η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΤΟΥ

Σπάνιο φωτογραφικό υλικό από την Επανακομιδή του ιερού σκηνώματος του Ηγιασμένου Σάββα. 13/26 Οκτωβρίου 1965

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΛΑΥΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ & ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΗΣ ΒΗΘΑΝΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ, ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1965 , στη λιμουζίνα με τον Άγιο Σάββα. ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ 1965.

ΜΗΤΡ. ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ στη γόνδολα με τον ΑΗ ΣΑΒΒΑ.

Τα πόδια-πέλματα του ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ!

  ΛΑΥΡΑ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ Οκτώβριος 1965.
 Από δεξιά όπως βλέπουμε την φωτογραφία:Ο Κερκυραίος διάκος Αγαθάγγελος,ο μακαριστός Μαραθώνος Μελίτων,Ο νυν Ελευθερουπόλεως Χριστόδουλος Σαριδάκης,ο γέροντας Σεραφείμ,πνευματικός της μονής του Αγίου Σάββα, ο διάκος Χρυσόστομος Παυλίδη
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ στην υποδοχή του ιερού σκηνώματος του Αγίου Σάββα-ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ Οκτώβριος 1965.
Μητρ. Πέτρας Γερμανός, πίσω του με τα γυαλιά ο Άγιος Φιλούμενος ο ιερομάρτυρας του Φρέατος του Ιακώβ, δίπλα δεξιά ο γέροντας Θεοδόσιος της Βηθανίας.
 Μπροστά ο τότε Αρχιμανδρίτης νυν μακαριστός Σκυθουπόλεως Κωνσταντίνος.
ΒΕΝΕΔΙΣΤΟΣ Α’ -ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1965.

ΒΕΝΕΤΙΑ ΙΤΑΛΙΑ, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1965, ΙΕΡΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ.

 

 

 

Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα

Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη (προεικονομαχικής περιόδου) της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα.
Παραδόθηκε από τον Θωμά Παλαιολόγο στον Πάπα Πίο Β΄ για να διασωθεί από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Στο βιβλίο του θεολόγου Αριστείδη Γ. Πανώτη, Παύλος Στ’ – Αθηναγόρας Α’: Ειρηνοποιοί, Ίδρυμα Ευρώπης ΔΡΑΓΑΝ, Αθήναι 1971, σσ. 261, διαβάζουμε τα εξής ενδιαφέροντα σχετικά με την επανακομιδή της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτόκλητου από τη Ρώμη στην Πάτρα στις 26 Σεπτεμβρίου 1964:

“Η ιστορία της επιστροφής της κάρας του Αγίου Ανδρέα άρχισε τον Φεβρουάριο του 1963 σε μια συνάντηση Ορθοδόξων και Καθολικών στην Αθήνα. Γίνονται οι σχετικές εισηγήσεις στη Ρώμη, με θετικά αποτελέσματα. Υποδεικνύεται στον Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο από τον γράφοντα, ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει το διάβημά του. Συντάσσεται το κείμενο και αποστέλλεται. Η απάντηση είναι αρίστη. Στα μέσα Μαΐου έρχεται στην Πάτρα ο Ιω. Βίλλεμπρανς για μυστικές συνεννοήσεις με τον Μητροπολίτη Κωνσταντίνο, ο οποίος και γράφει προσωπικό γράμμα στον Πάπα Παύλο ΣΤ’. Ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ απαντά καταφατικά στο αίτημα. Θέλει όμως να επιστραφεί η Κάρα “με νέα λειψανοθήκη ανταξία του περιεχομένου της” που τα έξοδά της θα κατέβαλε ο ίδιος, γιατί η αρχική λειψανοθήκη, με την οποία ο Θωμάς Παλαιολόγος παρέδωσε την κάρα στον Πάπα Πίο Β’, το 1462, είχε αντικατασταθεί με νεωτέρα και είχαν χαθεί τα ίχνη της παλαιάς σε κάποιο Σκευοφυλάκιο. Ζητούνται σχέδια λειψανοθήκης ορθοδόξου τεχνοτροπίας από την Αθήνα, αλλά παράλληλα γίνονται και έρευνες για την ανακάλυψη της αρχικής λειψανοθήκης. Ανακαλύπτεται. Ήταν στο μουσείο της πατρίδος του Πάπα Πίου Β’. Είναι χρυσή και η επιστημονική εξέτασή της από διαπρεπείς αρχαιολόγους και βυζαντινολόγους αποδεικνύει ότι είναι σπάνιο έργο τέχνης της προεικονομαχικής περιόδου (Ζ’ αιώνος) και έτσι έχει μεγάλη καλλιτεχνική αξία. Μετά την υπεύθυνη αυτή γνώμη, ο Πάπας αποφασίζει να κάνει διπλό δώρο στη Μητρόπολη Πατρών, την κάρα και την αρχαία λειψανοθήκη. Την επισκευάζουν και της προσθέτουν μόνο μία βάση από πολύτιμο λίθο “κύανο” (lapis lazuli) με την επιγραφή “εν πνεύματι ομονοίας και ως δείγμα μεγάλης αγάπης”. Μέσα στη μοναδική αυτή λειψανοθήκη, με σχετική τελετή, παρουσία των Ορθοδόξων Παρατηρητών, ο Πάπας κλείνει το ιερό λείψανο, σφραγίζει την λειψανοθήκη, η οποία παραδίδεται στον Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο, στις 26 Σεπτεμβρίου 1964”.

Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Αρχιερατικό συλλείτουργο το 1967 στην Μονή του Αποστόλου Ανδρέα στην Καρπασία
προεξάρχοντος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄.
Η λειψανοθήκη συγκέντρωσε φωτογραφίες αρχείου με την αρχαία βυζαντινή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα, τις οποίες μπορείτε να δείτε παρακάτω.

Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η ανάγνωση του επισήμου εγγράφου βεβαιώσεως της ταυτότητος του λειψάνου,
ενώ ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ προσβλέπει στο διασωθέν τεμάχιο της κάρας
που διαφυλάσσεται σε βάμβακα παρουσία κληρικών του οίκου του.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η σεπτή κάρα τοποθετείται εντός της αρχαίας λειψανοθήκης παρουσία του τότε παρατηρητή
στην Βατικανή Σύνοδο π. Παντελεήμονα Ροδόπουλου, μετέπειτα μητροπολίτη Τυρολόης και Σερεντίου,
και του καρδιναλίου Βίλλεμπρανς.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ μεταξύ της νεώτερης λειψανοθήκης της κάρας του Αποστόλου Ανδρέου
και της αρχαίας και πολυτιμότατης προεικονομαχικής λειψανοθήκης που την παρέδωσε στη Ρώμη
ο Θωμάς Παλαιολόγος και βρέθηκε και την όψη της γνωρίζουμε από σχέδια του ΙΕ’ αιώνα!
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ με συγκίνηση μεταφέρει την αρχαία λειψανοθήκη
επάνω στην πολύτιμη από κύανο βάση της που φέρει και το οικόσημό του.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η παράδοση στις 26 Σεπτεμβρίου 1964 της σεπτής κάρας στον μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο
από τον καρδινάλιο Μπέα, τον αρχιεπίσκοπο Βίλλεμπρανς και τον π. Πέτρο Ντυπρέ.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Πατρών Κωνσταντίνος φέρει πλέον στον παλαιό ναό του Αποστόλου την σεπτή κάρα.
Την ιστορική στιγμή παρακολουθεί ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Λιτάνευση του σεπτού λειψάνου στην Πάτρα παρουσία πολλών ιεραρχών.
Πρώτοι είναι ο Χανίων Νικηφόρος και ο Λαρίσης Ιάκωβος.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Από την επανακομιδή της σεπτής κάρας του Αποστόλου Ανδρέα τον Σεπτέμβριο του 1964.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Από την επανακομιδή της σεπτής κάρας του Αποστόλου Ανδρέα τον Σεπτέμβριο του 1964.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Στιγμιότυπο από την έλευση της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα το 1967
στο λιμάνι της κατεχόμενης σήμερα Αμμοχώστου.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ’ εισέρχεται  με την κάρα του Αποστόλου Ανδρέα
στον ναό της ομώνυμης Μονής στην κατεχόμενη σήμερα Καρπασία.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Αρχιερατικό συλλείτουργο το 1967 στην Μονή του Αποστόλου Ανδρέα στην Καρπασία
προεξάρχοντος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄.
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα http://leipsanothiki.blogspot.be/
Η σπάνια βυζαντινή χρυσή λειψανοθήκη (προεικονομαχικής περιόδου) της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα.
Επιβίωσε των Οθωμανών, διατηρήθηκε από τους Λατίνους.
Δείτε επίσης:

404 – Η βυζαντινή λειψανοθήκη της κάρας του Αποστόλου Ανδρέα

=====================================================

Πηγές:

Προσωπικό αρχείο Αριστείδη Πανώτη

Myriobiblos, Online Library of the Church of Greece

 

 

Η κοτσίδα του ιερέα από τον Πόντο που αποκεφάλισαν οι Τούρκοι μέσα στο σπίτι του!!! Την έκοψε η σύζυγός του, λίγο πριν τον θάψει στην αυλή του σπιτιού…

~ «αμφ.»:
Καταλαβαίνουμε τώρα ποιας ποιότητας ψυχές κουβαλάμε μέσα μας;

Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι απόγονος προσφύγων από τον Πόντο. 
Οι συγγενείς της ζούσαν στον Πόντο στην περιοχή Αργυρούπολη Κομνηνών και εκδιώχθηκαν βίαια από τον άτακτο στρατό των Νεότουρκων, κατά τη γενοκτονία των Ποντίων. 
Η οικογένεια όχι μόνο βρέθηκε ξεριζωμένη από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά είχε και μια τραγική απώλεια. 
Οι Τούρκοι, δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον παππού της (από την πλευρά της μητέρας της) ο οποίος ήταν ιερέας. 
Η Μαρία Παπαδοπούλου, εγγονή του παπα- Ηλία, περιέγραψε στη «Μηχανή του Χρόνου» την τραγική σκηνή του αποκεφαλισμού του παπα- Ηλία: 
 «Ένα βράδυ ξημερώματα χτυπάνε την πόρτα του παππού και κατεβαίνει να δει ποιος είναι. Δεν άφηνε τότε τα παιδιά και τις γυναίκες να κατέβουν επειδή φοβόντουσαν. 
Κατεβαίνει λοιπόν ο παππούς και με το που ανοίγει την πόρτα να δει ποιος είναι, τον σπρώχνουν δυνατά και μπαίνουν μέσα. Φώναζαν στα τουρκικά ότι θα πάρουν τις γυναίκες. 
Τα ήξερε κιόλας ο παππούς μου και κατάλαβε ότι ήρθαν να πάρουν τις γυναίκες. 
Με τις φωνές σηκώθηκαν οι άλλοι από πάνω και κατεβήκανε. 
Αλλά πριν κατέβουν καλά-καλά, του παππού του είχαν κόψει το κεφάλι. 
Και τότε η γιαγιά μου, παρόλο που ήταν σε κακή κατάσταση έσκυψε πάνω από το άψυχο σώμα του παππού και του έκοψε την κοτσίδα. Φώναξε τη μεγάλη την κόρη της η οποία ήταν τότε 12 χρόνων και της λέει αυτό θα το φυλάξεις. 
Τίποτα να μην πάρετε τώρα που μας διώχνουν, μόνο να πάρετε τις εικόνες μαζί σας την κοτσίδα του παππού και να την πας στην Ελλάδα ή όπου πάτε». 

Η οικογένεια έπρεπε να εγκαταλείψει αμέσως το σπίτι προκειμένου να σωθεί από τους Τούρκους που σκότωναν αδιακρίτως. 
Πριν φύγουν έθαψαν τον ιερέα στην αυλή του σπιτιού. 
Η κοτσίδα διασώθηκε και βρέθηκε αρχικά στη Ρωσία όπου κατέληξαν τα περισσότερα μέλη της οικογένειας. 
Η 12χρονη τότε κόρη του ιερέα που την πήρε μαζί της, κατάφερε να επιζήσει και να ταξιδέψει μαζί με χιλιάδες ακόμα πρόσφυγες. Κράτησε την κοτσίδα του πατέρα της για πολλά χρόνια ως ενθύμιο και λίγο πριν πεθάνει  στην Ελλάδα πλέον, την έδωσε στην εγγονή του παπα Ηλία τη Μαρία Παπαδοπούλου. 

Η Μαρία Παπαδοπούλου, εγγονή του παπα- Ηλία… 

Εκείνη με τη σειρά της, την παραχώρησε στον σύλλογο Ποντίων Σουρμένων προκειμένου να αποδώσει φόρο τιμής στον παππού της. 
Το παράδειγμα του παπα Ηλία δεν ήταν το μοναδικό. 
Κατά τη γενοκτονία των Ποντίων έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες έλληνες χριστιανοί (περίπου 350 χιλιάδες) και πολλοί από αυτούς έμειναν άταφοι, ενώ αμέτρητες οικογένειες σκόρπισαν σε διάφορα μέρη. 

Η κοτσίδα του ιερέα που αποκεφάλισαν οι Τούρκοι… 

Η κοτσίδα του ιερέα δεν είναι μόνο ενθύμιο για τους συγγενείς του, αλλά και απόδειξη της γενοκτονίας που το επίσημο τουρκικό κράτος επιμένει να αρνείται. Η εκπομπή της μηχανής του χρόνου για την γενοκτονία των Ποντίων, θα προβληθεί στις 27 Νοεμβρίου στις 9 το βράδυ στο Cosmote History…. 
πηγή 21/11/2017…
(by Georgia Gourioti)

 

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

«Αγαπητή μητέρα, είμαι ο γιος σου»! Η συγκινητική εξομολόγηση ενός «Τούρκου» συνταγματάρχη στην Πόντια που αναζήτησε το σπίτι της στη Ριζούντα μετά τον ξεριζωμό…

 Η ιστορία που αναδημοσιεύουμε δεν μπορεί να διασταυρωθεί απόλυτα, καθώς στηρίζεται σε προσωπικές μαρτυρίες . Διατηρεί όμως αυθεντικά στοιχεία από τον διωγμό των Ποντίων και ανταποκρίνεται στις ιστορικές αφηγήσεις για τα οικογενειακά δράματα που συνόδευσαν τους χιλιάδες ξεριζωμένους. Αυτές οι ιστορίες αποτελούν ένα «ανοιχτό βιβλίο», που συνεχώς γράφεται από τους πρωταγωνιστές και τους απογόνους τους.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΟΙ «ΕΠΤΑ» ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΚΛΟΓΗ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ

Του π. Γεωργίου Μεταλληνού Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Κατά τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα λαμβάνεται ἀπό τίς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» (κεφ. 6,1-7). Τό ὑπενθυμίζουμε: «Ἐν δέ ταῖς ἡμέραις ταύταις, πληθυνόντων τῶν μαθητῶν, ἐγένετο γογγυσμός τῶν Ἑλληνιστῶν (=ἑλληνοφώνων) πρός τούς Ἑβραίους, ὃτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ(κατά τήν διανομή τῶν τροφίμων καί γενικά τῶν ἀναγκαίων) αἱ χῆραι αὐτῶν. Προσκαλεσάμενοι δέ οἱ δώδεκα τό πλῆθος τῶν μαθητῶν(=ὃλους τούς χριστιανούς τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας) εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τόν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις(=νά ἀσχολούμεθα μέ τήν διανομήν τῶν τροφίμων). Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἂνδρας ἐξ ὑμῶν (=ἀπό σᾶς τούς ἲδιους), μαρτυρουμένους(=μέ καλή μαρτυρία) ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπί τῆς χρείας ταύτης. Ἡμεῖς δέ τῇ προσευχῇ καί τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. Καί ἢρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντός τοῦ πλήθους (=μέ αὐτά τά λόγια συμφώνησε ὃλη ἡ κοινότητα) καί ἐξελέξαντο Στέφανον, ἂνδρα πλήρη πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου, καί Φίλιππον καί Πρόχορον καί Νικάνορα καί Τίμωνα καί Παρμενᾶν καί Νικόλαον προσήλυτον (πού εἶχε πρίν προσχωρήσει στόν Ἰουδαϊσμό) Ἀντιοχέα, οὓς ἒστησαν ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων καί προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τάς χεῖρας (=τούς ἐχειροτόνησαν). Καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὒξανε καί ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλήμ σφόδρα, πολύς τε ὂχλος τῶν Ἰουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει».

Πολιτική Ἐνέργεια

Ἡ πράξη αὐτή τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, μετά τήν Ἀνάσταση καί τήν Πεντηκοστή, εἶναι καθαρά πολιτική ἐνέργεια, ὂχι ὃπως ἐμεῖς νοοῦμε σήμερα τόν ὃρο «πολιτική», ἀλλά ὃπως ὁ Ἀριστοτέλης τήν ἒχει ὁρίσει καί τό ἐπαναλαμβάνει ὁ ἃγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός (περίπου 755 μ.Χ.). Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΒΡΑΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

π.ΤΖΕΗΜΣ ΜΠΕΡΝΣΤΑΙΝ.

 Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ.

ΜΙΑ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΜΟΥ, oτι o  ορθόδοξος Χριστιανισμός  ήταν ή εκπλήρωση του ορθόδοξου Ιουδαϊσμού, Ώς νεοφώτιστος από τον ‘Ιουδαϊσµό στον Χριστιανικό,   είχα αναστατωθεί από το γεγονός ότι κάθε φυλή και εθνότητα είχε την κατάλληλη θέση της στον Χριστιανικό, εκτός των ‘Εβραίων,

Υπάρχουν ελληνικές ‘Εκκλησίες, ρωσικές, αραβικές, ανατολικές, αφρικανικές  και Ινδικές, ‘Υπάρχουν ‘Εκκλησίες Ιταλικές, Ιρλανδικές, ισπανικές, ερανικές, σουηδικές, φιλιππινέζικες, αιθιοπικές,  αιγυπτιακές, κορεάτικες και περσικές . Όλες έχουν βαθιές ρίζες, µε Ιστορία πολλών χρόνων» Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μισούν το ΟΧΙ.

Μισούν αυτόν που είπε το ΟΧΙ. Μισούν τον ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών. Μισούν την εθνική ομοψυχία. Γι’ αυτό έχουν αποφασίσει να υποτιμήσουν και τελικά να καταργήσουν την 28η Οκτωβρίου 1940

Πάει περίπου ένας χρόνος, μπορεί και παραπάνω, που ένα πρωινό ενώ ήμουν στο αυτοκίνητο, άκουσα από τον αθλητικό ραδιοσταθμό της σοβιετικής ραδιοφωνίας τηλεόρασης μια «διανοούμενη πόρνη» (σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη των New York Times, Τζον Σουίντον), μπροστά στο μικρόφωνο να … παραπονιέται για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, γιατί είμαστε λέει, «η μόνη χώρα που γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την λήξη του». Οι υπόλοιποι που βρίσκονταν στο στούντιο δεν έφεραν καμία αντίρρηση, ούτε καν ψέλλισαν καμία ένσταση, σιωπώντας προφανώς, μπροστά στο ανυπέρβλητης σοφίας απόφθεγμα του συναδέλφου τους (ή συντρόφου τους). Και όλα αυτά, το τονίζω, σεαθλητικό σταθμό, όπου μπαίνεις υποτίθεται για να ακούσεις καμία είδηση του στυλ αν θα πάρει μεταγραφή ο Μάκης και πότε θα αποθεραπευτεί ο Λάκης. Συνέχεια ανάγνωσης

 

~ Από τον πόλεμο του ’40…Για να μαθαίνουν και τα παιδιά όσα έζησαν οι μεγάλοι…

Α΄.

