ΘΕΕ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ! ΑΥΤΑ ΟΥΤΑ ΑΠΟ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΔΕΝ ΤΑ ΑΚΟΥΜΕ. Άρης Σερβετάλης: «Πιστεύω στη διαδρομή της μετάνοιας, της κάθαρσης και της θέωσης.»

Άρης Σερβετάλης: «Πιστεύω στη διαδρομή της μετάνοιας, της κάθαρσης και της θέωσης…»
 Ο ηθοποιός μιλά με αφορμή την παράσταση «Ριχάρδος Β΄»


Ενσαρκώνοντας έναν βασιλιά που πέφτει, που ο τίτλος, η ιδιότητα και η εξουσία αποσπώνται βίαια από το πρόσωπό του, εξωθώντας τον να επιστρέψει στον εαυτό, ο ηθοποιός Άρης Σερβετάλης μάς μιλά για την παράσταση «Ριχάρδος Β΄».

Ο Άρης Σερβετάλης βιώνει – μέσα από τον ρόλο του – την τραγωδία της επίγνωσης ενός κόσμου που απελευθερώνεται από την αυταπάτη, και μιλά για την παράσταση και για την τοποθέτησή του απέναντι στις δύσκολες καταστάσεις.

Σκιαγραφείστε μας τον χαρακτήρα του Ριχάρδου Β΄.

– Ριχάρδος. Βασιλιάς Ριχάρδος. Ένας νεαρός μονάρχης. Μια επηρμένη προσωπικότητα. Ένα φερέφωνο των κολάκων. Σαρκάζει και υποκρίνεται, εγκλωβισμένος μέσα στη λάμψη της αυταρέσκειάς του. Σκληρός, δίχως συναισθηματισμούς, εκφέροντας τους πιο λυρικούς και ποιητικούς λόγους. Ένας βασιλιάς που εκθρονίζεται και βεβηλώνεται, που γίνεται σκλάβος της δυστυχίας του και που υποτάσσεται σε αυτήν σαν βασιλιάς.

Ένα πρόσωπο που συνειδητοποιείται, όταν στερηθεί το βασιλικό του στέμμα. Όταν αποποιηθεί τον τίτλο του και την ιδιότητά του…



Πού τον οδηγεί η πτώση του από τον θρόνο;

– Στη συνειδητοποίηση πως δεν είναι εφικτό να είσαι ευχαριστημένος με τίποτα, ώσπου να βρεις την ησυχία, βλέποντας πως τίποτα δεν είσαι…

Τι επιχειρεί να αναδείξει η παράσταση;

– Την πορεία του ανθρώπου από την απόλυτη καταξίωση στη βεβήλωση και την αποκαθήλωση. Τον μεγάλο μηχανισμό της εξουσίας που αντικαθιστά ανθρώπους και μένει αναλλοίωτος μέσα στην ιστορία. Ένα παραμύθι που αφηγείται τον τρόπο που η “ιδιότητα” καταπίνει το “πρόσωπο”…

– Στο δικό μας ζοφερό παρόν και μέλλον, ποια είναι τα κυρίαρχα συναισθήματά σας για όσα συμβαίνουν;

Η τοποθέτησή μου απέναντι στα γεγονότα που κλονίζουν είναι ίδια με αυτήν, που θα είχα σε μια μεγάλη περίοδο ενός χειμώνα ακραίων καιρικών φαινομένων. Επιφυλακτικότητα, πίστη και υπομονή…

Πιστεύετε σε μία – έστω και μακρινή – εξυγίανση;

– Πιστεύω στη διαδρομή της μετάνοιας, της κάθαρσης και της θέωσης. 

Σε μια προσωπική εξυγίανση…

(Πηγή: naftemporiki.gr)

Σχόλιο Π. κοινωνίας: Άξια προσοχής και ομολογία, τα λόγια ενός σύγχρονου ηθοποιού και πιστού χριστιανού, μου θύμισαν εκείνα του Αγίου Παϊσίου, που έλεγε πως:

» Όταν διορθώσω εγώ τον εαυτό μου, διορθώνεται ένα κομμάτι της Εκκλησίας, (και της κοινωνίας) οπότε μπορούμε να συνεννοηθούμε…»

Παλαιότερα είχε επίσεις εκφράσει την αγάπη του για την Ορθόδοξη πίστη…

»Διαβάζω τον Άγιο Παισιο, τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Μου αρέσει να διαβάζω βίους Αγίους. Μία ιδιαίτερη σχέση έχω με τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, και τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.Επισκέπτομαι ένα συγκεκριμένο μοναστήρι στη Πελοπόννησο, κοντά στη Δημητσάνα, είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο…» ~ Άρης Σερβετάλης

Σχετική εικόνα

Εύχομαι στόν αδερφό μας, με την βοήθεια του Χριστού να βαδίσει αυτή την διαδρομή, που γνωρίζει πως είναι η μόνη απάντηση, σε ολα το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης…

Δείτε και σχετικά:  Ὁ φωτισμός τοῦ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου στήν Ἐκκλησία

»Ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά θεραπευτεῖ ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Νά θεραπευτεῖ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, πού εἴπαμε πώς εἶναι ἡ κύρια δύναμη τῆς ψυχῆς. Καί τί σημαίνει θεραπεία; Νά ἀποβάλει τόν σκοτισμό. Νά ξεσκοτιστεῖ. Γιά νά μπορέσει νά δεῖ τόν Θεό…Πήγαιναν γιά παράδειγμα οἱ ἄνθρωποι στόν Ἅγιο Πορφύριο ἤ στόν Γέροντα Παΐσιο καί, πρίν ποῦνε τήν ἐρώτηση, ἐκεῖνοι τούς ἔλεγαν τήν ἀπάντηση στό πρόβλημά τους. Πῶς γινόταν αὐτό; Ἀκριβῶς ἐπειδή εἶχαν μέσα τους τή νοερά προσευχή, τή νοερά ἐνέργεια καί τό διορατικό χάρισμα…

Δέν τά ἔχει δώσει μόνο στούς ἁγίους· σέ ὅλους τά ἔχει δώσει. Γιατί ὅμως δέν τά ἔχουμε ἐμεῖς φανερά κι ἐνεργά; Διότι ὑπάρχει αὐτός ὁ σκοτισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τίς ἁμαρτίες καί τά πάθη…»~ Ὁμιλία Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου εις την Πατερική Θεολογία, π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/

 

 

Λόγος στα Είσόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου

Αποτέλεσμα εικόνας για εισοδια θεοτοκου

Ἁγίου Πρόκλου Πατριάρχου Κων/πόλεως

Νά πάλι ἑορτή.

Νά πάλι πανηγύρι.

Νά πάλι χαρούμενο ἀναψοκέρι γιά τήν μητέρα τοῦ Κυρίου.

Νά ἡ προπόρευσις τῆς ἀψεγάδιαστης νύμφης.

Νά τό πρῶτο ξεπροβόδισμα τῆς βασιλίσσης.

Νά τό σίγουρο σημάδι γιά τήν δόξα πού τήν περιμένει.

Νά προάγγελος τῆς χάριτος πού πρόκειται νά τήν ἐπισκιάση.

Νά γνώρισμα, πού φαίνεται ἀπό μακρυά, τῆς ὑπερβολικῆς της καθαρότητος. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ – ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ»

Ο ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ ΑΝΑΛΥΕΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ (ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ) ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ !!!
Γιατί συγκεκριμένα αυτές τις προσωπικότητες; Μάλιστα μεταξύ των αγίων;
 
Ο άγιος Πορφύριος έλεγε μια φορά: «Αν θα πάτε στον παράδεισο, μην παραξενευτείτε αν θα δείτε εκεί τον Κολοκοτρώνη». Αναφέρω ένα παράδειγμα. Γιατί αυτός καθώς και οι άλλοι ήρωες του ’21 είναι στον παράδεισο. Αυτοί θυσίασαν την ζωή τους για  την πίστη και το Γένος, για την πατρίδα, για την Εκκλησία, για τον πλησίον, για τους ανθρώπους… και δεν αγαπάνε μόνο τους Έλληνες αυτοί, αγαπάνε και τους Αλβανούς και τους Τούρκους. Τα ’χανε με τους αρχηγούς και τους οπλαρχηγούς τους για να φαίνονται δυνατοί. Από εκεί και πέρα στους απλούς ανθρώπους ήταν φιλάνθρωποι. Γιατί είχαν ακριβώς αυτό που είχε κυρίως και κατεξοχήν και ο Κολοκοτρώνης. Τρία πράγματα είχε ο Κολοκοτρώνης: Πρώτον ήταν φιλόθεος, αγαπούσε τον Θεό. Όταν ήταν εξόριστος το 1805 με τους κλεφταρματολούς του Μόριά κ.λπ. στα «Απομνημονεύματά» του γράφει: «Ήμουν μόνος στο βουνό με τον Θεό». Δεύτερον ήταν φιλόπατρις. Για την πατρίδα του τα έκανε όλα! Τα έδινε όλα! Και στην φυλακή τον έβαλαν στο τέλος και σε θάνατο τον καταδίκασαν… και τι έκανε ο Κολοκοτρώνης; Μόνο καλό έκανε. Η μεγαλύτερη αρετή που έχει ο Κολοκοτρώνης δεν είναι η πολεμική του αντρεία αλλά η μεγαλοψυχία του. «Τα παλιά, τα περασμένα, τα ρίχνω στη θάλασσα και αρχίζω από την αρχή», όπως έλεγε. Τι ωραία! Νερό και αλάτι… Τρίτον ήταν φιλάνθρωπος. Δεν ήταν το να δώσει ελεημοσύνη στον φτωχό μόνο, αλλά να αγαπάει τον άνθρωπο, όπως αγαπάς τον εαυτό σου. Τον πλησίον του. 
Τι σημαίνει «πλησίον»; Αυτός είναι που είναι από το ίδιο χώμα και από την ίδια δημιουργική πνοή. Πλησίον είναι πας άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγάλο. Και ο Καποδίστριας το ίδιο έλεγε και ο Παπαδιαμάντης το ίδιο και όλοι οι Ήλοι. Είχαν αγάπη στον Θεό! Για του Χριστού την πίστη την αγία πολέμησε. Γιατί στα χρόνια της τουρκοκρατίας δεν υπήρχε πατρίδα. Την πατρίδα την είχε πάρει αγκαλιά η Εκκλησία.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

«ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΦΤΑΝΕΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΙΣΤΗ, ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

(ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΙΣ 9/11 ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΟΡΦΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟ)

ΣΕ ΛΙΓΟ ΤΑ ΤΖΑΜΙΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙΑ…
ΚΑΘΕ ΕΘΝΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΤΟΥ …
ΟΠΟΙΟΣ ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟΚΤΑΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟ !!!
ΠΗΓΗ
 

Πότε η (έσω) καρδία ασθενεί και πώς θεραπεύεται …

Σε όλη την βιβλικοπατερική παράδοση είναι γνωστό ότι η καρδιά του ανθρώπου, όταν παύη να εφαρμόζη το θέλημα του Θεού και πράττη τα θελήματα του διαβόλου, ασθενεί και νεκρούται. Γίνεται λόγος για την ασθένεια, την πώρωση, την ακαθαρσία, την πνευματική νέκρωση της καρδιάς. Στην παράγραφο αυτήν θα δούμε μερικές τέτοιες εκδηλώσεις της ασθενούς καρδίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για πνευματικη ασθενεια καθαρση καρδιας
Επισκόπου Ναυπάκτου Ιεροθέου

Ο διάβολος εισέρχεται στην καρδιά του ανθρώπου, και την αιχμαλωτίζει. «Και δείπνου γενομένου, του διαβόλου ήδη βεβληκότος εις την καρδίαν Ιούδα Σίμωνος Ισκαριώτου ίνα αυτόν παραδώ» (Ιω. ιγ’, 2). Βέβαια προηγήθηκε πολυχρόνια αιχμαλωσία του νου. Όπως είναι αδύνατον σε έναν σωλήνα να διέλθουν συγχρόνως το ύδωρ και το πυρ, έτσι είναι αδύνατον να εισέλθη η αμαρτία στην καρδιά, «εάν μη κρούση πρότερον εν θύρα καρδίας δια φαντασίας πονηράς προσβολής»[258]. Η φαντασία είναι εκείνη που οδηγεί στην καρδιά την προσβολή του διαβόλου. Στον μεταπτωτικό άνθρωπο η φαντασία, που είναι λεπτοτέρα της διανοίας και παχυτέρα του νου, είναι η αρχή του κακού. Γι’ αυτό συνιστούν οι άγιοι Πατέρες να φυλάττη κανείς την φαντασία του καθαρά ή μάλλον καλύτερα να ζη κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μη ενεργοποιήται η φαντασί, να νεκρώση το φανταστικό. Μόνο όταν αυτό νεκρωθή από την μεγάλη μετάνοια και το πολύ πένθος μπορεί να θεολογήση. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Επιτρέπεται ο νηπιοβαπτισμός;

Απαντήσεις σε μια αυθαίρετη Προτεσταντική απαγόρευση

  • 1. Παρανόηση τής σημασίας τού βαπτίσματος
  • 2. Υποτίμηση τών δυνατοτήτων τού παιδιού
  • 3. Παρανόηση τής Αγίας Γραφής
  • 4. Ιστορικά στοιχεία
  • Βιβλιογραφία

Λόγω τής αγνοίας τους για την αληθινή σημασία τού βαπτίσματος, ένα μεγάλο μέρος τού Προτεσταντικού κόσμου απορρίπτει τον νηπιοβαπτισμό. Στη μελέτη αυτή, θα δούμε περιληπτικά μερικές από τις παρανοήσεις τους.

  1. Παρανόηση τής σημασίας τού βαπτίσματος

Ένας σημαντικός λόγος που οι Προτεστάντες αρνούνται τον νηπιοβαπτισμό, είναι ότι οι ίδιοι έχουν παρεξηγήσει τη σημασία τού βαπτίσματος. Γιατί βαπτιζόμαστε λοιπόν;

Σε αυτό κάθε Προτεσταντική αίρεση, θα απαντήσει τα δικά της. Άλλοι θα πουν σωστά: «εις άφεσιν αμαρτιών». Άλλοι ακόμα πιο ακραίοι, θα πουν: «Ως αφιέρωση στον Θεό».

Εάν πράγματι το βάπτισμα αποτελούσε «αφιέρωση», ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρέπει να είναι ενήλικος. Όμως το Χριστιανικό βάπτισμα είναι κάτι άλλο. Δεν είναι «αφιέρωση» το βάπτισμα. Είναι ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ τού βαπτιζομένου. Αυτό το δείξαμε σε άλλες μας μελέτες. Εδώ θα πούμε μόνο μερικά αναγακαία. Και ξεκινάμε με τον απόστολο Παύλο: Συνέχεια ανάγνωσης

 

Οι αληθινοί Χριστιανοί θα παραμείνουν μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου…

Πως θα καταλάβουν την Εκκλησία και τα Μοναστήρια οι άνθρωποι που προετοιμάζουν την άφιξη του Αντιχρίστου, από τον Άγιο γέροντα και Μάρτυρα Ανατόλιο τον νεότερο, της Όπτινα (+1922):
«Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα δρα με πανουργία για να  οδηγήσει στην αίρεση, αν ήταν δυνατόν, και τους εκλεκτούς.
Δεν θα ξεκινήσει με την ψυχρή απώθηση των δογμάτων της Αγίας Τριάδος, της Θεότητος του Κ. Ι. Χριστού, και της παρθενίας της Θεοτόκου, αλλά θα ξεκινήσει ανεπαίσθητα να καταστρέφει τις διδασκαλίες και τις παραδόσεις της Εκκλησίας και την μεγάλη τους πνευματικότητα, που έφτασε σε μας μέσω των Αγίων Πατέρων, από το Άγιον Πνεύμα.
Λίγοι θα παρατηρήσουν αυτά τα καλοπιάσματα του εχθρού, μόνον εκείνοι που είναι πολύ πεπειραμένοι στην πνευματική ζωή.
Οι αιρετικοί θα αποκτήσουν ισχύ πάνω στην Εκκλησία, και θα τοποθετήσουν τους υπηρέτες των παντού.
Οι ευλαβείς θα ατενίζονται καταφρονητικά. Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Kalabrytwn_Ambr.jpg

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ = Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ!

ΤΟΣΟ ΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ,

ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ!

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ προσέγγιση επιχειρείται τόσο στον εκκλησιαστικό, όσο και στον πολιτικό χώρο.

Όσον αφορά τον χώρο του πολιτικού στίβου, μας το ομολόγησε λίγες ημέρες πριν ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Κοντονής, ο οποίος (για να δικαιολογήσει τούς τρελλο-Νόμους, τους οποίους λαμβάνει συνέχεια η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτός περί τών έμφυλων ταυτοτήτων), είπεν, ότι «είχαμε Διεθνείς δεσμεύσεις»! Ως ‘Ελληνας Πολίτης, λοιπόν, αρνούμαι να μας διοικούν οι Ξένοι, δηλ. οι Μασσώνοι, οι Άθεοι, οι Έκφυλοι, οι Ομοφυλόφιλοι, οι Σιωνιστές, κάποιοι σαν τον κ. Σώρο με τα πολλά χρήματα και τις ύποπτες Μ.ΚΥ.Ο, η Παγκοσμιοποίηση, η Globalization, η Λέσχη Bilderberg και όποιοι άλλοι σκοτεινοί παράγοντες οι οποίοι εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα, ενώ συγχρόνως  υπηρετούν τον εκφυλισμό και τελικά τον αφανισμό της Ελλάδος! Συνέχεια ανάγνωσης

 

ΟΙ «ΕΠΤΑ» ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΚΛΟΓΗ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ

Του π. Γεωργίου Μεταλληνού Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Κατά τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα λαμβάνεται ἀπό τίς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» (κεφ. 6,1-7). Τό ὑπενθυμίζουμε: «Ἐν δέ ταῖς ἡμέραις ταύταις, πληθυνόντων τῶν μαθητῶν, ἐγένετο γογγυσμός τῶν Ἑλληνιστῶν (=ἑλληνοφώνων) πρός τούς Ἑβραίους, ὃτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ(κατά τήν διανομή τῶν τροφίμων καί γενικά τῶν ἀναγκαίων) αἱ χῆραι αὐτῶν. Προσκαλεσάμενοι δέ οἱ δώδεκα τό πλῆθος τῶν μαθητῶν(=ὃλους τούς χριστιανούς τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας) εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τόν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις(=νά ἀσχολούμεθα μέ τήν διανομήν τῶν τροφίμων). Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἂνδρας ἐξ ὑμῶν (=ἀπό σᾶς τούς ἲδιους), μαρτυρουμένους(=μέ καλή μαρτυρία) ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπί τῆς χρείας ταύτης. Ἡμεῖς δέ τῇ προσευχῇ καί τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. Καί ἢρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντός τοῦ πλήθους (=μέ αὐτά τά λόγια συμφώνησε ὃλη ἡ κοινότητα) καί ἐξελέξαντο Στέφανον, ἂνδρα πλήρη πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου, καί Φίλιππον καί Πρόχορον καί Νικάνορα καί Τίμωνα καί Παρμενᾶν καί Νικόλαον προσήλυτον (πού εἶχε πρίν προσχωρήσει στόν Ἰουδαϊσμό) Ἀντιοχέα, οὓς ἒστησαν ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων καί προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τάς χεῖρας (=τούς ἐχειροτόνησαν). Καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὒξανε καί ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλήμ σφόδρα, πολύς τε ὂχλος τῶν Ἰουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει».

Πολιτική Ἐνέργεια

Ἡ πράξη αὐτή τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, μετά τήν Ἀνάσταση καί τήν Πεντηκοστή, εἶναι καθαρά πολιτική ἐνέργεια, ὂχι ὃπως ἐμεῖς νοοῦμε σήμερα τόν ὃρο «πολιτική», ἀλλά ὃπως ὁ Ἀριστοτέλης τήν ἒχει ὁρίσει καί τό ἐπαναλαμβάνει ὁ ἃγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός (περίπου 755 μ.Χ.). Συνέχεια ανάγνωσης

 

Οι Άγγελοι

Οι Άγγελοι

από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο

Η Αγία Γραφή παρέχει πολλές μαρτυρίες για τη δράση των αγγέλων. Έτσι, μετά από τη πτώση των πρωτοπλάστων, άγγελοι φυλάσσουν το Παράδεισο, άγγελοι εμφανίζονται στον Αβραάμ, τον Λωτ, στην έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και σε πολλούς Προφήτες. Ακόμη, άγγελοι μνημονεύονται κατά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και καθ΄ όλη τη πορεία του Ιησού από τη Γέννηση μέχρι ην Ανάληψή του.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΩΝ – ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥΣ: Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν πριν από τον υλικό κόσμο, αφού στον “Ιώβ” ο Θεός λέει ότι όταν δημιούργησε το σύμπαν, οι άγγελοι Τον ύμνησαν με δοξολογίες. Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει ότι πριν τη δημιουργία του υλικού κόσμου υπήρχε ο κόσμος των αγγέλων. Ο τρόπος δημιουργίας των από το Θεό δεν μας είναι γνωστός. Ο σκοπός της δημιουργίας των αγγέλων δεν έχει να κάνει με κάποια ανάγκη του Θεού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε ο πνευματικός ή ο υλικός κόσμος να προσφέρει κάτι επιπλέον στη δόξα του Θεού. Ο σκοπός της δημιουργίας των αγγέλων, κατά τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, είναι να συμμεριστούν ως λογικά όντα τη μακαριότητά Του. Αυτή η μετοχή στη θεία μακαριότητα ωθεί τις αγγελικές δυνάμεις σε συνεχή ανοδική πορεία προς τη πνευματική τελειότητα. Συνέχεια ανάγνωσης