τούς ἐχθρούς του ἀκόμη.

Σήμερα, γιά νά ἀποβεῖ ἐπωφελής ἡ ἐδῶ παρουσία μας, θά πρέπει νά ἀντλήσουμε τά ἀνάλογα διδάγματα ἀπό τή θυσία τοῦ Παύλου Μελᾶ ἀλλά καί ὅλων τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα τούς ὁποίους στό πρόσωπό του τιμᾶμε, καί κυρίως τῶν ἁπλῶν χωρικῶν μακεδόνων, τῶν ὁποίων τόν ἡρωισμό, τήν αὐτοθυσία καί ἀγωνιστικότητα θαύμασε ὁ Παῦλος Μελᾶς.

Σύμφωνα μέ τόν Ἴωνα Δραγούμη, «ὁ θάνατός του εἶναι ἡ ζωή στούς κουρασμένους ἀπό τή μετριότητα τοῦ κόσμου. Ὁ θάνατός του ἀνασταίνει τούς κοιμισμένους, δυναμώνει τούς ἀδυνάτους, δροσίζει τούς διψασμένους, ὁ θάνατος τοῦ Νέου, ὁ θάνατος τοῦ Ὡραίου, ὁ θάνατος τοῦ Ἀνδρείου».

Ἄς πάρουμε δύναμη, λοιπόν, καί ἄς σταθοῦμε ὄρθιοι μέ ἐθνική ἀξιοπρέπεια ἀπέναντι στούς ἐμπόρους τῶν ἐθνῶν. Ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουμε ὅτι: «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δέ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν ἐπικαλεσόμεθα. Αὐτοί συνεποδίσθησαν καί ἔπεσαν, ἡμεῖς δέ ἀνέστημεν καί ἀνωρθώθημεν». (Ψλμ. 19).

Ἀδελφοί μου, ἡ γραφίδα μου εἶναι ἀδύναμη, ὁ λόγος μου πενιχρός ̇ γι’ αὐτό θά κλείσω τήν ὁμιλία μου μέ ἕνα δυνατό κείμενο πού τό ἄκουσε στίς 8-4-1959 ἡ νηπιαγωγός Σοφία Δήμκου, τό κατέγραψε καί τό κάρφωσε στό χαγιάτι τοῦ σπιτιοῦ πού ξεψύχησε τό παλληκάρι: «Ὁ Παῦλος Μελᾶς δέν εἶναι ὁποιοσδήποτε ἀπό τήν μεγάλη στρατιά τῶν ἡρῴων μας. Εἶναι ὁ ἐκλεκτός, ὁ Ἕλληνας, ὁ ἄνθρωπος.

Πᾶρε θάρρος ἀπό τό φτωχό προσκυνητάρι αὐτό καί μιμήσου τίς πράξεις του. Ἐγώ πού τόν στεφάνωσα τήν τελευταία στιγμή μέ τό ἀμαράντινο στεφάνι τῆς ἀθανασίας καί τόν γνώρισα στήν κάθε ἐκδήλωση τῆς ζωῆς του, σέ προτρέπω …. Ὁ Παῦλος Μελᾶς ἄς κατοικεῖ πάντα στήν ψυχή σου, ὅπως κατοικεῖ στήν σκέψη μου: Ποιός εἶμαι ἐγώ ; Μά … Η ΔΟΞΑ».

 

 

http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/20135-sugklonistiki-omilia-tou-mitropoliti-dramas-gia-tin-makedonia

 

Ὁ ἀποσιωπώμενος ὀρυκτός πλοῦτος τῆς Μακεδονίας

εἰκών ἀπό ἐδῶ
Διαβᾶστε,ἀνά νομόν,τόν ὀρυκτόν πλοῦτον τῆς Μακεδονικῆς γῆς καί ἀναλογισθεῖτε ἕναν ἀκόμη λόγον γιά τόν πόλεμον πού δέχεται ἡ ἔρημος αὐτή χώρα,ἀπό ξένους ἀλλά καί ἐγχωρίους (τούς χειρωτέρους) ἐχθρούς.

Τό κατωτέρῳ θέμα εἶναι ἀπό τό ἱστολόγιον : ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV.

Ο ΑΠΟΣΙΩΠΩΜΕΝΟΣ ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

 

«Όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας είναι Έλληνες». Το νόημα των λόγων του Ισοκράτους

Οι περισσότεροι έχουμε ακούσει την φράση «Οι μετέχοντες της ελληνικής παιδείας είναι Έλληνες», μία φράση που την έχουν απομονώσει από τον «Πανηγυρικό» του Ισοκράτους. Αυτήν την φράση λοιπόν θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε και να καταλάβουμε το πραγματικό νόημά της.

Μικρή ιστορική αναδρομή

Η συγκεκριμένη φράση λοιπόν έχει ειπωθεί αφειδώς τα τελευταία χρόνια από προέδρους δημοκρατίας, πολιτευτές, δημοσιογράφους κλπ. και προέρχεται από τον «Πανηγυρικό» του Ισοκράτους. Ο λόγος της συνεχούς χρήσεώς της, είναι για να πείσουν όσους Έλληνες αντιδρούσαν και αντιδρούν στις ελληνοποιήσεις αλλοδαπών παράνομων μεταναστών ή προσφύγων (που σπούδασαν ή θα σπουδάσουν στα ελληνικά σχολεία) ότι όπως είχαν πει και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, όσοι μετέχουν στην παιδεία μας πρέπει αυτομάτως να θεωρούνται Έλληνες, χωρίς να κοιτάμε τα εθνικά και φυλετικά χαρακτηριστικά τους.

Η πρώτη αφορμή δόθηκε με την υπόθεση Τσενάϊ. Ο Οδυσσέας Τσενάϊ ήταν μαθητής αλβανικής καταγωγής στην Νέα Μηχανιώνα. Όταν το 2000 αρίστευσε στο γυμνάσιο και οι καθηγητές του τον όρισαν σημαιοφόρο στην παρέλαση, υπήρξαν πολύ έντονες αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής, που δεν ήθελαν ένας αλλοδαπός να κρατάει την ελληνική σημαία.

16 χρόνια μετά ίσως να φαίνονται αυτά ξεπερασμένα. Άλλωστε από τότε, σιγά σιγά με τα χρόνια, την Ελληνική Σημαία στις παρελάσεις την έχουν κρατήσει σχεδόν όλες οι «φυλές του Ισραήλ». Και σε πολλές περιπτώσεις δεν θα μπορούσε ίσως να γίνει και αλλιώς, μιας και υπάρχουν σχολεία (κυρίως στο κέντρο των Αθηνών) που οι Έλληνες μαθητές δεν ξεπερνούν πια ούτε το 5% !!!