Αποτέλεσμα εικόνας για Από τον πόλεμο του ’40Ο μικρός Γιώργος Μαυράκης, απ’ το 52ο δημοτικό σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, διηγείται για τον παππού του, που ήταν κι αυτός στον πόλεμο του 1940. Ζούσε στο Καστέλλι Πεδιάδος και όπως και οι άλλοι έπρεπε να κάνει πολλά πράγματα για να ζήσει.

Έτσι λοιπόν μια μέρα, που ο παππούς ο Κώστας μαζί με άλλους τρεις πήγαιναν να δουλέψουν στο εργοστάσιο, έπεσαν ξαφνικά σε μια ομάδα από Γερμανούς. Οι Γερμανοί νόμισαν ότι οι Έλληνες εργάτες τούς είχαν κλέψει τρόφιμα, γι’ αυτό τους συνέλαβαν. Επειδή κανένας δεν μιλούσε, τους οδήγησαν στο χώρο της εκτέλεσης.

Ο παππούς από μέσα του προσευχόταν. Οι Γερμανοί τους σταμάτησαν έξω από την εκκλησία του Άη Γιάννη του Τρεμουλιάρη. Ο αξιωματικός έβγαλε το όπλο του και σκότωσε 14 ανθρώπους. Την ώρα που έφταναν στον παππού, που δε σταμάτησε να προσεύχεται στον άγιο, ο αξιωματικός σταμάτησε. Είπε στον διερμηνέα του να τους πει να φύγουν.

Όσα χρόνια έζησε ο παππούς δεν έλειψε ποτέ απ’ τη γιορτή του Άη Γιάννη.

Να λοιπόν που όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, δεν χωράει απελπισία. Μπορείς να φωνάξεις τον μεγάλο σύμμαχο και βοηθό σου, τον Θεό.

Πηγή: http://52primaryschool.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html

Β΄.

Αποτέλεσμα εικόνας για Από τον πόλεμο του ’40

Ο Πάνος Δημ. Ντούμας, από τα Λουσικά Αχαΐας, θυμάται και διηγείται ιστορίες που έζησε, όταν ήταν παιδί, στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής…

Υπήρχε τόση πείνα τις μέρες εκείνες, που για να καταφέρει ο πεινασμένος κόσμος να βρει κάτι να φάει , άρχιζε και πούλαγε τα υπάρχοντά του.

Βγαίναν στους δρόμους και την πλατεία του χωριού και πουλούσαν ό,τι μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος. Κουστούμια, γούνες (οι μεγαλοκυρίες), εσώρουχα, ραπτομηχανές, γραμμόφωνα, κεντήματα , σερβίτσια κλπ.

Ορισμένοι που έφταναν σε πολύ μεγάλη ανάγκη, πουλούσαν ακόμα και τα σπίτια τους για λίγα τσουβάλια στάρι.

Μια ημέρα που ήμουν στο στέκι όπου πουλούσα χόρτα, μου λέει ο μπακάλης που είχε μαγαζί δίπλα:

–  Ρε Παναγιώτη, αυτό το σπίτι απέναντι είναι του κουνιάδου μου και το πουλάει για 500 οκάδες στάρι. Πες το στον πατέρα σου, να το πάρετε εσείς που σας έχουμε συμπαθήσει, να μην το πάρουν ξένοι.

Ήταν ένα όμορφο σπίτι, διώροφο νεοκλασικό. Το βράδυ που ήρθα σπίτι και το είπα στους γονείς μου, η μητέρα μου άρχισε να κλαίει. Μου λέει:

–  Αυτό, παιδάκι μου, μη διανοηθείς ποτέ να το κάνεις (δηλ. το να εκμεταλλεύεσαι τον άλλον πάνω στην ανάγκη του και να παίρνεις την περιουσία του για μια μπουκιά ψωμί). Αύριο λοιπόν θα βάλεις 10 οκάδες στάρι σε μια σακούλα, θα πας σ’ αυτό το σπίτι, θα χτυπήσεις το κουδούνι, και όταν σου ανοίξουν, θ’ αφήσεις τη σακούλα από μέσα γρήγορα και θα εξαφανιστείς χωρίς να σε πάρει είδηση κανένα μάτι.

Αυτά τα διδάγματα νομίζω ότι με βάλανε σε καλό δρόμο στη ζωή.

Να τι θα πει γονιός, άνθρωπος, Έλληνας, Χριστιανός!

(Η οκά ήταν μονάδα βάρους, ίση με 400 δράμια ή 1.282 γραμμάρια).

Γ΄.

Στο χωριό μου, συνεχίζει ο Πάνος Ντούμας,  περνούσαν κάθε μέρα δεκάδες άνθρωποι διαφόρων ηλικιών ζητιανεύοντας μια φέτα ψωμί. Σε ποιον να πρωτοδώσεις;

Μια μέρα που όργωνα στο χωράφι μας για να σπείρουμε αργότερα αραποσίτι (καλαμπόκι), κάθισα για να φάω 50 μέτρα μέσα από το δρόμο, να μη φαίνομαι. Τότε έρχεται μια γυναίκα ηλικιωμένη, φορτωμένη στην πλάτη τα φτωχικά της πράγματα.

