ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ: Ο Χριστός γίνεται ορατός σ’αυτούς που έχουνε καλή προαίρεση.

«Σύ πιστεύεις εἰς τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καί εἶπεν· καί τίς ἐστιν, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν;» (Ἰωάν. 9.35-36).

Ἕνα θαῦμα μᾶς παρουσίασε ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, τό θαῦμα τῆς θεραπείας ἑνός ἐκ γενετῆς τυφλοῦ πού ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος. Ἕνα θαῦμα πού συνοδεύεται ἀπό τέσσερις δια­φορετικούς διαλόγους. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Εξομολόγησις Μοναχού

(Πρόκειται για ένα βοήθημα για ορθή εξομολόγηση)

+ π. Φιλοθέου Ζερβάκου .
 
1ον) Δεν αγαπώ τον Θεόν με όλην μου την ψυχήν, την καρδίαν και την διάνοιαν κατά την εντολήν του Κυρίου· δεν έχω τελείαν υπακοήν εις τον νόμον του Θεού και τας εντολάς του· δεν φυλάττω τας υποσχέσεις τας οποίας έδωσα εν τω βαπτίσματι και εν τω αγίω σχήματι ενώπιον του Θεού, των Αγγέλων, των Αγίων και των ανθρώπων.
2ον) Δεν προσεύχομαι, δεν αναγινώσκω με προσοχήν, με κατάνυξιν και ευλάβειαν.
3ον) Εις δε τας ιεράς ακολουθίας και αγρυπνίας ακόμη και κατά την φρικτήν ώραν της λειτουργίας, ίσταμαι χωρίς φόβον, προσοχήν και ευλάβειαν. Πολλάκις δε έχω απρεπείς, αισχρούς, ακαθάρτους και βλασφήμους λογισμούς κατ’ αυτήν την φοβεράν ώραν της θείας λειτουργίας και της ιεράς ακολουθίας.
4ον) Δεν έχω μετάνοιαν αληθινήν, γνησίαν, ειλικρινή, ούτε πένθος, ούτε δάκρυα. Δεν εξομολογούμαι με συντριβήν καρδίας και με συναίσθησιν ότι εξομολογούμενος και παριστάμενος ενώπιον του πνευματικού μοι πατρός παρίσταμαι και εξομολογούμαι ενώπιον του παντοκράτορος Θεού, όστις είναι πανταχού παρών και γινώσκει τα πάντα, τα παρελθόντα, τα παρόντα και μέλλοντα, τους διαλογισμούς και τα βάθη της καρδίας εκάστου.
5ον) Εις το μυστήριον της θείας κοινωνίας προσέρχομαι αναξίως, άνευ της πρεπούσης ετοιμασίας, άνευ συναισθήσεως, άνευ φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης.
6ον) Δεν αγαπώ τον πλησίον μου καθώς αγαπώ τον εαυτόν μου, κατά την εντολήν του Κυρίου. Δεν έχω αγάπην και υπακοήν τελείαν, ούτε τον πρέποντα σεβασμόν εις τον πνευματικόν μου πατέρα και τους ανωτέρους μου, καθώς υπεσχέθην εν τω Αγγελικώ σχήματι• δεν έχω εγκοπήν θελήματος• είμαι αντίλογος.
7ον) Δεν έχω εγκράτειαν, υπομονήν, πραότητα, ταπείνωσιν• κατακρίνω, καταλαλώ, ψεύδομαι, πολυλογώ, αστείζομαι, γελώ, οργίζομαι, θυμώνω, μνησικακώ.
8ον) Είμαι κοιλιόδουλος, γαστρίμαργος, λαθροφάγος, ιδιόρρυθμος.
9ον) Αμαρτάνω με όλας μου τας αισθήσεις, με την όρασιν, με την ακοήν, με την γεύσιν, με την όσφρησιν, με την αφήν.
10ον) Αμαρτάνω εν έργω και λόγω, εκουσίως και ακουσίως, εν γνώσει και αγνοία, με τον νούν και την διάνοιαν• εξ αμελείας και ραθυμίας μου έχω κακάς και αισχράς επιθυμίας• έχω ατόπους, αισχρούς, ρυπαρούς, βλασφήμους και υπερηφάνους λογισμούς.
11ον) Είμαι υπερήφανος, κενόδοξος, ανθρωπάρεσκος• είμαι φίλαυτος, φιλάργυρος, πλεονέκτης• δεν έχω εγκράτειαν• έχω ατόπους, αισχρούς, ακαθάρτους και βλασφήμους λογισμούς• είμαι φθονερός, θυμώδης, οργίλος, μνησίκακος• είμαι οκνηρός και αμελής και εις τα σωματικά και εις τα πνευματικά.
Διά ταύτας τας αμαρτίας, τας οποίας εξωμολογήθην ενώπιον του Θεού και ενώπιόν σου, πνευματικέ μοι πάτερ, και δι’ άλλας αναριθμήτους, τας οποίας έπραξα και από λήθην και άγνοιαν παρέλειψα να εξομολογηθώ, ζητώ παρά Θεού την συγχώρησιν και παρά σου πνευματικέ μοι πάτερ, τον πρέποντα κανόνα των αμαρτιών μου.