Αφού κάναμε αυτήν την αναδρομή ας επιστρέψουμε στον «Πανηγυρικό».

Πρόκειται για έναν λόγο υψηλής ρητορικής τέχνης που παρουσιάστηκε  γύρω στο 380 π.Χ. επ’ ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων (100η Ολυμπιάδα). Σκοπός του ήταν, 24 χρόνια μετά την λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου (431 – 404 π.Χ.), και χωρίς βεβαίως να έχουν σταματήσει οι μεταξύ των πόλεων εχθροπραξίες, να ενώσει όλες τις Ελληνικές Πόλεις υπό την ηγεμονία των Αθηνών, ώστε να εκστρατεύσουν κατά των Βαρβάρων.

Ήδη από τις πρώτες παραγράφους: «… ήκω συμβουλεύσων περί τε του πολέμου τού προς τους βαρβάρους και τής ομονοίας τής προς ημάς» (βρίσκομαι εδώ για να σας συμβουλεύσω περί του πολέμου εναντίον των βαρβάρων και της μεταξύ ημών ομονοίας).  Εξ αρχής θέτει τα πλαίσια που θα κινηθεί:

  • Πανελλήνια εκστρατεία κατά των βαρβάρων (Περσική αυτοκρατορία)
  • Προσπαθεί να πείσει όλους τους Έλληνες να ομονοήσουν
  • Προτείνει να ηγεμονεύσει η Αθήνα της Ελλάδος (με την αρωγή των Σπαρτιατών) και αναλύει το γιατί
  • Εξάρει την πολιτισμική υπεροχή των Αθηναίων, από τα μυθολογικά κιόλας χρόνια
  • Μνημονεύει τις πολεμικές αρετές της πόλεως
  • Είναι μία ρητορική που απευθύνεται μόνο σε Έλληνες

Από τις πρώτες παραγράφους κατανοούμε ότι δεν πρόκειται για έναν φιλολογικό λόγο που θέλει να πείσει τους υπολοίπους Έλληνες, για το ποιοι θα είναι Έλληνες και ποιοι βάρβαροι από εδώ και στο εξής…! Πώς είναι δυνατόν άλλωστε, σε ένα πολεμικό κάλεσμα κατά των Περσών, να κάνει ξεκάρφωτες «αντιρατσιστικές» ρητορείες του σήμερα…; Τέτοια ζητήματα δεν είχαν τεθεί στην αρχαιότητα. Μπορεί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι να μη ήταν ρατσιστές (με την σημερινή έννοια του όρου), ήταν όμως φυλετιστές και τοπικιστές. Ήταν φανατικά προσκολλημένοι στην Πόλη-Κράτος και στην συνέχιση της φυλετικής τους διαφορετικότητας. Αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Ταύτην γαρ οικούμεν ουχ ετέρους εκβαλόντες ουδ’ ερήμην καταλαβόντες ουδ’ εκ πολλών εθνών μιγάδες συλλεγέντες, αλλ’ ούτω καλώς και γνησίως γεγόναμεν, ώστ’ εξ ήσπερ έφυμεν, ταύτην έχοντες άπαντα τον χρόνον διατελούμεν, αυτόχθονες όντες…»

Απόδοση: «Γιατί κατοικούμε αυτήν την χώρα όχι έχοντας εκδιώξει κάποιους άλλους, ούτε αφού την βρήκαμε έρημη την καταλάβαμε, ούτε συναθροιστήκαμε από πολλά έθνη μιγάδες, αλλά αντιθέτως έχουμε ευγενική και γνήσια καταγωγή, ώστε εκεί που γεννηθήκαμε, αυτήν την γη την κατοικούμε από πάντα, όντες αυτόχθονες (γηγενείς)».

Είναι αναγκαίο να αναπτυχθεί ένα μέρος του Πανηγυρικού, γιατί η αποσπασματική ανάγνωση και απομόνωση κάποιων χωρίων δεν μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα. Πολύ λίγοι έχουν διαβάσει και καταλάβει το κείμενο. Στόχος μου είναι κυρίως να γίνει κατανοητό το ιστορικό-κοινωνικό-στρατιωτικό-πολιτιστικό πλαίσιο της εποχής και μέσα από αυτό να γνωρίσουμε και τι πίστευαν οι πρόγονοί μας εκείνης της περιόδου.

Οφείλω εδώ να υπενθυμίσω ξανά τι ακριβώς επιδιώκει ο Ισοκράτης μέσω του λόγου του. Πρώτον την συμφιλίωση των Ελληνικών Πόλεων. Δεύτερον να πείσει τους Έλληνες ότι πρέπει να τεθούν υπό την ηγεμονία των Αθηνών (εκθειάζοντας ιδιαιτέρως την πολιτισμική ανωτερότητά της έναντι των υπολοίπων πόλεων). Τρίτον να κάνουν εκστρατεία κατά των βαρβάρων.

Πρόκειται για ένα πολεμιστήριο σάλπισμα κατάκτησης και υποδούλωσης των βαρβάρων.

Καλό θα είναι να προσπαθήσουμε να πλησιάσουμε τον λόγο του με όσο το δυνατόν ουδέτερη σκέψη, ώστε να γίνει κατανοητό το τί πρέσβευε ο ίδιος και ποιο ήταν το γενικό πνεύμα στον Ελληνικό χώρο, της εποχής του.

Το κείμενο λοιπόν μας πληροφορεί ότι αυτά που θα ακουστούν, μπορεί να έχουν λεχθεί και από άλλους και ότι οι μεν σοφιστές που πρόσκεινται φιλικά προς την Σπάρτη θα πουν ότι αυτή πρέπει να ηγεμονεύσει των Ελλήνων, ενώ οι άλλοι που πρόσκεινται φιλικά των Αθηνών ρητορεύουν υπέρ της δικής της ηγεμονίας. Εγώ, μας λέει ο Ισοκράτης, θα προσπαθήσω να σας πείσω γιατί η Αθήνα θα πρέπει να ηγηθεί των Ελλήνων, όχι με μόνη απόδειξη τα στρατιωτικά επιτεύγματα, αλλά και την πολιτιστική και πολιτισμική ανωτερότητά της.

