ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΔΥΡΟΜΕΝΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ

«Πότε περιμένετε να ἀντιδράσετε; Τι χειρότερο ἀπό ὅσα βλέπουν τα μάτια μας τις τελευταῖες ἡμέρες, περιμένετε να δεῖτε, για να ξεσηκωθῇτε; Ἐγώ, ἕνας καλόγερος, ἀνησυχῶ και δεν με ἀφήνει ἡ συνείδησή μου να ἡσυχάσω και … ἐσεῖς;;;; «

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΡΧΙΜ. ΤΙΜΟΘΕΟΣ Γ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ


Εἶμαι ἕνας ἁπλὸς παπᾶς καὶ θέλω δημόσια νὰ ἐκφράσω τὴ θλίψη μου γιὰ τὰ ὅσα γίνονται τὶς τελευταῖες ἡμέρες στὸ δύστυχο τόπο μας. Δὲν ἔχω τὴ διάθεση νὰ διαλεχθῶ μὲ κανέναν. Καταθέτω τὴν ἄποψή μου καὶ ἀδιαφορῶ ἂν ἀρέσῃ ἢ δὲν ἀρέσῃ. Ἔναντι τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, ξέρω ὅτι οἱ ἀπόψεις μου εἶναι σωστές. Ἔναντι τοῦ νόμου τῶν ἀνθρώπων … ξέρω ὄτι εἶναι λανθασμένες. Δὲν μὲ νοιάζει …

Λυποῦμαι γιὰ τοὺς Ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες

ποὺ – πλὴν ἐλαχίστων – ὅτας τοὺς ρωτᾶς, δὲν ἀπαντοῦν. Τοὺς φαντάζομαι νὰ χαίρονται τὴν ἐξουσία τους καθισμένοι στοὺς ὑψηλοὺς θρόνους τους καὶ νὰ χαϊδεύουν αὐτάρεσκα τὸ ἐγκόλπιό τους. Πολλὰ θέλω νὰ τοὺς εἰπῶ ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὄρεξη νὰ μ’ ἀκούσουν. Τὰ ποίμνιά τους κατασπαράσσονται ἀπὸ ποικίλους «λύκους» καὶ ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, «οὐ μέλει αὐτοῖς περὶ τῶν προβάτων». Ἀνησυχοῦν μόνον, ὅταν ἀμφισβητῇται τὸ «ἀλάθητό» τους καὶ ὅταν κάποιοι μικροὶ «παπᾶδες» κάνουν κάποιες μικρὲς καὶ ἀσήμαντες ἐκτροπές. Δηλαδὴ ἐξευτελισμὸς τοῦ … κατώτερου.        Ἐκεῖ, ποὺ – κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη – θὰ ἔπρεπε νὰ «κραδαίνουν» τὶς πατερίτσες τους καὶ νὰ ἀφορίζουν καὶ νὰ καθαιροῦν σύμφωνα μὲ τοὺς αἰώνιους Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, τοὺς βλέπω νὰ τηροῦν ἔνοχη σιωπή. Ὅταν οἱ Ἅγιοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπερασπίζονταν μὲ τὸ αἷμα τους καὶ θυσίαζαν τοὺς θρόνους τους, γιὰ τὶς αἰώνιες Ἀλήθειες τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, αὐτοί, μὴ διαθέτοντας τίποτε κοινὸ μὲ Ἐκείνους, χαίρονται παρέα μὲ τοὺς ὑβριστές καὶ δὲν ἔχουν διάθεση νὰ τοὺς ἐγκαλέσουν γιὰ τίποτε. Σκέπτομαι ὅτι μεθαύριο τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ὅλοι αὐτοὶ οἱ προδότες καὶ ἀρνητὲς τῶν «ὁσίων καὶ τῶν ἱερῶν», θὰ γίνονται ὑποδεκτοὶ ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους μας στὶς Ἐκκλησίες καὶ μάλιστα σὲ τιμητικὲς θέσεις, καὶ νιώθω ὅτι θὰ μᾶς δείχνουν μὲ τὸν ἀπαίσιο τρόπο τους, ὅτι ἄδικα τοὺς «θίξαμε» ἐμεῖς οἱ «ρομαντικοὶ καὶ ἀναχρονιστικοί», γιὰ τὴν ἀντίχριστη συμπεριφορά τους.