 

 

Γιατί στο γάμο ψάλλουμε το «Ησαΐα χόρευε»;

Αποτέλεσμα εικόνας για γαμος ησαια χορευε

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ησαΐα χόρευε, η Παρθένος έσχεν εν γαστρί, και έτεκεν υιόν τον Εμμανουήλ, Θεόν τε και άνθρωπον, Ανατολή όνομα αυτώ, ον μεγαλύνοντες, την Παρθένον μακαρίζομεν»


Εσείς ξέρετε, νομίζω, την έννοια αυτού του ψαλμού. Καλούμε τον προφήτη Ησαΐα να χορέψει επειδή η προφητεία του επαληθεύθηκε. Ο προφητικός λόγος, που εξέφρασε ο Ησαΐας μπροστά στο βασιλιά Άχαζ και το λαό έχει ως εξής: «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. 7.14). Εμμανουήλ σημαίνει, «ο Θεός μαζί μας». Συνέχεια ανάγνωσης

 

Και σήμερα μπορεις να αγιάσεις! ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.

Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου
Πολλὲς φορὲς ἀκοῦμε τοὺς χριστιανοὺς νὰ λένε: «Ἂν ζούσαμε κι ἐμεῖς στὴν ἐποχὴ τῶν Ἀποστόλων καὶ ἀξιωνόμασταν νὰ δοῦμε τὸ Χριστό, ὅπως Τὸν εἶδαν ἐκεῖνοι, θὰ γινόμασταν ἅγιοι, ὅπως ἔγιναν κι’ αὐτοί». Ὅσοι σκέφτονται ἔτσι, ξεχνοῦν ὅτι Ἐκεῖνος ποὺ μιλοῦσε στὸν καιρὸ τῶν ἀποστόλων, μιλάει καὶ τώρα. Ἴσως ὅμως καὶ πάλι νὰ πεῖ κάποιος: «Μὰ δὲν εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα νὰ δεῖ κανεὶς τὸ Χριστὸ μὲ τὰ μάτια του, ὅπως Τὸν εἶδαν οἱ ἀπόστολοι, καὶ ν’ ἀκούει μόνο τὰ λόγια Του ἀπὸ ἄλλους ἢ νὰ τὰ διαβάζει στὴ Γραφή, ὅπως ἐμεῖς σήμερα».
Κι ἐγὼ ἀπαντῶ, ὅτι δὲν εἶναι ὁπωσδήποτε τὸ ἴδιο τὸ τότε καὶ τὸ τώρα. Ἀλλὰ τὸ τωρινὸ εἶναι πολὺ μεγαλύτερο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἔζησαν οἱ Ἀπόστολοι, κι εὐκολότερα μάς φέρνει στὴν πίστη!
Μὴν παραξενεύεστε. Μόνο ἀκοῦστε μέ. Τότε ὁ Κύριός μας φαινόταν στοὺς ἀχάριστους Ἰουδαίους ὡς ἕνας πλάνος καὶ τιποτένιος ἄνθρωπος, ἐνῶ τώρα κηρύσσεται σὲ μᾶς ὡς Θεὸς ἀληθινός. Τότε ἔτρωγε μὲ τελῶνες καὶ ἄλλους ἁμαρτωλούς, τώρα ὅμως κάθεται στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ Πατέρα καὶ τρέφει ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Τότε καταφρονιόταν κι ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀσήμαντους ἀνθρώπους. Τώρα προσκυνεῖται ἀπὸ βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες ὡς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ δοξάζει αὐτοὺς ποὺ Τὸν προσκυνοῦν «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθεία».