Προχωρώντας λοιπόν στο έργο του ο Ισοκράτης, τονίζει την σπουδαιότητα των κοινών εορτών των Ελλήνων για την σύσφιξη των συγγενικών δεσμών τους.

«Σε αυτούς που καθιέρωσαν τις γιορτές αξίζει δικαίως ο έπαινος, διότι μας παρέδωσαν τέτοια έθιμα, ώστε αφού κάνουμε σπονδές και διαλύσουμε τους εν εξελίξει πολέμους, συναθροιζόμαστε στο ίδιο μέρος. Και μετά αφού πραγματοποιήσουμε κοινές ευχές και θυσίες, μνημονεύουμε την μεταξύ μας (εξ αίματος) συγγένεια».

Συνεχίζοντας αναφέρει ότι η Αθήνα μέσω της φιλοσοφίας μεγαλούργησε και ανέδειξε όσο κανένας άλλος την τέχνη του λόγου. «Όσοι έχουν ανατραφεί, εξ αρχής, ως ελεύθεροι άνθρωποι, δεν αναγνωρίζονται ούτε από την ανδρεία τους ούτε από τον πλούτο τους, αλλά από την ικανότητά τους στον λόγο, που αποτελεί και αδιάψευστο μάρτυρα της καλλιέργειας του καθενός».

Και φθάνουμε στο επίμαχο σημείο:

«Τοσούτον δ’ απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ’ οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας».

Απόδοση: «Τόσο πολύ λοιπόν άφησε πίσω η πόλη μας τους υπολοίπους ανθρώπους, στην σοφία και στον λόγο, ώστε οι μαθητές της δάσκαλοι των άλλων έγιναν και κατόρθωσε (η πολιτεία μας) το όνομα των Ελλήνων να μη αναφέρεται στην καταγωγή αλλά στην παιδεία που έχουν, και περισσότερο να καλείται Έλληνας αυτός που μετέχει στην δικής μας παιδεία  (της αθηναϊκής) παρά αυτός που έχει κοινή φυλετική καταγωγή».

Ο Ισοκράτης λοιπόν ΔΕΝ μιλάει γενικά για την ελληνική παιδεία όπως κάποιοι λανθασμένα αντιλαμβάνονται. Σίγουρα προκαλεί σύγχυση, χρησιμοποιώντας ένα καθ’ υπερβολήν ρητόρευμα. Όμως το μόνο που επιδιώκει είναι να υπερτονίσει, όσο πιο πολύ μπορεί, την ανωτερότητα της Αθηναϊκής παιδείας και τα πνευματικά επιτεύγματα των Αθηνών που έγιναν κτήμα και των υπολοίπων ελληνίδων πόλεων. Για αυτό και είναι απαραίτητο να ερμηνευτεί η συγκεκριμένη παράγραφος σε συνδυασμό και με το υπόλοιπο κείμενο αλλά και να έχουμε κατά νου και το γενικότερο πνεύμα που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή. Κατά βάσιν ο ρήτορας, απευθύνεται στους ομόφυλούς τους Έλληνες, και τους λέει ότι τώρα πια, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη είναι ενωμένοι, κάτω από την ηγεμονία των Αθηνών. Έχουν κοινή φυλετική καταγωγή και θρησκεύεσθαι, κοινές εορτές και εκδηλώσεις, κοινά ήθη και έθιμα, κοινούς αγώνες, και εν τέλει κοινή παιδεία, την αθηναϊκή.

Και είναι λογικό να υπερτονίζει και να θεωρεί πρωταρχικό στοιχείο ηγεμονίας την πνευματικότητα και την παιδεία. Είναι το βασικό στοιχείο υπεροχής των Αθηνών έναντι της Σπάρτης! Αφού λοιπόν μας αναφέρει ότι και στην πολεμική αρετή δεν υστερεί, έναντι των Λακεδαιμονίων, η εμφανής υπεροχή της πόλεώς του στο πολιτισμικό επίπεδο πρέπει να είναι και το κριτήριο εκείνο που θα καθορίσει το ποιος θα ηγεμονεύσει. Στο επίμαχο αυτό σημείο μας λέει ξεκάθαρα ότι η Αθηναϊκή παιδεία και προφανώς ο Αθηναϊκός τρόπος σκέψης (!), έχουν κυριαρχήσει στον ελλαδικό χώρο και άρα η Αθήνα είναι η σύγχρονη μήτρα του ελληνισμού και οι υπόλοιπες πόλεις πνευματικά τέκνα της. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να μη ηγείται και σε όλα τα υπόλοιπα επίπεδα η μητρόπολη του ελληνισμού…;

Συνεχίζοντας στον λόγο του ο Ισοκράτης, εξακολουθεί να υμνεί την πόλη του, τόσο ως την πνευματική τροφό, αλλά και ως την διδάσκουσα την καλλιέργεια των δημητριακών στο πανελλήνιον. Τον ενδιαφέρει να αποδείξει την πολυεπίπεδη προσφορά της, όχι μόνο ως το πνευματικό λίκνο του Ελληνισμού, αλλά και ότι συνέβαλε τα μέγιστα, περισσότερο από κάθε άλλη πόλη, στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου και στην οικονομική ανάπτυξη και των υπολοίπων Ελλήνων.

Γίνονται αναφορές στην σύγχρονη ιστορία της αλλά και στην μυθολογία (Θεά Δήμητρα και Ελευσίνια Μυστήρια) έχοντας μοναδικό σκοπό, να πείσει ότι η Αθήνα είναι η αδιαφιλονίκητη Πνευματική και Στρατιωτική ηγέτιδα σύμπασας της Ελλάδος.

Τους λέει λοιπόν, ότι η Αθήνα είναι η πόλη εκείνη που από όλες τις ελληνικές διαθέτει τρία σημαντικά πράγματα:

  • Είναι αρχαιοτάτη, μετέχει ανελλιπώς σε όλα τα μεγάλα καλέσματα της φυλής και από τους μυθολογικούς ακόμη χρόνους δρα με γνώμονα το καλό όλων των Ελλήνων.
  • Στις μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις επέδειξε τον μεγαλύτερο ζήλο από όλους τους Έλληνες. Μνημονεύει τον Μαραθώνα, το Αρτεμίσιο, την Σαλαμίνα και θυμίζει στους ακροατές του (100 χρόνια μετά), ότι άνευ του στόλου των Αθηνών δεν θα είχαν νικήσει τους Πέρσες.
  • Ανεπτύχθη πνευματικά όσο καμμία άλλη ελληνική πόλη, οι οποίες γίνανε μαθητές της.