                 
Συνέχεια ανάγνωσης

 

«ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ ….»

(ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΥΟ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΩΝ)

Του Πρωτ. Στέφανου Αναγνωστοπούλου
Αποτέλεσμα εικόνας για φωτο εξομολογησησ
Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.
Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας.
Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος:
«Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα -εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε «Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!…» Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν «το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…»
Εγώ μούγκριζα από τους πόνους, κι αυτός ο συνασθενής μου, με τους αφόρητους πόνους, δοξολογούσε τον Θεό. Εγώ βλαστημούσα τον Χριστό και την Παναγία, κι αυτός μακάριζε τον Θεό, Τον ευχαριστούσε για τον καρκίνο που τού έδωσε και τους πόνους που είχε. Τότε εγώ αγανακτούσα όχι μόνο από τους πόνους τους φρικτούς που είχα, άλλα και γιατί έβλεπα αυτόν, τον συνασθενή μου, να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Αυτός έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα «την Θεία Μεταλαβιά» κι εγώ ο άθλιος ξερνούσα από αηδία.
– Σκάσε, επί τέλους! σκάσε επί τέλους να λες συνεχώς «Δόξα Σοι, ο Θεός»! Δεν βλέπεις πως Αυτός ο Θεός, που εσύ Τον δοξολογείς, Αυτός μας βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός είναι αυτός; Δεν υπάρχει. Όχι! δεν υπάρχει…
Και αυτός με γλυκύτητα απαντούσε: «Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει και είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την αρρώστια και τους πόνους μας καθαρίζει από τις πολλές μας αμαρτίες. Όπως αν ασχολιόσουν με καμιά σκληρή δουλειά, όπου τα ρούχα σου και το σώμα σου θα βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θα χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα για να καθαριστής καλά, κι εσύ και το σώμα σου και τα ρούχα σου, κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός χρησιμοποιεί την αρρώστια σαν ευεργετικό καθαρισμό της ψυχής, για να την προετοιμάσει για τη Βασιλεία των ουρανών».
Οι απαντήσεις του μ’ εκνεύριζαν ακόμη περισσότερο και βλαστημούσα θεούς και δαίμονες. Δυστυχώς οι αντιδράσεις μου ήσαν αρνητικές, με το να φωνάζω: «-Δεν υπάρχει Θεός… Δεν πιστεύω σε τίποτα… Ούτε στον Θεό ούτε σ’ αυτά τα «κολοκύθια» που μού λες περί Βασιλείας του Θεού σου…» Θυμάμαι τις τελευταίες του λέξεις:
-Περίμενε και θα δεις με τα μάτια σου πώς χωρίζεται η ψυχή απ’ το σώμα ενός Χριστιανού που πιστεύει. Είμαι αμαρτωλός, αλλά το έλεός Του θα με σώσει. Περίμενε, θα δεις και θα πιστέψεις!
Και η μέρα αυτή έφθασε. Από το νοσοκομείο θέλησαν να βάλουν ένα «παραβάν», όπως ήταν καθήκον τους, αλλά εγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς είπα «όχι, γιατί θέλω να δω πώς αυτός ο γέρος θα πεθάνει!!!».
