Ο Ποντικός και ο Καλόγερος

Σχετική εικόνα

Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής. Ο λογισμός του απαιτούσε να αφοσιωθεί μέρα νύχτα στη μελέτη και θεωρία του ονόματος του Ιησού Χριστού και μάλιστα στο μυστήριο της Τριαδικότητος του Αγίου Θεού.
Έτσι πίστευε ότι θα μπορούσε μέσα στην ερημιά και στη γαλήνη της ησυχίας να ενωθεί με τον Θεόν χωρίς μέριμνες και χωρίς σκοτούρες.
Ύστερα όμως από δύο τρεις ημέρες, δεν μπορεί κανένας να αντέξει και παραπάνω εδώ που τα λέμε, σε κάποια στιγμή των ιερών του στοχασμών, αισθάνθηκε κοντά του την παρουσία κάποιου ;
Τι ήταν ; Ένα μικρό ποντίκι. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Δύσκολα χρόνια

Υπάρχει η γενική βεβαιότητα πως ζούμε σε πολύ δύσκολα χρόνια. Από την άλλη, δεν πρέπει να υπήρχαν ποτέ εύκολα χρόνια στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Αν σκεφτεί κάποιος τι έζησαν οι γονείς μας, οι παππούδες μας και οι προπαππούδες μας -για να μην πάμε πιο παλιά-, θα διαπιστώσει πως μάλλον έζησαν σε πιο δύσκολα χρόνια από εμάς.

Ο παππούς μου και η γιαγιά μου από τον Πόντο ήταν πρόσφυγες, ενώ ο παππούς και η γιαγιά από τη Ζάκυνθο ήταν σέμπροι.

Ο πατέρας μου φόρεσε παπούτσια σε ηλικία 15 χρονών και η μητέρα μου ήταν το δέκατο παιδί -έζησαν τα πέντε, το ένα όχι για πολύ- μιας οικογένειας προσφύγων.

Στην διάρκεια του εμφυλίου, βρήκαν ένα νεκρό γειτονόπουλο 17 χρονών -από την πέρα γειτονιά- στην αυλή τους μέσα στα χιόνια, και έστειλαν την πεντάχρονη μητέρα μου να πει στους γονείς του πως ο Δημητράκης τους ήταν νεκρός στην δική τους αυλή.

Την πρώτη ημέρα της δικτατορίας, η μητέρα μου συνελήφθη και κρατήθηκε -εξαιτίας ενός ρουφιάνου- και χρειάστηκε η καίρια και γενναία παρέμβαση στο δικαστήριο ενός αστυνομικού και πολύ καλού ανθρώπου -που έμενε στην ίδια πολυκατοικία με τους γονείς μου-, για να αθωωθεί και να αφεθεί ελεύθερη.

Ελπίζω να μην φαίνονται λαϊκίστικα όλα αυτά γιατί είναι αλήθεια.

Όποιος δεν αγνόησε τους προγόνους του στα παιδικά του χρόνια, θα είχε την ευκαιρία να ακούσει πολύ σκληρές ιστορίες από πολύ δύσκολα χρόνια.

Δεν ήταν μόνο δύσκολα χρόνια· αυτά τα δύσκολα χρόνια ήταν οι ζωές κάποιων ανθρώπων.

Βέβαια, είναι λογικό οι άνθρωποι να θεωρούν πως τα δικά τους χρόνια είναι τα πιο δύσκολα.

Τώρα ζούμε εμείς, τώρα είναι δύσκολα.

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα πει πως δεν υπάρχουν δυσκολίες σήμερα. Υπάρχουν.

Κανείς δεν είπε ότι η ζωή είναι εύκολη και σπαρμένη με ευτυχία.

Αν κάτι έμαθα από τις πραγματικά δύσκολες ζωές των προγόνων μου, ήταν πως οι δυσκολίες σε δοκιμάζουν για να σε κάνουν άνθρωπο.

Και τότε, και τώρα, και πάντα, ο άνθρωπος καλείται να γίνει ή να παραμείνει άνθρωπος μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες.

Σκέφτομαι πάντα το γλυκό και καλοσυνάτο πρόσωπο της γιαγιάς Σοφίας, μετά από μια ζωή που ήταν κόλαση.

Στο πρόσωπο της γιαγιάς μου, μπορούσε κάποιος να δει όλη την νεότερη ελληνική ιστορία. Όλη.

Εγώ πάλι, στο πρόσωπο της γιαγιάς μου, είδα το νόημα της ζωής.

Το νόημα της ζωής είναι να σε ρίχνουν στο βούρκο και εσύ να βγαίνεις με το σταυρό στο χέρι.

 

(Στη φωτογραφία ο Νίκος Καζαντζάκης και η Ελένη Καζαντζάκη στην Αίγινα, στην διάρκεια της Κατοχής. Εκεί και εκείνη την περίοδο, που ο Καζαντζάκης έγραψε τον εμβληματικό Ζορμπά.)

 

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΗ ΚΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ

Κύριε δωσ’ μου σύνεση, Κύριε, δωσ’ μου γνώση,

Κύριε, να πράττω δίδαξε κι εγώ τις εντολές σου.

Κι αν ως θνητός αμάρτησα πιό από θνητό, το ξέρεις,

μα εσύ με την απέραντη ευσπλαχνία σου, θεέ μου,

μου ’δειξες οίκτο του φτωχού καί του ορφανού στον κόσμο

και, Δέσποτα, εσύ μου έκανες ό,τι γνωρίζεις μόνος·

από πατέρα κι αδελφούς και συγγενείς και φίλους

απ’ τη γενέθλιά μου γη, το πατρικό μου σπίτι,

σαν από ζοφερή Αίγυπτο κι απ’ τους μοιχούς του άδη

– τον ταπεινό το δούλο σου τέτοια μ’ έχεις διδάξει

για όλα αυτά να σκέφτομαι και να μιλώ με γνώση -,

εύσπλαχνε, μ’ αποχώρισες και μ’ έσυρες κοντά σου

και με το χέρι το φρικτό μ’ οδήγησες κρατώντας

σ’ αυτόν που ευδόκησες στη γη πατέρας μου να γίνει

και μ’ έριξες στα πόδια του και μες στην αγκαλιά του.

Κι εκείνος στον Πατέρα σου μ’ οδήγησε, Χριστέ μου,

και σ’ ’Εσένα με το Πνεύμα, ώ Τριάδα, ώ θεέ μου,

ενώ έκλαιγα όπως ο άσωτος προσπέφτοντας σου, Λόγε,

καθώς εσύ δεν αγνοείς, αφού μ’ έχεις διδάξει

κι ανάξιο εσύ δε μ’ έκρινες να με καλέσεις γιό σου.

Ω ανάξιο τέλεια στόμα μου κι ώ ρυπαρά μου χείλη,

ώ λόγια γλώσσας φτωχικής ανάξιας να σ’ υμνήσει,

ευχαριστίες να σου πει γιά ευεργεσίες πλήθος,

όσες σ’ εμέ τον ορφανό έκανες και τον ξένο,

ξένος όπου ’μαι εδώ στη γη, κι όσοι δικοί σου ξένοι,

κι όσα δικά σου δε θωρούν μάτια κι όσα δικών σου

η γλώσσα δεν μπορεί να πει κι ο κόσμος να χωρέσει.

Για τούτο, Δέσποτα, λοιπόν οι ανθρώποι μας μισούνε,

μας διώχνουν, μας κατηγορούν, λυσσούν, φθονούν, σκοτώνουν,

κάνουν τά πάντα ενάντια χτυπώντας μας με τούτα.

Κι εμείς, καθώς ευδόκησες, οι ταπεινοί σου δούλοι,

ισχυροί στην ασθένεια, στη φτώχεια μας πλουτούμε,

χαρά έχομε τις θλίψεις μας, όντας έξω απ’ τόν κόσμο.

Μαζί σου, Κύριε, είμαστε’ εμείς, ο κόσμος έχει το σώμα.

Λοιπόν πλανιέται ο τυφλός πηλό μόνο κρατώντας,

που κέρδος του μήτε κι αυτός, αφού, όπως υποσχέθης,

στην έσχατη τη σάλπιγγα πνεύμα κι αυτόν θά δώσει

και τότε τις κακίες του μόνος αυτός θα θρέψει

μ’ όσους τα ίδια σκέφτονται, τυφλοί φίλοι του κόσμου.

Άγιος Συμεών, ο Νέος Θεολόγος (11ος αι.)

 

 

Είπεν ο Γέρων …

Αποτέλεσμα εικόνας για αγαπα τον εχθρο σου

Δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εχθρό σου από την πρώτη στιγμή. Όμως μείνε στο σκαλί. Τουλάχιστον να μην τον μισείς. Κι αν σε βρει ο θάνατος, χωρίς το μίσος κατά του αδελφού σου, τότε γνώριζε ότι πεθαίνεις ως φίλος του εχθρού σου και η χάρη του Θεού θα σε συνοδεύει.

Όσιος Αρσένιος Μπόκα

 

Δεν αφήσαμε βρωμιά, δεν αφήσαμε σιχαμένη πράξη, που να μην την κάνουμε, δεν αφήσαμε πονηρό διαλογισμό που να μην τον πούμε ή να μην τον γράψουμε με τη μεγαλύτερη αδιαντροπιά. Ξεχαλινωθήκαμε πια ολότελα.

Αποτέλεσμα εικόνας για αμαρτωλος

Να δούμε ακόμα που θα φτάξουμε! 

Δεν αφήσαμε βρωμιά, δεν αφήσαμε σιχαμένη πράξη, που να μην την κάνουμε, 

δεν αφήσαμε πονηρό διαλογισμό που να μην τον πούμε 

ή να μην τον γράψουμε με τη μεγαλύτερη αδιαντροπιά. 

Ξεχαλινωθήκαμε πια ολότελα. 

Γινήκαμε ένα τρελλό κοπάδι, που μας σαλαγά ο διάβολος με μια βουκέντρα, 

κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι. 

Η ελευθερία που δώσαμε στον εαυτό μας, με τη διαστρεμμένη γνώμη μας, 

γίνηκε τυραννία και μας κάνει ό,τι θέλει. 

Μεταμορφώθη­κε σε μια μάγισσα Κίρκη, και μας μεταμόρφωσε κι εμάς σε χοί­ρους, 

και γρούζουμε ευτυχισμένοι, 

τσαλαβουτώντας μέσα στις κο­πριές και στις σάπιες ακαθαρσίες. 

Καταντήσαμε ακόμα να τρώμε τις δικές μας τις ακαθαρσίες 

και τα εμπυασμένα κρέατά μας. 

Πο­τέ ο άνθρωπος δεν είχε φτάξει ούτε στη μισή αναισθησία και σιχαμένη παραμόρφωση, 

απ’ όσο έφταξε σήμερα. 

Και με τα λόγια και με την πράξη καλλιεργούμε αυτό το κα­ταραμένο χωράφι 

που ανοίξαμε μέσα μας 

και που φυτρώνει βρωμόχορτα και βρωμομανιτάρια.

Συνέχεια ανάγνωσης

 

Θα πάρουμε επιτέλους την Αγία Σοφία;

Μητροπολίτης Ιερεμίας: Να πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά

π.Διονύσιος Ταμπάκης – Ναύπλιον

«ΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΟ προσκύνημα μας στο Άγιον Όρος επισκεφθήκαμε έναν Άγιο και σοφό Γέροντα και τον ρωτήσαμε λαχανιασμένοι από την ανηφόρα και με αγωνία :
-Πάτερ θα την πάρουμε την Αγια Σοφιά;

Και εκείνος με ήρεμη βεβαιότητα μας απάντησε:

-Βεβαίως!! Όταν αποκτήσουμε πνευματικότητα ανώτερη από αυτούς που την είχαν και την ‘χάσαν, τότε θα πάρουμε πίσω την Άγια Σοφιά. Συνέχεια ανάγνωσης

 

«Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου»

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΠΟY ΔΙΔΑΣΚΟYΝ ΧΡΙΣΤΟ !!!  
Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο, ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στο Πειραιά σε μια  παραγκούλα και εκεί  μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στο λιμάνι. Γράμματα δεν ήξερε ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας. Είχε την μακάρια απλότητα και πίστη απλή και απερίεργη. Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δυό παιδιά και μετακόμισε με την οικογένειά του στη Νίκαια.
 
Κάθε πρωί πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του. Περνούσε όμως κάθε μέρα, το πρωί, από το ναό του αγίου Σπυρίδωνος, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο, έβγαζε το καπελάκι του και έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου».
 
Το βράδυ που τελείωνε τη δουλειά του ξαναπερνούσε από την Εκκλησία, πήγαινε πάλι μπροστά στο τέμπλο και έλεγε:
 
«Καλησπέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα». Και έτσι περνούσαν τα χρόνια του ευλογημένου Συμεών. Περίπου το έτος 1950 όλα τα μέλη της οικογενείας του αρρώστησαν από φυματίωση και κοιμήθηκαν εν Κυρίω. Έμεινε ολομόναχος ο Συμεών και συνέχισε αγόγγυστα τη δουλειά του αλλά και δεν παρέλειπε να περνά από τον άγιο Σπυρίδωνα να  καλημερίζει και να καλησπερίζει τον Χριστό, ζητώντας τη βοήθεια Του και ευχαριστώντας Τον.
 
Όταν γέρασε ο Συμεών, αρρώστησε. Μπήκε στο Νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε περίπου για ένα μήνα. Μια προϊσταμένη από την Πάτρα τον ρώτησε κάποτε:
 
-Παππού, τόσες μέρες εδώ μέσα δεν ήρθε κανείς να σε δει.  Δεν έχεις κανένα δικό σου στον κόσμο; -Έρχεται, παιδί μου, κάθε πρωί και απόγευμα ο Χριστός και με παρηγορεί. –Και τί σου λέει, παππού; «Καλησπέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή». Η Προϊσταμένη παραξενεύτηκε και κάλεσε τον Πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, να έρθει να δει τον Συμεών μήπως πλανήθηκε. Ο π. Χριστόδουλος τον επισκέφθηκε, του έπιασε κουβέντα, του έκανε την ερώτηση της Προϊσταμένης και ο Συμεών του έδωσε την ίδια απάντηση. Τις ίδιες ώρες πρωί και βράδυ, που ο Συμεών πήγαινε στο ναό και χαιρετούσε τον Χριστό, τώρα και ο Χριστός χαιρετούσε τον Συμεών.
 
Τον ρώτησε ο Πνευματικός:
 
-Μήπως είναι φαντασία σου; – Όχι, πάτερ, δεν είμαι φαντασμένος, ο Χριστός είναι.
 
-Ήρθε και σήμερα; – Ήρθε. –Και τί σου είπε; -Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι. Κάνε υπομονή, σε τρείς ημέρες θα σε πάρω κοντά μου πρωί-πρωί.
 
Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, μιλούσε μαζί του και έμαθε για τη ζωή του. Κατάλαβε ότι πρόκειται περί ευλογημένου ανθρώπου. Την τρίτη ημέρα πρωί-πρωί πάλι πήγε να δει τον Συμεών και να διαπιστώσει αν θα πραγματοποιηθεί η πρόρρηση ότι θα πεθάνει. Πράγματι εκεί που κουβέντιαζαν, ο Συμεών φώναξε ξαφνικά: «Ήρθε ο Χριστός», και εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου…

 


http://anargyros61.blogspot.gr/
 

Ο Χριστιανισμός ανθίζει στην Ανατολική Ευρώπη δεκαετίες μετά την πτώση του αθεϊστικού κομμουνισμού, δείχνει έρευνα. Πιο στενά συνδεδεμένη η θρησκευτική με την εθνική ταυτότητα στις ορθόδοξες χώρες

Ο χριστιανισμός σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη συνεχίζει να αναπτύσσεται και να ακμάζει ένα τέταρτο του αιώνα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και των αθεϊστικών κομμουνιστικών καθεστώτων, σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center.

Η μεγάλη έρευνα, που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, διαπίστωσε ότι παρά τη σκόπιμη καταστολή της θρησκευτικής πίστης και λατρείας και την προώθηση του αθεϊσμού από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, σήμερα, οι ισχυρές πλειοψηφίες σε μεγάλο μέρος της περιοχής λένε ότι πιστεύουν στο Θεό και προσδιορίζονται με μια Χριστιανική παράδοση, είτε ανήκοντες στην Ορθόδοξη είτε στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

«Σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, η θρησκεία και η εθνική ταυτότητα είναι στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους. Αυτό ισχύει για τα πρώην κομμουνιστικά κράτη, όπως η Ρωσική Ομοσπονδία και η Πολωνία, όπου οι πλειοψηφίες λένε ότι είναι ορθόδοξοι ή καθολικοί ή «πραγματικά Πολωνοί»», αναφέρει το Pew.

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