Πώς μπορούμε να φτάσουμε στην καθαρή προσευχή

Αγιοπνευματική σοφία από τον π. Ραφαήλ Νόικα

Πώς μπορούμε να φτάσουμε στην καθαρή προσευχή
Ιερομονάχου Ραφαήλ Νόϊκα
O π. Ραφαήλ Νόικα είναι σεβαστός Ρουμάνος ορθόδοξος ερημίτης, πνευματικό τέκνο του γέροντα Σωφρόνιου του Έσσεξ. Τα παρόντα κείμενα δημοσιεύονται επίσης εδώ & εδώ. Ευχαριστούμε τον π. Χ. Κ. που μας τα έστειλε.
            Ερώτηση: Πώς μπορούμε να φτάσουμε στην καθαρή προσευχή; Πώς μπορούμε να κρατάμε συγκεντρωμένο τον νου μας στην προσευχή;
Εικ. από εδώ
            Απάντηση: Θα σας το πω για άλλη μια φορά: Είναι αδύνατο! Η καθαρή προσευχή είναι μια κατάσταση υπερφυσική. Ε, λοιπόν, μακάρι αυτό το αδύνατο να γίνει σε σας δυνατό με την επενέργεια του Θεού. Όμως, αυτή η επενέργεια, η εργασία του Θεού πάνω μας είναι πολυεδρική: είναι όλα τα μέσα που διαθέτει η Εκκλησία, τα μυστήριά της κτλ.
            Όταν ζητάμε στην Ακολουθία της θείας Μεταλήψεως να δεχόμαστε τα άγια μυστήρια «εις έφόδιον ζωής αιωνίου», τι είναι αυτό το «έφόδιον»; Είναι μία ενδυνάμωση. Όταν είσαι χωρίς δυνάμεις, επειδή δούλεψες και κουράστηκες, κάθεσαι λίγο, ξεκουράζεσαι, τρως κάτι, και ξαναρχίζεις να δουλεύεις. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με αυτά τα εφόδια, με τα μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως με τη θεία Κοινωνία αλλά και με όλα τα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας: το αγιασμένο λάδι του Ευχελαίου, τον αγιασμό, το αντίδωρο, την αρτοκλασία. Ό,τι μας παρέχει η Εκκλησία για τον αγιασμό μας είναι στοιχεία, μέσα από τα οποία παίρνουμε ενέργεια, παίρνουμε δύναμη, με την οποία μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωή της μετάνοιας, μιας μετάνοιας δυναμικής και ενεργητικής. Και όπως λέγεται στον Ακάθιστο Ύμνο για τους μάγους, «φθάσαντες τον Άφθαστον», να φτάσουμε και εμείς τον «Άφθαστον». Δηλαδή αυτά που είναι αδύνατα για τον άνθρωπο, να συμβαίνουν μέσα μας με την εργασία του Θεού και τη δική μας συνεργασία.
            Πολλές φορές μου έκαναν την ερώτηση, που παλιότερα ήταν και δική μου απορία: «Εφόσον ο Θεός γνωρίζει τα πάντα, γιατί θα πρέπει εγώ να προσεύχομαι και να Τον παρακαλώ για κάτι;» Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός δεν το χρειάζεται, αλλά τις περισσότερες φορές αυτή μου η προσευχή είναι η μοναδική μέθοδος, ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορώ να εκδηλώσω τη δική μου συνεργασία με τον Θεό.
Ο Θεός γνωρίζει τι θέλω, λέγοντας όμως: «Κύριε, θέλω αυτό!» αρχίζω μαζί Του μια συνεργασία. Καμιά φορά ίσως να είναι το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω, άλλες φορές όμως προστίθεται σε αυτό που κάνω. Λέγοντας: «Κύριε, δώσε μου υπομονή!» είναι ήδη μια συνεργασία, αφού και ο Θεός θέλει να μου δώσει υπομονή. Γιατί; Διότι και ο Ίδιος είναι υπομονετικός και μακρόθυμος. Μου δίνεται κάποτε μια ευκαιρία που θα πρέπει να δείξω την υπομονή μου; Θα προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ, άσχετα αν θα πετύχω ή όχι. Ζητώντας όμως υπομονή από τον Θεό, ήδη συνεργάζομαι με Αυτόν για τη σωτηρία μου. Δεν περιμένω, όπως λέμε, «να πέσει το σύκο στο στόμα του τεμπέλη»· κάνω και εγώ ότι μπορώ. Και τι μπορώ να κάνω; Το καλύτερο που έχω να κάνω είναι πρώτα πρώτα να το ζητήσω από τον Θεό: «Κύριε, δώσε μου το τάδε!».
Ο τρόπος ο πνευματικός
            Ερώτηση: Είπατε κάποτε ότι όλα τα πράγματα δένονται και λύνονται με πνευματικό τρόπο. Μπορείτε, σας παρακαλώ, να μας το εξηγήσετε;
Image result for fr raphael noica
Ο π. Ραφαήλ Νόικα (από εδώ)
            Απάντηση: Ναι, έχω πει κάτι τέτοιο.  Όλα όσα κάνει ο άνθρωπος αρχίζουν στον αόρατο, δηλαδή στον μυστικό χώρο της καρδιάς του. Όταν βάλεις κάτι στον νου σου, ο Θεός το βλέπει, και αν έχεις πάρει απόφαση γι’ αυτό το  κάτι, είναι πολύ πιθανό να πραγματοποιηθεί κάποτε στη ζωή σου.
            Ακούστε ένα παράδειγμα. Κάποιος μοναχός μου είπε: «Μάλωσα με έναν μοναχό (νομίζω από άλλη μονή), αλλά ύστερα μετάνιωσα και ήθελα να του ζητήσω συγγνώμη.
            Εκείνος όμως ούτε που ήθελε να ακούσει για μένα – τόσο πληγωμένος ήταν. Και σκεφτόμουν: Τι να κάνω; Αύριο μεθαύριο πρέπει να φύγω, και θέλω και να κοινωνήσω. Πλήγωσα τον αδελφό μου, πώς να πλησιάσω στη θεία Κοινωνία; Αλλά και πώς να συνεχίσω τη ζωή της μετάνοιας αφού δεν με θέλει πια εγώ θέλω να του ζητήσω συγγνώμη αλλά αυτός ούτε που θέλει να ακούσει για μένα. Θυμήθηκα τότε, λέει, έναν λόγο της θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου. Στα Δίπτυχα, μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, ο ιερέας λέει: «Μνήσθητι, Κύριε, τών εύσεβεστάτων καί πιστοτάτων ήμών βασιλέων… λάλησον εις τήν καρδίαν αυτών αγαθά ύπέρ τής Εκκλησίας σου καί παντός του λαού σου». Ο μοναχός αυτός θυμήθηκε αυτό το «λάλησον» και είπε: «Κύριε, λάλησε Εσύ στην καρδιά του για τη μετάνοιά μου, πες του ότι μετανιώνω για ότι έκανα, ότι του ζητάω συγγνώμη και ότι και εγώ τον συγχωρώ». Και συνέχισε λέγοντας: «Την επόμενη φορά που τον είδα ήταν σαν να μην υπήρχε ποτέ σύννεφο στον ουρανό όλα εξαφανίστηκαν και η συμφιλίωση έγινε». Όταν έμαθα αυτό το περιστατικό, συμβούλεψα και άλλους να πράττουν έτσι- και σχεδόν κάθε φορά γίνονταν θαύματα.
            Μια μοναχή, που είχε πρωτοπάει σε μια μονή, μου έλεγε: «Πάτερ, φοβάμαι όλους τους ανθρώπους». Ήταν πολύ ευαίσθητη και πληγωμένη ιδιαίτερα από κάποια ηλικιωμένη μοναχή που ήταν πολύ αυταρχική. Μου έλεγε: «Όταν μπαίνω στο μαγειρείο, με πιάνει τρόμος, δεν ξέρω τι να κάνω!» Της είπα να προσευχηθεί με αυτόν τον τρόπο: «Κύριε, πες στην καρδιά της για μένα έναν καλό λόγο». Μια μέρα, λοιπόν, έρχεται τρέχοντας και μου λέει:
            «Πάτερ, ξέρετε τι συνέβη; Ήρθε η αδελφή τάδε και με ξανάπιασε ο τρόμος και είπα – “Κύριε, πες της ότι την αγαπάω!” Και τότε, πάτερ, δεν ξέρω – ίσως να ήταν σύμπτωση, με κοίταξε γλυκά και μου μίλησε πολύ ωραία». Πέρυσι, όταν την ξαναείδα, είχε το ίδιο λαμπερό πρόσωπο όπως τότε, και ας είχαν περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια, και είχε ειρήνη με όλους. Και πιστεύω ότι αυτές οι “συμπτώσεις” της συνεχίστηκαν.
            Βλέπουμε λοιπόν ότι όλα δένονται και λύνονται με πνευματικό τρόπο στον μυστικό χώρο της καρδιάς. Και ευχαριστώ για την ερώτηση, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να πω και τούτο: πρέπει να ασκούμαστε σε αυτό που οι πρόγονοί μας το έκαναν πολύ φυσικά. Οι πρόγονοί μας, που ήταν πιο κοντά στον Θεό απ’ ότι εμείς, με πολύ φυσικότητα, σε κάθε περίσταση, επικαλούνταν τον Θεό. Φέρ’ ειπείν, όταν αισθανόμαστε έναν κίνδυνο, να πούμε: «Κύριε!» Και πες κάτι στον Θεό. Βλέπεις μια αμαρτία μέσα σου, πες: «Κύριε, κοίτα τι έχω μέσα μου, μη με αφήνεις έτσι!» Βλέπεις ότι κάποιος σε στενοχωρεί και δυσκολεύεσαι να φιλιώσεις μαζί του· πες πάλι: «Κύριε, μίλησε στην καρδιά μου για τον πλησίον μου!» κτλ. Να επικαλείσθε, λοιπόν, τον Θεό. Είναι πίστη μας ότι ο Ιησούς, ο Σωτήρας μας, είναι ο μόνος μεσίτης μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου.  Άρα λοιπόν, τολμώ να πω, ότι αρέσει στον Θεό να μεσιτεύει μεταξύ του ενός και του άλλου. Κάλεσε λοιπόν τον Θεό και κάνε Τον μεσίτη ανάμεσα σ’ εσένα και στον εχθρό σου, ανάμεσα σ’ εσένα και σε αυτούς, με τους οποίους έχεις μαλώσει, και θα δεις τη “σύμπτωση” που θα συμβεί.
            Λίγες μέρες πριν μου έλεγε κάποιος ότι δεν υπάρχει Θεός. Και του απαντώ: «Όχι! Παριστάνει πολύ καλά ότι δεν υπάρχει! Κάνε λοιπόν εσύ ότι πιστεύεις, και θα δεις πως και ο Θεός θα κάνει ότι υπάρχει!» Και έτσι θα συμβαίνουν και σ’ εμάς παρόμοιες “συμπτώσεις”.
            Συνοψίζω λέγοντας: Να μάθουμε, αδελφοί μου, να καλούμε τον Θεό σε κάθε περίπτωση και με κάθε αφορμή και να ζητάμε τη συμβουλή Του. Να θέτουμε στον Θεό όλες τις απορίες μας, να Τον ρωτάμε τι νόημα και τι σκοπό έχει το καθετί.
            Και να μην ξεχνάμε να Τον ευχαριστούμε κάθε φορά που μας δίνει ό,τι Του έχουμε ζητήσει. Το «Κύριε!» να έχουμε πρώτα πρώτα στην καρδιά μας, και ύστερα όλα τα άλλα. Στην περίπτωση που θέλεις να μιλήσεις με τον πνευματικό σου και βρίσκεται σε κάποια απόσταση από σένα, πρέπει να περπατήσεις αυτή την απόσταση (και στο μεταξύ μπορεί κάποιος άλλος να σε έχει προλάβει), ή πρέπει να πάρεις τηλέφωνο και να σχηματίσεις έναν αριθμό. Για τον Θεό όμως δεν χρειάζεται ούτε καν αυτό – μπορείς οποιαδήποτε στιγμή να πεις: «Κύριε!» και, όπως έλεγε κάποιος, συνδέθηκες με τον “δορυφόρο «Κύριε!»”. Και τότε θα δεις πώς αυτός ο Θεός “παριστάνει” ότι υπάρχει!
Από το βιβλίο
Η ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
http://o-nekros.blogspot.com/2015/03/blog-post_9.html?m=1

 

 

Άλλο καλός άνθρωπος και άλλο Χριστιανός

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας
Ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος υπήρξε ένας άοκνος εργάτης του Ευαγγελίου με πλήθος καταπληκτικών ομιλιών και συγγραμμάτων. Χωρίς σπουδές και τίτλους, έχοντας όμως το σπουδαίο χάρισμα του λόγου και κυρίως την πλουσιότατη Χάρη του Κυρίου μας που τον επεσκίαζε και τον καθοδηγούσε, βοήθησε πλήθος ανθρώπων να βρουν και να ακολουθήσουν την οδό της σωτηρίας.
Αξίζει να σημειωθεί πως δεν επεδίωξε να αναλάβει αυτήν την διακονία αλλά ο Ίδιος ο Χριστός τον επέλεξε και του την ανέθεσε. Για τον συγκλονιστικό τρόπο με τον οποίον έγινε αυτό αλλά και ένα γενικό βιογραφικό πατήστε εδώ και εδώ όπου υπάρχει απομαγνητοφωνημένη σχετική διήγηση του ιδίου!

**********
Είναι αλήθεια, ότι υπάρχει μία μερίς μεταξύ των λεγομέ­νων «καλών ανθρώπων», η οποία επαναπαύεται εις τα λάθη των άλλων και έχει την γνώμην, ότι είναι δυνατόν ποτέ ο Χρι­στός να λάβη υπ’ όψιν τα λάθη και τας αδυναμίας των άλλων, ίνα κάλυψη τας ιδικάς των.
Επίσης είναι αλήθεια, ότι πολλοί εκ των εκκλησιαζομέ­νων ιερωμένων, ψαλτών, νεωκόρων, επιτρόπων, μελών θρη­σκευτικών Όργανώσεων και διαφόρων Φιλανθρωπικών τα­μείων, ως και απλών λαϊκών χριστιανών, δεν είναι εν τάξει εις την ιδιωτικήν των ζωήν.
Αυτό βεβαίως το βλέπει ο κόσμος, και μάλιστα ο ζητών δικαιολογίαν, ίνα απορρίψη την Εκκλησίαν και τον Κλήρον. Και λέγει, ότι «εν σχέσει με αυτόν, που λέγει ότι είναι χριστιανός και άνθρωπος της Εκκλησίας και της Θρη­σκείας, είμαι καλύτερος εγώ. Διότι αυτός, παρ’ ότι εκκλησιά­ζεται κλέπτει εις την επιχείρησίν του, ψεύδεται, κάμνει κομπί­νας, πηγαίνει εις τα δικαστήρια, ορκίζεται ή ορκίζει άλλους, θυμώνει, βλασφημεί, αποφεύγει την τεκνογονίαν, δεν είναι συ­νεπής εις τας συναλλαγάς του κ.ο.κ. Πώς να πάω εις την Εκ­κλησίαν, λέγει η άλλη, που γνωρίζω μια εις την γειτονιά μου, που είναι της Εκκλησίας και του κηρύγματος και εχώρισε το παιδί της από την γυναικά του διότι ήτο πτωχή;»
Πώς να εκκλησιασθώ, λέγει η άλλη, που μια γνωστή μου κυρία, που ανήκει και σε θρησκευτικόν κύκλον, απαγορεύει εις την κόρην της να κάνη παιδιά;
Πώς να πάω εις την Εκκλησίαν, σου λέγει ο άλλος, που ο επίτροπος εις την ενορίαν μου, παρ’ ότι ανήκει εις θρησκευτικήν Οργάνωσιν και κάνει και κύκλον εις το σπίτι του, δεν πληρώνει τους εργάτας του και γίνεται αιτία και βλασφημείται ο Θεός;
Πώς να πάω εις την Εκκλησία, λέγει άλλος, να ακούσω τον ψάλτη, που γνωρίζω ότι είναι, βλάσφημος, μέθυσος, άν­θρωπος που ξημερώνεται με γυναίκες, καντάδες, κιθάρες, χο­ρούς κ.τ.τ.;
Τί να κάμω λοιπόν εις την Εκκλησίαν; Κάθομαι στο σπι­τάκι μου και ακούω από το Ραδιόφωνον την Λειτουργία κι’ έ­τσι δεν πάω να ιδώ όλες αυτές τις ασχήμιες…
Ακούοντας όλας αυτάς τας ενστάσεις υποχρεούμεθα, δυ­στυχώς να είπωμεν. Έχετε δίκαιον, κύριοι. Και, όχι μόνον αυ­τά που είπατε λαμβάνουν χώραν εκ μέρους πολλών εκκλησιαζομένων, αλλά και πολλά άλλα. Είναι δυστυχώς αφάνταστα εις έκτασιν και ασύλληπτα εις επινόησιν και πανουργίαν, τα όσα λαμβάνουν χώραν εκτός, αλλά και εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και συγκεκριμένως εις το Παγκάρι αυτής, εκ μέ­ρους ανακόλουθων επιτρόπων και Νεωκόρων, εις το Αναλόγιον αυτής, εκ μέρους ανακόλουθων, ασεβών και απίστων πολλάκις ψαλτών, και εντός του ιερού αυτής, ένθα πολλάκις μετατρέπεται ο ιερός αυτού χώρος εις χώρον καπηλειού, καθ’ ότι ακούονται έξω αυτού ή υπό του μεγαφώνου ενίοτε ύβρεις, διαπληκτισμοί, λόγω συμφεροντολογικών προστριβών, μετα­ξύ των ιερέων ή των μικρών των υπηρετούντων εντός του Ιερού.
Δι’ όλα αυτά, που λαμβάνουν χώραν, εντός αυτής και πολ­λάκις εν τω κρυπτώ, ομιλεί ο Προφήτης Ιεζεκιήλ εις το Β’ αυτού κεφάλαιον. Λέγομεν δε, μόνον δια την Ορθόδοξον Eκκλησίαν, καθ’ ότι αφ’ ενός αυτή μόνον υπάρχει Εκκλησία έ­χουσα κεφαλήν τον Χριστόν, και αφ’ ετέρου, διότι αυτή μόνον βάλλεται και συκοφαντείται.
Όλαι αι άλλαι, αι λεγόμενοι Εκκλησίαι, δεν είναι Εκκλησίαι, διότι Εκκλησίαι με κεφαλήν ανθρώπου π.χ. του Πά­πα ως η Παπική, του Λουθήρου ως η Προτεσταντική, του Ρώσσελ ως η των Ιεχωβιτών κλπ. είναι ανθρώπινα κατασκευάσμα­τα, που έχουν την βάσιν των επί εγωϊσμού ή συμφέροντος.
Η μία, η μόνη, η έχουσα κεφαλήν τον Χριστόν, είναι η Ορθόδοξος. Δι’ αυτό όλα τα συντάγματα των Δαιμόνων βάλ­λουν εναντίον της. Δια να πιστοποιήσητε δε αυτό εισέλθετε, ε­άν θέλετε, εις Παπικήν λεγομένην Εκκλησίαν ή εις Προτεσταντικήν ή εις την των Σπουδαστών των Γραφών, Συναγωγήν ή εις Τζαμί Οθωμανών ή όπου αλλού, εκτός της Ορθοδόξου, και θα διαπιστώσητε ησυχίαν, τάξιν, αρμονίαν κ.τ.τ. Ενώ, όταν εισέλθητε εις Ορθόδοξον, από το Παγκάρι έως του Ιερού θα πιστοποιήσητε αταξίαν, συζήτησιν καλοστρωμένην, γέλω­τας, αστεία, θορύβους, φωνάς μικρών, διαπληκτισμούς Ιερέων κ.τ.τ.
Αντιλαμβάνεσθε ευθύς αμέσως, ότι εισήλθατε εις μίαν ατμόσφαιραν ηλεκτρισμένην. Ε!, αυτό είναι απόδειξις, ότι υ­πάρχει Διάβολος εις την Εκκλησίαν αυτήν. Και δια να υπάρχη Διάβολος είναι μία απόδειξις, ότι υπάρχει η Αλήθεια εν αυτή ότι υπάρχει Χριστός.
Εις όλας τας μη Ορθοδόξους, λεγομένας Εκκλησίας, υ­πάρχει ανά εις Διάβολος εις την οροφήν αυτής και φυλάττει τους πιστούς της. Ενώ εις τας Ορθοδόξους Εκκλησίας δεν υ­πάρχει εις μόνον εις την οροφήν, αλλά και εκατοντάδες εντός αυτής και πειράζουν και ενοχλούν τους πιστούς της. Όπου λοιπόν υπάρχει η αλήθεια εκεί και ο Διάβολος.
Δι’ αυτό, μη νομίσωμεν ότι είμεθα εξασφαλισμένοι ημείς και ότι είναι καλύτερον να μη εκκλησιασθώμεν, διότι οι εκκλησιαζόμενοι δεν είναι εν τάξει.
Ο Χριστός δεν εκήρυξε ποτέ ότι εις που εκκλησιάζεται δύναται να πράττη το κακόν και εις που πράττει το αγαθόν δύ­ναται να μη εκκλησιάζεται. Όχι, ο Χριστός εκήρυξε το αντίθετον, λέγων «Ταύτα έδει ποιήσαι κακείνα μη αφίεναι» (Ματθ. κγ’ 23).
Δηλαδή και εις την Εκκλησίαν θα πας και το κακό δεν θα κάμης. Και εις την Εκκλησίαν θα πας και το παιδί σου δεν θα χωρίσης. Και εις την Εκκλησίαν θα πας και την γλώσσαν σου θα κόψης. Και εις την Εκκλησίαν θα πας και το προσωπικόν σου θα πληρώσης.
Δεν μας έθεσεν να εκλέξωμεν μεταξύ δύο, δηλαδή εκκλη­σιασμού και κακού ή μεταξύ καλού και μη εκκλησιασμού. Δεν είπε ότι, θα πηγαίνης εις την Εκκλησίαν και θα κάμνης τα αν­τίθετα απ’ ό,τι κηρύττει αυτή, ή θα κάμνης τα σωστά και δεν θα εκκλησιάζεσαι, αλλ’ είπεν ότι θα κάμνωμεν και τα δυό. Δι’ αυτό ημείς θα πηγαίνωμεν εις την Εκκλησίαν και θα είμεθα και καλοί, ώστε οι άλλοι να βλέπουν ημάς που είμεθα συνεπείς και να επιστρέφουν εις Χριστόν, και όχι τους ανακολούθους. Διότι, δυστυχώς, είναι μία πικρά αλήθεια αυτή, εάν ημείς οι χριστιανοί είμεθα εν τη ιδιωτική μας ζωή αντάξιοι του τίτλου μας, θα ήσαν ολίγοι οι άπιστοι, ως λέγει και ο θείος Χρυσόστο­μος: «Όντως ουδείς αν ην ειδωλολάτρης, ει ημείς ήμεν Χρι­στιανοί, ως δει, ει τα Χριστού εφυλάττομεν. Ει ηδικούμεθα, ει επλεονεκτούμεθα, ει λοιδορούμενοι ηυλογούμεν, ει κακώς πάσχοντες ευηργετούμεν, ουδείς ούτω θηρίον ην, ως μη επιδραμείν τη ευσεβεία (Λόγ. Ι’ εις την Α’ Τιμ.).
Επίσης το θέμα του Εκκλησιασμού, δεν είναι μόνον να ακούση τις την Λειτουργίαν, αλλά να λάβη και μέρος εις τον Δείπνον. Να φάγη, να τραφή, πράγμα που το ραδιόφωνον δεν του προ­σφέρει. Από ραδιοφώνου ακούει τις, αλλά δεν χορταίνει. Και είναι πολύ αστείον, να υποστηρίξη τις ότι, διότι ήκουσε τους κρότους των πιάτων ή των μαχαιροπηρούνων όπου έτρωγον άλλοι, ότι ετράφη αυτός. Ώστε, ούτε και αυτό ισχύει, το ότι εί­ναι κακοί οι εκκλησιαζόμενοι και ακούμε από ραδιοφώνου η­μείς.
(Απόσπασμα εκ του βιβλίου «Αλλο καλός άνθρωπος και άλλο Χριστιανός», Δ. Παναγόπουλος (1916-1982), Εκδόσεις Νεκτ. Παναγόπουλος)

 

 

Κυριακή των Αγίων Πάντων – Σύννεφο Αγίων!

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιοι παντες

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἑβρ. ια΄ 33 – ιβ΄ 2

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30

Σύννεφο Ἁγίων!

«Τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων…»

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων σήμερα. Ἑορτάζουμε ὅλους τοὺς Ἁγίους μαζί, καὶ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἰδιαίτερη ἡμέρα ἑορτῆς μέσα στὸ ἔτος, ἀλλὰ καὶ ὅσους ἀγνοοῦμε καὶ τοὺς γνωρίζει ὁ Θεός. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τοὺς ὀνομάζει στὸ σύνολό τους «νέφος μαρτύρων», δηλαδὴ σύννεφο Ἁγίων. Μὲ τὴ λέξη «μάρτυρες» ἐννοοῦνται ὄχι μόνο οἱ ἅγιοι Μάρτυρες, ὅσοι δηλαδὴ θυσίασαν τὴ ζωή τους γιὰ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ ὅλοι γενικὰ οἱ Ἅγιοι. Διότι ὅλοι «ἐμαρτυρήθησαν διὰ τῆς πίστεως»· δηλαδὴ γιὰ τὴ μεγάλη πίστη τους ἔλαβαν ἐγκωμιαστικὴ μαρτυρία ἀπὸ τὸν Θεὸ ἢ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Μὲ αὐτὴ λοιπὸν τὴν ἀφορμὴ ἂς δοῦμε σήμερα γιατί οἱ Ἅγιοι Πάντες ὀνομάζονται «νέφος» καὶ τί σημαίνει αὐτὸ γιὰ τὴ ζωή μας. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Τι Είναι Βλασφημία Κατά Του Αγίου Πνεύματος

Τι είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος

Ο Άγιος Νεκτάριος μας εξηγεί και μας προειδοποιεί ταυτόχρονα για το τι είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος  
α) Όσοι αρνούνται τη χάρη του Θεού, την θεία ευσπλαχνία, τη φιλανθρωπία και την Πρόνοια του Θεού.
β) Όσοι περιφρονούν τον θείο νόμο.
γ) Όσοι αρνούνται τις ενέργειες τού Άγιου Πνεύματος και αποδίδουν αυτές σε άλλες δυνάμεις (στις δυνάμεις τού σκότους, στον πονηρό).
δ) Όσοι αρνούνται τις δωρεές και τούς καρπούς τού Άγιου Πνεύματος. Οι Φαρισαίοι βλασφημούσαν κατά τού Άγιου Πνεύματος όταν έλεγαν ότι: «Ούτος ουκ εκβάλλει τά δαιμόνια ειμή εν τω Βεελζεβούλ, άρχοντι των δαιμονίων» (Ματθ. ιβ’, 24), δηλαδή: «Οι Φαρισαίοι, όταν είδαν ότι όλα τα πλήθη τού λαού εκπλήσσονταν από τη διδασκαλία και τα θαύματα τού Χριστού και Τον ακολουθούσαν με πίστη ως Σωτήρα και Λυτρωτή τους, τότε φθόνησαν τόσο πολύ τη δόξα τού Χριστού και για να εξουδετερώσουν την εντύπωση πού προκαλούσαν τα θαύματα Του είπαν: Αυτός δεν βγάζει τα δαιμόνια παρά με την βοήθεια και τη δύναμη τού Βελζεβούλ, τού σατανά, πού είναι ό άρχοντας των δαιμονίων». 

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ἡ ἀνανέωση τοῦ βαπτίσματός μας…


Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου στὴ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς τῆς Σαμαρείτιδος, ποὺ τελέσθηκε στὸν ἱερὸ ναὸ Παναγίας Ἐλεούσης τῆς κοινότητος Κοράκου τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (6.5.2018). Τὸ παρὸν κήρυγμα ὁ Πανιερώτατος τὸ ἀφιερώνει στοὺς ἀναδόχους του Χαραλαμπία καὶ Λουκᾶ ὡς εὐχαριστία καὶ ὡς μνημόσυνο αἰώνιο.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ: Ο Χριστός γίνεται ορατός σ’αυτούς που έχουνε καλή προαίρεση.

«Σύ πιστεύεις εἰς τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καί εἶπεν· καί τίς ἐστιν, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν;» (Ἰωάν. 9.35-36).

Ἕνα θαῦμα μᾶς παρουσίασε ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, τό θαῦμα τῆς θεραπείας ἑνός ἐκ γενετῆς τυφλοῦ πού ἐπιτέλεσε ὁ Κύριος. Ἕνα θαῦμα πού συνοδεύεται ἀπό τέσσερις δια­φορετικούς διαλόγους. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Εξομολόγησις Μοναχού

(Πρόκειται για ένα βοήθημα για ορθή εξομολόγηση)

+ π. Φιλοθέου Ζερβάκου .
 
1ον) Δεν αγαπώ τον Θεόν με όλην μου την ψυχήν, την καρδίαν και την διάνοιαν κατά την εντολήν του Κυρίου· δεν έχω τελείαν υπακοήν εις τον νόμον του Θεού και τας εντολάς του· δεν φυλάττω τας υποσχέσεις τας οποίας έδωσα εν τω βαπτίσματι και εν τω αγίω σχήματι ενώπιον του Θεού, των Αγγέλων, των Αγίων και των ανθρώπων.
2ον) Δεν προσεύχομαι, δεν αναγινώσκω με προσοχήν, με κατάνυξιν και ευλάβειαν.
3ον) Εις δε τας ιεράς ακολουθίας και αγρυπνίας ακόμη και κατά την φρικτήν ώραν της λειτουργίας, ίσταμαι χωρίς φόβον, προσοχήν και ευλάβειαν. Πολλάκις δε έχω απρεπείς, αισχρούς, ακαθάρτους και βλασφήμους λογισμούς κατ’ αυτήν την φοβεράν ώραν της θείας λειτουργίας και της ιεράς ακολουθίας.
4ον) Δεν έχω μετάνοιαν αληθινήν, γνησίαν, ειλικρινή, ούτε πένθος, ούτε δάκρυα. Δεν εξομολογούμαι με συντριβήν καρδίας και με συναίσθησιν ότι εξομολογούμενος και παριστάμενος ενώπιον του πνευματικού μοι πατρός παρίσταμαι και εξομολογούμαι ενώπιον του παντοκράτορος Θεού, όστις είναι πανταχού παρών και γινώσκει τα πάντα, τα παρελθόντα, τα παρόντα και μέλλοντα, τους διαλογισμούς και τα βάθη της καρδίας εκάστου.
5ον) Εις το μυστήριον της θείας κοινωνίας προσέρχομαι αναξίως, άνευ της πρεπούσης ετοιμασίας, άνευ συναισθήσεως, άνευ φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης.
6ον) Δεν αγαπώ τον πλησίον μου καθώς αγαπώ τον εαυτόν μου, κατά την εντολήν του Κυρίου. Δεν έχω αγάπην και υπακοήν τελείαν, ούτε τον πρέποντα σεβασμόν εις τον πνευματικόν μου πατέρα και τους ανωτέρους μου, καθώς υπεσχέθην εν τω Αγγελικώ σχήματι• δεν έχω εγκοπήν θελήματος• είμαι αντίλογος.
7ον) Δεν έχω εγκράτειαν, υπομονήν, πραότητα, ταπείνωσιν• κατακρίνω, καταλαλώ, ψεύδομαι, πολυλογώ, αστείζομαι, γελώ, οργίζομαι, θυμώνω, μνησικακώ.
8ον) Είμαι κοιλιόδουλος, γαστρίμαργος, λαθροφάγος, ιδιόρρυθμος.
9ον) Αμαρτάνω με όλας μου τας αισθήσεις, με την όρασιν, με την ακοήν, με την γεύσιν, με την όσφρησιν, με την αφήν.
10ον) Αμαρτάνω εν έργω και λόγω, εκουσίως και ακουσίως, εν γνώσει και αγνοία, με τον νούν και την διάνοιαν• εξ αμελείας και ραθυμίας μου έχω κακάς και αισχράς επιθυμίας• έχω ατόπους, αισχρούς, ρυπαρούς, βλασφήμους και υπερηφάνους λογισμούς.
11ον) Είμαι υπερήφανος, κενόδοξος, ανθρωπάρεσκος• είμαι φίλαυτος, φιλάργυρος, πλεονέκτης• δεν έχω εγκράτειαν• έχω ατόπους, αισχρούς, ακαθάρτους και βλασφήμους λογισμούς• είμαι φθονερός, θυμώδης, οργίλος, μνησίκακος• είμαι οκνηρός και αμελής και εις τα σωματικά και εις τα πνευματικά.
Διά ταύτας τας αμαρτίας, τας οποίας εξωμολογήθην ενώπιον του Θεού και ενώπιόν σου, πνευματικέ μοι πάτερ, και δι’ άλλας αναριθμήτους, τας οποίας έπραξα και από λήθην και άγνοιαν παρέλειψα να εξομολογηθώ, ζητώ παρά Θεού την συγχώρησιν και παρά σου πνευματικέ μοι πάτερ, τον πρέποντα κανόνα των αμαρτιών μου.

 

 

Γιατί στο γάμο ψάλλουμε το «Ησαΐα χόρευε»;

Αποτέλεσμα εικόνας για γαμος ησαια χορευε

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ησαΐα χόρευε, η Παρθένος έσχεν εν γαστρί, και έτεκεν υιόν τον Εμμανουήλ, Θεόν τε και άνθρωπον, Ανατολή όνομα αυτώ, ον μεγαλύνοντες, την Παρθένον μακαρίζομεν»


Εσείς ξέρετε, νομίζω, την έννοια αυτού του ψαλμού. Καλούμε τον προφήτη Ησαΐα να χορέψει επειδή η προφητεία του επαληθεύθηκε. Ο προφητικός λόγος, που εξέφρασε ο Ησαΐας μπροστά στο βασιλιά Άχαζ και το λαό έχει ως εξής: «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. 7.14). Εμμανουήλ σημαίνει, «ο Θεός μαζί μας». Συνέχεια ανάγνωσης