Ο Ισοκράτης λοιπόν προσπαθεί να εμφανίσει την Αθήνα ως την μόνη πόλη που είναι: – Πανάρχαια – Στρατιωτική δύναμη – Πνευματικός φάρος του ελληνισμού και ως εκ τούτου το να ηγηθεί των Ελλήνων, αντί της Σπάρτης, είναι το μόνο λογικό και δίκαιο.

Δεν κάνει καμμία αναφορά σε βαρβάρους λαούς που επαίδευσε η Αθήνα, αλλά αντιθέτως μας εξιστορεί ότι όταν το βαρβαρικό γένος ήταν πιο κυριάρχο από το ελληνικό, αυτοί ήταν οι οποίοι με πολεμικές επιχειρήσεις τους εκτόπισαν και δημιούργησαν εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε να επεκταθεί ο ελληνισμός σε όλο το Αιγαίο και στην Ασία και στην Ευρώπη και να αποκτήσει ζωτικό χώρο.

Ελπίζω να έχει γίνει αρκετά κατανοητός μέχρι τώρα ο λόγος του ρήτορος και με σύμμαχο το υπόλοιπο κείμενο αποδείξαμε (και θα συνεχίσουμε για ακόμη λίγο) ότι η συγκεκριμένη παράγραφος πόρο απέχει από τα θέλω των όποιων, εκόντων ή ακόντων, παρερμηνευτών. Ο Ισοκράτης ομιλούσε, όχι για την ελληνική παιδεία που διδάσκονται αλλοεθνείς, αλλά για την αθηναϊκή παιδεία που «επιβλήθηκε» λόγω της ανωτερότητάς της στους υπόλοιπους Έλληνες.

Και η αλήθεια είναι ότι ακόμη και ο Μέγας Αλέξανδρος την αττική διάλεκτο επέλεξε σαν επίσημα ελληνικά της αυτοκρατορίας του. Και είναι και η τρανότερη απόδειξη των λόγων του Ισοκράτους, ότι δηλαδή, η αθηναϊκή παιδεία είχε επηρεάσει το πανελλήνιο.

Το να στρεβλώνουμε προτάσεις τόσο μακρινών εποχών, χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψιν τα ήθη, τα πολιτιστικά και πολιτισμικά στοιχεία, τον χώρο και τον χρόνο που γράφθηκαν και ειπώθηκαν, είναι και ανόητο και αντιεπιστημονικό. Είναι μία φράση που απευθύνεται μόνο στους Έλληνες. Το να συμπεριελάμβανε βαρβάρους σε αυτήν την ιδέα, δεν θα ήταν απλώς κάτι προχωρημένο για την εποχή του, θα ήταν κάτι εντελώς εκτός πραγματικότητας. Και αυτό το βλέπουμε καθαρά στους ελληνιστικούς χρόνους και στους μετέπειτα ρωμαϊκούς με μία Ελλάδα η οποία βασικά συνέχιζε να καταστρέφεται από τους πολέμους, ξεχειλωμένη προς την ανατολή και με τα ελληνικά ήθη και την γλώσσα να κυριαρχεί σε όλες τις κατεκτημένες περιοχές.

Τότε ήταν που έγινε μία απίστευτη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων και ιδεών. Πια, η ελληνική σκέψη και γλώσσα δεν ήταν μία υπόθεση των γηγενών Ελλήνων (και ίσως κάποιων δεκάδων βαρβάρων ηγεμόνων) αλλά εξαπλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης. Παρόλο λοιπόν όλο αυτό το άνοιγμα, παρόλο που πολλοί βάρβαροι ασπάστηκαν τον ελληνικό τρόπο σκέψης και ομιλίας, παρόλα αυτά, ακόμη και τότε, κανένας δεν τους είπε Έλληνες. Ο όρος για αυτούς τους υπηκόους των Ελληνιστικών Βασιλείων, είναι Ελληνίζον. Δηλαδή αυτός που μιμείται τους Έλληνες στα ήθη και στην γλώσσα! Μπορεί να πήραν ελληνικά ονόματα, μπορεί να μίλησαν άπταιστα τα ελληνικά, όμως κανένας και σε καμμία εποχή δεν είπε ότι έγιναν  Έλληνες. Ακόμη κι αν μετείχαν της ημετέρας παιδείας… ακόμη και αν η πολιτισμική ζύμωση μεταξύ των λαών των αυτοκρατοριών ήταν μεγάλη.

Ας δούμε όμως δύο ακόμη αποσπάσματα του κειμένου.

-«Βούλομαι δ’ ολίγω μακρότερα περί τοιν πολέοιν ειπείν και μη ταχύ λίαν παραδραμείν, ιν αμφοτέρων υμίν υπομνήματα γένηται, της τε των προγόνων αρετής και της προς τους βαρβάρους έχθρας».

Απόδοση: «Επιθυμώ λίγο περισσότερο να μιλήσω για τις δύο πόλεις (Αθήνα – Σπάρτη) και να μη τις προσπεράσω στα γρήγορα, για να σας υπενθυμίσω και την αρετή των προγόνων μας και το μίσος τους προς τους βαρβάρους».

– «Και πολλών μεν οι πατέρες ημών μηδισμού θάνατον κατέγνωσαν, εν δε τοις συλλόγοις έτι και νυν αράς ποιούνται, πριν άλλο τι χρηματίζειν, ει τις επικηρυκεύεται Πέρσαις των πολιτών· Ευμολπίδαι δε και Κήρυκες εν τη τελετή των μυστηρίων διά το τούτων μίσος και τοις άλλοις βαρβάροις είργεσθαι των ιερών ώσπερ τοις ανδροφόνοις προαγορεύουσιν».

Απόδοση: «Και πολλούς οι πατέρες μας καταδίκασαν σε θάνατο λόγω του ότι μήδισαν. Και στις συνελεύσεις ακόμη και σήμερα καταριούνται, προτού ξεκινήσει η συζήτηση, όποιον προτείνει αποστολή πρεσβευτών στους Πέρσες. Ακόμη και οι Ευμολπίδες και οι Κήρυκες στην τελετή των Ελευσινίων Μυστηρίων, προαναγγέλλουν, ότι  εξαιτίας του μίσους τους προς τους Πέρσες, απαγορεύεται η είσοδος στα ιερά και σε όλους τους υπολοίπους βαρβάρους, όπως γίνεται με τους δολοφόνους».

Δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Πιστεύω να έγινε κατανοητό πια, ποιος ήταν ο Ισοκράτης, τι πρέσβευε και ποιο ήταν το νόημα των λόγων του. Με τα σημερινά δεδομένα πολιτικής και κοινωνικής ορθότητας, δεν θα έπρεπε να μνημονεύεται ο Ισοκράτης (και ιδιαιτέρως ο «Πανηγυρικός») από κάποιους κύκλους και μάλλον θα έπρεπε να είναι… ανεπιθύμητος. Όμως αποδεικνύεται διά μίαν εισέτι φοράν πως ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει (είτε μας αρέσει είτε όχι) και ενώ μπορούμε να ανατρέξουμε στις πηγές και να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασιν το αληθές των λόγων του (όσον αφορά σε γραπτά κείμενα τουλάχιστον), εντούτοις ασπαζόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη σοφιστείες και διαστρεβλώσεις.

Σαν επίλογο θα βάλω μία ενδιαφέρουσα παράγραφο, που άπτεται άμεσα των σημερινών κοινωνικοπολιτικών καταστάσεων που ζούμε. Ας διαβάσουμε την άποψη του Ισοκράτους, πάλι από τον Πανηγυρικό, για το αν θα πρέπει να δίνονται πολιτικά δικαιώματα σε παράνομους μετανάστες, μετανάστες ή πρόσφυγες. Σύμφωνα πάντα με τον Ισοκράτη που τόσο πολύ μνημονεύεται από κάποιους.

«Ου δη που πάτριόν εστιν ηγείσθαι τους επήλυδας των αυτοχθόνων, ουδέ τους ευ παθόντες των ευ ποιησάντων, ουδέ τους ικέτας γενομένους των υποδεξαμένων».

Απόδοση: «Δεν είναι πατροπαράδοτο να εξουσιάζουν οι επήλυδες (μετανάστες) τους γηγενείς κατοίκους, ούτε οι ευεργετημένοι τους ευεργέτες, ούτε οι ικέτες (πρόσφυγες) αυτούς που τους υποδέχθηκαν και τους βοήθησαν».

Ιωάννης Κωτσής

http://www.palaixthon.gr/

 