Τον έβλεπα λοιπόν να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Πότε έλεγε κάποια «Χαίρε» για την Παναγία, που αργότερα έμαθα ότι λέγονται «Χαιρετισμοί». Κατόπιν σιγοέψαλλε το «Θεοτόκε Παρθένε», το «Από των πολλών μου αμαρτιών…», το «Άξιον εστί», κάνοντας συγχρόνως και πολλές φορές το σημείο του σταυρού.
Σήκωσε κάποια στιγμή τα χέρια του και είπε: «Καλώς τον Άγγελό μου! Σ΄ ευχαριστώ, που ήλθες με τόση λαμπρά συνοδεία να παραλάβεις την ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ!… Σ’ ευχαριστώ!…» Ανασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τα χέρια του ψηλά, έκαμε το σημείο του σταυρού, σταύρωσε τα χεράκια του στο στήθος του και εκοιμήθη!
Ξαφνικά το δωμάτιο πλημμύρισε από φως, λες και μπήκαν μέσα δέκα ήλιοι και περισσότεροι, τόσο πολύ φωτίστηκε το δωμάτιο! Ναι, εγώ ο άπιστος, ο άθεος, ο υλιστής, ο «ξιπασμένος», ομολογώ ότι όχι μόνον έλαμψε το δωμάτιο άλλα και μια ωραιότατη μυρωδιά απλώθηκε σ’ αυτό, ακόμη και σε ολόκληρο τον διάδρομο, και μάλιστα όσοι ήσαν ξυπνητοί και μπορούσαν, έτρεχαν εδώ κι εκεί, για να διαπιστώσουν από που ήρχετο η παράξενη αυτή μυρωδιά.
Έτσι, πάτερ μου, πίστεψα, γι’ αυτό και φώναξα για Εξομολόγο ύστερα από τρεις ημέρες. Την άλλη μέρα όμως, τα ‘βαλα με τους δικούς μου, την μάνα μου και τον πατέρα μου, ύστερα με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, με τη γυναίκα μου, με τους συγγενείς και τους φίλους, και τους φώναζα και τους έλεγα:
– Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους; Γιατί δεν με οδηγήσατε ποτέ στην Εκκλησία; Γιατί δεν μου είπατε ότι υπάρχει Θεός και υπάρχει και θάνατος και κάποτε αυτή η ψυχή θα χωρισθεί από το σώμα για να δώσει τον λόγο της; Γιατί με σπρώξατε με την συμπεριφορά σας στην αθεΐα και στον μαρξισμό; Εσείς με μάθατε να βλαστημώ, να κλέβω, να απατώ, να θυμώνω, να πεισμώνω, να λέω χιλιάδες ψέματα, να αδικώ, να πορνεύω…
Εσείς με μάθατε να είμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος και κακός. Γιατί δεν μου διδάξατε την αρετή; Γιατί δεν μου διδάξατε την αγάπη; Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Χριστό; Γιατί;… Από αυτή τη στιγμή μέχρι που να πεθάνω, θα μου μιλάτε μόνο για τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους, τους Αγίους. Για τίποτε άλλο.
Ήρχοντο οι δικοί μου, οι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και τους ρωτούσα τον καθένα χωριστά ή όλους μαζί: «-Έχετε να μου πείτε κάτι σημαντικό για τον Θεό; διότι Αυτόν θα συναντήσω! Λέγετε….. Εάν δεν ξέρετε, να μάθετε. Οι μέρες περνάνε κι εγώ θα φύγω. Και σ’ ένα – δυο επισκέπτες: «- Αν δεν ξέρεις ή αν δεν πιστεύεις, να φύγεις!…».
Τώρα πιστεύω με όλη μου την καρδιά, και θέλω να εξομολογηθώ όλες τις αμαρτίες μου από μικρό παιδί…».
Ήτο σταθερός και αμείλικτος με το παλαιό εαυτό του ο Ξενοφών. Και το έλεος του Θεού ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο! Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, κοινώνησε δυο-τρεις φορές και υστέρα από πάλη μερικών ημερών με τον καρκίνο, έφυγε εν πλήρη μετάνοια, με ζέουσα την πίστη, ειρηνικά, οσιακά, δοξολογώντας κι’ αυτός τον Θεό.
 
