Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΕΙΔΗΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ: «ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΕΙΔΗΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ:

«ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ»

Γράφει ο Ενορίτης

             Ὅλες οἱ ἄλλες εἶναι ἁπλῶς  εἰδήσεις. Αὐτὴ εἶναι ἡ κορυφαία εἴδηση στὴν παγκόσμια ἱστορία: «Οὐκ ἔστιν ὧδε,ἀλλ’ ἠγέρθη». Τὴ μετέδωσε τὸ δια-δίκτυο τοῦ Οὐρανοῦ, οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι. Καὶ τὴ μάθανε πρῶτες οἱ γυναῖκες. Ἦταν ὅμως  μία εἴδηση προαναγγελμένη, προφητευμένη. Πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ κρατήσει ὁ τάφος «τὸν ἀρχηγὸν τῆς ζωῆς»;  Πολὺ σωστὰ εἶπε ὁ ἄγγελος στὶς Μυροφόρες: «Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη». Τὸ κοσμοσωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ βεβαιώνει πανηγυρικὰ τὴ θεότητα τοῦ Κυρίου καὶ στηρίζει τὴν πίστη μας σ’ αὐτήν.

             Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός! Καὶ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ἄνοιξε τὸ δρόμο καὶ γιὰ τὴν δική μας ἀνάσταση. Ἔγινε ἡ ἀπαρχὴ τῆς ἀναστάσεως ὅλων τῶν νεκρῶν. «Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο»!

             Ἡ πίστη σήμερα λιγοστεύει. Καὶ πολλοὶ ἐκ τοῦ κόσμου ἐγείρουν ἀποδεικτικὲς ἀμφιβολίες γιὰ τὴν Ἀνάστασή Του. Οἱ περισσότεροι κακοπροαίρετα. Ἂν καὶ ἡ πίστη, ἡ βεβαιότητα γιὰ τὰ μὴ ὁρώμενα, εἶναι δῶρο του Θεοῦ, δὲν εἶναι κακὸ, σὰν τὸ Θωμᾶ, νὰ ἀναζητᾶ κανεὶς δικανικὲς ἀποδείξεις. Καὶ αὐτὲς προσφέρονται πολλές, ἱκανὲς νὰ πιστοποιήσουν καὶ στὸ λογικοκρατούμενο ἄνθρωπο τὴ βασιμότητα τῆς Εἴδησης.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΓΟΙ ΜΑΣ «Ἡ Ἑλλάδα βιώνει μία ἀδιάκοπη πολιτικὴ Μεγαλοβδομάδα καί, δίχως ἡγεσία, δὲν πρόκειται νὰ ἀναστηθεῖ…»

 

Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ θεωροῦν τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀναστάσεως ὡς τὴν πιὸ χαρμόσυνη ἡμέρα τοῦ ἔτους. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ σημαντικότερη στὸ ἑορτολόγιο, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἀκλόνητη ἡ πίστη ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Κύριος. Αὐτὴ ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ σφραγίδα σωτηρίας ποὺ προσφέρει ὁ Χριστὸς στὴν ἀνθρωπότητα – ἂν ἐκείνη τὴ θελήσει καὶ ζήσει κατὰ τὰ διδάγματά Του.
.               Ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου δὲν εἶναι τύχη, ἀλλὰ ἐπιλογή. Κάθε πιστὸς μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὸ βασίλειο τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθοῦς ζωῆς. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς εἶναι ἀνίκητη, γιατί στὴν κεφαλὴ τῆς ἔχει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Χριστό, ποὺ ἦλθε πρὸς ἐμᾶς γιὰ νὰ ἀναλάβει τὰ βάρη μας καὶ νὰ θυσιαστεῖ ὑπὲρ ἠμῶν. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Ἀρχηγοῦ, ὁ μαρτυρικὸς καὶ ὁ σωτήριος. Δὲν θὰ μποροῦσε Ἐκεῖνος ποὺ χώρισε τὸν χρόνο πρὶν καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἔλευσή Του στὴ Γῆ νὰ πράξει διαφορετικά. Ἔτσι ἔχει ἀντέξει, ἐπικρατήσει καὶ ἀνθήσει ἡ Ἐκκλησία μας στὴν πάροδο τῶν αἰώνων: μὲ τὴν αὐτοθέλητη προσφορὰ τῆς ζωῆς τοῦ Ἑνὸς γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων.
.               Σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο, δὲν ὑπάρχουν πρόσωπα ποὺ νὰ μποροῦν νὰ πείσουν -ἔστω γιὰ βραχὺ χρονικὸ διάστημα- ὅτι εἶναι ἐνάρετα καὶ πρόθυμα νὰ προβοῦν σὲ ἐλάχιστες θυσίες γιὰ τὸ καλό της πατρίδας. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἐπικεφαλῆς, τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἡ Πολιτεία μας εἶναι ἀκέφαλη. Τυπικά, οἱ προβλεπόμενες θέσεις εὐθύνης πληρώνονται ἀπὸ ἐκλεγμένους καὶ μή, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ παραμένουν κενές.
.               Δὲν ὑφίστανται προσωπικότητες ποὺ χαίρουν γενικῆς ἐκτίμησης γιὰ τὸ ἐνάρετο τοῦ βίου τους, τὶς γνώσεις τους, τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὸ ἔθνος, τὴν εὐσέβειά τους, τὸν σεβασμό τους στὶς παραδόσεις καὶ τὸν πολιτισμό μας καὶ τὴν ἐπάρκειά τους στὴ διαχείριση τῶν κοινῶν ὑποθέσεων.
.               Τ πολιτικ προσωπικ βρίθει π λίαν προβληματικς περιπτώσεις. Δν εναι λίγοι κενοι πο διαφημίζουν τν θεΐα τους κα τν λλειψη συναισθηματικς κα θεωρητικς σύνδεσης μ ,τι συνέχει τν λληνικ κοινωνία. δεολογικός τους πυρήνας εναι μαρξιστικς νεοφιλελεύθερος στ μία του ψη κα νεοταξικός, μερικανικο τύπου στν λλη. Ὁτιδήποτε ἑλληνικὸ τὸ θεωροῦν «ἐθνικιστικὸ» καὶ μολύνουν μὲ τὶς ἰδεοληψίες τοὺς τὴ δημόσια σφαίρα. Οἱ συγκρούσεις νεοφιλελεύθερων καὶ μαρξιστῶν πολιτικῶν εἶναι πάντοτε ἐπιφανειακὲς καὶ προσχηματικές. Οὐσιαστικά, συμφωνοῦν στὴ μετατροπὴ τῆς Ἑλλάδας σὲ πολυεθνική, ἄθρησκη, ἀποχριστιανοποιημένη καὶ ἀφελληνισμένη κουρελού.
.               Στοὺς προαναφερθέντες πρέπει νὰ συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ ἐπιτήδειοι μαφιόζοι, σεσημασμένοι ἀπατεῶνες πολιτικάντηδες, ποὺ θησαυρίζουν τάζοντας, κλέβοντας καὶ ὑφαρπάζοντας τὴ λαϊκὴ ψῆφο. λλάδα βιώνει μία διάκοπη πολιτικ Μεγαλοβδομάδα καί, δίχως γεσία, δν πρόκειται ν ναστηθε

Χρόνια πολλά!

 

Η Χάβρα και το συνέδριο των… Ιουδαίων – Η δίκη του Θεανθρώπου

Αποτέλεσμα εικόνας για δικη του ιησου
. Η Χάβρα των Ιουδαίων! Μια έκφραση που χρησιμοποιούμε μεταφορικά σε όσες περιπτώσεις θέλουμε να τονίσουμε ή να επισημάνουμε γενικά την οχλαγωγία, την οχλοβοή και το θόρυβο στα πλαίσια μιας συγκέντρωσης ατόμων, τα οποία μιλούν – φωνασκούν ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα να μην ακούγεται κανένα από αυτά και να μην καθίσταται δυνατή η αντίληψη και η κατανόηση των συνομιλιών.
Η συγκεκριμένη έκφραση, η οποία έχει προφανώς αρνητική χροιά, παραπέμπει σε «θρησκευτικό» εβραϊκό όρο, δεδομένου του ότι, κυριολεκτικά, η λέξη «χάβρα» είναι η εβραιϊκή συναγωγή, δηλαδή ο ιερός τόπος λατρείας των ακόλουθων της εβραϊκής θρησκείας, χώρος στον οποίο οι πιστοί συγκεντρώνονται για ομαδική προσευχή…