Oἱ Μάγια, οἱ Ἕλληνες καὶ ἡ Ὀρθοδοξία

Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου
Δρ. Φυσικοῦ, πτ. ΕΚΠΑ Κ.Θεολογίας
Μόλις πριν λίγα χρόνια συμπληρώθηκαν 500 χρόνια, μισή χιλιετηρίδα, ἀπὸ τὴν ἀνακάλυψη του Χριστόφορου Κολόμβου τῆς ἄγνωστης στοὺς Εὐρωπαίους ἠπείρου, τῆς  Ἀμερικῆς (1492-1504).
Ὁ ἴδιος βέβαια θεωροῦσε ὅτι ἡ ἤπειρος ποὺ ἔφθασε ταξιδεύοντας πρὸς τὴν δύση ἦταν ἡ Ἀσία, σύμφωνα καὶ μὲ τὸν σκοπό του ποὺ προσπαθοῦσε νὰ πετύχει μὲ τὰ ταξίδια του, ἀλλὰ τὸ 1507, ὁ Ἀμέρικο Βεσπούτσι πρώτος σωστὰ ἐκτίμησε ὅτι ἡ ἤπειρος ποὺ ἔφτασαν ἦταν μιὰ ἄγνωστη τους μέχρι τότε νὲα ἤπειρος. Μιὰ νὲα σελίδα ἄνοιγε στὴν ἱστορία κατακτήσεων καὶ ἀποικιοκρατίας, ποὺ θὰ στοίχιζε τὴν ζωὴ ἑκατομμυρίων αὐτοχθόνων κατοίκων τῆς νέας ἠπείρου ποὺ κατοικοῦσαν σὲ αὐτὴ ἀπὸ πρὶν τουλάχιστον δυόμιση χιλιάδες χρόνια καὶ θὰ σήμαινε τὴν καταστροφὴ καὶ τὸ τέλος τῶν θαυμαστῶν πολιτισμῶν τους.
Οἱ σημαντικότεροι προκολομβιανοὶ πολιτισμοὶ τῆς Ἀμερικῆς ἦταν αὐτοὶ τῶν Μάγιας, τῶν Ἀζτέκων καὶ τῶν Ἴνκας. Ἀπὸ αὐτοὺς κατάφεραν κάπως καὶ ἐπιβίωσαν ἀπὸ τὴν φωτιὰ καὶ τὸ σπαθὶ  τῶν Ἰσπανῶν κατακτητῶν, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀρρώστιες ποὺ τοὺς μετάφεραν ἀπὸ τὴν Εὐρώπη (ἡ πανούκλα κυριολεκτικὰ ἀποδεκάτισε τοὺς Ἀζτέκους) μόνο οἱ Μάγια, ποὺ κάποιοι ὑπολογίζουν τὸν ἀριθμό τους στὰ δύο ἑκατομμύρια στὴν Κεντρικὴ Ἀμερική.
Βέβαια δὲν ἦταν μόνο στὴν νέα ἤπειρο, ἀλλὰ καὶ κάποιοι ἄλλοι στὴν γηραιὰ ἤπειρο ποὺ πλήρωναν μὲ τὶς ζωὲς τους, τὶς περιουσίες τους καὶ τὴν πολιτισμικὴ κληρονομιά τους τοὺς ἀδηφάγους κατακτητὲς ποὺ εἶχαν τὶς εὐλογίες τοῦ φράγκου Πάπα καὶ ἔφεραν τὴν σημαία μὲ τὸ σταυρό.  Καὶ αὐτοὶ δὲν ἤταν ἄλλοι ἀπὸ τοὺς Ρωμιοὺς («Βυζαντινούς») ποὺ εἶδαν τοὺς σταυροφόρους νὰ ἀφήνουν τὸ κυνήγι τῶν ὀπαδῶν τοῦ Μωάμεθ καὶ νὰ στρέφονται ἐναντίων τῶν πιστῶν τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖο ὑποτίθεται πίστευαν καὶ οἱ ἴδιοι οἱ σταυροφόροι.
Καὶ ἀφοῦ αὐτοὶ ἀπεγύμνωσαν ὁλοκληρωτικὰ τὴν πρωτεύουσα τῆς ρωμιοσύνης μετὰ τὴν τετραήμερη ἀνελέητη λεηλασία της καὶ ἑξηντάχρονη  ἀφαίμαξή της τὸν 13ο αἰ., ὡς φυσικὸ ἐπακόλουθο τῆς οὐσιαστικῆς ἀποδυνάμωσής της ἦρθε καὶ ἡ ὁριστικὴ πτώση της ἀπὸ τοὺς ἐξ ἀνατολῆς κατακτητές στὸ ὄνομα τοῦ Μωάμεθ πλέον, δύο αἰῶνες ἀργότερα, τὸν 15ο αἰ.,  καὶ λίγο πρὶν οἱ λαοὶ ποὺ ζοῦσαν στὴν νέα ἤπειρο ἀντικρύσουν τὸν σταυρὸ γιὰ πρώτη φορὰ καὶ ὁ ἐφιάλτης τους ἀπὸ τοὺς φέροντες αὐτὸν εἰσβολεῖς ἀρχίσει.
Ἔτσι οἱ φέροντες τὸ ὄνομα Χριστιανοὶ Εὐρωπαίοι παπικοί, ἀντὶ ἔχοντας λάβαρο τὸν σταυρὸ νὰ ὑπερασπίσουν τοὺς ἀνυπεράσπιστους ἔναντι τῶν  ὀρμητικῶν καὶ ἀδίστακτων ἐξ ἀνατολῆς εἰσβολέων τοῦ Μωάμεθ, ἀντίθετα ἔκαναν τὰ ἴδια ἀκριβῶς καὶ χειρότερα ἀπὸ ὅτι ἐκεῖνοι. Ἀπὸ τὴν μιὰ ἄλωσαν καὶ λεηλάτησαν ἀγρίως πρώτοι τὴν Κωνσταντινούπολη ὅπου δέσποζε παντοῦ ὁ σταυρός, ὁπότε ἔγιναν ἔτσι οὐσιαστικὰ καὶ σύμμαχοί τῶν μουσουλμάνων συμβάλλοντας ἀποφασιστικὰ ὥστε ἀργότερα νὰ τὴν κατακτήσουν καὶ ἐκεῖνοι, καὶ μαζὶ καὶ ὅλη τὴν Ρωμανία ( τὸ «Βυζάντιο»), καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, μὲ σκοπὸ τὴν ἴδρυση ἀποικιῶν καὶ τὸν πλουτισμό τους,  δίωξαν, κατέκτησαν, λεηλάτησαν καὶ δουλοποίησαν αὐτόχθονες λαοὺς πολλῶν χωρῶν, γινόμενοι αἴτιοι σὲ πολλὲς περιπτώσεις γιὰ τὴν ἐξαφάνιση αὐτῶν καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τους, χωρὶς αὐτοὶ οἱ λαοὶ νὰ τοὺς ἔβλαψαν ἤ νὰ τοὺς ἀπείλησαν σὲ τίποτε (βλ. Παράρτημα α).
Να ποῦμε ὅτι οἱ παπικοὶ κατακτητὲς ἁπλὰ προσπαθοῦσαν νὰ τοὺς διδάξουν τὸν «ἀνώτερο πολιτισμό» τους καὶ τὴν «χριστιανική» τους πίστη μὲ «λίγο» λάθος τρόπο – ἐξολοθρεύοντας τὸν διδασκόμενο, καταστρέφοντας την ζωή του, καταργώντας κάθε τι στὸν τρόπο αὐτῆς (βλ. Παρ. β); Ἦταν τελικὰ τυχεροὶ οἱ Ρωμιοὶ ποὺ τοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν ἔμειναν ὑποδουλωμένοι στὰ χέρια Μουσουλμάνων καὶ ὄχι παπικῶν, καὶ ἔτσι κατάφεραν ἔστω καὶ μέσα ἀπὸ ἀμέτρητα βάσανα νὰ ἐπιβιώσουν, διατηρώντας τὴν πολιτισμική τους ταυτότητα, καὶ δὲν ἀφομοιώθηκαν καὶ ἐξαφανίστηκαν ὅπως ἄλλοι λαοί ποὺ βρέθηκαν ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τοῦ Φράγκου Πάπα.
Ὡστόσο μὲ κάποιο θαυμαστὸ τρόπο, ὅπως θέλησε ὁ Θεὸς, προστάτεψε ἀπὸ τὸν ἀφανισμὸ καὶ τοὺς Μάγια, οἰκονομῶντας στὰ χρόνια μας, πρὶν περίπου τρεῖς δεκαετίες, νὰ ἔρθουν σὲ διαμάχη μὲ τὴν διοίκηση τῆς παπικῆς «ἐκκλησίας», ἔχοντας στὸ πλευρό τους τὸν τότε παπικό ἱερέα π. Ἀνδρέα Giron, ὁπότε καὶ τελικὰ ἡ παπικὴ «ἐκκλησία», λόγω κάποιων προτεσταντικῶν ἀποκλίσεων καὶ  καθῶς ἡ κατάσταση ἦταν κρίσιμη λόγω ἐμφύλιου πολέμου, ἔπαψε νὰ τοὺς δέχεται ὡς μέλη της.
Μαζί μὲ αὐτοὺς ὅμως ἀποχώρησε ἀπὸ αὐτὴ καὶ ὁ π. Ἀνδρέας, ὁ ὁποῖος συνέχισε νὰ ἐργάζεται γιὰ νὰ τοὺς βοηθάει, νὰ τοὺς ὑποστηρίζει καὶ νὰ τοὺς ἑνώνει. Ἡ νέα πίστη ποὺ ἀποφάσισε νὰ ἀκολουθήσει ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἄρχισε νὰ διδάσκει ὅσα ἤξερε γι᾿ αὐτὴ καὶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἦταν μαζί του, στοὺς ὁποίους καὶ προσφερόταν. Μετὰ ἀπὸ κάποια  χρόνια, καὶ ἐνῶ ὅλο καὶ περισσότεροι ἀπὸ τὸν λαὸ τῶν Μάγια ἀγάπησαν τὴν Ὀρθοδοξία, περισσότεροι ἀπὸ 350 χιλιάδες, χωρὶς ὅμως ἀκόμα οὔτε ὁ π. Ἀνδρέας, οὔτε αὐτοὶ, νὰ ἔχουν γίνει κανονικὰ μέλη της, ἦρθε ἡ ὥρα καὶ κατέληξαν μὲ τὴν φώτιση τοῦ Θεοῦ στὴν πόρτα τῆς Ἱερῆς Μητροπόλεως τοῦ Μεξικοῦ (ποὺ εἶχε ἰδρυθεῖ πρὶν λίγο καιρό κατὰ θεῖα πρόνοια) γιὰ νὰ ζητήσουν ἀπὸ μόνοι τους νὰ γίνουν μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Καὶ φυσικὰ τὴν βρήκαν ἀνοικτή.
Καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ μεγάλο θαῦμα καὶ ὁ παραλληλισμὸς μὲ τὸν ἑλληνικὸ λαό, ὅτι οἱ Μάγια κατάφεραν νὰ ἐπιβιώσουν ὄχι ἁπλὰ φυσικὰ ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς, ἀλλὰ καὶ πνευματικὰ, διατήρησαν τὴν ἰδιοπροσωπεία τους ὡς λαός, ἔχουν τὰ δικά τους πολιτισμικά στοιχεῖα, ποὺ μάλιστα -καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ σπουδαιότερο- ὅταν προέκυψαν οἱ κατάλληλες περιστάσεις, συνεργοῦντος τοῦ Θεοῦ, παρουσιάστηκαν ἕτοιμοι ἀκούοντας γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ὄχι μόνο νὰ τὴν δεχθοῦν, ἀλλὰ νὰ τὸ κάνουν μὲ ὅλη τους τὴν καρδιά. Μπορεῖ νὰ μὴν ἐπιβίωσαν τόσους αἰῶνες ἔχοντας τὴν Ὀρθοδοξία, ὅπως συνέβη στοὺς Ἕλληνες, ὡστόσο ὅμως τὸ ἔκαναν ἔχοντας τὴν πρόθεση καὶ τὴν δίψα ὅταν ἔρθει ἡ κατάλληλη ὥρα νὰ τὴν δεχθοῦν καὶ νὰ τὴν ζήσουν. Τὰ κατάφεραν περιμένοντας ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν ὥρα. Τὸ ἔκαναν γι᾿ αὐτήν καὶ δικαιώθηκαν.
Τώρα ἦρθε ἡ ὥρα οἱ Ὀρθόδοξοι ἱεραπόστολοι πατέρες καὶ λαϊκοὶ νὰ μεταφέρουν στοὺς ἀδελφοὺς τῆς ἀμερικανικῆς ἠπείρου ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ ἀγαθά, δώρα καὶ ἐφόδια, ἀντὶ τῶν λεηλασιῶν καὶ τῆς παπικῆς πλάνης ὡς διαστροφῆς καὶ ἀλλοίωσης τοῦ Χριστιανισμοῦ ποὺ τοὺς «πρόσφεραν» οἱ δυτικοευρωπαίοι κατακτητές. Ἦρθε ἡ ὥρα σήμερα νὰ γνωρίσουμε στοὺς πέρα ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ἀδελφοὺς τὴν ἐν Χριστῶ χαρά καὶ σωτηρία, ἀντὶ τῆς ὀδύνης καὶ τῆς ἀπώλειας τοῦ Πάπα ποὺ τοὺς ἔφεραν πρὶν πέντε αἰῶνες οἱ ἀπεσταλμένοι αὐτοῦ ἀποικιοκράτες. Ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἐξουσία καὶ δὲν σκορπὰ τρόμο, ἀλλὰ εἶναι διακονία καὶ μοιράζει ἀγάπη.
Παράρτημα.
α. Βέβαια οἱ λαοὶ τῆς Ἀμερικῆς, Ἀζτέκοι, Ἴνκας καὶ Μάγιας εἶχαν ἁμαρτήσει πολὺ λόγω τῶν ἀνθρωποθυσιῶν, καὶ μάλιστα μαζικῶν ἄνευ προηγουμένου, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαῖνει ὅτι οἱ δυτικοευρωπαίοι μποροῦν νὰ γίνονται δικαστές καὶ μάλιστα νὰ καταδικάζουν μὲ ἐξολόθρευση τοὺς ἄλλους, πολὺ περισσότερο μάλιστα ὅταν τελικὰ εἶναι ἱκανοὶ ἄν καὶ «πολιτισμένοι» νὰ πράξουν χειρότερα ἀπὸ ἐκείνους, ὅπως γράφουμε στὴν παρακάτω παράγραφο.  Ἄν θέλει ὁ Θεὸς νὰ τιμωρήσει καὶ νὰ σταματήσει τὸ κακὸ μπορεῖ νὰ τὸ κάνει μὲ πολλοὺς τρόπους, χωρὶς νὰ χρειάζεται βοηθούς,  ὅπως μὲ μιὰ ἀσθένεια (γιὰ παράδειγμα τοὺς Ἀζτέκους τοὺς βρήκε ἡ πανούκλα, ὅπου σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα αὐτοὶ εἶχαν τὸ προβάδισμα στὶς θυσίες μὲ 20000/έτος καὶ μὲ πρακτικὴ κανιβαλισμού).
β. Ὁ «ἀνώτερος πολιτισμός» καὶ ἡ «χριστιανική» πίστη τῶν Εὐρωπαίων (συμπεριλαμβάνοντας καὶ τὸ ἑλληνικὸ κράτος, ποὺ ἔστω καὶ ἅν δὲν τὸ δέχονται οἱ ὈρθόδοξοιἝλληνες ποὺ ζοῦν σὲ αὐτὸ, ἔχοντας αὐτὸ δυτικοποιηθεῖ ἀκολουθεῖ καὶ αὐτὸ τὰ ἄλλα μὴ Ὀρθόδοξα εὐρωπαϊκὰ κράτη στὸ πνεῦμα καὶ στὸ προσανατολισμό τους) ἀποδεικνύεται ποιὰ εἶναι στὴν πραγματικότητα, μὲ τὴν πρακτικὴ τους ποὺ εἶναι τῆς ἴδιας καὶ χειρότερης ἀγριότητας καὶ φρικαλεότητας μὲ αὐτὴν τῶν μαζικῶν ἀνθρωποθυσιῶν τῆς Κεντρικῆς Ἀμερικῆς τοῦ 15ο αἰ., καὶ ποὺ ἐφαρμόζουν σὲ εὐρεία κλίμακα στὶς ἡμέρες μας, αὐτὴ τῶν ἐκτρώσεων, ποὺ φτάνουν στὴν Εὐρώπη τὰ πολλὰ ἑκατομμύρια ἀνὰ ἔτος, ὅπως καὶ τῶν εὐγονικῶν πειραματισμῶν καὶ παρεμβάσεων στὰ ἔμβρυα (σὲ ἀνάλογο ὅμως ἔγκλημα ὁδηγεῖ καὶ ἡ προώθηση τῶν μεταμοσχεύσεων ζωτικῶν ὀργάνων, ὅπου ὁ δότης πεθαίνει ἀναπόφευκτα κατὰ τὴν διάρκειά τους, καὶ τῶν ὁποίων ἀποτέλεσμα εἶναι τὸ παράνομο ἐμπόριο ὀργάνων αἰχμάλωτων πολέμου ἤ ἀπαχθέντων, ποὺ ἐξαφανίζονται ἀφοῦ γίνονται δότες μὲ τὴν δολοφονία τους σύμφωνα μὲ πολλὲς μαρτυρίες, στὸ μέτρο ποὺ ἀληθεύουν).
Ὅπως τοὺς λαοὺς τῆς Κεντρικῆς Ἀμερικῆς τοὺς  βάραιναν τὰ δικά τους μεγάλα ἐγκλήματά μέχρι ποὺ καταστράφηκαν πρὶν πέντε αἰῶνες, ἔτσι καὶ τοὺς λαοὺς τῆς Εὐρώπης τοὺς βαραίνουν ἴδια καὶ μεγαλύτερα ἐγκλήματα στὴν ἐποχή μας σήμερα, ἐκτὸς ὅλα τὰ ὑπόλοιπα τοῦ παρελθόντος. Καὶ εἶναι φοβερὴ ἀπερισκεψία, ἄν ὄχι ὑποκρισία, τὸ νὰ βλέπουμε καὶ νὰ φρίττουμε μὲ τὰ ἐγκλήματα τῶν ἄλλων στὸ παρελθὸν, χωρὶς ὅμως νὰ βλέπουμε αὐτὰ τοῦ σύγχρονου κόσμου στὸν ὁποῖο ζοῦμε, ποὺ εἶναι πράγματι πιὸ σοβαρά.<
Πηγές μὲ σχετικὸ ὑλικό.
1. ierapostoli.wordpress.com
2. o-nekros.blogspot.gr
3. ierapostoles.gr/diocese/μεξικού
4. aktines.blogspot.gr
5. http://www.vimaorthodoxias.gr

 

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 4 Φεβρουαρίου 1843: Έτσι πέθανε ο Θ. Κολοκοτρώνης…

Τον έντυσαν με την στολή του Αντιστράτηγου, του έζωσαν τα σπαθί και έβαλαν κάτω από τα πόδια του μία τουρκική σημαία

Ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε στην Πελοπόννησο και εξ αυτού του λόγου είναι γνωστός και ως «Γέρος του Μωριά»

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής… εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι», όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο Ιστορικός Σαράντος Ι. Καργάκος για το Σκοπιανό: «Ἀμυκλαῖοι σιγῆ ἀπώλοντο»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

 

Ἐάν τό Σκοπιανό ζήτημα εἶχε ἀντιμετωπισθεῖ ἀπό τή διεθνῆ κοινωνία μέ τούς κανόνες τῆς ὀρθῆς λογικῆς, ἡ λύση τοῦ ὀνόματος θά εἶχε βρεθεῖ ἀμέσως μετά τήν κατάρρευση τῶν τιτοϊκῶν κατασκευῶν.

Στό μάθημα τῆς Λογικῆς, πού διδαχθήκαμε οἱ παλαιότεροι, μάθαμε ὅτι ὑπάρχουν ἔννοιες ΟΛΟΥ καί ΜΕΡΟΥΣ.

Ἡ Ἑλλάς, ὡς κράτος, εἶναι ἔννοια ὅλου πού ἐμπεριέχει καί τήν Μακεδονία ἀλλά ὡς ἔννοια μέρους.
Ἐπί Γιουγκοσλαβίας, τό νῦν κράτος τῶν Σκοπίων ἦταν ἔννοια μέρους πού δέν τό νιώθαμε –καί πολύ κακῶς– σάν κάτι ἔντονα ἐνοχλητικό. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Δέκα ψέματα και μια Αλήθεια για τα Σκόπια!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΚΟΠΙΑ

Του Θανάση Κ. (fb)

Ακούτε τελευταία ένα όργιο προπαγάνδας για το Σκοπιανό.
Σήμερα θα παρουσιάσω μερικά τέτοια προπαγανδιστικά ψέματα, για να τα απαντάτε εύκολα και γρήγορα όπου τα ακούτε:

Πρώτο ψέμα:

Τη Μακεδονία την έχουμε χάσει γιατί 130 κράτη έχουν ήδη αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία»!
–Ψέμα!
–Η αλήθεια: Το σημαντικότερο είναι, πως 60 κράτη (δηλαδή το ένα τρίτο του συνόλου) ΔΕΝ την έχουν αναγνωρίσει ως «Μακεδονία» – και ανάμεσά τους και όλα αυτά που πρωτίστως ενδιαφέρουν τα Σκόπια, κυρίως της Ευρώπης και μαζί η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση! Συνέχεια ανάγνωσης

 

Τρεις Ιεράρχες 2018

Εορτή των Τριών Ιεραρχών 2018 – Εορτή της Παιδείας σ’ έναν κόσμο χωρίς παιδεία

Εορτή της αγάπης σ’ έναν κατακτημένο και ερειπωμένο κόσμο, που αναζητά την αγάπη

Εικ. από εδώ, όπου ωραίο άρθρο για τους Τρεις Ιεράρχες

 

Ομιλία θεολόγου σε επαρχιακό σχολείο

Οι πυλώνες του ελληνικού πολιτισμού μπορούμε να πούμε πως είναι τρεις: η αρχαία Ελλάδα, οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας και οι νεότεροι και σύγχρονοι Έλληνες λογοτέχνες και στοχαστές.

Από τους τρεις αυτούς πνευματικούς χώρους ο άνθρωπος μπορεί να αντλήσει εφόδια για μια ζωή ελεύθερη και ποιοτική – και είναι επείγον να το κάνει, γιατί, όσο περνούν τα χρόνια, οι ισχυροί του κόσμου στερούν την ελευθερία μας και υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής μας.

Για την αρχαία Ελλάδα, στο σχολείο κάτι μαθαίνουμε. Για τους νεότερους και σύγχρονους Έλληνες πνευματικούς δημιουργούς, επίσης κάτι. Συνέχεια ανάγνωσης