πηγή

 

 

ΠΡΟΣ ΑΝΕΡΓΟ ΝΕΟ: 12 μήνες, μου λες

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Αχ, βρε άνθρωπε, είσαι άνεργος: σε καταλαβαίνω. 12 μήνες, μού λες. Είχες εκείνη τη δουλίτσα και όλα πηγαίνανε καλά.

Το λουλούδι θ’ ανθίσει, αδερφέ. Έχει ο Θεός, φιλαράκο. Είναι μια μικρή δοκιμασία, κάτι σαν μικρή ξηρασία. Αλλά θα δεις που θα έρθει βροχούλα, δροσερή και ωραία συννεφούλα που και πάλι θα σου δώσει δουλειά.

Υπομονή. Προσευχούλα. Να λες στην Παναγίτσα τον πόνο σου. Να βρίσκεις λιγάκι Χριστούλη τώρα που βρίσκεσαι στα δύσκολα. Να σου πω μια ιδέα εγώ;

Κουλουριάσου σαν μικρούλι παιδί και ψέλλισε το «Πάτερ Ημών». Ξεχαστήκαμε μέσα στα τρεξίματα και ξεχάσαμε να λέμε προσευχούλες. Αλλά, θυμάσαι όταν ήσουν μαθητάκι; Γονάτιζες μέσα στα παπλώματα και χουχούλιαζες ωραίες παρακλήσεις, φωτεινούς παιδικούς εσπερινούς.

Έμεινες άνεργος, μού λες. 12 μήνες, μού λες. Εντάξει, θα περάσει. Και τότε θα τα σκέφτεσαι αυτά και θα λες «τι ωραίες προσευχούλες είχα κάμει όταν ήμουνα άνεργος».

Το ξέρεις κι εσύ πως θα περάσει και όλα θα πάνε καλά. Και μετά θα περιμένει η Παναγίτσα το τάμα που Της είχες κάμει. Κι εσύ θα Της πας λαμπαδίτσα, ωραιοκίτρινη, ψηλή κι αρχοντικιά, με τον πρώτο μισθό της δουλειάς.

Αμήν. Να γίνει. Το λουλούδι θ’ ανθίσει θα δεις.

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/07/12.html#more

 

Προς τι η έκπληξη με τα τερατουργούμενα των ημερών μας;

Αποτέλεσμα εικόνας για οικουμενισμος

Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος- Κιλκίς

Ώστε λοιπόν, εκπληττόμαστε με την διαμορφούμενη κατάσταση στην πατρίδα μας! Ώστε ήταν απρόσμενα  όλα αυτά τα αποπατήματα και τα σκουπίδια, που εισορμούν «άμον το σέλ`» («σαν τον χείμαρρο», κατά την ποντιακή διάλεκτο) και εγκαθίστανται «και κατά το νόμο» μάλιστα,  χωρίς αντίπαλο, ως νέα πραγματικότητα, στη ζωή του Νεοέλληνα; Ίσως φανεί υπερβολικό, αλλά υπάρχουν και πολλοί, που δεν εξεπλάγησαν. Γι` αυτούς η επέλαση του αίσχους ήταν απλώς και μόνο θέμα χρόνου.

 

Ας είμαστε προετοιμασμένοι και για την επερχόμενη ολοκλήρωση. Διότι το πρόγραμμα θα έχει και συνέχειες. Ο διάβολος δεν έχει σταματημό στις επινοήσεις. Τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Όχι μόνο θα συνεχίσουν, αλλά δεν θα υπάρξει και επιστροφή. Δεν υπάρχει λύση, διότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις στη βάση, στο λαό. Συνέχεια ανάγνωσης

 

Μια διαφορετική προσευχή

Θεέ μου δε σου ζητώ ξεκούραση και ηρεμία
Της ψυχής ή του σώματος…
Δεν ζητώ πλούτη, επιτυχία ή ακόμη υγεία.
Αυτά τα πράγματα τα ζητούν τόσο πολύ
Και άρα δε θα έχεις άλλα να δώσεις.
Δώσε μου Θεέ μου αυτά που σου έχουν περισσέψει.
Δώσε μου αυτά που κανένας δε θέλει από εσένα…
Και εδώ είναι αυτά που προσεύχομαι σε σένα Θεέ μου:
Να έχω το κουράγιο να μην αρκούμαι στην εύκολη λύση
Να μπορώ να προστατεύω τα ανέφικτα και υπερβολικά όνειρά μου και να μάχομαι για αυτά.
Να μην κάνω την παραίτηση επιλογή
Να μην θεωρώ το “αδύνατον” δεδομένο αλλά προσωρινό
Να είναι η έκπληξη ο σύμμαχος της αυριανής μου μέρας.
Η ήρεμη και σιωπηλή απελπισία να δώσει την θέση της σε ακατάπαυστο αγώνα ακόμα και αν δεν τον κερδίσω.
Να μην κάνω τον φόβο επιλογή, γιατί ο φόβος είναι φυλακή, που παγώνει την σκέψη και το συναίσθημα.
Να μπορώ να αντιστέκομαι στην εξαθλίωση του φόβου, γιατί ο έμφοβος άνθρωπος είναι ανελεύθερος άνθρωπος
Να ζω και όχι απλά να επιζώ
Να κρατάω την ελπίδα λάβαρο, ακόμη και αν όλα έχουν γύρω μου καταρρεύσει.
Να στέκει εκεί ματωμένη, σκισμένη, κουρελιασμένη ,να συντροφεύει την ψυχή μου και να οδηγεί τον αγώνα μου..
Αμήν.

