-Ἡ ὀργή εἶναι φυσική ἰδιότητα τοῦ νοῦ..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για οργη για το κακο

Ἡ ὀργή εἶναι φυσική ἰδιότητα τοῦ νοῦ… Καί χωρίς ὀργή οὔτε στήν καθαρότητα φτάνει ὁ ἄνθρωπος, ἄν δέν ὀργιστεῖ ἐναντίον ὅλων τῶν πονηρῶν λογισμῶν, πού σπέρνει μέσα του ὁ διάβολος… Ἐκεῖνος πού θέλει νά φτάσει στή φυσική ὀργή… (δηλ. σ᾿ ἐκείνη πού στρέφεται ἐναντίον τοῦ διαβόλου καί τῶν παθῶν), κόβει ὅλα τά θελήματά του, μέχρις ὅτου φτάσει στήν κατάσταση τοῦ νοῦ, ὅπως τή δημιούργησε ὁ Θεός…

Ἅγιος Ἡσαΐας ὁ Ἀναχωρήτης ~ Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν «27 κεφάλαια περί τηρήσεως τοῦ νοῦ »

 

33 ευχές για το 33άρι κομποσχοίνι

Δείτε 33 προσευχές για το 33αρι κομποσχοίνι στις οποίες μπορεί να ανατρέχει πρωί και βράδυ κάθε χριστιανός καθώς προσεύχεται με το κομποσχοίνι στο  χέρι του και να κάνει στον κάθε κόμπο μία από τις παρακάτω προσευχές.
1.Μνήσθητι Κύριε υπέρ ειρήνης του κόσμου.
2.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε την Εκκλησία και την Ορθοδοξία μας.
3.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον Επίσκοπο μας και την συνοδεία αυτού.
4.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους απανταχού γης Ορθοδόξους κληρικούς και λαϊκούς.
5.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον Πνευματικό μας Πατέρα και την συνοδεία αυτού.
6.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον Στρατό και τα Σώματα Προστασίας.
7.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους άρχοντας του έθνους μας.
8.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους μισούντας, αγαπώντας και προσευχομένους υπέρ ημών.
9.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους γονείς, αναδόχους και διδασκάλους μας.
10.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους κατά σάρκα και κατά πνεύμα αδελφούς και συγγενείς μιας.
11.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους ηλικιωμένους και τούς απομονωμένους ανθρώπους.
12.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τα βρέφη, τούς απροστάτευτους και αδυνάτους.
13.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε την μαθητεύουσα νεολαία μας.
14.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους έφηβους νέους και νεανίδες μας.
15.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους ναρκομανείς, αλκοολικούς και καπνίζοντες.
16.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τάς συζυγίας των Ορθοδόξων οικογενειών.
17.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τις κυοφορούσες αδελφές μας.
18.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τις χήρες και τα ορφανά.
19.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους έν διαστάσει συζύγους και πειραζομένους αδελφούς και αδελφές μας.
20.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους ασθενείς, ψυχής και σώματος.
21.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους έλεούντας και εργαζομένους των Ιερών Μονών και ενοριών.
22.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους ευλαβείς προσκυνητές των Ιερών Μονών και Εκκλησιών.
23.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους πλέοντας, οδοιπορούντας, ιπταμένους, αιχμαλώτους καί απελπισμένους.
24.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους πενθούντας και θλιμμένους αδελφούς μας.
25.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους δικαστάς και πολιτικούς.
26.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους πλανεμένους και βλασφημούντας την Όρθοδοξία μας.
27.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε μας και δώρησε καιρόν ειρηνικόν.
28.Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μιας από ασθένεια, οργή, κίνδυνο και φώτιζε τους γιατρούς και νοσοκόμους.
29.Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από πείνα, ανάγκη και δυστυχία.
30.Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από καύσωνα, φωτιά και σεισμό.
31.Κύριε Ιησού Χριστέ φύλαξε μας από κατακλυσμό, καταποντισμό και παγετό.
32.Κύριε Ιησού Χριστέ ανάπαυσε και τις ψυχές των πατέρων, μητέρων, αδελφών, συγγενών, πάππων και προπάππων.
33. Κύριε Ιησού Χριστέ έλέησον με τον αμαρτωλόν.
(Κάνε και μία μετάνοια με Σταυρό στο τέλος).

https://petraxili.blogspot.gr/2017/05/33-33.html#more

 

 

» Πως έχει ο Θεός; τι μπορεί να γίνει το τυφλό κοριτσάκι μου; Δεν καταλαβαίνω…»

Μια ιστορία από τα παλιά…

Φωτογραφία του Γιωργος Γεωργουδάκης.
Μία ευσεβής κοπέλα παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της.
Μετά από κάμποσο καιρό έμεινε έγκυος.
Ευτυχισμένοι και οι δύο περίμεναν με ανυπομονησία την ιερή μέρα του τοκετού με προσευχή με συχνή θεία κοινωνία και με εξομολόγηση.
Και ήρθε η ημέρα εκείνη του τοκετού. 
Πήγε στο νοσοκομείο όπου γέννησε ένα πανέμορφο κοριτσάκι.
Οι γιατροί πήραν το κοριτσάκι όμως δεν το έδειξαν στην μητέρα.
Της είπαν θα το πάμε να το εξετάσουμε μην ανησυχείς έχει ένα μικρό πρόβλημα, να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.
Όταν επέστρεψαν οι γιατροί της είπαν ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το μωρό είναι μεγάλο και δεν υπάρχει θεραπεία.
Τι έχει γιατρέ μου; ρώτησε ανήσυχη η μητέρα.
Ο γιατρός με σκυμμένο το κεφάλι της είπε ότι δεν βλέπει, είναι δυστυχώς τυφλό.
Η μητέρα φώναξε: συμφορά μου! 
Τυφλό το κοριτσάκι μου… κακό που με βρήκε!
Ο γιατρός σιωπηλός έφυγε και η μητέρα άρχισε να κλαίει ασταμάτητα.

Μετά από λίγες μέρες πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και πήγε στο σπίτι της.
Αμέσως φώναξε τον ιερέα της ενορίας για να της διαβάσει τις ευχές.
Η μητέρα στενοχωρημένη λέγει στον ιερέα το πρόβλημά της.
Ο ιερέας την καθησύχασε λέγοντάς της λόγια παρηγοριάς, και φεύγοντας της είπε ότι θα την περιμένει στον ναό για τον σαραντισμό.
Αφού πέρασαν οι μέρες πήρε το παιδάκι της και πήγε στο Ναό για τον σαραντισμό.
Περιμένοντας τον Ιερέα γονάτισε μπροστά στην εικόνα της παναγίας και ρωτούσε: παναγία μου πες μου πως θα μεγαλώσει; 
Πως θα ζήσει; 
Τι θα απογίνει;
– Μην απελπίζεσαι. 
Έχει ο Θεός, κυρά, της είπε ενθαρρυντικά ο γέροντας ψάλτης του χωριού.
– Πως έχει; Δεν καταλαβαίνω…
– Δεν το καταλαβαίνεις, γιατί ο Θεός δίνει, όπως γράφει ο απόστολος Παύλος, «υπερεκπερισού ων αιτούμεθα ή νοούμεν», δηλαδή πολύ πολύ περισσότερα από αυτά που ζητούμε ή βάζουμε με το νού μας, μας ανταποδίδει ο Θεός.
– Και τι μπορεί να γίνει το τυφλό κοριτσάκι μου;
– Δεν μπορώ να ξέρω από τώρα, γιατί, όπως άκουσες, δίδει περισσότερα από ότι μπορούμε να φανταστούμε. Ένα μονάχα ξέρω καλά. Εκείνο που είναι γραμμένο στην αγία μας Γραφή: «Κύριος σοφεί τυφλούς» δηλαδή ο Θεός σοφίζει τους τυφλούς.
– Ξέρεις κανέναν τυφλό σοφό; Τον ρώτησε η μητέρα.
– Τον Όμηρο, τον Δίδυμο το τυφλό και άλλους πατέρες της Εκκλησίας μας αλλά και ιστορικοί ακόμη και μουσικοί παράδειγμα ο Μπετόβεν, κυρά, απ’ τι λένε τυφλός ήταν.
– Λες να γίνει σοφό το κοριτσάκι μου;
– Δεν ξέρω τι ακριβώς θα γίνει. Ένα ξέρω:
 Θα γίνει ένα τέτοιο που δεν το βάζει καθόλου ο νους μας. 
Εσύ, κυρά μου, 
ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ, ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ…
Το μόνο που θα κάνεις είναι να πας το παιδί, όταν είναι η ώρα του για σχολείο, στην Αθήνα, απ’ ότι ξέρω εκεί υπάρχει σχολείο για τυφλά παιδιά, και περίμενε με πίστη και με προσευχή την πρόνοια του ΘΕΟΥ και είμαι απολύτως βέβαιος ότι θα τρίβεις τα μάτια σου σαν μεγαλώσει.
Ήρθε ο Ιερέας διάβασε τις ευχές και η μητέρα γύρισε με περισσότερη δύναμη και πίστη στο σπίτι της.
Πέρασε ο καιρός και το κοριτσάκι μεγάλωσε τελείωσε το δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο με άριστα.
Πήγε στην Ακαδημία, έδωσε εξετάσεις και απ’ τους χίλιους που έδωσαν για σαράντα θέσεις, μπήκε δέκατη και πήρε το πτυχίο της με άριστα.
Μπήκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σπούδασε Αγγλική φιλολογία πήρε το πτυχίο με άριστα, πήρε και πτυχίο Γαλλικής φιλολογίας.
Πήρε επίσης πτυχίο μεταφράστριας Γαλλικών έργων τέχνης, μετά από ανώτερες σπουδές.
Διορίστηκε καθηγήτρια Αγγλικών στο σχολείο για τυφλούς που πήγαινε η ίδια.
Έλαβε μέρος σε διάφορα Συνέδρια στην Αμερική, στην Φινλανδία, τη Γαλλία, στην Ιταλία.
Έχει τυφλούς μαθητές και μαθήτριες κατ’ οίκον.
Αγόρασε διαμέρισμα μαζί με την αδελφή της, και ανακαίνισε το πατρικό της σπίτι.
Κάποια μέρα η μητέρα πήγε στην Εκκλησία του χωριού. Ο ψάλτης σαν την είδε την πλησίασε και της είπε κυρά Κούλα:
– Το θυμάσαι που σου είπα «μην απελπίζεσαι, έχει ο Θεός;
– Το θυμάμαι.
– Θυμάσαι κι εκείνο που είπε ο απόστολος Παύλος; Το θυμάσαι;
– Πώς να το ξεχάσω.
– Είδες και έτριψες τα μάτια σου;
– Πολλές φορές.
– Τα είδε και το κοριτσάκι σου με κλειστά τα μάτια;
– Τα είδε, τα βλέπει, τα ζεί.
– Ε, τι λές τώρα;
– Είπα, λέω και θα λέω στον εαυτό μου και στον καθένα:
ΜΗΝ ΑΠEΛΠΙΖΕΣΑΙ, ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ.

Φίλοι Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

(Γιωργος Γεωργουδάκης)

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

 

 

«Λειτουργοῦμε γιά νά φωτογραφηθοῦμε!»

Αποτέλεσμα εικόνας για LEITOYRGIA FOTO

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη,ἱεροκήρυκος

Ὑπάpχoυv λειτουργοί τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου, ἐπίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι, πού εἶναι δυνατὸν νὰ θέτουν σκοπὸ μιᾶς ἱερῆς ἀκολουθίας τὸ σύνθημα τοῦ παραπάνω τίτλου; Δὲν θέλουμε νὰ τὸ δεχθούμε. Πῶς γίνεται ὅμως, ὁ «πνευματικὸς» καρπὸς μιᾶς πανηγυρικῆς ἀρχιερατικῆς συλλειτουργίας, νὰ εἶναι ἡ παραγωγὴ καὶ ἡ προβολὴ (μέσῳ ἱστοσελίδων) ἑκατοντάδων φωτογραφιῶν;

  • Σέ προηγούμενο δημοσίευμα σὲ μικρὸ σχόλιο ἀναφέραμε τὸν ἀριθμὸ 134 γιὰ τὶς δημοσιευμένες φωτογραφίες μιᾶς τέτοιας συλλειτουργίας. Τώρα ἔχουμε αὔξησι. Σὲ παρόμοιο ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο μετρήσαμε 168 φωτογραφίες! Κάθε κίνησις καὶ τρεῖς φωτογραφίες. Κάθε εὐλογία πέντε φωτογραφίες. Κάθε ἐκφώνησις δύο φωτογραφίες. Κάθε ἐμ-φάνισις δέκα φωτογραφίες. Κάθε ἄμφιο πού περιβάλλεται ὁ ἀρχιερέας (καὶ δὲν εἶναι ἕνα!) τέσσερις φωτογραφίες!

 

  • Ρωτήσαμε σοβαρὸ κληρικό, πού συνέβη νὰ μετέχη σὲ μιὰ τέτοια λειτουργία, καὶ μᾶς εἶπε: «Δὲν φταῖμε ἐμεῖς. Ὅσοι διαθέτουν σύγχρονο κινητὸ παίρνουν καὶ φωτογραφίες»!

Ναί, εἶναι γεγονός, ὅτι κατέστη εὔκολη πλέον ἡ φωτογράφησις μὲ τὰ κινητὰ καὶ ὅτι ὁ ὁποιοσδήποτε γίνεται… φωτογράφος. Μὲ μιὰ διαφορά.

  • Οἱ φωτογράφοι, πού ἀνεβάζουν σὲ συγκεκριμένες ἱστοσελίδες ἐκκλησιαστικῶν εἰδήσεων, δὲν εἶναι αὐτοὶ πού φωτογραφίζουν μὲ κινητὰ τηλέφωνα. Αὐτοὶ δὲν ἔχουν πρόσβασι στοὺς ὑπευθύνους τῶν ἱστοσελίδων. Οὔτε ξενίζουν μιὰ ἢ δυὸ ἀναμνηστικὲς φωτογραφίες γιὰ σημαντικὸ γεγονὸς (π.χ. χειροτονία, γάμος, βάπτισις).
  • Τὸ ἀέναο βέβαια τράβηγμα φωτογραφιῶν ἀπό κινητὰ εἶναι καὶ αὐτὸ παντελῶς ἀπαράδεκτο. Ἀπό τὸν προεστῶτα τῆς θείας Λειτουργίας καὶ κάθε ἱεροπραξίας ἐξαρτᾶται τό νὰ τηρῆται ἡ ἱερότητα τῶν ἀκολουθιῶν ἢ ἡ μετατροπή τους σὲ διαρκῆ ἐπιδείξιομανια καὶ μεγαλομανία. Καταντήσαμε νὰ βλέπουμε σὲ πανηγύρια, σὲ πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα καὶ σὲ μυστήρια (γάμους, βαφτίσια κ.λπ.) χέρια ὄχι ὑψωμένα, «ὁσίως» (Α´ Τιμ. β’ 8), ἢ σταυρωμένα πρὸς προσευχή, ἀλλὰ χέρια ὑπερυψωμένα μὲ σύγχρονα κινητὰ ἢ μὲ φωτογραφικὲς μηχανές!
  • Πιστεύουμε, ὅτι μιὰ ὑπόδειξις τοῦ προεστῶτος τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνάξεως εἶναι ἱκανὴ νὰ σταματήση τὴ διὰ-κωμώδησι τῆς θείας λατρείας καὶ νὰ παραμείνη «ὁ οἶκος τοῦ Πατρὸς» μας «οἶκος προσευχῆς» (ἰδέ καὶ Ἰωάν. β’ 16).
  • Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα δὲν τὸ δημιουργοῦν τόσο οἱ ἐρασιτέχ νες τῶν κινητῶν. Τὸ δημιουργοῦν κυρίως οἱ «ἐντεταλμένοι» πρὸς φωτογράφησι. Ἔχουν λάβει ἐντολὴ νὰ μὴν ἀφήσουν καμμιὰ κίνησι (καὶ τῆς πιὸ ἱερῆς στιγμῆς), πού νὰ μὴν ἀπαθανατισθῆ. Αὐτοὶ σπεύδουν μόλις τελειώση τὸ πολυαρχιερατικό συλλείτουργο (κάποτε καὶ πρὶν τελειώση) νὰ στείλουν τὶς φωτογραφίες στὶς δυὸ-τρεῖς γνωστότερες «ἐκκλησιαστικὲς» ἱστοσελιδες, ἢ στὴν ἱστοσελίδα τῆς Μητροπόλεως. Ἔτσι ἡ ὅλη μυσταγωγία, ἀντὶ νὰ εἶναι δοξολογία, γίνεται βιτρίνα καὶ φαρισαϊκή ἐπίδειξις!
  • Ὑπάρχουν, δόξα τῷ Θεῷ, καὶ οἱ εὐλογημένες ἑξαιρέσεις. Ὑπάρχουν ἐπίσκοποι, πού τὸ «ἐν κρυπτῷ» τῆς ἀτομικῆς προσευχῆς (Ματθ. στ’ 6) τὸ ἐφαρμόζουν καὶ στὸ Ναό, ἱστάμενοι «ἐν εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι».
 

«Ὅ,τι κάμουμε, θὰ τὸ κάμουμε μονάχοι καὶ δὲν ἔχομε καμιὰ ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ξένους»

«Ρωμαίικος καβγάς, τούρκικος χαλβὰς» (παροιμία)

γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς Δάσκαλος-Κιλκὶς

«Τρία πράγματα ἐχάλασαν τὴν Ρωμανίαν ὅλην: ὁ φθόνος, ἡ φιλαργυρία καὶ ἡ κενὴ ἐλπίδα»σημειώνει ἄγνωστος ποιητὴς μετὰ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης. Μπορεῖ ὅμως τότε ὁ λαὸς νὰ θρηνεῖ καὶ νὰ στενάζει γιὰ τὸ μαγάρισμα τῆς Βασιλεύoυσας Πόλεως ἀπὸ τοὺς προγόνους  του Ἐρντογάν, ἀλλὰ «εἰ καὶ ἑάλω ἡ Πόλις, τὸ ἔθνος οὐδαμῶς, ἐξερριζώθη» κατὰ τὸν Νεκτάριο Ἱεροσολύμων. Ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλο ἡ Πονεμένη Ρωμηοσύνη, γιατί «ἔλαμπε ἡ πίστις τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ μυστήριον τῆς εὐσεβείας». (Κύριλλος Λούκαρις).

Τὸ Γένος εἶχε πνευματικὰ ἀντισώματα, τὰ καντήλια ἔκαιγαν, στὰ πετραχήλια τοῦ ταπεινοῦ ἱερέα, οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι Ρωμηοί, ἔβρισκαν παραμυθία καὶ ἀνάπαυση. Χάθηκε ἡ πολιτεία, ἡ αὐτοκρατορία, τὸ ἔθνος συντρίβεται κάτω ἀπὸ τὰ σιδερένια πέλματα βάρβαρων κατακτητῶν, ὅμως στὴν θέση τοῦ προβάλλει τὸ Γένος. Ὁ Ἑλληνισμὸς κάτω ἀπὸ τὴν ἀσφυκτικὴ πίεση τῆς ἀμείλικτης πραγματικότητας, συσπειρώνεται στὸ Γένος.

Τὸ Γένος!…Ὅποιος διαβάζει κείμενα τῆς Τουρκοκρατίας καὶ τοῦ ’21 συναντᾶ συνεχῶς τὴν κατανυκτικὴ αὐτὴ λέξη. Τὴν καταγράφουν οἱ σκλάβοι Ρωμηοὶ μὲ δέος καὶ χαρά, μὲ πόνο καὶ πάθος. Ἡ λέξη περικλείει μεγαλεῖο καὶ μαρτύριο, θρίαμβο καὶ κατατρεγμό. Κρύβει στὰ φυλλώματά της, ὄχι  μόνο τὸ παρόν, ἀλλὰ καὶ τὸ ἔνδοξο παρελθὸν καὶ τὴν ἐλπίδα. Εἶναι λέξη ἀναστάσιμη. Ὑποδηλώνει καὶ τὸν ἡρωικῶς μαχόμενο τελευταῖο αὐτοκράτορα, ἀλλὰ καὶ τὸν μαρμαρωμένο βασιλιά.

Τὸ Γένος, ἐν μέσῳ ἐρειπίων, σπεύδει καὶ παρηγορεῖ τὸ Ρόδον τὸ Ἀμάραντο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν Θεοτόκο, βέβαιο γιὰ τὸ Ποθούμενο. «Σώπασε Κυρὰ Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις/πάλι μὲ χρόνια μὲ καιροὺς πάλι δικά μας θά ᾽ναι». Εἶναι τὸ χερουβικὸ τοῦ Γένους ποὺ θεριεύει στὰ πικρὰ καὶ μαυροφόρα  χρόνια της αἰχμαλωσίας,  τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα. Μέσα ἀπὸ τὰ χαλάσματα ἄνθησε τότε ἡ Ρωμανία.

Τώρα καὶ πάλι φθόνος καὶ φιλαργυρία καὶ κενὲς ἐλπίδες. Αὐτὰ τὰ τρία «χαλοῦν» καὶ πάλι…πῶς νὰ γράψουμε, ὅπως ὁ ἄγνωστος ποιητής, τὴν Ρωμανία. Εἴμαστε σήμερα Ρωμανία; χώρα τῶν Ρωμηῶν; Ναι, ὑπάρχουν πολλὲς ὁμοιότητες τῆς τωρινῆς ἐποχῆς μὲ τὴν πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Πόλης κατάσταση.

Καὶ τότε ὁ φθόνος. (Ὁ Θεὸς μᾶς χαρίζει ἀφθόνως, ἄφθονα τὰ ἀγαθά του. Κι ἐμεῖς φθονοῦμε, φθίνουμε, λιώνουμε). Θὰ γράψει τὸ 1350 ὁ λόγιος Δημ. Κυδώνης: «Στὴν χώρα μας αὐτοὶ ποὺ τὴν κυβερνοῦν, ἔχουν τὴν δύναμη τῶν σεισμῶν καὶ λοιμῶν καὶ ὅλοι εὔχονται νὰ ἰδοῦν τὸ κακὸ τοῦ γείτονα. Εἰρήνη ὑπάρχει μόνο μὲ τοὺς ἐχθροὺς καὶ συνεχὴς πόλεμος ἐναντίον τῶν ὁμοεθνῶν καὶ ὁ καθένας ἐδῶ εἶναι θρασὺς καὶ ἕτοιμος νὰ ἁρπάξει τὰ ὅπλα ἐναντίον  τῶν συγγενῶν  του». (Ἀπ. Βακαλόπουλου, Ἱστορία, Ι, ἔκδ. Β´, σελ. 53).

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ ἄθλιες  οικονομικες συνθῆκες δοκιμάζουν πολὺ σκληρὰ καὶ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Δὲν ὑπάρχει ἀγάπη , ἀδελφῶν ὁμόνοια «οὐδαμοῦ σπλάγχνον χριστιανικόν, οὐδαμοῦ δάκρυον συμπαθὲς», θρηνολογεῖο ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος. (Βακαλόπουλος, σελ.164). Κόντεψε νὰ φτάσει στὸν ἀφανισμὸ καὶ στὸν ὄλεθρο τὸ ἔθνος  απο τὰ πρῶτα βήματα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ᾽21 ἐξ αἰτίας τοῦ φθόνου τῶν καπεταναίων. Τότε ἔγραψε ὁ Ὀδ. Ἀνδροῦτσος στὸν Κολοκοτρώνη βλέποντας νὰ ἐρίζουν οἱ Πελοποννήσιοι γιὰ πρωτοκαθεδρίες: «Σᾶς στέλνω τὸν Δράμαλη μὲ 30.000 ἀσκέρι νὰ μονοιάσετε». (Ἂς τὸ θυμόμαστε καὶ σήμερα. Μόνο ποὺ δὲν ὑπάρχουν πιὰ Κολοκοτρωναῖοι).

Τὸ χειρότερο εἶναι «ἡ κενὴ ἐλπίδα». Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση ἐλπίζαμε σὲ βοήθεια ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Στὴν ψευτοσύνοδο τῆς Φερράρας- Φλωρεντίας (1438-1439) παραδώσαμε τὰ ἅγια τοῖς κυσί. Εὑρέθη ὁ στύλος τῆς Ὀρθοδοξίας ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός καὶ ἡ τιμὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους σώθηκε.

Ὑπέγραψαν «οἱ δείλαιοι ἐθελοακουσίως» τὴν ὑποταγὴ στὸν πάπα ἐλπίζοντας  βοηθεια κατὰ τῶν Τούρκων. Τίποτε δὲν ἔγινε. Οἱ δυτικοὶ δὲν ἐπιθυμοῦσαν ἀναμέτρηση μὲ τοὺς Τούρκους, γιατί δὲν ἀντιμετωπίζουν οἱ ἴδιοι ἄμεση ἀπειλή. Μισοῦν τοὺς ἀσεβεῖς καὶ σχισματικούς «Γραικοὺς» καὶ βέβαια ἐπιθυμοῦν καλὲς σχέσεις μὲ τοὺς Τούρκους μωαμεθανούς, γιατί οἱ οἰκονομικὲς σχέσεις καὶ διεισδύσεις στὸ χῶρο τῆς Μ. Ἀσίας καὶ τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου ἀποτελοῦν πηγὴ πλούτου. «Μὴ βαυκαλίζεσθε», γράφει ὁ Βρυέννιος «μὲ μάταιες ἐλπίδες ὅτι συμμαχικὰ στρατεύματα θὰ ἔρθουν ἀπὸ τὴν Δύση νὰ μᾶς σώσουν. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἐκστρατεύσουν, δὲν θὰ τὸ κάνουν γιὰ νὰ μᾶς ὑπερασπιστοῦν, ὅπως λένε, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταστρέψουν τὶς πόλεις μας καὶ τὸ Γένος μας, γιὰ νὰ ἐξαφανίσουν ἀκόμα καὶ τὸ ὄνομά μας». (Κ. Σιμόπουλου, Ξενοκρατία, σελ. 289).Πόσες «κενὲς ἐλπίδες», «ἄδεια καρύδια κι ἀσκιὰ γιοματ’ ἀγέρα» (Μακρυγιάννης) δὲν πιστέψαμε τὰ τελευταῖα χρόνια;

«Ρίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία», θὰ γράψει ὁ ἀπ. Παῦλος (Α´ Τιμ. ϛ´10). Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση καλεῖ καὶ παρακαλεῖ ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος τοὺς πλούσιους νὰ ἀνοίξουν τὰ θησαυροφυλάκιά τους καὶ νὰ βοηθήσουν στὴν ἐπισκευὴ τῶν τειχῶν τῆς Πόλης. «Δέκα μονάχα ἀπὸ σᾶς θὰ μπορούσατε νὰ ἔχετε ξανακαινουργώσει τὰ τείχη ποὺ ἔχουν ἐρειπωθεῖ».

«Οἱ πλούσιοι», γράφει ὁ καθ. Βακαλόπουλος, «τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἐνῶ κατέρρεαν τὰ τελευταῖα ὑπολείμματα τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ξένοι τελείως πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἦταν σκληρότεροι ἀπέναντι στοὺς φτωχοὺς καὶ ταπεινούς τῆς ζωῆς». (Ἀπ. Βακαλόπουλος, Ὁ χαρακτήρας τῶν Ἑλλήνων, σελ. 80).

«Οἱ ἄρχοντες συμμετέχουν στὶς παρανομίες, οἱ διαχειριζόμενοι τὰ κοινὰ εἶναι κλέφτες…» συνεχίζει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς στὸ σπουδαῖο βιβλίο του. Γιὰ νὰ σημειώσει αὐτὸ ποὺ προλογικὰ γράψαμε «Οἱ χρόνοι τῆς Τουρκοκρατίας, χρόνοι διωγμῶν τῶν Ἑλλήνων, τῶν χριστιανῶν, διαχέουν σ’ αὐτοὺς ἔντονη θρησκευτικὴ πνοὴ στὴν καθημερινή τους ζωὴ καὶ κάνουν αὐστηρότερα τὰ ἤθη». Ἡ Ἐκκλησία γίνεται τὸ καταφύγιο τῶν ψυχῶν, ὥστε νὰ λέγει ὁ πατριάρχης Ἱερεμίας Β´ (1572-1594): «εἰ καὶ δουλείᾳ τὸ Γένος ἡμῶν ὑπέπεσεν ἀλλ’ εὐσεβείᾳ ἀνένευσεν». (=ἀναβιώνω, ἀνασηκώνομαι).

Δύο μόνο θὰ πῶ γιὰ τὸ σήμερα γεγονότα, ποὺ ἐξεικονίζουν τὴν κατάπτωση ἀρχόντων καὶ λαοῦ. Οἱ φοβερὲς καταγγελίες τοῦ καθηγητῆ κ. Κριμιζῆ γιὰ τὶς πλεκτάνες τοῦ νεοϊδρυθέντος ὀργανισμοῦ γιὰ τὸ διάστημα καὶ ἡ ἀποκάλυψη τῆς σπείρας τῶν φαρμάκων τοῦ καρκίνου. Δεῖγμα τῆς τωρινῆς ἀπελπιστικῆς κατάστασης εἶναι τὸ ἑξῆς: Κάποτε τὸ δίλημμα ἦταν «νὰ κλέψω ἢ νὰ μὴν κλέψω» Τώρα… προόδευσε. Τὸ ἐρώτημα τοῦ καθάρματος εἶναι «θὰ μὲ πιάσουν ἢ δὲν θὰ μὲ πιάσουν».

Ξεβαφτιστήκαμε καὶ ξεμυρωθήκαμε γιὰ νὰ γίνουμε Εὐρωπαῖοι καί… νὰ οἱ προκοπές μας!! Μᾶς πετοῦσαν ὅπως τὰ σκυλιὰ ἕνα ξεροκόκκαλο οἱ ποικιλώνυμοι κομματάρχες-πρωθυπουργοὶ καὶ ἐμεῖς σπεύδαμε, τυφλωμένοι,  σ’ αὐτό, τρέφαμε κενὲς ἐλπίδες, ἀφήνοντας τιμημένα  πρωτοτοκια. «Ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν» (Καραμανλής), «Ἡ Ἑλλάδα ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες» (Ἀνδρέας), «ἐκσυγχρονισμὸς» (Σημίτης),  «ἐπανίδρυση τοῦ κράτους» (νέος Καραμανλής), «θὰ σχίσω τὰ Μνημόνια» (Ἀλέξης) καὶ τόσες ἄλλες κενὲς τιποτολογίες. Καὶ στὸ τέλος «μηδὲν στὸ πηλίκιο» ἀπὸ τὸν ἀνεπρόκοπο, τοῦ «λεφτὰ ὑπάρχουν», ΓΑΠ.

Κάποτε πρέπει νὰ σκεφτοῦμε σοβαρά, κολοκοτρωναίικα.  Έλεγε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ γύρω στὸ 1810: «Ὅ,τι κάμουμε θὰ τὸ κάμουμε μονάχοι καὶ δὲν ἔχομε καμιὰ ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ξένους». Θὰ συμπληρώναμε κι ἀπὸ τοὺς ἡμετέρους τοποτηρητές τους, μνημονιακοὺς λακέδες.

Πηγή: Χριστιανική Βιβλιογραφία

 

 

 

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΤΙ ΕΙΜΑΙ…!

Αποτέλεσμα εικόνας για ελληνιδα χωρις ταυτοτητα
Είμαι πολύτεκνη μητέρα, εργαζόμενη, χριστιανή ορθόδοξη, συνεπής στις υποχρεώσεις μου, αφού καταφέρνω, ακόμη, να πληρώνω τους κάθε είδους φόρους που μου επιβάλλουν.
  Δεν διαμαρτυρήθηκα όταν μου μείωσαν κατά το ένα τρίτο τον μισθό μου. Δεν διαμαρτυρήθηκα όταν μου έκοψαν το πολυτεκνικό επίδομα, αφού είμαι «προνομιούχα», μιας και εργάζομαι, εγώ και ο άντρας μου. Δεν διαμαρτυρήθηκα όταν μου επέβαλαν τον ΕΝΦΙΑ, κι έτσι πληρώνω επανειλημμένως για ό,τι έχω αποκτήσει δουλεύοντας, κάνοντας οικονομία ή παίρνοντας δάνειο. Δεν διαμαρτυρήθηκα όταν τα παιδιά μου, τελειώνοντας τις σπουδές, έμειναν άνεργα κι έπρεπε να τα συντηρούμε εγώ κι ο άντρας μου, λέγοντας «έχει ο Θεός».

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Είπεν ο ποιητής …

«…κι εμείς, οπου βρεθούμε ριζώνουμε γιά λίγο
μετρώντας το χρόνο με τις βδομάδες, με τους μήνες με τις εποχές.
Τώρα όλοι έχουμε ξύλινα καραβάκια
τα βάζουμε δίπλα στα βιβλία,τα στέλνουμε στους δικούς μας…
τα σπρώχνουμε να φύγουν…» 

Τίτος Πατρίκιος

 

Το πλοίο που βυθιζόταν και η βάρκα που χωρούσε μόνο ένα άτομο

Μια δασκάλα που δίδασκε στην τάξη της, αποφάσισε να πει στα παιδιά μια καταπληκτική ιστορία.

Η ιστορία της μιλούσε για ένα κρουαζιερόπλοιο που βυθίζονταν και για ένα ζευγάρι που προσπαθούσε να σωθεί μπαίνοντας σε μια σωστική λέμβο. Δυστυχώς όμως ανακάλυψαν ότι στη βάρκα υπήρχε χώρος μόνο για ένα άτομο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ήθελε να διδάξει στα παιδιά της η δασκάλα με αυτή την ιστορία..

«Ένα κρουαζιερόπλοιο άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα και έπρεπε άμεσα να εκκενωθεί από τους επιβάτες. Ένα ζευγάρι έτρεξε γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους. Όταν έφτασαν όμως, είδαν έντρομοι ότι υπήρχε χώρος για να σωθεί μόνο ένα άτομο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άντρας έσπρωξε τη σύζυγό του και πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει, πήδηξε αυτός μέσα στη βάρκα.

Τότε η γυναίκα του, η οποία στέκονταν στο πλοίο που βυθίζονταν, φώναξε στον σύζυγό της μια φράση».

Η δασκάλα σταμάτησε την αφήγηση της, γύρισε προς τη τάξη και ρώτησε τα παιδιά:

«Τι νομίζετε ότι του φώναξε;»

Οι περισσότεροι από τους μαθητές με ενθουσιασμό απάντησαν ότι η σύζυγος φώναξε: «Σε μισώ!», «Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από εσένα» και «Νόμιζα ότι με αγαπούσες».

Η δασκάλα παρατήρησε ένα αγόρι που ήταν συνέχεια σιωπηλό. Τον ρώτησε τι πίστευε ότι φώναξε η σύζυγος και αυτός της απάντησε:

«Κυρία, νομίζω ότι του φώναξε: «Να προσέχεις το παιδί μας»».

Έκπληκτη η δασκάλα τον ρώτησε: «Έχεις ακούσει ξανά αυτή την ιστορία;»

Το αγόρι κούνησε το κεφάλι του αρνητικά: «Όχι, αλλά αυτό ήταν που είπε και η δική μου μαμά στον μπαμπά μου, λίγο πριν πεθάνει από την αρρώστια της».

Η δασκάλα γύρισε προς τα παιδιά και τους είπε με χαμηλή φωνή:

«Η απάντηση είναι σωστή».

Το πλοίο τελικά βυθίστηκε και όλοι όσοι δεν κατάφεραν να ξεφύγουν σκοτώθηκαν. Ο άντρας πήγε στο σπίτι και μεγάλωσε την κόρη τους μόνος του. Πολλά χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του πατέρα της, η κόρη τους βρήκε τυχαία το ημερολόγιο του και διάβασε ολόκληρη την ιστορία. Ανακάλυψε ότι η μητέρα της, λίγο πριν επιβιβαστεί στο πλοίο, είχε διαγνωσθεί με μια ανίατη ασθένεια. Την κρίσιμη στιγμή, ο πατέρας έκανε αυτό που πίστευε ότι ήταν σωστό. Όχι για αυτόν, αλλά για την κόρη τους.

«Ήθελα τόσο να μείνω μαζί σου στο πλοίο αγαπημένη μου. Ήθελα να πεθάνουμε μαζί. Αλλά για χάρη της κόρης μας, επέλεξα να σε αφήσω μόνη», έγραφε στο ημερολόγιό του».

====

Τα παιδιά έμειναν για αρκετά λεπτά σιωπηλά μόλις η δασκάλα τελείωσε την ιστορία της.

Η δασκάλα τότε προσπάθησε να δώσει στα παιδιά να καταλάβουν το νόημα αυτής της ιστορίας:

«Το καλό και το κακό είναι περίπλοκα και πολλές φορές πολύ δύσκολο να τα κατανοήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να επικεντρώνεται κάποιος μόνο στην επιφάνεια και να κρίνει τον άλλον χωρίς να προσπαθήσει πρώτα να κατανοήσει τις πράξεις του.

Άν έχετε βγει να φάτε με κάποιον φίλο και προσφερθείτε να πληρώσετε τον λογαριασμό, δεν το κάνετε γιατί έχετε πολλά χρήματα αλλά γιατί βάζετε την φιλία σας πάνω από τα χρήματα.

Εκείνοι που παίρνουν πρωτοβουλίες στη δουλειά τους, δεν το κάνουν επειδή είναι χαζοί, αλλά επειδή καταλαβαίνουν την έννοια της ευθύνης.

Όσοι ζητούν συγγνώμη μετά από έναν καυγά, δεν το κάνουν επειδή ξέρουν ότι υποστήριζαν την λάθος άποψη, αλλά επειδή εκτιμούν περισσότερο τον άνθρωπο δίπλα τους.

Εκείνοι που είναι πρόθυμοι να σας βοηθήσουν, δεν το κάνουν επειδή σας χρωστάνε κάτι, αλλά επειδή σας βλέπουν ως ένα αληθινό φίλο.

Εκείνοι που σας τηλεφωνούν συχνά, δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν, αλλά επειδή είστε στην καρδιά τους.

Μια ημέρα, όλοι θα αναγκαστούμε να χωρίσουμε από αυτούς που έχουμε σήμερα δίπλα μας. Θα χάσετε τις κουβέντες σας, θα ξεχάσετε τα όνειρο που κάνατε μαζί τους. Οι ημέρες θα περάσουν, τα χρόνια θα φύγουν και μια μέρα τα παιδιά σας θα δουν μερικές φωτογραφίες και θα σας ρωτήσουν:

«Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;»

Και εσείς θα χαμογελάσετε με αόρατα δάκρυα, και θα τους απαντήσετε:

«Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους πέρασα τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.»

_______________________

   Πηγή: apotis4stis5.com

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

 

 

 

Αυτό είναι κόλαση…

 

Πως μπορείς να δίνεις λιγότερο φάρμακο σε έναν καρκινοπαθή, και το υπόλοιπο να το εμπορεύεσαι προς ατομικό πλουτισμό;
Κτίζεται η δική σου «ευτυχία» πάνω στην δυστυχία του άλλου;
Όταν εκμεταλεύεσαι το πόνο του συνανθρώπου σου τίποτε δεν ανθίζει στην ζωή σου, γιατί τον σαπίζουν τα δάκρυα και οι στεναγμοί του.
Όταν ο άνθρωπος, ο διπλανός σου, παύει στα μάτια σου να είναι ιερός και εικόνα Θεού, όταν πλέον δεν τον σέβεσαι γιατί είναι γέρος, σακάτης ή τελειωμένος, όπως κυνικά αναφέρεις άρα αδύναμος, τότε το κτήνος έχει πάρει την μορφή σου.
Η πόρτα της βαρβαρότητας έχει ανοίξει και ο θάνατος φωλιάζει στα σωθικά σου.
Γιατί ο καρκινοπαθής που άφησες χωρίς θεραπεία ή ο γέρος που πέταξες και ο ανάπηρος που εγκατάλειψες, μπορεί να πεθάνουν κάποια στιγμή, αλλά εσύ δεν έζησες ποτέ, ήσουν πάντα νεκρός.
Κορμί δίχως ψυχή, ψυχή δίχως Θεό.
Αυτό είναι η κόλαση, ψυχές που ατίμασαν και περιφρόνησαν το δώρο της ζωής.
http://plibyos.blogspot.gr/
 

Υπάρχει, ακόμη, διέξοδος; Ναι, υπάρχει! Αλλά, χρειάζεται αρχηγός

Αποτέλεσμα εικόνας για μπουταρης pontioi
Ο κόσμος είναι εξοργισμένος και έχει δίκαιο. Διότι, δεν γνωρίζω κανένα λαό, σε περίοδο ειρήνης, να έχει υποστεί τα μαρτύρια που πέρασε και που περνά και που θα περάσει, για δεκαετίες ακόμη, ο ελληνικός λαός. Ωστόσο, η βία εναντίον ενός δημάρχου, που έχει και κάποια ηλικία, σε καμιά περίπτωση δεν είναι λύση. Αντιθέτως, μας κακοχαρακτηρίζει, διεθνώς, και ενώ έχουμε δίκαιο, το χάνουμε, με τέτοιες βάρβαρες ενέργειες. .

Βεβαίως, θα έπρεπε να ξεσηκωθούμε εδώ και καιρό…..Να μη δεχθούμε τα φρικώδη μέτρα που μας επιβάλλουν, που δεν οδηγούν πουθενά, που απλώς μας εξαθλιώνουν με συνέπειες που θα διατηρηθούν σε πολλές γενιές. Για να πληρώσουμε αυτό το χρέος, που συνεχώς αυξάνει, σε πείσμα των άθλιων μέτρων ή ,ορθότερα, εξαιτίας αυτών των μέτρων, χρειαζόμαστε ένα σοβαρό σχέδιο, και κάποια γενναιότητα, προκειμένου να βγούμε από το άρρωστο περιβάλλον που ασφυκτιούμε επί 8 χρόνια, και να αναπνεύσουμε ελεύθερο αέρα.
Υπήρχε διέξοδος, στο ελληνικό δράμα, από την αρχή. Εκφράστηκε με το απολύτως ξεκάθαρο 62% του ΟΧΙ, που έγινε ΝΑΙ στη συνέχεια, γιατί αυτό ήθελαν οι δανειστές . Και δεν αντιδράσαμε. Αυτά, και άλλα πληρώνουμε και θα πληρώνουμε…. την απάθειά μας!
Υπάρχει, ακόμη, διέξοδος; Ναι, υπάρχει! Αλλά, χρειάζεται αρχηγός, και αυτός δεν φαίνεται πουθενά, ή και αν υπάρχει δεν τον βλέπουμε..
Maria Delivani