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Πόσο απέχει το καρφί απ’ το φιλί;

Όσοι δεν έζησαν έστω και μια μεγάλη προσδοκία στην ζωή τους, δε μπορούν να καταλάβουν την σημαίνει να περιμένεις τον «βασιλιά» σου στην πόλη της καρδιάς σου. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα κι ένα πλήθος που πανηγυρικά ζητωκραυγάζει τον υποδέχεται. Πετάει τα ρούχα του, στρώνει Βάια και κλάδους ελιάς φωνάζοντας «ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος».
Αυτή είναι η μια εικόνα. Γιατί μέσα σε ελάχιστες ώρες το σκηνικό θα αλλάξει. Η ζητωκραυγές ελπίδας και χαράς θα γίνουν μίσος και κακία. Η πανηγυρική υποδοχή θα μετατραπεί σε αιμοσταγές αίτημα θανάτωσης του Ιησού. Τι συνέβη άραγε; Πως μέσα σε τόσες λίγες ώρες ένα πλήθος ανθρώπων που υποδέχεται τον Χριστό ως Μεσσία τον αποστρέφεται έως θανάτου;
Όταν η πίστη μας σε έναν άνθρωπο, σε μια ιδέα, σε έναν έρωτα ή στον Θεό, είναι ένας άκρατος φαντασιακός συναισθηματισμός τότε απέχει μια ελάχιστη στιγμή από το μηδέν του θανάτου. Εάν το συναίσθημα και μόνο κυριαρχεί τότε όλα είναι ευμετάβλητα. Τα πάντα κινούνται στην ρωγμή της διάθεσης μας. Γι αυτό μπορεί να σε αγαπώ όταν νιώθω καλά, μα στα δύσκολα να σε εγκαταλείπω, παίρνοντας μαζί μου όλους τους όρκους αφοσίωσης που σου έδωσα. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο προδότης είναι εκείνος που κάποτε μας έδινε όρκους αιώνιας αγάπης.
Τι περιμένει λοιπόν το πλήθος από τον Χριστό; Να τον στέψει βασιλέα. Ένα βασιλιά που θα λύτρωνε τον ιουδαϊκό λαό από τον ρωμαϊκό ζυγό. Από την πείνα, την εξαθλίωση, την αδικία και τυραννία. Πίστευαν ότι ο Χριστός είναι αυτός που θα τους λυτρώσει. Πως όμως;  Όπως εκείνοι είχαν φανταστεί. Με δύναμη, επιβολή, όπλα, λεγεώνες και άρματα, αίμα και βία.
Ο Χριστός όμως δεν ενσαρκώνει τις προσδοκίες τους. Δεν ήταν εκείνος που πίστεψαν και θέλησαν να είναι. Ο Χριστός ήταν αλλιώς. Ήρεμος, αγνός, ταπεινός και γεμάτος αγάπη. Δεν χρησιμοποιούσε βία, ούτε ήθελε την επιβολή της εξουσίας, δεν είχε έρθει να φέρει πόλεμο με όπλα, οχυρά και κάστρα, με αίμα και κραυγές πόνου, ότι δηλαδή συνιστά τον παραλογισμό ενός πολέμου.
Ο Χριστός ερχόταν να ξεκινήσει έναν πόλεμο καρδιάς. Να αρχίσει μια μάχη που δεν κρατά μέρες ή χρόνια, μα μια ολάκερη ζωή. Ολημερίς και ολονυχτίς στην πιο αιματοβαμμένη γη, στο πιο πολύνεκρο πεδίο των μαχών, την ανθρώπινη καρδιά. Εκεί θα γινόταν η επανάσταση του Χριστού. Εκεί και η  βασιλεία του. Και σαν εκεί κερδιζόταν η μάχη με το φως και το σκοτάδι, τότε με μιας η κοινωνία θα άλλαζε και οι άνθρωποι θα έπαυαν το κακό, το μίσος την διχόνοια. Την εξουσία την έχει ανάγκη ο φοβισμένος και όχι ο ελεύθερος.Ο Χριστός έρχεται να νικήσει το κακό όχι εξαφανίζοντας το, μια κι αυτό θα αποτελούσε απώλεια της ανθρώπινης ελευθερίας, άλλωστε τι νόημα έχει μια καλοσύνη που δεν μπορεί να μετατραπεί σε κακία, και μια αμαρτία σε μετάνοια.
Ο Χριστός έρχεται να σηκώσει όλο το κακό, το μίσος, τον πόνο και την αδικία το κόσμου αυτού, έως θανάτου με σκοπό να του δώσει διέξοδο και δικαίωση. Ο θάνατος από απειλή και μηδενισμό, θα γίνει Πάσχα, πέρασμα σε μια άλλη μορφή και δομή ζωής. Στην βασιλεία του Θεού. Σε μια κοινωνία φωτός, αγάπης, δικαιοσύνης και απουσίας κάθε μορφής πόνου, οδύνης και κακού. Τα βάσανα και οι καημοί των ανθρώπων, στο πρόσωπο του Χριστού δικαιώνονται. Αποκτούν μια άλλη διάσταση δίχως να παύουν να υφίσταται. Πλέον ο θάνατος έχεις ανάσταση, κι η απόγνωση ελπίδα.
Όλα αυτά, είναι ξένα για τους ανθρώπους που υποδέχονται τον Χριστό στην είσοδο της πόλης Ιερουσαλήμ. Δεν είναι αυτό που περιμένουν. Αλλιώς είχαν φανταστεί και πλάσει τον δικό τους βασιλιά. Κι όταν διαπιστώνεις ότι ο άλλος δεν είναι αυτός που εσύ νόμιζες και περίμενες αλλά αυτό που είναι, έξω από τις δικές σου φαντασιώσεις, τότε απογοητεύεσαι, κι ευκόλως την υποτιθέμενη αγάπη μεταμορφώνεις σε αβυσσαλέο μίσος.
Δεν μας εκπλήσσει λοιπόν, που οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούσαν να στέψουν τον Χριστό βασιλέα τώρα επιμόνως και με φανατισμό ζητούν την θανάτωση του. Είναι μια γνωστή ιστορία που αιώνες τώρα επαναλαμβάνεται σε αυτόν τον κόσμο και σαφέστατα θα συνεχίσει τον δρόμο της επανάληψης της. Μισούμε για τον ίδιο λόγο που αγαπήσαμε, και θανατώνουμε πάντα εκείνον που κάποτε χειροκροτήσαμε. Άλλωστε το καρφί από το φιλί, απέχει μια ανάσα θανάτου….
 
π. λίβυος 
Χαράλαμπος Παπαδόπουλος 

 

 

… θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Τραγούδι: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,
σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
κι εκεί καθώς θα μιλάμε
θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

 

Θάνατοι και θάνατοι! Ένας όμως είναι η Ζωή η Αθάνατος.

Φωτογραφία του Panteleimon Krouskos.

..είδα φόβους είδα τρόμους είδα βάσανα και πόνους…

Κατά την παράδοση μας, ο Λάζαρος μετά την φρικτή τετραήμερη παραμονή του στον Άδη, δεν γέλασε ποτέ στην ζωή του, μέχρι να ξαναπεθάνει. Τόσο τρομερή ήταν η εμπειρία του θανάτου. Πριν την ανάσταση του Χριστού ο θάνατος ήταν δεσμά,οδύνη, ακοινωνησία Θεού, τρόμος, τυρρανία. Τέσσερις μέρες στον άδη για τον Λάζαρο αντιστοιχούσαν με τέσσερις αιωνιότητες αφόρητης θλίψης και οδύνης.

Μια φορά ξαναγέλασε ή μάλλον εμειδίασε ο Λάζαρος μετά την νεκρανάσταση του. Όταν είδε στην αγορά άνθρωπο να κλέβει μια πήλινη στάμνα και είπε το ανεπανάληπτο: Ιδού το χώμα πού κλέβει χώμα…

Στην πνευματικότητα την ορθόδοξη, η μνήμη θανάτου κατέχει ξεχωριστή θέση. Δεν φέρει απελπισία και απιστία σε αυτόν πού αξιώθηκε από τον Θεό να την αποκτήσει, αλλά συντριβή και διαρκή μετάνοια και φιλοσοφία περί των σπουδαίων και των ματαίων του βίου και κατάνυξη και καρδία συντετριμμένη και ταπεινή. Μπορεί να φέρνει και γαλήνη και αμεριμνησία γιατί και τα κακά και ανάποδα λογίζονται ως μικρά και αμελητέα.Ετσι η μνήμη θανάτου δεν γίνεται κατάρα και κυνισμός , αλλά ευλογία και φιλοσοφία ζωής.

Στην εικόνα είναι ο αββάς Σισώης ενώπιον του τάφου του κοσμοκράτορα Αλέξανδρου του… Μέγα.

Τρεις σκελετοί. Ποιός είναι ο βασιλιάς απ όλους;;;….

 

Οι παρανοήσεις για την «εν πολλαις αμαρτίας περιπεσούσα γυναίκα»

Απόψε,θα ψαλλεί ο όρθρος της μεγάλης Τετάρτης, πού έχει ως θέμα την πόρνη γυναίκα πού άλειψε με μύρο τον Χριστό. Ας δούμε κάποιες παρανοήσεις και παρερμηνείες σχετικά με την ημέρα.
Α, Δυστυχώς,γίνεται μια παρανόηση σχετικά με την αγιότητα και την μακαριότητα αυτής της γυναίκας. Μας αρέσει να παρουσιάζουμε τον Χριστό ως έναν φιλελεύθερο διδάσκαλο ελευθερίων ηθών, πού συνέτρωγε με πόρνες και αμαρτωλούς και την πόρνη ως αγία επειδή ακριβώς ήταν πόρνη, κάνοντας της ένα εξιδανικευμένο πορτραίτο μαρτυριου. Υπάρχει ένας κοσμικός συναισθηματισμός σε αυτό το σημείο πού αγγίζει τα όρια της βλασφημίας. Βλασφημίας γιατί πέφτουμε σε μια παραποίηση του προσώπου του Χριστού και τον παρουσιάζουμε συμβιβασμένο με την ανθρώπινη κατάντια και κακότητα και δυστυχία της αμαρτίας.Ας μην ξεχνάμε πώς ήταν σταθερή κατηγορία των φαρισαίων κατά του Χριστού πώς «ο άνθρωπος ούτος φαγάς και οινοπότης» συγχρωτίζεται μετά πορνών, αμαρτωλών και τελωνών. 
Ο Χριστός δεν συγχρωτίστηκε μαζί με αυτούς τους ανθρώπους,θαυμάζοντας τους για την αμαρτία τους, γιατί δεν συμβιβάστηκε με την αμαρτία και τον εξευτελισμό του ανθρωπίνου προσώπου. Γι αυτό άλλωστε ήρθε για να πεθάνει, για να λυτρώσει τον Άνθρωπο από αυτόν τον θάνατο της αμαρτίας.Ήρθε να τους καλέσει από τον βούρκο στο φως και από την μη ζωή στην ζωη!
Η σημερινή πόρνη, ονομαζεται αγία πόρνη και μακαρίζεται επειδή ήταν μ ε τ α ν ο η μ έ ν η πόρνη και επειδή ηγάπησεν πολύ, είχε δηλαδή μέσα στην ψυχή της τις δυνάμεις εκείνες πού έκαμαν τον ερωτα τον σκοτεινό της αμαρτίας, έρωτα αιώνιο του παραδείσου.Εκεί είναι η διαφορά, πού διασκεδάζει κάθε ρομαντική άποψη για την στάση του Χριστού.Όσοι αμαρτωλοί δεν δέχτηκαν την κλήση και την επίσκεψη Του, είτε πόρνες, είτε τελώνες, είτε φαρισαίοι και υποκριτές, έμειναν εκτός του νυμφώνος. Ενώ όσοι δείχτηκαν ταπεινοί και θαρραλέοι να δούν τον εαυτό τους ως έχει και να ζητήσουν την λύτρωση δικαιώθηκαν!Η αμαρτία στην παράδοση μας(πίστη μας) δεν αφορά έναν κατάλογο ηθικών ατοπημάτων. Κατάσταση είναι πού αντιδιαστέλλεται στην χάρη.Για αυτό στην Αμαρτία μπορεί να βρίσκονται ταυτόχρονα και οι «άγιοι» και οι στιγματισμένοι κατά κόσμον. Όπως στην χάρη μπορεί να βρίσκονται ασκητές και πόρνοι, τελώνες και ιερείς, όσιοι και μοιχοί. Το κλειδί είναι η μεταστροφή, η μετάνοια. Αυτή η μετάνοια η τόσο παρεξηγημένη και τόσο κακοποιημένη από επιδεικτικές πράξεις τυπολατρείας και συκοφαντημένη σαν ευήθεια και γραφικότητα από αυτούς πού είναι πλήρεις από τον εαυτό τους και την οσιότητα τους…
Άλλωστε η θεματική της ημέρας, εντοπίζεται κυρίως,  σε ένα αντιθετικό σχήμα:
Από τη μιά η πεσμένη πού ανίσταται, από την άλλη ο εκλεκτός πού καταπίπτει. Η αμαρτωλός γίνεται οσία και ο απόστολος διάβολος! Η μισημένη αγαπημένη και ο φίλος εχθρός! Δεινόν η ραθυμία! Μεγάλη η μετάνοια! Κανείς μην έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του για να μην πέσει πιό χαμηλά και από τα χαμηλά! Κανείς μην απελπίζεται για την σωτηρία του! Τί φρικτή κρίση και φοβερή πραγματικότητα!Τί προσκλητήριο ενδοελέγχου και εγρήγορσης! Αγαπημένε Κύριε δόξα Σοι!

Ὅτε ἡ ἁμαρτωλός, προσέφερε τὸ μύρον, τότε ὁ μαθητής, συνεφώνει τοῖς παρανόμοις· ἡ μὲν ἔχαιρε κενοῦσα τὸ πολύτιμον, ὁ δὲ ἔσπευδε πωλῆσαι τὸν ἀτίμητον, αὕτη τὸν Δεσπότην ἐπεγίνωσκεν, οὗτος τοῦ Δεσπότου ἐχωρίζετο, αὕτη ἠλευθεροῦτο, καὶ ὁ Ἰούδας δοῦλος ἐγεγόνει τοῦ ἐχθροῦ, δεινὸν ἡ ῥαθυμία! μεγάλη ἡ μετάνοια! ἥν μοι δώρησαι Σωτήρ, ὁ παθὼν ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ σῶσον ἡμᾶς.


Β. Η  Κασσιανή είναι η ποιήτρια του δοξαστικού των αποστίχων «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις…» και όχι η πρωταγωνίστρια του γεγονότος.
Δεύτερον, αυτό το θρυλούμενο περί του Θεοφίλου και της Κασσιανής και όλες αυτές οι ιστορίες πού γράφονται είναι όντως μια ωραία ρομαντική παράδοση και όχι ιστορία. Αυτό εύκολα αποδεικνύεται αν σκεφτεί κανείς πώς όταν η Κασσιανή ήταν γριούλα και άκμαζε στην ποίηση και την άσκηση, ο Θεόφιλος ήταν παιδάκι ή ίσως και αγέννητος.
Τρίτον, η γυναίκα πού άλειψε τον Κύριο πριν το Πάσχα ούτε πόρνη ήταν , ούτε ανώνυμη. Είναι η Μαρία αδελφή του Λαζάρου και το όνομα της διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Η πόρνη πού άλειψε τα πόδια του Ιησού και τα σπόγγισε με τα μαλλιά της είναι ανώνυμη όντως, αναφέρεται στο ευαγγέλιο του Λουκά και αυτό συνέβη το πρώτο έτος της δράσης του Χριστού. Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό πώς στο εορτολόγιο των Ιεροσολύμων, από το οποίο επηρεάστηκαν όλες οι ορθόδοξες εκκλησίες, η θεματολογία της Μεγάλης Τετάρτης, αγνοεί την άλειψη του Χριστού και προβάλει μόνον την προδοσία του Ιούδα. Ακόμα ως τα σήμερα η κάθε Τετάρτη είναι νηστήσιμη μέρα, για αυτήν ακριβώς την προδοσία και την πώληση του Χριστού από τον Ιούδα.
Οι θειότατοι πατέρες θέσπισαν την μνεία της άλειψης του Κυρίου από την πόρνη γυναίκα την Μεγάλη Τετάρτη αργότερα, όχι λόγω άγραφης παράδοσης. Από τους πατέρες μόνο ο Χρυσόστομος, κάνει λόγο για τρείς και όχι για δύο αλείψεις του Χριστού. Αλλά την εθέσπισαν την μνεία αυτή για να κάνουν πιό προσωπική αυτή την πράξη όσον αφορά εμάς. Να ταυτιστούμε με την αμαρτωλή γυναίκα λίγο προ του Σταυρού, να μετανοήσουμε την έσχατη ώρα, να αποδώσουμε τιμές στον Λυτρωτή και Θεό μας, να συγκριθούμε εμείς οι ανάξιοι με το μεγαλείο Του, για να λάβουμε την άφεση και την ανάσταση.
Και φυσικά για να προβληθεί η διδακτική και δραματική αντίθεση μεταξύ του μαθητή πού σκοτώνει και της πόρνης πού προσφέρει. Του αγίου πού προδίδει και χάνεται και της πόρνης πού αγαπά και σώζεται.Είναι θεολογικό το ζήτημα και όχι ιστορικό.
Τέλος, πολλώ μάλλον η γυναίκα αυτή δεν είναι η Μαγδαληνή Μαρία, θέμα με το οποίο ασχοληθήκαμε παλιότερα.

Να κλείσουμε με μήνυμα χαράς και ελπίδας, πέρα από τις χρήσιμες σχολαστικότητες μας:

 Ο ορθόδοξος λαός μας αγαπά το τροπάριο της κασσιανής και την σημερινή ακολουθία γενικότερα. Γιατί βαθιά μέσα μας, στο πνευματικό μας dna, είναι αποτυπωμένη η αλήθεια πώς ο Χριστός δεν καταδικάζει αλλά σώζει τον άνθρωπο πού μετανοεί. Είναι βαθιά συνείδηση μέσα μας, έστω και μη εκφραζόμενη με ωραία λόγια , πώς η Εκκλησία είναι το μεγάλο καταφύγιο και το ιατρείο, όπου μαζευόμαστε όχι οι άγιοι και οι αναμάρτητοι, αλλά αυτοί πού πληγώθηκαν από τα πάθη και ο Χριστός τους δέχεται όπως ακριβώς είναι χωρίς να τους αποπέμπει ή να τους κρίνει. Γιατί αγάπησαν πολύ όπως η πόρνη του ευαγγελίου. Η ορθοδοξία του λαού μας επί του θέματος είναι ένα εκτύπωμα βαθύ από καρφί αγάπης και συγκλονισμού μέσα στις ταπεινές καρδιές των ανθρώπων πού ψάχνουν αυτό πού δεν ξέρουν αλλά το γνωρίζουν. Πού μπορεί να μην ρητορεύουν , αλλά  ν ι ώ θ ο υν την βαθύτερη θεολογία και αγάπη!