 

Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε

 

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

https://3.bp.blogspot.com/-WoZhV71icJk/WWSet3-2o7I/AAAAAAAAAHA/4tMqBzOL1tkwTQTyzWQ3TTVBNU9LwfXwgCLcBGAs/s400/g.jpgΦαίνεται ότι κάποτε νήστευες και σήμαινε ότι είσαι Ρωμηός. Αν δε νήστευες Τετάρτη και Παρασκευή, σήμαινε ότι είσαι Τούρκος. Ετούτο δεν είναι υπερβολή, ήταν ένας τόπος κοινός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και τούτο το βλέπουμε ξεκάθαρα στο έργο του Φωτάκου: «Ο Βίος του Παπαφλέσσα».

Όταν έφτασε ο Φλέσσας στο Άργος, ο αδελφός του Νικήτας τού άλλαξε τα φορέματα, τού φόρεσε τούρκικα καλιοντσίτικα και τον όπλισε ως Τούρκο, καθώς και τους άλλους που είχε μαζί του ο Παπαφλέσσας. Έγινε αυτό για «λόγους ασφαλείας», όπως θα λέγαμε σήμερα.

Φιλοξενήθηκε, όμως, ο Φλέσσας, μαζί με τους δικούς του, στην οικεία του Οικονομόπουλου και επειδή η οικοδέσποινα τους εξέλαβε ως Τούρκους , αν και ήταν Τετάρτη, τους έβγαλε να φάνε αυγά. Παίζοντας εκείνοι τους Τούρκους, προσποιήθηκαν ότι τα έφαγαν, αλλά κρυφίως τα πέταξαν. Και μάλιστα έπειτα – μάλλον μετά την αναχώρηση τους – τα αυγά ευρέθησαν (!) καθώς το διηγείται ο Φωτάκος.

Ο Έλληνας της Τουρκοκρατίας είναι ο πιο βαθιά Ορθόδοξος Έλληνας που βρίσκεται μέσα στους αιώνες. Ίσως περισσότερο και από τον Έλληνα του Βυζαντίου, πάει μπροστά σε Ορθοδοξία ο σκλαβωμένος Έλληνας επί Τουρκιάς.

Ο Ρωμηός επί Τουρκιάς γνωρίζει Τετάρτη και Παρασκευή, ξέρει να κάνει μετάνοιες, λειτουργείται κάθε Κυριακή, προσεύχεται, ευλογεί και ευλογείται, μιλάει στα παιδιά του για τον Χριστό και τους Αγίους, κάνει τον σταυρό του γεμάτον και ολόκληρον: αρχοντικό σταυρό, όχι τσιγκούνικο κι έτσι κάπως «χαζομπουζούκικον». Στο κούτελο, κάτω στη βαλβίδα της κοιλιάς, δεξιά και αριστερά στους ώμους, έτσι κάνει ο Παπαφλέσσας τον σταυρό του, ο Γέρος του Μόρια, ο Διάκος και οι άλλοι.

Όσοι μάς ελευθέρωσαν, γνώριζαν Τετάρτη και Παρασκευή. Αυτονοήτως νήστευαν ως κάτι το δεδομένο και παραδομένο άπαξ εκ προγόνων Ελλήνων Ορθοδόξων. Πλείστα όσα παραδείγματα δεικνύουν του λόγου το αληθές: ότι αυτοί που μάς ελευθέρωσαν σαν καλογέρια αγαπούσαν τον Θεό, ήταν άνθρωποι του «Πάτερ Ημών» και της ωραίας εν Θεώ ζωής. Εμείς;

 

http://constantinoupolin.blogspot.gr/2017/07/blog-post_6.html

 

Λέμε ΟΧΙ στὰ νέα Θρησκευτικὰ -Εἰρηνικὴ πορεία διαμαρτυρίας

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, ἡ Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη, ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων καὶ ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Φίλων των Πολυτέκνων διοργανώνουν

