Ο Χριστιανισμός ανθίζει στην Ανατολική Ευρώπη δεκαετίες μετά την πτώση του αθεϊστικού κομμουνισμού, δείχνει έρευνα. Πιο στενά συνδεδεμένη η θρησκευτική με την εθνική ταυτότητα στις ορθόδοξες χώρες

Ο χριστιανισμός σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη συνεχίζει να αναπτύσσεται και να ακμάζει ένα τέταρτο του αιώνα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και των αθεϊστικών κομμουνιστικών καθεστώτων, σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center.

Η μεγάλη έρευνα, που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, διαπίστωσε ότι παρά τη σκόπιμη καταστολή της θρησκευτικής πίστης και λατρείας και την προώθηση του αθεϊσμού από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, σήμερα, οι ισχυρές πλειοψηφίες σε μεγάλο μέρος της περιοχής λένε ότι πιστεύουν στο Θεό και προσδιορίζονται με μια Χριστιανική παράδοση, είτε ανήκοντες στην Ορθόδοξη είτε στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

«Σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, η θρησκεία και η εθνική ταυτότητα είναι στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους. Αυτό ισχύει για τα πρώην κομμουνιστικά κράτη, όπως η Ρωσική Ομοσπονδία και η Πολωνία, όπου οι πλειοψηφίες λένε ότι είναι ορθόδοξοι ή καθολικοί ή «πραγματικά Πολωνοί»», αναφέρει το Pew.

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

ΠΟΤΕ ανοιχτά THN ΚΥΡΙΑΚΗ τα καταστήματα

Εἶναι λυπηρὸ νὰ γίνεται πάλι συζήτηση αὐτὲς τὶς ἡμέρες γιὰ κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς. Προσπαθοῦν ἔτσι κάποιοι νά καταπατήσουν ἕναν νόμο πού νομοθέτησε γιά καθαρά πνευματικούς λόγους, τό εὐλαβές Ἑλληνικό Κράτος, ἀπό τῆς συστάσεώς του στα νεώτερα χρόνια, ἀλλά σάν τακτική καί θέση ζωῆς ἐφαρμοζόταν σέ ὅλους τούς αἰῶνες τῆς Ἱστορίας μας. Τό ἐν λόγῳ νομοθέτημα, πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι θὰ δημιουργήσει ἐντάσεις στὸν ἐμπορικὸ κόσμο, θά προσβάλλει ἐντόνως τίς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων καί θά μετετρέψει τή ζωή τους σ’ αὐτό πού χαρακτηρίζει τή ζωή τῶν Εὐρωπαίων : ἕνα ἀνεξέλεγκτο κυνήγι χρήματος καί πλούτου καί παντοειδῶν ἀπολαύσεων ὑλικῶν, μιά ἀτέλειωτη μανία πλουτισμοῦ.

Ἀλλά ἄς ἀνατρέξουμε κι ἄς θυμηθοῦμε τό νόημα τῆς ἱερῆς αὐτῆς ἡμέρας. Πρῶτα-πρῶτα :

Ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς εἶναι ἐντολὴ τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς δημιουργώντας τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο, σύμφωνα μὲ τὴν διήγηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως, λέει: «Καὶ συνετέλεσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἕκτῃ τά ἔργα αὐτοῦ, ἃ ἐποίησε, καὶ κατέπαυσε τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων, ὧν ἐποίησε. Καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην καὶ ἡγίασεν αὐτὴν, ὅτι ἐν αὐτῇ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἤρξατο ὁ Θεὸς ποιῆσαι» (Γεν.β΄ 2).

Ἐξ ἄλλου, ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα πού θυμίζει τὴ νίκη τοῦ Κυρίου ἐκείνη τὴν μεγάλη ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, μιὰ καὶ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς εὐχαριστιακῆς ἱεροτελεστίας, ἀναγγέλλει συνάμα καὶ τὴν ἐπάνοδο τοῦ Κυρίου, κατά τὴν Δευτέρα Παρουσία Του (Α΄ Κορ. ια΄26). Ὡς ἀργία θεσπίστηκε καὶ νομοθετήθηκε ἀπὸ τὸν θεόπνευστο Αὐτοκράτορα Μέγα Κωνσταντῖνο τὸ 321 μ.Χ., σάν ἡμέρα ἀναπαύσεως, ἀγαλλιάσεως, θείας λατρείας καὶ ἀγαθοεργίας.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μᾶς ἀναφέρει τά ἑξῆς, γιὰ τὴν σημασία καὶ τὸν τρόπο ἁγιασμοῦ τῆς Κυριακῆς : «Μία ἡμέρα τὴν ἑβδομάδα, ποὺ ὀνομάζεται Κυριακὴ ( Ἀποκ. α΄ 10) γιατί εἶναι ἀφιερωμένη στὸν Κύριο, ποὺ ἀναστήθηκε κατ’ αὐτὴν ἐκ νεκρῶν καὶ προϋπέδειξε καὶ προεπιβεβαίωσε τὴν κοινὴ Ἀνάσταση, κατὰ τὴν ὁποία θὰ σταματήσει κάθε γήϊνο ἔργο· αὐτὴ, λοιπὸν, τὴν ἡμέρα νὰ τὴν ἁγιάσεις (Ἐξοδ. κ΄ 8) καὶ νὰ μὴν κάνεις κανένα βιοτικὸ ἔργο, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα….»(Δεκάλογος τῆς κατὰ Χριστὸν νομοθεσίας)

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἀναφέρει τά ἑξῆς, γιὰ τὴν Κυριακὴ καὶ τὰ χρήματα πού προέρχονται ἀπό την ἐργασία κάποιων τήν ἡμέρα αὐτή : «Πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ ἐργαζώμεθα τὰς ἕξ (6) ἡμέρας διὰ ταῦτα τὰ μάταια, γήινα καὶ ψεύτικα πράγματα, καὶ τὴν Κυριακὴν νὰ πηγαίνωμεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ νὰ στοχαζώμεθα τὰς ἁμαρτίας μας, τὸν θάνατον, τὴν κόλασιν, τὸν παράδεισον, τὴν ψυχὴν μας, ὁπού εἶναι τιμιωτέρα ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον, καὶ ὄχι νὰ πολυτρώγωμεν, νὰ πολυπίνωμεν καὶ νὰ κάμνωμεν ἁμαρτίας, οὔτε νὰ ἐργαζώμεθα καὶ νὰ πραγματευώμεθα τὴν Κυριακήν». Κι ἀκόμα :

«Ἐκεῖνο τὸ κέρδος ὁπού γίνεται τὴν Κυριακὴν εἶναι ἀφωρισμένο καὶ κατηραμένο, καὶ βάνετε φωτιὰ καὶ κατάρα εἰς τὸ σπίτι σας καὶ ὄχι εὐλογίαν. Καὶ ἢ σὲ θανατώνει ὁ Κύριος παράκαιρα, ἢ τὴν γυναίκα σου, ἢ τὸ παιδί σου, ἢ τὸ ζῶον σου ψοφᾶ, ἢ ἄλλον κακόν σου κάμνει. Ὅθεν, ἀδελφοί μου, διὰ νὰ μὴ πάθετε κανένα κακό, μήτε ψυχικὸν, μήτε σωματικόν, ἐγὼ σᾶς συμβουλεύω νὰ φυλάγετε τὴν Κυριακήν, ὡσὰν ὁπού εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τὸν Θεόν. Ἐδῶ πῶς πηγαίνετε, χριστιανοί μου ; Τὴν φυλάγετε τὴν Κυριακὴν ; Ἂν εἶσθε χριστιανοί, νὰ τὴν φυλάγετε.»

Στά νεώτερα χρόνια, ἡ καθιέρωση τῆς Κυριακῆς ὡς ἀργίας στὴ νεώτερη Ἑλλάδα ὀφείλεται στὴν κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ποὺ ψήφισε εἰδικὸ νόμο, ὁ ὁποῖος δημοσιεύθηκε στὰ τέλη Δεκεμβρίου 1909 καὶ ἄρχισε νὰ ἐφαρμόζεται τὴν πρώτη Κυριακή του νέου χρόνου, στὶς 4 Ἰανουαρίου 1910.

Καί σήμερα ἐπιχειρεῖται ἡ κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς!

Ἀλλά κάτι τέτοιο ἀποτελεῖ προσβολὴ καὶ βλασφημία στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀναστημένου Κυρίου μας, πρὸς τιμὴν τοῦ ὁποίου καθιερώθηκε ἡ «Κυριακή ἀργία», ἀλλὰ και προσβολὴ καὶ βλασφημία στὸν «κατ’ εἰκόνα» πλασθέντα ἄνθρωπο, χάριν τοῦ ὁποίου θεσπίστηκε ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς.

Αὐτὸ τὸ μέτρο -ἐάν ἰσχύσει- θὰ συμπληρώσει τὸν κατάλογο τῶν πολλῶν νομοθετημάτων ποὺ ἀντιστρατεύονται τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ἄς ξυπνήσουμε ἀπὸ τὸν λήθαργό μας καί ἄς ξεκινήσει ἡ πνευματικὴ ἀντίσταση ὅλων των Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ἂν θέλουμε νὰ βιώσουμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴν Πατρίδα μας. Ἀρκετὰ προκαλέσαμε τὸ μένος Θεοῦ. Εἶναι καιρὸς γιὰ μετάνοιά μας καὶ τήν ἐπιστροφὴ στὴν Ἐκκλησία Του. Καὶ ἂν κάποιοι ἀγνοοῦν ἀθέλητα ἢ σκόπιμα τον ἀποστολικό λόγο, ἐμεῖς ἀπαντοῦμε: «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ.5,29)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Πηγή: Τράπεζα Ιδεών

 

 

«Η κρυφή ζωή του Γιώργου, του φορτηγατζή-χούλιγκαν»

Ονομάζομαι Γιώργος… Γεννήθηκα σε ένα χωριό της Μεσσηνίας αλλά από την εφηβική σχεδόν ηλικία ήρθα στην Αθήνα για να δουλέψω. Με το ζόρι τελείωσα την Γ’ τάξη Γυμνασίου.

Δεν τα αγαπούσα και πολύ τα γράμματα. Ένας θείος μου είχε κατάστημα στην κεντρική Λαχαναγορά στο Ρέντη και με πήρε στη δούλεψή του. Έπιανα δουλειά τα χαράματα και σχολούσα πριν το μεσημέρι. Είχαμε είδη μαναβικής.
Η καθημερινή ασχολία μου, εκτός της εργασίας, όμως, ήταν η ομάδα του Ολυμπιακού και οι γυναίκες.

Με την ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού είχα αναπτύξει μία ψυχική σύνδεση που επηρέαζε σχεδόν όλη τη ζωή μου. Η πορεία της ομάδας κατά κάποιο περίεργο τρόπο έπαιζε ουσιαστικό ρόλο στην καθημερινότητά μου. Χαιρόμουν και γλεντούσα με τις νίκες. Έπινα, χόρευα, φώναζα. Ένιωθα ευτυχής. Απογοητευόμουν και απελπιζόμουν με τις ήττες και τα έσπαγα. Τσακωνόμουν, απομονωνόμουν απ’ όλους. Και με το ζόρι πήγαινα ακόμη και στη δουλειά. Η άλλη ασχολία μου ήταν οι γυναίκες. Όλα σχεδόν τα χρήματα τα σπαταλούσα ως έφηβος σε επισκέψεις σε οίκους ανοχής και σε μπαρ με γυναίκες. Ο κοινωνικός περίγυρος των φίλων μου με είχε κάνει να βλέπω κάθε γυναίκα ως κινούμενο δοχείο ηδονής. Τη θεωρούσα αδύναμη και υποβαθμισμένη και δεν σας κρύβω πως πολλές φορές βιαιοπραγούσα πάνω της. Επίκεντρο στις σχέσεις που δημιουργούσα ήταν η επίδειξη δύναμης και ανδρικού εγωισμού.

«Αντιπολίτευση» η Εκκλησία

Όπως καταλαβαίνετε μ’ όλα αυτά ήταν φυσικό να βλέπω την Εκκλησία ως «αντιπολίτευση» στην άσωτη ζωή μου. Η όποια σχέση μου με την Εκκλησία οφείλεται στη μάνα μου και στη γυναίκα μου. «Δεν φοβάσαι το Θεό, βρε παιδί μου;» έλεγε η καημένη η μάνα μου, όταν καταλάβαινε πως παραστρατούσα. «Μείνε εσύ, ρε μάνα, μία ζωή με τα παραμύθια των παπάδων. Δεν βλέπεις πως η ζωή πάει μπροστά. Κοίταξε μωρέ να γλεντήσεις και να περνάς καλά και άσε τα περί του Θεού. Τον είδες μωρέ ποτέ το Θεό;» της απαντούσα. Εκείνη κουνούσε το κεφάλι και δεν μιλούσε. Μόνο με σταύρωνε. […]
Αργότερα ο Γιάννης παντρεύτηκε μία πολύ καλή κοπέλα με πνευματική ζωή, την Ελευθερία, αλλά έμεινε αδιόρθωτος και συνέχισε την ίδια άσωτη ζωή. Παρακολουθείστε τη συνέχεια εν συντομία:

[…]

Βέβαια το όλο σκεπτικό περί των γυναικών με εμπόδιζε να της συμπεριφέρομαι ισότιμα. Πολλές φορές ξέφευγα και την απατούσα. Έφθασα στο σημείο να δημιουργήσω ερωτική σχέση με την ξαδέλφη της, η οποία ήταν παντρεμένη! Τα ισοπέδωνα όλα μπροστά στο πάθος και στη νοοτροπία να αντιμετωπίζω κάθε γυναίκα ως δοχείο ηδονής. Αυτή ακριβώς την περίοδο άρχισαν και τα οικονομικά προβλήματα στο σπίτι, μιας και η ξαδέλφη ζητούσε συνεχώς χρήματα προκειμένου να δικαιολογείται στον άνδρα της ότι δήθεν εργάζεται ως πλασιέ! Με μαθητική ακρίβεια καταστρέφονταν δυο οικογένειες. Δεν σας κρύβω πως πέραν των κινδύνων της αποκάλυψης ένιωθα διαρκώς να με σφίγγει μία θηλιά στο λαιμό. Ήμουν για πρώτη φορά στη ζωή μου σε αδιέξοδο.

Και δεν έφθαναν όλα αυτά ήρθε και η αρρώστια της κόρης μου, η οποία εντελώς ξαφνικά παρουσίασε φύσημα στην καρδιά. Οι γιατροί στο Ωνάσειο (νοσοκομείο) μας έλεγαν πως δεν θα αποφύγει το χειρουργείο. Η γυναίκα μου όμως, είχε την ελπίδα της στον Χριστό και την Παναγία και προσευχόταν να μην μπει η Θεοδωρίτσα μας σ’ αυτή την περιπέτεια. Τελικά έγινε καλά προς έκπληξη όλων ακόμη και των γιατρών! Η Ουρανία μιλούσε για θαύμα αλλά εγώ απέδιδα τη θεραπεία της στα φάρμακα που της έδωσαν… Τόσο μυαλό είχα τότε!

Έβλεπα την καλοσύνη της Ουρανίας και έφτυνα τον ίδιο μου τον εαυτό. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να βρω ελαττώματα στη γυναίκα μου για να δικαιολογήσω τις παράνομες πράξεις μου. Την άφηνα χωρίς λεφτά, λέγοντας πως δεν πάει η δουλειά καλά. Ξεσπούσα στα παιδιά χωρίς να φταίνε σε τίποτε. Και εκείνη η κακομοίρα έλεγε. «Δεν πειράζει Γιώργο, ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει. Θα δώσει ο Θεός! Εσύ να είσαι καλά».

Και ο Θεός πράγματι έδωσε αυτό το ευλογημένο δρομολόγιο στη γειτονιά του αγγέλου Ιωάννη. Γιατί για μένα ο μακαρίτης ήταν ο φύλακας άγγελος που με τράβηξε μέσα από το βούρκο της ακολασίας. Μόνο τρελός δεν ήταν. Τετρακόσια τα είχε γιατί έβλεπε με άλλα μάτια. Η μόνη τρέλα του ήταν η αγάπη του προς τον Χριστό. […]

—Γιώργο από σήμερα φόρεσες για καλά τη φανέλα –όχι του Ολυμπιακού- αλλά του ουρανού. Το αν θα γίνεις καλός παίχτης και βάζεις γκολ εξαρτάται αποκλειστικά από σένα. Να πάρε αυτό το χαρτί. Περιγράφει τις μπάλες του ουρανού. Κοίταξε να παίζεις μ’ αυτές καλά και να γεμίσεις τα δίκτυα με πολλά γκολ. Το χαρτί έγραφε τις δέκα εντολές. Να ξέρεις ακόμη ότι τα πόδια σου γίνονται δυνατά και άτρωτα με την ταπείνωση και τη θυσία. Και την ταπείνωση και τη θυσία θα τη μάθεις από τον γέροντα προπονητή στη θεία εξομολόγηση και στη θεία Κοινωνία. Πιστεύω πως θα γίνεις πολύ δυνατός σέντερ-φορ!… […]

Από τότε ανέπτυξα μια πολύ καλή σχέση με τον μακαρίτη. Γνώρισε την Ουρανία και τα παιδιά. Τον είχα ρωτήσει μάλιστα πώς γνώριζε όλα αυτά που μου αποκάλυψε. Και εκείνος εντελώς φυσιολογικά απάντησε. —Να, είδα το φύλακα άγγελό σου, που στεκόταν απόμερα και έκλαιγε και τον ρώτησα, γιατί κλαίει… Τώρα όμως είναι πολύ χαρούμενος!

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο τρελο-Γιάννης»

πηγή: paraklisi

 

 

Αἵρεση καί Σχίσμα

Αποτέλεσμα εικόνας για αιρεση σχισμα

ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

Ως αίρεση χαρακτηρίζεται τόσο στη Χριστιανική Δογματική, όσο και στο Κανονικό Δίκαιο, κάθε απόκλιση από βασική και θεμελιώδη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, από πιστό ή ομάδα πιστών, παρά την αναμφισβήτητη ασάφεια της εκκλησιαστικής παραδόσεως, ως προς τα όρια της αιρέσεως και του σχίσματος

Ο όρος αίρεση, που είχε χρησιμοποιηθεί στην κλασική και στην ελληνιστική αρχαιότητα, για να δηλώσει κάποια φιλοσοφική ή πολιτική σχολή ή μερίδα ή κόμμα, πέρασε στην Καινοδιαθηκική γραμματεία για να δηλώσει διάφορες θρησκευτικές μερίδες ή και εκείνους που νόθευαν τη χριστιανική διδασκαλία και την Αποστολική παράδοση (Γαλ. 5. 20, Πέτρου Β΄ 2. 1, κ.ά).

Με την έννοια αυτή πέρασε ο όρος στη μεταποστολική γραμματεία και τη γενικότερη εκκλησιαστική παράδοση, γι’ αυτό και καθιερώθηκε γενικά η σημασία του, σύμφωνα με την οποία ως αίρεση χαρακτηρίζεται κάθε διδασκαλία, που αποδεδειγμένα νοθεύει τη γνήσια Αποστολική παράδοση και πίστη της Εκκλησίας με παρεκκλίσεις, προσθήκες, αφαιρέσεις, υπερτονισμούς ή μονομέρειες, ως προς τη γενικά παραδεκτή, συγχρονικά και διαχρονικά, εκκλησιαστική παράδοση.

Με το πνεύμα αυτό ο Ἀρχιεπίσκοπος Καισαρείας άγ. Βασίλειος, έγραψε ότι, «οι παλαιοί ωνόμασαν αιρέσεις τους παντελώς απερρηγμένους και κατ’ αυτήν την πίστιν απηλλοτριωμένους».

Ο όρος σχίσμα δηλώνει τη διάσπαση της ενότητας της Χριστιανικής Εκκλησίας από ομάδες πιστών, οι οποίες διαφωνούσαν σε δευτερεύοντα ζητήματα και πάντως όχι στην ουσία της ορθής πίστης. Επομένως το Σχίσμα δεν αντιμετωπίζεται ως Αίρεση. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Ο πόνος μας κάνει καλύτερους ή χειρότερους….

Αποτέλεσμα εικόνας για ΘΛΙΨΗ ΠΕΙΡΑΣΜΟς

«…Μας κάνει καλύτερους 
ή χειρότερους.
Μας φωτίζει ή μας σκοτίζει.
Μας γλυκαίνει ή μας σκληρύνει.
Αρκεί να το δεχτούμε 

ως φάρμακο και όχι ως κατάρα.
Αρκεί να το δεχτούμε από τον Πατέρα μας 
και όχι ως τυχαίο γεγονός.
Η Παναγία δε γλύτωσε από το καμίνι, δε γλύτωσε από τη ρομφαία, δεν αντιστάθηκε στην οδύνη της.
Ούτε όμως και παραδόθηκε σ΄ αυτήν.
Στο Θεό παραδόθηκε.
Και παραδίδομαι στο Θεό σημαίνει τινάζω τη λογική μου στον αέρα…
Δίνω σε Αυτόν την καρδιά μου, τα παιδιά μου, τα σχέδια μου, τη ζωή μου όλη.
Γιατί δεν ανήκουμε στον εαυτό μας αλλά σ΄ Αυτόν που μας γέννησε, θυσιάστηκε και μας περιμένει στην αιωνιότητα.
Η Παναγία είναι δίπλα μας……Στραφείτε στη Γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, στην πλατυτέρα των ουρανών, 

αν δεν έχετε το θάρρος να στραφείτε στον Υιό της.
Και αυτή ως Μητέρα στοργική θα δώσει τις λύσεις…

Ο δούλος του Θεού, Μωυσής μοναχός.»
 

Είπε ο Γέρων:

Είπε ο Γέρων:

προσευχήσου αθόρυβα,

χωρίς να ξέρουν οι άλλοι ότι προσεύχεσαι για εκείνους,

μην μπεις στη διαδικασία να τους το πεις,

και άφησε τη χάρη του Θεού να ενεργήσει

όπως εκείνη ξέρει για τον καθένα..

 

Γιατί ο Χριστός δεν είπε o ίδιος ξεκάθαρα ότι είναι Θεός;

Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου

«Ποιοί λοιπόν είναι οι λόγοι για τους οποίους και ο ίδιος και οι Απόστολοι έχουν πει πολλά ταπεινά για αυτόν;
Ο πρώτος λόγος και ο σπουδαιότερος, είναι το ότι αυτός φόρεσε ανθρώπινη σάρκα και θέλει να βεβαιώσει και τους τότε και όλους τους μεταγενεστέρους, ότι αυτό που βλέπεται δεν είναι ούτε κάποια σκιά, ούτε απλώς κάποιο σχήμα, αλλά είναι πραγματική φύση.
Διότι, εάν, μολονότι τόσα πολλά ταπεινά και ανθρώπινα έχουν πει για αυτόν και οι απόστολοι και ο ίδιος για τον εαυτό του, όμως κατόρθωσε ο διάβολος να πείσει μερικούς από τους άθλιους και ταλαίπωρους ανθρώπους να απαρνηθούν την αιτία της κατ’ οικονομίαν ενανθρωπήσεως αυτού, και να τολμήσουν να πουν, ότι δεν έλαβε σάρκα, και έτσι να βλάψουν την όλη υπόθεση της φιλανθρωπίας του Θεού, εάν δεν έλεγε τίποτα από αυτά, πόσοι δεν θα έπεφταν στο βάραθρο αυτό του διαβόλου; Δεν ακούς ακόμη και τώρα τον Μαρκίωνα που αρνείται την κατ’ οικονομίαν ενανθρώπηση του Κυρίου, καθώς και τον Μανιχαίο και τον Ουαλεντίνο και πολλούς άλλους;
Συνέχεια ανάγνωσης