Τότε Τὸν θεωροῦσαν σὰν ἕναν ἄνθρωπο φθαρτὸ καὶ θνητό, ποὺ ἔτρωγε καὶ ἔπινε καὶ κοιμόταν καὶ κοπίαζε καὶ ἵδρωνε καὶ γενικά, ἔκανε ὅλα τ’ ἀνθρώπινα. Τότε λοιπόν, καὶ ὄχι τώρα, ἦταν παράξενο καὶ δύσκολο ν’ ἀναγνωρίσει κανεὶς ὡς Θεὸ Ἐκεῖνον, ποὺ εἶχε αὐτὰ τὰ ταπεινὰ καὶ ἀνθρώπινα στοιχεῖα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν Πέτρο, ποὺ εἶπε «σὺ εἰ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», τὸν μακάρισε ὁ Χριστός, λέγοντας: «Μακάριος εἰ, Σίμων Βαριωνά, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψε σοί, ἀλλ’ ὁ Πατήρ Μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
Ὅποιος λοιπὸν δὲν ὑπακούει μὲ πίστη καὶ ταπείνωση στὸ Χριστό, ποὺ μιλάει καὶ τώρα μέσα ἀπὸ τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιό Του, ὅποιος ἀμφισβητεῖ ἢ ἀπορρίπτει ὅσα εἶπε καὶ ἔκανε τότε ὁ Χριστός, ἐκεῖνος, ἔστω κι ἂν ἔβλεπε τὸν ἴδιο τὸν Κύριο νὰ θαυματουργεῖ καὶ Τὸν ἄκουγε νὰ διδάσκει, θὰ ὀλιγοπιστοῦσε. Τί λέω; Ὄχι μόνο θὰ ὀλιγοπιστοῦσε, ἀλλὰ φοβᾶμαι πὼς θὰ γινόταν τελείως ἄπιστος καὶ θὰ βλασφημοῦσε τὸ Χριστό, νομίζοντας Τὸν σὰν ἀντίθετο ἢ μάγο ἢ τσαρλατάνο, καὶ ὄχι ἀληθινὸ Θεό…
Άλλοι πάλι λένε: «Ἂν ζούσαμε στὴν ἐποχὴ τῶν ἁγίων Πατέρων, θ’ ἀγωνιζόμασταν περισσότερο, γιατί, βλέποντας τὴν καλὴ πολιτεία καὶ τοὺς ἀγῶνες τους, θὰ τοὺς μιμούμασταν. Ἐνῶ τώρα, ποὺ ζοῦμε μαζὶ μὲ ὀκνηροὺς καὶ χλιαροὺς καὶ ἁμαρτωλούς, χωρὶς νὰ τὸ θέλουμε παρασυρόμαστε μαζί τους στὴν ἀπώλεια». Ὅσοι ὅμως τὰ λένε αὐτά, ξεχνοῦν ὅτι ἐμεῖς βρισκόμαστε σὲ λιμάνι ἀσφαλέστερο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἦταν οἱ ἅγιοι Πατέρες. Γιατί στὴν ἐποχὴ τοὺς ὑπῆρχαν πολλὲς καὶ φοβερὲς αἱρέσεις – φοβερότερες ἀπὸ τὶς σημερινὲς – καὶ πολλοὶ «ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται», ποὺ πέτυχαν νὰ πλανέψουν πολλοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ καταστρέψουν τὶς ψυχές τους. Αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω, μπορεῖτε νὰ τὸ διαπιστώσετε λ.χ. ἀπὸ τοὺς βίους τῶν μεγάλων ὁσίων Ἀντωνίου, Εὐθυμίου καὶ Σάββα, ποὺ ἀγωνίστηκαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους ἁγίους. Καὶ ποὺ νὰ διηγηθῶ τί ἔγινε στὴν ἐποχὴ τῶν ἁγίων πατέρων Βασιλείου καὶ Χρυσοστόμου, ποῦ ἦταν γεμάτη ἀπὸ ζιζάνια τοῦ πονηροῦ;
Βέβαια, ὄχι μόνο τότε , ἀλλὰ καὶ τώρα ἔχουμε ν’ ἀντιμετωπίσουμε φοβερὰ δεινὰ μὲ τοὺς αἱρετικούς. Πολλοὶ λύκοι καὶ πολλὰ φίδια ζοῦν ἀνάμεσά μας. Ὅμως δὲν ἔχουν καμμιὰ ἐξουσία πάνω μας, γιατί βρίσκονται κρυμμένοι στὸ σκοτάδι τῆς πονηρίας καὶ δὲν βλάπτουν παρὰ μόνο ὅσους θεληματικά τους ἀκολουθοῦν καὶ αὐτοπροαίρετα βαδίζουν στὸ δρόμο τῆς καταστροφῆς τους. Ἐκείνους ποὺ βαδίζουν στὸ φῶς τῶν θείων Γραφῶν καὶ πορεύονται στὴ στράτα τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, δὲν τολμοῦν νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουν, ἀλλά, βλέποντάς τους νὰ περνᾶνε, ἀπομακρύνονται σὰν ἀπὸ φωτιά.