 

 εἰρηνικὴ διαμαρτυρία, τὴν Δευτέρα, 23 Ὀκτωβρίου 2017 καὶ ὥρα 5:00μ.μ., ἀπὸ τὸ Δημαρχεῖο Ἁμαρουσίου πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, μὲ θέμα: Λέμε ΟΧΙ στὰ νέα Θρησκευτικά.

tideon.org

Πηγή

 

Πρὸς τὴν τρίτην Ἅλωσιν;

Σχετική εικόνα

... Ἐπειδὴ δὲ τὰ πνευµατικὰ συµπορεύονται πάντοτε µὲ τὰ πολιτικὰ καὶ πολιτειακά, πρέπει νὰ ὑπενθυµίσουµε, ὅτι ἡ πνευµατικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἀποδόµηση τοῦ Ἔθνους ἔχει σηµαντικὸ ἀντίκτυπο καὶ στὰ ἐθνικὰ θέµατα σὲ κάθε περίοδο τῆς ἱστορίας µας. Καὶ αὐτὸ τὸ ζοῦµε σήµερα µὲ τὴν νέα κατοχή µας καὶ πάλι ἀπὸ τὴν Φραγκιά, ὅπως τὸ 1204! Ἡ διαφορὰ τῆς προϊούσης σήµερα Τρίτης Ἁλώσεως ἀπὸ ἐκεῖνες τοῦ 1204 καὶ τοῦ 1453 εἶναι, ὅτι τότε ἡττηθήκαµε καὶ κατακτηθήκαµε, ἐνῶ σήµερα προχωροῦµε στὴν ἅλωση µὲ τὴν συγκατάθεσή µας, θεωρώντας την µάλιστα ὡς σωτηρία!

  Οἱ δύο ἁλώσεις, ἡ φραγκικὴ καὶ ἡ ὀθωµανική, δὲν ἅλωσαν τὴν ψυχὴ καὶ τὴν συνείδηση τοῦ Γένους-Ἔθνους µας. Ἐπιβιώσαµε, διότι ἡ ψυχή µας ἔµεινε ἀδούλωτη. Σήµερα ὅµως πραγµατοποιεῖται -ἄρχισε ἤδη- ἡ Τρίτη ἅλωση καὶ µᾶλλον διανύουµε τὸ τελικὸ στάδιό της. Ἡ ἅλωση τοῦ 1453 ἀποδείχθηκε ἱστορικὰ µικρῆς σηµασίας ἔναντι ἐκείνης τοῦ 1204, ποὺ ὁλοκληρώνεται σήµερα. Ἡ Φράγκικη ∆ύση πῆρε ἐπιτέλους τὴ «Ρεβὰνς» (revenche). Τώρα πραγµατοποιεῖ τὸν µακραίωνα πόθο της, τὴν διάλυση τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἐντασσόµενοι – στὴν Ἑνωµένη Εὐρώπη, ἐκάµαµε τόσους πανηγυρισµούς, διότι θεωρήσαµε τὸ γεγονὸς ὡς σωτηρία µας. Ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε, γι᾽ αὐτό, νὰ µᾶς ἀπογοητεύσει ἡ Εὐρώπη ἐκεῖ, ποὺ στηρίξαµε τὴν «πᾶσαν ἐλπίδα» µας, στὰ οἰκονοµικά. Ἡ ἱστορία παίρνει τὴν ἐκδίκησή της! Ξεχάσαµε τὸν Θεὸν τῶν Πατέρων ἡµῶν καὶ πιστεύσαµε στὴν ἀπολυτοποιηµένη «ἀξία» τοῦ οἰκονοµισµοῦ. ∆ὲν ἀνοίχθηκε καµιὰ κερκόπορτα, ἀλλὰ οἱ πύλες τῆς ψυχῆς καὶ καρδίας µας, γιὰ νὰ µᾶς ἀλλοτριώσει καὶ νὰ µᾶς συντρίψει ἡ σηµερινὴ ἀνθελληνικὴ καὶ ἀντορθόδοξη ∆ύση. Εὐτυχῶς ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη ∆ύση, ποὺ ποτίζεται ἀπὸ τὰ νάµατα τῆς ἑλληνικότητας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, στὸ χῶρο τῆς ἔρευνας καὶ τῆς νοσταλγίας. Ἀλλά, δυστυχῶς, δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ ∆ύση, στὴν ὁποία πολιτικὰ «ἀνήκοµεν». 

