Περί της «Τρίτης Ρώμης». Η ιστορική αλήθεια είναι ότι δεν υπήρξε δεύτερη, ώστε να υπάρξει τρίτη. Υπήρξε η Παλαιά και η Νέα Ρώμη.

Σχετική εικόνα

John Meyendorff, Η βυζαντινή παράδοση μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης,
εκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας,
Αθήνα 1994, σελ. 69-77, μτφρ. Στεφ. Ευθυμιάδης

Δεν είναι λίγες οι ευρωπαϊκές χώρες που υιοθέτησαν την Ορθοδοξία από το Βυζάντιο και δέχτηκαν έτσι ως θεμέλιο της φιλολογικής και πνευματικής τους πολιτιστικής παράδοσης ολόκληρη τη βυζαντινή λειτουργία μεταφρασμένη στα σλαβικά, καθώς και την ιδέα μιας οικουμενικής Αυτοκρατορίας που μερίμνα για την ενότητα της Χριστιανοσύνης.

Απ’ όλες αυτές τις χώρες, μόνο η Ρωσία έμεινε απρόσβλητη από την τουρκική κατάκτηση. Από την ιστορική σκοπιά, επομένως, το πρόβλημα του «Βυζαντίου μετά το Βυζάντιο» είναι διαφορετικό για τη Ρωσία σε σχέση με τα άλλα βαλκανικά κράτη (1). Συνέχεια ανάγνωσης

 

Η ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ (Από Επιστολές μελλοθάνατων)

 

Η γενοκτονία των Ποντίων, συν τοίς άλλοις ανέδειξαν καί τό ψυχικό μεγαλείο των Ελλήνων του Πόντου. Ιδού δείγματα από τίς ακολουθούσες επιστολές, τίς λίαν συγκινητικές.
.
Γλυκυτάτη μου Κλειώ
Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμεν όλοι, περί τους εκατό από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο δια κρεμάλας θάνατος. Αύριο θα πηγαίνουν οι εξήντα, μεταξύ αυτών και πέντε Τραπεζούντιοι, και θα γίνει ο δι’ αγχόνης θάνατος. Την Τρίτη δεν θα είμαστε εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς, και σε σας να δώσει ευλογία και υπομονή και άλλο κακό να μη δοκιμάσετε.
Όταν θα μάθετε το λυπηρό να μην χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή, τα παιδία ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσεις όλα όπως ξέρεις εσύ. Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τά παιδιά. Τον Γιώργο να τελειώσει το Σχολείο και να γίνει καλός πολίτης. Τον Γιάννη ας τον έχει μαζί του στη δουλειά.
Από τα μικρά τον Παναγιώτη να στείλης στο Σχολείο, την Βαλεντίνη να την μάθεις ραπτική. Την Φωφώ να μην χωρίζεσαι εν όσω ζεις. Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τας οικογενειακάς μου υποθέσεις, που θα του αναθέσητε. Ο παπά-Συμεών ας με μνημονεύσει εν όσω ζει.
Να δώσεις 5 πέντε λίρες στην Φιλόπτωχο, 5 πέντε λίρες στην Μέριμνα, 5 πέντε λίρες στου Λυκαστή στο Σχολείο.
Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι.
Αντίο, βαίνω προς τον Πατέρα και συγχωρήσατέ μου.                                 
Ο υμέτερος
Αλεξ, Γ, Ακριτίδης
Φυλακές Αμάσειας, Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 1921
.
********************
.
Επιστολή Αντωνίου Τζινόγλου, Διευθυντού του Γραφείου Προσφύγων εν Αμισώ.
.
Σεβαστοί μου γονείς, προσφιλής μου σύζυγος, τέκνα μου αγαπητά, λοιποί συγγενείς και φίλοι.
Κατεδικάσθην αθώος ων εις θάνατον, ήτο θέλημα Θεού, διά τούτο και εγώ δεν λυπούμαι, και σείς μη λυπηθείτεֹ έχω πίστιν, ότι θα συναντηθούμε εις την άλλην ζωήν. Σας στέλω τον χαιρετισμό και την αγάπη μουֹ εν όσω ζείτε να με μνημονεύετε.
Αντιόπη, ο Θεός δε με αξίωσε να γηροκομήσω τους γονείς μας, το έργον τούτο το αφήνω μόνον εις σε. Δια σε και δια τα τέκνα μας είμαι βέβαιος, ότι θα φροντίσει ο καλός Θεός. Να μη λυπηθής και αγανακτήσεις εναντίον του θελήματος του Θεού.
Εάν επιζήσετε της καταιγίδας αυτής, να πάτε στους γονείς μας κοντά και να γράφεις δε και στον Φώτιον και τον Χρύσανθον την παράκλησίν μου, όπως λάβουσιν υπό την μέριμναν των την Ιουλίαν και την Χρυσάνθην. Τη βεργέτα και το ωρολόγι μου παρέδωσα εις τον κ. Π. Βαλιούλην. Τα ρούχα μου θα διαμοιρασθούν εδώ. Πήρα την τελευταία σου επιστολήν και είμαι ήσυχος εν τη φυλακή.
Εξομολογήθην, εγένετο λειτουργία και εκοινώνησα, θα αποθάνω ήσυχος και ατάραχος.Επιθυμώ να μη κλαύσητε πολύ.
Ο Θεός μαζί σας
Σας φιλώ όλους εκ ψυχής
Ο ιδικός σας
ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΤΖΙΝΟΓΛΟΥ
********************
Δεν ξέρει τί νά πρωτοθαυμάσει, κανείς στις επιστολές αυτές. Τή βαθειά πίστη τους στό Θεό, που τούς καθιστά ικανούς νά ξεπερνούν τόν φόβο τού θανάτου; Την βέβαιη ελπίδα τής αιωνιότητας, πού γαλήνευε την ψυχή τους; Την προσήλωσή τους στίς οικογενειακές αρχές μιας παραδοσιακής, ορθόδοξης οικογένειας; Τή μέριμνα των παιδιών καί των γονέων; Τή φιλανθρωπία τους, την οποία δέν λησμονούν καί ασκούν καί σ’ αυτή τή φρικτή ώρα τού θανάτου; Τήν φιλοπατρία τους, πού τούς κάνει νά μή λιποψυχήσουν καί νά δεχθούν καί αυτόν τόν άδικο θάνατο μέ καρτερία καί γεναιότητα;
.
* Οί δυό αυτές επιστολές είναι παρμένες από ομιλία (Σέρβια 19.05.2010) τού δρ. Τσακαλίδη, Θεολόγου-Θρησκειοπαιδαγωγού, Σχολικού Συμβούλου Δυτικής Μακεδονίας.
.
Πηγή: e-istoria μέσω Αβέρωφ