Ἴσως ὅμως ἀναρωτηθεῖτε: ποιοὺς αἱρετικοὺς ἐννοῶ; Μήπως τοὺς Ἀρειανούς, τοὺς Εὐνομιανούς, τοὺς Σαβελλιανούς, τοὺς Ἀπολλιναριστὲς ἢ τοὺς Διοσκουρίτες; Ὄχι, δὲν ἐννοῶ αὐτούς, τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἄθεους, πού, ζώντας στὸ σκοτάδι, ἀφανίστηκαν ἀπὸ τὴν πνευματικὴ λάμψη τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν θεόπνευστων συγγραμμάτων τους.Αἱρετικοὺς ὀνομάζω ἐδῶ ἐκείνους ποὺ λένε, πὼς ἂν ἤμασταν στὴν ἐποχὴ τῶν Ἀποστόλων, θὰ μπορούσαμε νὰ φυλάξουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ γίνουμε ἅγιοι, ἐνῶ σήμερα ὄχι. Αὐτοὶ ποὺ κάνουν τέτοιες σκέψεις, τολμώντας μάλιστα καὶ νὰ τὶς διαδίδουν, δὲν ἔχουν πέσει μόνο σὲ μία αἵρεση , ἀλλὰ σ’ ὅλες τὶς αἱρέσεις μαζί. Γιατί ὅποιος ἰσχυρίζεται αὐτὸ τὸ πράγμα – ὅτι δηλαδὴ θὰ ἁγίαζε ἂν ζοῦσε στὴν ἐποχὴ τῶν ἀποστόλων – ἀνατρέπει ὅλες τὶς ἱερὲς Γραφὲς καὶ τὰ συγγράμματα τῶν Πατέρων.Ἂν δηλαδὴ πιστεύουμε, ὅτι σήμερα εἶναι ἀδύνατο να πραγματοποιηθοῦν ὅσα ὁρίζει ὁ Θεός, τότε ὅλοι οἱ ἅγιοι , τόσο τοῦ παλαιοῦ καιροῦ ὅσο καὶ τῶν ἡμερῶν μας, πῶς τὰ κατόρθωσαν; Καὶ πῶς ἔγραψαν τόσα πολλὰ ἀπὸ τὴν πείρα τῆς χριστομίμητης ζωῆς τους, γιὰ νὰ νουθετοῦν κι ἐμᾶς; Πιστεύοντας λοιπὸν καὶ διακηρύσσοντας τέτοιες πλανεμένες ἀπόψεις, ποὺ διαψεύδονται ἀπὸ τοὺς βίους τῶν ἁγίων καὶ τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι μόνο τοὺς ἑαυτοὺς μας ὁδηγοῦμε στὴν ἀπώλεια, μὰ καὶ στῶν ἄλλων ἀνθρώπων τὶς ψυχὲς σπέρνουμε τὰ ζιζάνια τῆς ἀμφιβολίας καὶ τῆς λιποψυχίας. Ἔτσι μοιάζουμε στοὺς Φαρισαίους, στοὺς ὁποίους εἶπε φοβερὰ λόγια: «Οὐαὶ ὑμίν, ὁδηγοὶ τυφλοί…ὅτι κλείετε τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐράνων ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν».
Ἂς μὴ γελιόμαστε. Κι ἂς μὴν παίρνουμε στὸ λαιμό μας καὶ ἄλλες ψυχές, «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι». Μποροῦμε καὶ σήμερα καὶ πάντα νὰ μιμηθοῦμε τοὺς ἁγίους στὴν προαίρεση, τὴν προθυμία, τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀγάπη. Γιατί καὶ οἱ ἅγιοι σὰν κι ἐμᾶς ἦταν, ἀλλὰ ἄφηναν τὴ ζωή τους νὰ ὁδηγηθεῖ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἂς συντριβοῦμε κι ἂς χύσουμε καυτὰ δάκρυα μετάνοιας, γιὰ νὰ μαλακώσει ἡ σκληρή, ἡ πέτρινη καρδιά μας. Ἔτσι θὰ καθαρθοῦμε, ἔτσι θὰ μοιάσουμε στοὺς ἁγίους. Τὰ δάκρυα αὐτά, ποὺ θὰ χύσουμε μὲ κόπο καὶ πόνο καὶ βία, δὲν εἶναι πικρά, ἀλλὰ γλυκὰ σὰν τὸ μέλι. Ἔτσι τὰ κάνει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ μὴ μοῦ πεῖτε πὼς ὁρισμένοι ἄνθρωποι ἔχουν φυσικὴ ἰδιοσυγκρασία τόσο ψυχρὴ καὶ σκληρή, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ βγάλουν δάκρυα. Τὰ δάκρυα εἶναι δῶρο τῆς Χάριτος, ἐμεῖς βάζουμε τὴν προαίρεση καὶ τὴ βία.
Ἑπομένως, μ’ αὐτὴ τὴν προϋπόθεση, ὅλοι μποροῦν νὰ συντριβοῦν καὶ νὰ κλάψουν. «Πάντες δάκρυα πάντες κάθαρσιν, πάντες ἀνάβασιν καὶ τὸ τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκτείνεσθαι», λέει τὸ θεόπνευστο στόμα τοῦ Θεολόγου Γρηγορίου. Πῶς λέτε τότε ἐσεῖς, ὅτι μερικοὶ εἶναι ἀπὸ τὴ φύση τοὺς σκληροί, καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἔρθουν σὲ κατάνυξη, νὰ πενθήσουν καὶ νὰ κλάψουν γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους;
Γιὰ νὰ καταλάβετε ὅτι εἶναι φυσικὸ νὰ κλαίει κάθε ἄνθρωπος, θυμηθεῖτε τὰ βρέφη, ποὺ μόλις βγοῦν ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας τους, ἀρχίζουν νὰ κλαῖνε. Κι ἂν δὲν κλάψουν, σημαίνει πὼς δὲν εἶναι ζωντανά. Εἶναι λοιπὸν τὰ δάκρυα φυσικὰ στὸν ἄνθρωπο. Φυσικὰ καὶ ἀπαραίτητα.
Ὁ ὅσιος Συμεὼν ὁ Στουδίτης ἔλεγε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἂν θέλει νὰ σωθεῖ, πρέπει νὰ περάσει τὴ ζωή του μὲ πένθος καὶ κλάμα, κι αὐτὰ νὰ τὸν συνοδεύουν μέχρι νὰ πεθάνει. Καὶ ὅπως τὸ φαγητὸ εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ νὰ ζήσει τὸ σῶμα μας, ἔτσι καὶ τὰ δάκρυα τῆς μετάνοιας εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ψυχή μας. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν κλαίει κάθε μέρα – δὲν λέω κάθε ὥρα, γιὰ νὰ μὴν κουραστεῖτε ὑπερβολικὰ -, ἀφήνει τὴν ψυχή του νὰ πεθάνει ἀπὸ πείνα καὶ νὰ χαθεῖ ἀπὸ ἀγωνία.
Ἀφοῦ λοιπὸν εἶναι φυσικὰ στὸν ἄνθρωπο τὰ δάκρυα καὶ τὸ πένθος, ἂς μὴν ἀρνηθοῦμε αὐτὸ τὸ καλό τῆς φύσεως. Ἂς ἀποβάλουμε κάθε κακία καὶ πονηρία καὶ σκληρότητα, καὶ ἂς καλλιεργήσουμε μὲ προθυμία τὸ μεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ἂς φυλάξουμε τὸ πένθος μὲ προσοχή, σὰν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, μὲ τὴν ταπείνωση, μὲ τὴν ἁπλότητα, μὲ τὴν ἀκακία τῆς ψυχῆς μὲ τὴν ὑπομονὴ στοὺς πειρασμούς, μὲ τὴ συνεχῆ μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν, προπαντὸς ὅμως μὲ τὴ συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ τὴ βίωση βαρειᾶς ἐνοχῆς ἀπέναντι στὸν Κύριο.
Ὅποιος λοιπὸν εἶναι ὀκνηρὸς καὶ ἀμελὴς καὶ δὲν νοιάζεται γιὰ τὴ σωτηρία του, ἂς μὴ λέει πὼς εἶναι ἀδύνατο νὰ σωθεῖ κανεὶς σήμερα, γιατί ἔτσι κλείνει τὴν πόρτα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν καὶ σὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Καὶ ἡ εὐθύνη τοῦ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνυπολόγιστη. Φυσικὰ αὐτός, ἀφοῦ θεώρει ἀδύνατη τὴ σωτηρία, θεώρει ἀδύνατο – ἢ μᾶλλον – περιττὸ – καὶ τὸ πένθος. Ὑπάρχουν ὅμως, δυστυχῶς καὶ χριστιανοί, ποὺ πιστεύουν στὴ σωτηρία ἀλλὰ ἀπορρίπτουν τὸ πένθος. Σ’ αὐτοὺς τονίζω τοῦτο: Ὅποιος λέει πὼς εἶναι ἀδύνατο ἢ περιττὸ νὰ πενθεῖ καὶ νὰ κλαίει κανείς, αὐτὸς δὲν πρόκειται νὰ καθαρθεῖ. Καὶ χωρὶς κάθαρση, κανένας δὲν θὰ σωθεῖ καὶ δὲν θὰ δεῖ τὸν Κύριο.
Ὅσοι πενθοῦν, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὶ καὶ θὰ παρακληθοῦν: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται». Ὅσοι δὲν πενθοῦν, ἔχουν πέσει στὴ χειρότερη ἀπ’ ὅλες τὶς αἱρέσεις: Νομίζουν ὅτι ἡ σωτηρία μπορεῖ ν’ ἀποκτηθεῖ μόνο μὲ τὰ ἐξωτερικὰ σχήματα τῆς εὐσέβειας. Ξεχνοῦν ὅμως ὅτι θὰ παρασταθοῦμε ὅλοι στὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ «Γυμνοὶ καὶ τετραχηλισμένοι (ὁλοφάνεροι)», γιὰ νὰ πάρει ὁ καθένας μας τὸ μισθὸ του σύμφωνα μὲ τὰ ἀλάθητα κριτήρια Ἐκείνου, ὄχι τὰ δικά μας.
Ἀφοῦ λοιπὸν θὰ βρεθοῦμε γυμνοὶ μπροστὰ στὸν Θεό,
Γιατί σκεπάζουμε τὸ σῶμα μας μὲ πολυτελεῖς στολές, μὲ λαμπρὰ ἐνδύματα καὶ μὲ ὡραία ὑποδήματα;
Γιατί τρέχουμε νὰ προϋπαντήσουμε τοὺς ἄρχοντες;
Γιατί μᾶς ἀρέσει νὰ μᾶς χαιρετοῦν;
Γιατί ἐπιδιώκουμε τὶς πρωτοκαθεδρίες στὰ ἐπίσημα γεύματα;
Γιατί ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ κενοδοξία καὶ ὁ ἀκόρεστος πόθος νὰ ἐξουσιάζουν;
Γιατί τὰ ὡραία σπίτια καὶ οἱ ὑπηρέτες, ποῦ μᾶς ξεχωρίζουν ἀπὸ τοὺς ἄλλους;
Γιατί τὰ ἄκαιρα γέλια καὶ οἱ ἄπρεπες συζητήσεις;…
Γυμνοί, μπροστὰ στὸ μεγάλο Κριτήριο!
Ποῦ τότε τὸ καλὸ ὄνομα καὶ ἡ ἁγιοσύνη ποῦ νομίζουμε πῶς ἔχουμε;
Ποῦ οἱ κόλακες καὶ οἱ ἀνήξεροι ποῦ μᾶς ὀνομάζουν ἁγίους;
Ποῦ οἱ ὑψηλὲς θέσεις καὶ οἱ μεγάλες ἰδέες γιὰ τὸν ἑαυτό μας;
Ποῦ οἱ συγγενικοὶ δεσμοί;
Ποῦ ἡ δόξα τῶν ἀρχόντων;
Ποῦ ἡ σοφία τῶν σοφῶν τοῦ κόσμου;
Ποῦ ἡ πεποίθηση πῶς εἴμαστε καλύτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ;
Ποῦ ἡ γλώσσα καὶ οἱ ρητορεῖες ποῦ τρέχουν σὰν πηγή; «Ποῦ σοφός, ποῦ γραμματεύς, ποῦ συζητητὴς τοῦ αἰῶνος τούτου;».
Τί φόβος καὶ τρόμος τὴν ὥρα ἐκείνη!
Γι’ αὐτὸ μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ταπεινωμένος καὶ συντριμμένος, πενθεῖ καὶ κλαίει νύχτα καὶ μέρα μπροστὰ στὸν Θεό. Αὐτὸς θὰ καθήσει ὁλόλαμπρος στὰ δεξιά Του. Καλότυχος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἀκούει τὰ λόγια τοῦ Κυρίου καὶ δὲν περνάει ἀνώφελα τὴ ζωή του, ἀλλὰ βρίσκεται συνεχῶς σὲ κατάσταση μετανοίας. Αὐτὸς θὰ ἐλεηθεῖ καὶ θὰ ἀπολαύσει στὴ μέλλουσα ζωὴ τὰ ἀνεκλάλητα ἀγαθὰ τῆς Οὐράνιας Βασιλείας. Αὐτὸς θὰ γίνει ἅγιος!

 

 

Η εσχάτη κρίση και ο «ελάχιστος»

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ – ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΕΤΕΩΡΩΝ – ΕΡΓΟ ΒΛΑΣΙΟΥ ΤΣΟΤΣΩΝΗ

Φωτίου Κόντογλου

Οι παλαιοί ζωγράφοι, που ζωγραφίζανε τη Δευτέρα Παρουσία, παριστάνουνε στον ουρανό τον Χριστό καθισμένον στον θρόνο του για να κρίνει τον κόσμο, καιι από τις δυο μεριές καθισμένους τους Δώδεκα Απόστολους.

Από το υποπόδιο του θρόνου βγαίνει ο πύρινος ποταμός,που μέσα σ’ αυτόν καίγουνται οι αμαρτωλοί,που τους καταπίνει ο βύθιος δράκων.

Οι αρχάγγελοι σαλπίζουν με τις σάλπιγγες,και σηκώνουνται από τα μνήματα οι νεκροί τρομαγμένοι.

Ένας άγγελος τυλίγει τον ουρανό σαν να ‘ναι χαρτί,κι άλλος ζυγιάζει τις ψυχές.Οι άνεμοι φυσούνε θυμωμένοι από τις τέσσερες μεριές της οικουμένης,θηρία και τέρατα καταβροχθίζουνε κεφάλια,χέρια, πόδια ανθρώπινα.

Οι δαίμονες τρίζουνε τα δόντια τους.Η κτίση όλη ταράζεται από τα θεμέλια της.Οι ψυχές τρέμουνε σαν τα ξερά φύλλα που τα παίρνει ο δρόλαπας.Ο ήλιος μαύρισε και καρβούνιασε,και το φεγγάρι έσβησε.Φόβος και τρόμος πλακώνει όλη την οικουμένη.

Μονάχα ένας άνθρωπος δεν ταράζεται,ένα γεροντάκι,ταπεινό και ήσυχο,που αργοπερπατά με το ραβδάκι του,μέσα στην κοσμοχαλασιά,και πορεύεται θαρρετά προς τον θρόνο του Χριστού.Αυτός είναι ο «Ελάχιστος»,όπως είναι γραμμένο στην εικόνα,δηλαδή ο πιο τιποτένιος,ο πιο καταφρονεμένος σε τούτον τον κόσμο.
Τούτος είναι ο «Ελάχιστος», που ανοίξανε οι πόρτες τ’ ουρανού για να μπει μέσα στον Παράδεισο!

 

Καμία πειθαρχική ή ποινική ευθύνη από την άρνηση διδασκαλίας των «νέων» Θρησκευτικών Φίλη – Γαβρόγλου μετά τις αποφάσεις του ΣτΕ

Αποτέλεσμα εικόνας για φιλης θρησκευτικα

Οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν το μάθημα των Θρησκευτικών υποχρεούνται να σεβασθούν τις αποφάσεις της ΣτΕ και να αρνηθούν να διδάσκουν το πολυθρησκειακό Πρόγραμμα Σπουδών των Φίλη-Γαβρόγλου, έστω και αν τους δοθεί εντολή προς τούτο. Εκ δε της τοιαύτης αρνήσεώς τους καμμία δυσμενής συνέπεια δεν ανακύπτει εις βάρος του ούτε πειθαρχική, ούτε και ποινική.

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ

 

Υπό της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων μας υπεβλήθη το κάτωθι ερώτημα και εζητήθη η επ’ αυτού νομική μας άποψη:

«Οι αποφάσεις της Ολομελείας του Συμβουλίου Επικρατείας 660/2018 και 926/2018 ακυρώνουν ισάριθμες αποφάσεις του Υπουργού Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, οι οποίες εισήγαγαν εις τα σχολεία(στοιχειώδους και μέσης εκπαιδεύσεως: γυμνασίου και λυκείου) ως ύλη του μαθήματος των θρησκευτικών όχι αμιγώς την της κατά το άρθρον 3 του Συντάγματος επικρατούσης ορθόδοξης χριστιανικής Εκκλησίας, αλλά και άλλων επί πλέον θρησκειών, τις ακυρώνουν δε, επί τω λόγω ότι : Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ἡ Μεσοπεντηκοστή: τι είναι και τι γιορτάζουμε;

 

Τὴν ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς τὴν ἑορτάζουμε γιὰ τὴν τιμὴ τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν, δηλαδὴ τοῦ Πάσχα καὶ τῆς Πεντηκοστῆς, ἐπειδὴ αὐτὴ καὶ ἑνώνει καὶ συνδέει τὶς δύο αὐτὲς ἑορτές. Ἡ ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς θεσπίστηκε γιὰ τὸν ἑξῆς λόγο:

Μετὰ τὸ ὑπερφυὲς θαῦμα ποὺ ἔκαμε ὁ Χριστὸς στὸ παράλυτο, οἱ Ἰουδαῖοι, σκανδαλισμένοι δῆθεν γιὰ τὸ Σαββάτου (διότι πράγματι, Σάββατο θεράπευσε ὁ Κύριος τὸν παράλυτο), Τὸν καταδίωκαν καὶ ζητοῦσαν νὰ τὸν σκοτώσουν. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς ἔφυγε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ πῆγε στὴ Γαλιλαία, ὅπου καὶ διέμενε στὰ ὅρη τῆς περιοχῆς ἐκείνης μὲ τοὺς μαθητές Του. Ἐκεῖ ἔκανε τὸ ὑπερφυὲς θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ἰχθύων, καὶ ἔφαγαν καὶ χόρτασαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρὶς νὰ ὑπολογίζονται στὸν ἀριθμὸ αὐτὸ γυναῖκες καὶ παιδιά.

η συνέχεια ΕΔΩ

 

«Νέα Εποχή και Οικουμενισμός»

 

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου, Συγγραφέως, Διευθυντού του Γραφείου Αιρέσεων καί Παραθρησκειών τῆς Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Εν Πειραιεί τη 28η Απριλίου 2018

 

Εισήγηση με θέμα: «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ» που δόθηκε σε Αντιαιρετική Ημερίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς την 26η Απριλίου 2018 στην Αίθουσα του «Πειραϊκού Συνδέσμου Πειραιώς» με γενικό θέμα   «ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ»

Σεβασμιώτατε ποιμενάρχα μας, σεβαστοί πατέρες, κυρίες και κύριοι. Πριν να ξεκινήσω θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές ευχαριστίες μου προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Σεραφείμ για την τιμή της αναθέσεως της παρούσης ομιλίας, στα πλαίσια της παρούσης Ημερίδος με γενικό θέμα  «Πτυχές του Αποκρυφισμού της Νέας Εποχής». Το θέμα μου έχει τίτλο: «Νέα Εποχή και Οικουμενισμός» και περιλαμβάνει μια σύντομη εισαγωγή, μια συνοπτική παρουσίαση των δύο σπουδαιοτέρων σκοτεινών και αντιχρίστων κινημάτων της εποχής μας, της λεγόμενης Νέας Εποχής και του Οικουμενισμού, την διαλεκτική σχέση μεταξύ Νέας Εποχής και Οικουμενισμού και τέλος κάποια συμπεράσματα.

Εισαγωγικά

Οι αιρέσεις και γενικότερα τα ποικίλα συστήματα των σκοτεινών και αντιχρίστων δυνάμεων πάντοτε υπήρξαν ο μεγαλύτερος εχθρός στη ζωή της Εκκλησίας, το πιο επικίνδυνο όπλο του προαιωνίου αντιδίκου και αντιπάλου της σωτηρίας μας, του διαβόλου. Η αγία μας Εκκλησία κατά την μακραίωνα δισχιλιετή ιστορική πορεία της κλήθηκε να αντιμετωπίσει μια πλειάδα αιρέσεων και παραθρησκευτικών ομάδων, οι οποίες επιχειρούσαν με πολλούς και ποικίλους τρόπους και μεθόδους προσηλυτισμού, να προσελκύσουν τα θύματά τους στην πλάνη και εν τέλει στην απώλεια. Διά των αγίων Πατέρων και με την συγκρότηση Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων αντιμετώπισε με επιτυχία, συνεργούσης της Χάριτος, όλες αυτές τις αιρέσεις. Σήμερα η Εκκλησία μας καλείται κυρίως να αντιμετωπίσει δύο νέες ύπουλες και επικίνδυνες αιρέσεις, δύο πολυκέφαλα θηρία, δύο σκοτεινά, δαιμονικά και αντίχριστα κινήματα παγκοσμίων διαστάσεων, τη λεγόμενη Νέα Εποχή και τον Οικουμενισμό. Τα δύο αυτά κινήματα αποτελούν την μεγαλύτερη απειλή στη ζωή της Εκκλησίας, διότι κινούνται ευέλικτα και παραπλανητικά σε πολλά επίπεδα συγχρόνως, γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολο να προσδιορίσει ο ερευνητής τα όριά τους και να αξιολογήσει πλήρως την διαβρωτική τους δράση.      Συνέχεια ανάγνωσης