 Εὐτυχῶς ὅµως ὑπάρχει -εἶναι βέβαιο αὐτό- καὶ ἡ «µαγιὰ» τοῦ Μακρυγιάννη. Σ᾽ αὐτὴν ἀνήκουν ὅσοι σηµερινοὶ Ἕλληνες µένουµε πιστοὶ στὴν Ὀρθοδοξία τῶν Ἁγίων µας καὶ στὴν δι᾽ αὐτῶν συνεχιζόµενη ἑλληνικότητά µας. Οἱ ἀληθινὰ πατερικοὶ Ἑλληνορθόδοξοι. Αὐτοί, µὲ τὴν Χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ µας, θὰ ἀναστήσουν τὸ Ἔθνος, µὲ κάποιο νέο ᾽21, ὅταν ὁ Θεὸς τὸ ἐπιτρέψει!

π. Γεώργιος Μεταλληνός

 

 

Ἕκαστος ποὺ πιστεύει ἂς φεύγη γιὰ νὰ σωθῆ. Εἶναι καιρὸς νὰ μπογαλιάζουμε τὰ πράγματά μας καὶ νὰ παίρνουμε τὸν δρόμο μας.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ Β(Λ)ΗΜΑΤΟΣ κ.ἄ.
Εἴπαμε καὶ τὸ ξαναείπαμε: τὰ ἀνώνυμα εἶναι ρόμπες, σὰν ἐκεῖνες ποὺ παλιὰ κυκλοφοροῦσαν στοὺς φούρνους, στὶς βρύσες, στὰ πηγάδια, στὶς λαϊκές. Αὐτὸς ὁ ἀσκητής, ποὺ σᾶς κατέθεσε τόσο σπουδαίους ὁμολογιακοὺς λόγους, μὴν εἶναι ἀνώτερος τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, πού, ὅταν στὴν ἐποχή του κινδύνευε ἡ πίστη, κατῆλθε τοῦ ὄρους στὴν μεγάλη πόλη τῆς Ἀλεξάνδρειας, γιὰ νὰ ἐνισχύση τοὺς ὁμολογητὲς τῆς πίστεως; Γιατί ἐπὶ τόσο χρόνο ποὺ ἀκροάζεται τὴν εὐθαρσῆ ἄρνηση τῆς πίστεως ἀπὸ τὸν κ. Τσίπρα δὲν ἄφησε τὴν ἀποκλείστρα του, νὰ τὸν ἐπαναφέρη, μὲ τὸ χρηστό του ὕφος καὶ ἦθος; Ἐμεῖς δὲν πετροβολᾶμε τὴν ζωή του, ἀλλὰ τὴν ἄρνηση τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ εἶναι βαπτισμένος καὶ μυρωμένος.
Ναί, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ δεχθοῦμε τὸν ἀρχηγὸ τοῦ κράτους, ἀλλά, ἀφοῦ ἀρνεῖται τὴν Ἐκκλησία, ὄχι μὲ ἐκκλησιαστικὲς τιμές. Ἕνα παλιὸ τυπικὸ τοῦ μοναστηριοῦ μας λέει πῶς ὑποδεχόμαστε τὸν καϊμακάμη (καὶ δὲν ἔχουμε λόγους νὰ τὸ ἀρνηθοῦμε): «Κατέρχονται στὴν εἴσοδο δύο προϊστάμενοι, τὸν ὑποδέχονται, τὸν ὁδηγοῦνε στὸν μεγάλο ὀντᾶ καὶ ἐκεῖ κερνᾶνε καὶ τοῦ εὔχονται.» Ὄχι μὲ κωδωνοκρουσίες, φανάρια καὶ ἑξαπτέρυγα καὶ λάβαρα. Εἴμαστε μοναχοὶ καὶ σύμφωνα μὲ ὅ,τι πιστεύουμε πράττουμε. Θὰ τοῦ προσφέρω σὲ προσκύνηση -ἀσφαλῶς ἀναγκαστικὴ γι᾽ αὐτόν- τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ νὰ τὸν διδάξω τί; Φαίνεται ὅτι αὐτὸς ὁ ἀσκητὴς δὲν διάβασε ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο καὶ δὲν περιῆλθε στὴν γνώση του τὸ «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθέτω».