Πιάνεται από το φράχτη και με κοιτούσε που έτρωγα, χωρίς να μου μιλάει.

Εγώ άργησα να καταλάβω ότι για να με κοιτάει έτσι αυτή, θα πείναγε. Παίρνω τότε το ψωμί και το τυρί που μου είχαν μείνει και της τα πάω.

Αυτή δεν τα παίρνει αμέσως, αλλά πρώτα γονατίζει, σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει:

Αν υπάρχει Θεός, το χωράφι τούτο να θησαυρίσει (να βγάλει δηλ. μεγάλη, πλούσια σοδειά).

Και είναι αλήθεια, ότι χωρίς να βρέξει την άνοιξη, το αραποσίτι θησαύρισε.

Μπορεί να χαθεί ποτέ ο τόπος που βγάζει τέτοιους ανθρώπους!

Πηγή: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=25486

Διασκευή-επιμέλεια: Αντιύλη, Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα.

 

E-mail: antiyli.gr@gmail.com

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

Είμαι ο Δημήτριος και θέλω να γυρίσω στη Θεσσαλονίκη

Μαρίας Λουπίδου
Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος
Ἦταν Ἰούλιος τοῦ 1978. Κατακαλόκαιρο. Μία τέτοια μέρα ἀνακοινώθηκε ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν μιὰ μελέτη. Ἡ ἀρχαιολόγος – βυζαντινολόγος, Μαρία Θεοχάρη ὁλοκλήρωσε καὶ κατέθεσε τὴ μελέτη της περὶ «Ψηφιδωτῆς εἰκόνος τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ τῆς ἀνευρέσεως τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου εἰς Ἰταλίαν». Γιὰ ἀρκετὸ διάστημα ἡ ἐπιστήμονας ἀσχολήθηκε μὲ ζῆλο καὶ μεράκι μὲ μιὰ ψηφιδωτή εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ποὺ πληροφορήθηκε ὅτι ὑπάρχει στὸ Σάσο Φεράτο τῆς Ἰταλίας.  Ἀπό τὴ μελέτη τῆς εἰκόνας αὐτῆς καθώς καὶ ἅλλων σχετικῶν ἐγγράφων ὁδηγήθηκε στὸ συμπέρασμα ὅτι τὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου ποὺ βρίσκονταν σὲ μιὰ κωμόπολη μόλις15 χιλιόμετραμακρύτερα, στὸ Ἀββαεῖο τοῦ Σάν Λορέντζο, ἦταν τα λείψανα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, Πολιούχου Θεσσαλονίκης!
   Ἡ μελέτη ἐκείνη συνέδεσε τὰ ἱστορικὰ γεγονότα καὶ κατέδειξε ὅτι ἡ Θεσσαλονίκη ποὺ καταλήφθηκε ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους τὸ 1204 ἕως τὸ 1223, λεηλατήθηκε ἀπὸ τοὺς λατίνους σταυροφόρους ποὺ ἀφήρπασαν τοὺς δύο Ναούς, τὸν Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας καὶ τὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Τὸ ὅτι ἡ ἀφαίρεση τοῦ λειψάνου ἔγινε ἐκείνη τὴν περίοδο πιστοποιεῖται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονός ὅτι ὲντός τῆς λάρνακας ποὺ βρέθηκε στὸ Σἀν Λορέντζο μαζὶ μὲ τὰ λείψανα ὑπάρχει καὶ μιὰ μολύβδινη πλάκα μἐ τὴν ἐπιγραφὴ «hix requiescat corpus sancti Demetrii». Στὸ βιβλίο τῆς κ. Θεοχάρη βρίσκονται ὅλες οἱ πληροφορίες καθώς καὶ τὸ ὅτι οἱ μελετήσαντες τὴν πλάκα διαπίστωσαν ὅτι γράφτηκε περὶ τὸ τέλος τοῦ 12ου καὶ ἀρχές τοῦ 13ου αἰῶνα.
   Ἡ ἀνακάλυψη αὐτὴ τῆς κ. Θεοχάρη γνωστοποιήθηκε στὸ κοινὸ γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ  τῆς Θεσσαλονίκης στὶς 13 Αὐγούστου τοῦ 1978. Λίγες μέρες πρὶν ἀπὸ τὴ δημοσίευση ὅμως, ὁ δημοσιογράφος τῆς συγκεκριμένης ἐφημερίδας, Ἀγαμέμνων Μπιτσιάδης, ἐπισκέφτηκε τὸ Γραφεῖο τοῦ μακαριστοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυροῦ Παντελεήμονος Β’ καὶ τὸν ἐνημέρωσε σχετικά μὲ τὴν ἀνακοίνωση στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν καὶ τὸ δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδας τὸ ὁποῖο θὰ ἔβλεπε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας σὲ λίγες μέρες.
   Ἡ Θεσσαλονίκη ἐκείνη τὴν περίοδο προσπαθοῦσε νὰ συνέλθει καὶ νὰ γιατρέψει τὶς πληγὲς ποῦ τῆς ἄφησε ὁ μεγάλος σεισμὸς τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1978. Δὲν εἶχα γεννηθεῖ τότε. Ὅμως οἱ γονεῖς μου περιγράφουν γλαφυρὰ τὸ πόσο δύσκολη ἦταν ἡ κατάσταση καὶ τὸ ὅτι γιὰ τὸ διάστημα ποὺ γίνονταν μετασεισμοὶ οἱ περισσότεροι Θεσσαλονικεῖς δὲν κοιμόταν τὰ βράδια στὰ σπίτια τους ἀλλὰ σὲ πλατεῖες. Μπορῶ εὔκολα νὰ καταλάβω τὴν ἀγωνία καὶ τὴν ἀναστάτωση ὅλων γιὰ αὐτὴ τὴν κατάσταση καὶ φαντάζομαι τὴν προσπάθεια τοῦ δυναμικοῦ, ὅπως εἶναι ζωντανὰ στὴν μνήμη μου χαραγμένη ἡ εἰκόνα του, μητροπολίτη νὰ προσπαθεῖ νὰ στηρίξει τὸ ποίμνιὸ του. Ἡ εἴδηση τὸν ἐνθουσίασε καὶ πίστεψε ἀκράδαντα ὅτι ὁ ἐρχομὸς τοῦ Ἁγίου θὰ ἐμψυχώσει τοὺς Θεσσαλονικεῖς καὶ θὰ ξεπεράσουν τὰ δύσκολα ἐπακόλουθα τοῦ μεγάλου σεισμοῦ τῆς 20ης Ἰουλίου.
Γ.Θ: Άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα στον μακαριστό Μητροπολίτη, μας διηγήθηκαν ότι κατά την περίοδο των σεισμών άκουγε στον ύπνο του μία φώνη που του έλεγε…
«Είμαι ο Δημήτριος και θέλω να γυρίσω στη Θεσσαλονίκη»
Ο μακαριστός Μητροπολίτης δεν έδωσε σημασία στη »φωνή» πιστεύοντας ότι είναι εκ του πονηρού και τότε… άρχισε να ακούει τη φωνή του Αγίου Δημητρίου και στον ξύπνιο του!
   Ἔτσι στὶς 17 Ὀκτωβρίου ἀναχώρησε ἀεροπορικῶς γιὰ τὸ Μιλᾶνο. Ἐκεῖ βρισκόταν ἤδη καὶ γιὰ ἕνα μῆνα πρὶν ὁ Γενικὸς  Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος τῆς ΙΜΘ Ἀρχιμ. Παντελεήμονας Καλπακίδης (σήμερα Μητροπολίτης Βεροίας καὶ Ναούσης), γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸ ἔδαφος. Πολὺ θὰ ἤθελα νὰ ξέρω τί εἶπε καὶ μὲ ποιόν τρόπο δέχτηκε ὁ ἐπίσκοπος Φάνο Κωνστάντζο Μίτσι, οἱ ἱερεῖς τοῦ ναοῦ καὶ ὁ λαὸς τοῦ Σὰν Λορέντζο νὰ δώσουν στὸν Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης τὴν κάρα καὶ ἀργότερα καὶ τὸ ὑπόλοιπο σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Μπορῶ ὅμως νὰ φανταστῶ τὸ δέος καὶ τὴν ἀγωνία τοῦ Μητροπολίτη, τὴν προσευχή του ὥστε νὰ βοηθήσει ὁ Θεὸς τὸ ἔργο του καὶ τὴν παράκλησή του γιὰ τὸ δίκαιο αἴτημά του.
 Γ.Θ: Στην αρχή ο επίσκοπος της περιοχής και κυρίως ο λαός της μικρής αυτής πόλης απέκλεισαν κάθε ελπίδα για επιστροφή των ιερών λειψάνων του Αγίου στην πατρίδα του, όμως…
Ο μακαριστός μητροπολίτης δεν το έβαλε κάτω και ξεσηκώνοντας όλη την περιοχή με τους πύρινους λόγους του καθώς και με την διπλωματία του έφτασε μέχρι το Βατικανό και κατάφερε να τους πείσει να του δώσουν την Αγία κάρα του Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου. Όμως ο Άγιος ήθελε να επιστρέψει ολόκληρος στην Θεσσαλονίκη και έτσι η φωνή του ακούστηκε ξανά…
«Ολόκληρο θα με γυρίσεις στη Θεσσαλονίκη»  
Αποφασισμένος να εκτελέσει την προσταγή του Αγίου Δημητρίου και έχοντας στο μυαλό του τους τρομερούς μετασεισμούς και το ποίμνιό του, ο μακαριστός Μητροπολίτης ξεκίνησε νέους αγώνες ξεσηκώνοντας του πάντες, με αποτέλεσμα να καταφέρει το ακατόρθωτο και με την βοήθεια του Θεού να μας φέρει μετά από τόσους αιώνες τα Άγια λείψανα του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου.
  Στὶς 23 Ὀκτωβρίου ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ἐπέστρεψε ἀεροπορικῶς ἀπὸ τὴν Ἰταλία στὴν Ἀθήνα συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν ἱερέα τοῦ Σὰν Λορέντζο, φέρνοντας μαζί του τὴν τίμια κάρα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλήτου καὶ ἀναχώρησε ὁδικῶς γιὰ τὴν πόλη του. Στὴ σχετική βιβλιογραφία βρίσκω ὅτι στὴ γέφυρα τοῦ Γαλλικοῦ ποταμοῦ ἔγινε ἀνεπίσημη ὑποδοχή ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸ Β. Ἑλλάδος Νικόλαο Μάρτη, τὸν ἀναπληρωτή δήμαρχο, τὸν ἐκπρόσωπο τοῦ Γ.Σ.Σ., τὸ γενικό πρόξενο τῆς Ἰταλίας καὶ ἄλλους. Ἄλλωστε, ἡ  σημασία τῆς ἐπανακομιδής τῶν τιμίων λειψάνων εἶναι μεγάλο γεγονός ὄχι μόνο γιὰ τὴ Θεσσαλονίκη ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό ὁλόκληρο.
   Ἡ Θεσσαλονίκη στὶς 25 Ὀκτωβρίου ὑποδέχθηκε ξανὰ τὸν Πολιοῦχο Ἅγιό της μετὰ ἀπὸ χίλια ἑξακόσια ἑβδομὴντα πέντε χρόνια ἀφότου μαρτύρησε στὸν ἴδιο χῶρο. Γνωρίζω βιωματικὰ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν πίστη τῶν Θεσσαλονικέων καὶ τῶν Μακεδόνων γενικότερα ποὺ εἶναι ξεχωριστὴ καὶ βαθιὰ ἀληθινή. Κινηματογραφικά μπορῶ νὰ βρεθῶ στὴ λιτανεία στοὺς δρόμους τῆς πόλης μας ἐκείνη τὴν ἡμέρα: Ἱερεῖς, ἀρχιμανδρῖτες καὶ διάκοι συνόδευσαν τὴν γυάλινη λάρνακα καὶ πλῆθος πιστῶν μὲ χαρὰ καὶ συγκίνηση ὑποδέχθηκε τὴν λειψανοθήκη στολισμένη μὲ λουλούδια καὶ δάφνες ἐνῶ οἱ καμπάνες χτυποῦσαν χαρμόσυνα. Ἡ πομπὴ κατευθύνθηκε ὰπὸ τὴν ὁδό Ἁγίου Δημητρίου στὸ Διοικητήριο, πέρασε στὶς ὁδοὺς Βενιζέλου, Ἐγνατίας, Πλάτωνος καὶ ἐπανῆλθε στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἀκριβῶς ὅπως γίνεται κάθε χρόνο ἀπὸ τότε τὴν παραμονὴ τῆς γιορτῆς τοῦ Πολιούχου τῆς Θεσσαλονίκης.
  Στὶς 26 Ὀκτωβρίου ἐκείνης τῆς χρονιᾶς ἡ πανηγυρική θεία λειτουργία ποὺ τελέστηκε ἀπὸ τὸν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Παντελεήμονα συλλειτουργούντων ἀρχιερέων καὶ ἱερέων ἦταν θριαμβευτικὰ πανηγυρική. Ἡ ἀπελευθέρωση τῆς πόλης γιορτάστηκε μὲ τὴ μεγαλύτερη λαμπρότητα. Ἡ σχετική βιβλιογραφία κάνει ἀναφορά στὴ στιγμὴ τῆς προσκύνησης τῆς τιμίας κάρας τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας (Κωνσταντῖνο Τσάτσο) ἀναγνωρίζοντας ἔτσι τὴ θρησκευτικὴ ἀλλὰ καὶ ἐθνικὴ σημασία τῆς ἐπανακομιδῆς αὐτῆς στὴ Θεσσαλονίκη.
   Πρὶν ἀπὸ δύο μέρες κάποιος φίλος πῆγε νὰ προσκυνήσει στὸν Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὴ Θεσσαλονίκη καὶ κράτησε μερικὲς φωτογραφίες γιὰ νὰ τὶς μοιραστοῦμε ἀπὸ ἐδῶ μαζί σας.
   Ὁ Ναός τοῦ Πολιούχου Ἁγίου στὴ γιορτή του εἶναι γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ γεμᾶτος. Ὄχι γιατὶ οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι, οἱ οἰκονομικὲς ἀγωνίες ἔντονες καὶ ἡ πόλη βρίσκεται σὲ αὐτὴ τὴ μουντὴ διάθεση τὴν ὁποία ἐκφράζει καὶ ὁ οὐρανός της στὶς φωτογραφίες, ἀλλά γιατὶ ὁ Ἅγιος Δημήτριος εἶναι στενὰ συνδεδεμένος μὲ τὴν πίστη τῶν Θεσσαλονικέων καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν τόπο τους.

romnios.gr