 

 

Φωτογραφικό αρχειακό υλικό για τον μακαριστό Διονύσιο μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών

Διονύσιος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών (1907-1970)
(Φωτογραφία: Αφοί Μάνθου, Τρίκαλα)
Διονύσιος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών (1907-1970),
ως νέος μοναχός στη Μεγίστη Λαύρα (πρώτος αριστερά)
Διονύσιος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών (1907-1970),
ως αιχμάλωτος σε στρατόπεδο της Γερμανίας
Διονύσιος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών (1907-1970)
(Φωτογραφία: Αφοί Μάνθου, Τρίκαλα)
 

Πώς βγήκε η φράση «χαιρέτα μου τον πλάτανο» και τι σημαίνει …

Αυτός είναι ο πλάτανος της Αθήνας που απαγχονίζονταν οι θανατοποινίτες μέχρι τον 19ο αιώνα. Πώς βγήκε η φράση «χαιρέτα μου τον πλάτανο» και τι σημαίνει
Στη συμβολή των οδών Αιόλου και Πελοπίδα, το 17ο αιώνα λειτουργούσε ο Μεντρέσες, δηλαδή το οθωμανικό ιεροσπουδαστήριο. Κατά την οθωνική περίοδο στην Αθήνα, ο Μεντρεσές μετατράπηκε σε φυλακή, που λειτούργησε μέχρι τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου Α’. Ο Μεντρεσές έμεινε γνωστός για τις άθλιες συνθήκες των κρατουμένων, αλλά και για τον βάρβαρο τρόπο που εκτελούνταν οι καταδικασμένοι σε θάνατο. Στην καρδιά της Αθήνας, στην περιοχή που «γέννησε» τη Δημοκρατία, ληστές αλλά και πολιτικοί αντιφρονούντες άφηναν την τελευταία τους πνοή κρεμασμένοι σε ένα πλάτανο μπροστά από την πύλη της φυλακής.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΙΕΡΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ)

 

Κατά τον Μυστικό Δείπνο  ο Κύριος αφού έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του (δίνοντάς τους παράδειγμα ταπείνωσης και προσφοράς),  τέλεσε την Θεία Ευχαριστία και κοινώνησαν οι μαθητές το Σώμα και το Αίμα Του.  Στη συνέχεια  προλέγει ότι ένας απ’ αυτούς θα Τον προδώσει (ο Ιούδας  απ’ το προηγούμενο βράδυ είχε ζητήσει απ’ τους φαρισαίους  χρήματα για να τους παραδώσει το Χριστό και του είχαν δώσει 30 αργύρια – ποσό με το οποίο πουλούσαν ένα δούλο-). Προλέγει ακόμα το διασκορπισμό των μαθητών,  την άρνηση του Πέτρου, τους δίνει την εντολή της αγάπης και τους μιλά για το Άγιο Πνεύμα. Συνέχεια ανάγνωσης