Βρισκόμαστε σὲ μιὰ ὀρθόδοξη χώρα. Θὰ ἀποδώσω τὰ τοῦ καίσαρος τῷ καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ, ἀλλὰ μὲ μία ἀληθινότητα. Ψωμίζω τὸν ἐχθρό μου, ἀλλὰ δὲν τὸν ἐνθρονίζω. Δὲν μοῦ τὸ ἐπιτρέπει ἡ πίστη μου. Αὐτὸς ὁ ἀσκητής, ὁ ἀνώνυμος καὶ ἀνύπαρκτος, ἂς ἀναλογιστῆ πὼς τὸ Ὄρος δὲν ἔχει μόνον Καρούλια καὶ ἀσκηταριά, ἔχει καὶ τὸ λιμάνι τῆς Δάφνης, ὅπου μπορεῖ νὰ τὸν ὑποδεχθῆ μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ νὰ τοῦ ἐξορκίση τὰ δαιμόνια ποὺ ἔβαλε στὴν καρδιά του.
Ἀκόμη ἐρωτῶ κάτι: Ἀφοῦ πέντε ἀρνήθηκαν καὶ δεκαπέντε τὸν δέχθηκαν, πῶς ἔγινε καὶ βούλιαξαν οἱ δεκαπέντε μέσα στοὺς πέντε; Παραμυθιάσματα… Βλήματα χωρὶς καψούλι.
Κορυφώθηκε ἡ ἀπιστία στὴν θεία ἀποκάλυψη καὶ κουβέντες δὲν γίνονται. Ἕκαστος ποὺ πιστεύει ἂς φεύγη γιὰ νὰ σωθῆ. Εἶναι καιρὸς νὰ μπογαλιάζουμε τὰ πράγματά μας καὶ νὰ παίρνουμε τὸν δρόμο μας. Ταπεινώσου, χριστιανέ, καὶ μὴ φοβᾶσαι. Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα.
Σταματᾶτε νὰ παραμυθιάζετε. Τὸ ἐπίπεδο τῶν ἀνθρώπων σήμερα δὲν σηκώνει κοροϊδίες. Καὶ ὁ Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται.
Ἀξιότιμε κύριε διευθυντὰ τοῦ Ὀρθοδόξου Β(λ)ήματος, δὲν ἔχεις ἀναγνῶστες μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὸν Χριστό, τὸν ἀληθινὸ Θεό μας. Βούρτσα καὶ σὲ σένα ποὺ τὰ λές, βούρτσα καὶ σ᾽ αὐτοὺς ποὺ σὲ διαβάζουνε.
Ἄκουσα αὐτὲς τὶς μέρες –κατ᾽ ἀρχὰς ὡς παραπληροφόρηση- ὅτι ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν πῆγε στὴν Βουλὴ καὶ διάβασε ἐξορκισμούς. Καὶ λέγω: «Ἐπιτέλους, ἐξώρκισε ἡ Ἐκκλησία τοὺς δαίμονες ἀπὸ τὴν Βουλὴ καὶ ἐπιτέλους θὰ ἀδειάση ἡ Βουλὴ ὅπως ἡ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν ἀπὸ τοὺς χοίρους καὶ ἀσφαλῶς θὰ πέσουν στὴν λίμνη καὶ θὰ κενωθῆ αὐτὸς ὁ χῶρος, γιὰ νὰ τὸν καταλάβουν ἄλλοι». Ἀλλὰ δυστυχῶς, λάθος πληροφορία ἔλαβα. Ἁγιασμὸ τοὺς ἔκανε. Καὶ ἔχω μία ἀπορία: ὅταν ραντίζη ὁ παπᾶς μὲ τὴν ἁγιαστούρα κι ὁ ἁγιασμὸς πέφτη ἐπάνω σὲ ἀκαθαρσίες καὶ σὲ κόπρανα, ἁγιάζονται καὶ αὐτά;
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης